இலங்கையின் வடக்கு கிழக்கு மக்களின் சமூக மேம்பாடும் புலம்பெயர்ந்த தமிழ் சமூகத்திற்கு அரசாங்கம் விடுத்திருக்கும் அழைப்பும்

 

சமுத்திரன்

22 ஜூன் 2017 

I

தாயகத்தில் போரினால் பாதிக்கப்பட்ட மக்களின் வாழ்வாதார விருத்தி மற்றும் சமூக முன்னேற்றத்தில் புலம்பெயர்ந்த தமிழர்களின் பங்கு பற்றி நீண்ட காலமாக விவாதங்கள் எழுந்த வண்ணம் இருக்கின்றன. தமிழ் சமூகத்தினுள் நடைபெறும் இந்த விவாதங்கள் எல்லாமே எழுத்து வடிவம் பெறுவதில்லை. பொதுவாக வெளிநாடுகளில் இவை கருத்தரங்குகளிலும் ஈழத்தமிழர்கள் கூடும் மற்றைய நிகழ்ச்சிகளிலும் இடம்பெறுவதைக் காணலாம். 2009 ஐந்தாம் மாதம் இராணுவரீதியில் போர் முடிவுக்குக் கொண்டுவரப்பட்டபின் இந்த விடயம் வடக்கு கிழக்கின் அபிவிருத்தியில் புலம்பெயர்ந்த தமிழரின் பங்கு எனும் வடிவத்தில் முக்கியத்துவம் பெற்றுள்ளது. அப்போது ராஜபக்ச அரசாங்கம் அகங்காரத்துடன் தேசிய இனப் பிரச்சனை என ஒன்றில்லை இருந்தது பயங்கரவாதப் பிரச்சனையே அது தீர்க்கப்பட்டுவிட்டது இனிச் செய்யவேண்டியது வடக்கு கிழக்கின் அபிவிருத்தியே எனும் கொள்கையைப் பின் பற்றியது. நடைமுறையில் அந்த அரசாங்கம் போருக்குப்பின் மாற்றுவழிகளுக்கூடாகப் போரைத் தொடர்ந்தது. அரசியல் தீர்வு பற்றிய பேச்சுக்கே இடமின்றி அபிவிருத்தியை முன்வைத்தது. அரசியல் தீர்வுக்கும் போரினால் பாதிக்கப்பட்ட வடக்கு கிழக்கின் அபிவிருத்திக்கும் நெருங்கிய உறவுண்டு ஆனால் பின்னையது முன்னையதின் பிரதியீடாகாது எனும் கருத்தினை நான் வலியுறுத்தி வந்துள்ளேன். அத்துடன் ராஜபக்ச ஆட்சி வடக்கு கிழக்கின் ‘அபிவிருத்தி’யை இராணுவ மயப்படுத்தி அடக்குமுறையின் கருவியாகப் பயன்படுத்தியது. இது போருக்குப்பின் அது மாற்றுவழிகளுக்கூடாகப் போரைத் தொடரும் கொள்கையின் ஒரு அம்சமாகியது. இது பற்றி ஒரு விரிவான கட்டுரையையும் எழுதியுள்ளேன்.[1] புலிகள் மீண்டும் அணிதிரள முற்படுகிறார்கள் என்றும் அதனால் தேசிய இறைமைக்கு ஆபத்து தொடர்கிறது என்றும் பிரச்சாரங்கள் செய்து இராணுவத்தை வடக்கு கிழக்கில் தொடர்ந்தும் நிலைகொள்வதை நியாயப்படுத்தியது அரசாங்கம். ராஜபக்ச ஆட்சியில் புலம் பெயர்ந்த தமிழர்கள் தாயகத்தில் போரினால் பாதிக்கப்பட்ட மக்களின் சமூக முன்னேற்றத்திற்கு உதவும் திட்டங்களைச் செயற்படுத்துவதற்குப் பலவிதமான கட்டுப் பாடுகளும் தடைகளும் இருந்தன. இதனால் தனிப்பட்ட காசாதார உதவிகளுக்கு அப்பால் திட்டமிட்ட சமூக மேம்பாட்டுக்கு உதவும் செயற்பாடுகள் குறைவாகவே இருந்தன. அடக்குமுறையின் விளைவான பயமும் நிச்சயமின்மையும் வடக்கு கிழக்கில் அபிவிருத்தி தொடர்பாக அரசசார்பற்ற மற்றும் தனியார் நிறுவனங்களின் முன்னெடுப்புக்களுக்குப் பெரும் தடைகளாயின.

2015ல் இடம்பெற்ற ஆட்சி மாற்றத்திற்குப்பின் வடக்கு கிழக்கின் அபிவிருத்தி புலம்பெயர்ந்த தமிழ் சமூகத்தவர்  மத்தியில் மேலும் அதிகமான முக்கியத்துவம் பெற்றுள்ளது என்பதைக் காணமுடிகிறது. அரசாங்கம் ‘தமிழ் டயஸ்போறா’வை வடக்கு கிழக்கு மாகாணங்களின் அபிவிருத்தியில் பங்காளர்களாகும்படி அழைத்துள்ளது. இந்த ஆட்சி மாற்றத்தை ஏற்படுத்துவதில் தமிழ் மற்றும் முஸ்லிம் மக்களின் பங்கு மிகவும் முக்கியமானது. அப்போதைய ஆட்சிக்கு எதிரான சிங்கள மக்களுடன் சேர்ந்து  அவர்கள் வழங்கிய பெரும் ஆதரவின்றி ஆட்சி மாற்றம் இடம் பெற்றிருக்கவே முடியாது. ஆட்சி மாற்றத்தின்பின் சில விடயங்களைப் பொறுத்தவரை சாதகமான சூழ்நிலை உருவாகியுள்ளது என்பதை மறுக்க முடியாது. விசேடமாகப் பேச்சுச் சுதந்திரம், நடமாடும் சுதந்திரம், இனவாதங்களுக்கு எதிராக மற்றும் மனித உரிமைகளுக்காக குரல் கொடுக்கும் சிவில் சமூக அமைப்புகளின் சுதந்திரம், மற்றும் வெளிநாட்டில் வாழும் தமிழர் இலங்கைக்குப் பிரயாணம் செய்வது, போரினால் பாதிக்கப்பட்டவர்களுக்கு உதவும் திட்டங்களைச் செயற்படுத்துவது போன்றவற்றில் காணக்கூடிய முன்னேற்றங்களைக் குறிப்பிடலாம். அதேபோன்று யாப்பின் 19வது திருத்தமும் வரவேற்கப்படவேண்டியதே. மறுபுறம் பல்வேறு வகையில் ஆட்சிமாற்றம் ஏமாற்றங்களையே கொடுத்துள்ளது. தேசிய இனப் பிரச்சனையின் அரசியல் தீர்வுபற்றிப் பேசப்படுகிறது ஆனால் தெளிவாகத் தென்படும் முன்னேற்றம் இல்லை. புதிய யாப்புத் தொடர்பான செயற்பாடுகளின் எதிர்காலம் பெரும் கேள்விக்குறியாகியுள்ளது. இலங்கை அரசின் அமைப்பில் அடிப்படையான சீர்திருத்தமின்றி தேசிய இனப் பிரச்சனைக்கு ஜனநாயகரீதியான தீர்வினைக் காணமுடியாது. இதைச்செய்யும் அரசியல் திடசித்தம் அரசாங்கத்திற்கு இருக்கிறதா?

இன்னொரு மட்டத்தில் பார்த்தால் இராணுவம் நீண்டகாலமாகக் கைப்பற்றி வைத்திருக்கும் தனியார் நிலங்களைக்கூட இதுவரை அரசாங்கத்தினால் முழுமையாக விடுவிக்க முடியவில்லை. வடக்கு கிழக்கின் இராணுவ மயமாக்கலைப் பொதுமக்களைத் திருப்திப்படுத்தும் வகையில் குறைக்கக் கூட முடியவில்லை. தெற்கிலே தலைவிரித்தாடும் பேரினவாத சக்திகளைத் துணிகரமாக எதிர்க்க முடியாத நிலையிலேயே அரசாங்கம் இருக்கிறது. போர்க்குற்றம் தொடர்பாக அரசாங்கம் ஜெனிவாவில் கொடுத்த வாக்குறுதிக்கு முற்றிலும் முரண்படும் கொள்கையையே நாட்டில் பின்பற்றுகிறது.

ஊழல் தொடர்பாகக் கொடுத்த வாக்குறுதியின் ஒரு அற்ப பகுதியையாயினும் நிறைவேற்றமுடியாமை மட்டுமன்றி தனது ஆட்சிக்குள்ளேயே வளரும் ஊழலைக் கூடத் தடுக்கமுடியாமை ‘நல்லாட்சி’ அரசாங்கத்தின் பயங்கரமான பலவீனத்தையே வெளிக்காட்டுகின்றது. சிங்கள மக்கள் மத்தியிலும் அரசாங்கம் மீதான ஏமாற்றமும் எதிர்ப்பும் வலுவடைந்துள்ளன. ஏறிச்செல்லும் வாழ்க்கைச் செலவினால் சகல இன மக்களும் பாதிக்கப்படுகின்றனர். ஆட்சிமாற்றத்திற்கு அயராது உழைத்த சிவில் சமூக அமைப்புக்கள் தமது ஏமாற்றத்தையும் ஆத்திரத்தையும் தொடர்ச்சியாகப் பகிரங்கமாக வெளிப்படுத்தி வருகின்றன. அரசாங்கத்தின் பொருளாதாரக் கொள்கை தெளிவற்றதாக இருக்கும் அதேவேளை நடைமுறையில் பழைய கொள்கையே தொடர்கிறது. சமூகத்தில் ஏற்றத்தாழ்வுகள் தொடர்ந்து வளர்கின்றன. புவியியல்ரீதியில் பொருளாதார வளர்ச்சி மிகவும் அசமத்துவமான போக்கிலேயே தொடர்கிறது. இலங்கை மத்திய வங்கியின் புள்ளிவிபரங்களின்படி (2015) நாட்டின் மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தியில் (GDP ல்) 40 வீதத்திற்கும் மேலான பங்கு மேல்மாகாணத்தில் இடம்பெறுகிறது. மிகுதி எட்டு மாகாணங்களில் தென், மத்திய மற்றும் வடமேல் ஆகிய மூன்று மாகாணங்களும் கூட்டாக 30 வீதத்தைப் பெறுகின்றன (தலா 10%) . எஞ்சிய மாகாணங்களில் வடமாகாணம் நாட்டிலேயே ஆகக்குறைந்த மூன்று வீதத்தையும், அதற்கு அடுத்தநிலையில் ஊவா மாகாணம் ஐந்து வீதத்தையும் அடுத்து கிழக்கு மாகாணம் ஆறு வீதத்தையும் பெறுகின்றன.  இந்தப் போக்கு நீண்ட காலமாக இடம்பெறுகிறது என்பதைக் குறிப்பிடவேண்டும். இன்றைய சூழலில் வடக்கு, கிழக்கு மாகாணங்கள் சமூக, பொருளாதாரரீதியில் இலங்கையின் மிகப் பின்தங்கிய மாகாணங்களில் அடங்குகின்றன. அத்துடன் நீண்ட போரின் விளைவாக இந்த மாகாணங்கள் விசேட பிரச்சனைகளைக் கொண்டுள்ளன.[2]

1977ல் UNP ஆட்சி அறிமுகம் செய்த பொருளாதாரக் கொள்கையே பல முரண்பாடுகளுடன் இன்றுவரை தொடர்கிறது. சென்ற நான்கு தசாப்தங்களில் இலங்கையின் பொருளாதாரம் வளர்ச்சிபெற்று இன்று இலங்கை கீழ்நடுத்தர வருமான நாடெனும் அந்தஸ்தினைப் பெற்றுள்ளது. ஆயினும் இதுவரையிலான பொருளாதார வளர்ச்சி மிக அற்ப தொழில் வாய்ப்புக்களையே கொடுத்துள்ளது. நாட்டின் தொழிற்படையின் 20-25 வீதத்தினர் வெளிநாடுகளிலேயே வேலை செய்கிறார்கள். இவர்களில் பெரும்பான்மையினர் மத்தியகிழக்கில் தொழில் செய்கிறார்கள். அதில் ஏறக்குறைய அரைவாசியினர் பெண்கள். இவர்களில் 80 வீதத்திற்கும் மேலானோர் வீட்டுப்பணிப் பெண்கள். வெளிநாடுகளில் வேலை தேடுவோருக்கு உதவுவதற்கென்றே ஒரு அமைச்சு இலங்கையில் இயங்குகிறது. வெளிநாடுகளில் தொழில்செய்யும் இலங்கையர்கள் அனுப்பும் பணமே நாட்டின் பிரதான அந்நிய செலாவணி வருமானங்களில் ஒன்றாகும். ராஜபக்ச ஆட்சியில் குவிந்த கடன் சுமையைக் கையாள்வதில் பல சிக்கல்களை எதிர்நோக்கும் இன்றைய அரசாங்கம் நாட்டின் கடன் சுமையை மேலும் அதிகரித்துள்ளது. கடன் பொறியிலிருந்து மீளும் நோக்கில் சர்வதேச நிதியத்திடம் சரணடைந்துள்ளது.  மறுபுறம் எதிர்பார்த்த அளவிற்கு வெளிநாட்டு முதலீடுகள் வரவில்லை. நிதிமயமாக்கல் (financialization) மேலாட்சி செய்யும் இன்றைய உலகப் பொருளாதாரத்தில் இலங்கை போன்ற ஒரு நாடு உற்பத்தி மூலதனத்தைக் கவருவது சுலபமல்ல. வேறு பல நாடுகளுடன் போட்டி போடும் நிலையிலேயே இலங்கை உள்ளது.

இத்தகைய சூழலில் அரசாங்கம் புலம் பெயர்ந்து மேற்குநாடுகளில் வாழ்ந்துவரும் தமிழர்களை வடக்கு கிழக்கின் அபிவிருத்தியில் பங்குதாரர்களாக வரும்படி அழைப்பு விடுத்து அதற்கும் அப்பால் சில செயற்பாடுகளையும் முன்னெடுத்து வருகிறது. தமிழ் டயஸ்போறாவிடமிருந்து முதலீடுகளையும் விஞ்ஞான மற்றும் தொழில்நுட்பரீதியான பங்களிப்புக்களையும் எதிர்பார்க்கிறது. இந்த அழைப்புப்பற்றிப் பார்க்கமுன் போரினால் பாதிக்கப்பட்ட மக்களுக்கும் புலம் பெயர்ந்த தமிழர்களுக்குமிடையிலான தொடர்புகள் பற்றி மற்றும் வடக்கு கிழக்கு நிலைமைகள் பற்றிச் சில விடயங்களை நினைவுகூர்தல் பயன் தருமென நம்புகிறேன்.

II

வெளிநாடுகளில் (விசேடமாக மேற்கு நாடுகளில்) வாழும் புலம் பெயர்ந்த தமிழ் சமூகத்தவர்க்கும் தாயகத்திலுள்ள அவர்களின் உறவுகளுக்குமிடையே பன்முகத் தன்மை கொண்ட தொடர்புகள் இருப்பதும் காலப்போக்கில் இவை ஒரு நாடுகளைக் கடந்த சமூகத்தின் (transnational community) உருவாக்கத்திற்கு வழிவகுத்ததும் பலரும் அறிந்த விடயமாகும். இலங்கையில் வாழும் வடக்கு கிழக்குத் தமிழ் சமூகத்தில் ஒரு காசாதாரப் பொருளாதாரம் உருவாகியுள்ளதும் யாவரும் அறிந்ததே. போர்க் காலத்தில் நாட்டிலே பாதிக்கப்பட்டோரில் கணிசமான பகுதியினர் வெளிநாட்டிலிருந்து சென்ற பண உதவியால் காப்பாற்றப்பட்டனர். ஆனால் காசாதாரப் பொருளாதாரத்தின் வளர்ச்சி வடக்கு கிழக்கின் பொருளாதார விருத்திக்குப் பெருமளவில் உதவவில்லை. வெளிநாட்டிலிருந்து செல்லும் காசாதாரம் சமூக மேம்பாட்டிற்கு உதவும் அபிவிருத்திப் போக்கிற்கு உதவுமா இல்லையா என்பது உள்நாட்டு நிலைமைகளிலேயே தங்கியுள்ளது என பல சர்வதேச ஆய்வுகள் காட்டுகின்றன. இந்த வகையில் வடக்கு, கிழக்கு மாகாணங்களில் அத்தகைய அபிவிருத்திக்கு உதவும் கொள்கை மற்றும் நிறுவனரீதியான சூழல் இருக்கவில்லை என்பதே உண்மை. வெளிநாட்டுக் காசாதாரம் அங்கு உற்பத்தி மூலதனத்தின் வளர்ச்சிக்கு உதவியதையும் விடப் பெருமளவில் ஒரு நுகர்வுவாதக் கலாச்சாரத்தின் வளர்ச்சிக்கே உதவியுள்ளது. மறுபுறம் வெளிநாட்டுக் காசாதாரம் பெருமளவில் கோவில்களைப் புனரமைக்கவும் விஸ்தரிக்கவும் புதிய கோவில்களைக் கட்டவும் பயன்பட்டுள்ளது தொடர்ந்தும் பயன்படுகின்றது.

இன்றைய வட மாகாணத்தின் அரசியல் ஒரு குழம்பிய குட்டைபோல் தெரிகிறது. மூன்றரை வருடங்களுக்கும் மேலாக தமிழ் தேசியக் கூட்டமைப்பின் (TNA) ஆட்சியிலிருக்கும் வட மாகாணசபையிடம் மக்களின் பங்குபற்றலுடன் உருவாக்கப்பட்ட ஒரு அபிவிருத்தித் திட்டம் இல்லை. அத்தகைய ஒரு திட்டம் உருவாக்கப்பட்டிருக்கவேண்டும். அதன் அமுலாக்கலில் மத்திய அரசுடன் பிரச்சனைகள் எழுந்திருக்கலாம். அந்தக் கட்டத்தில் அபிவிருத்தித் திட்டத்தை மக்களின் ஜனநாயகப் பொருளாதார உரிமைகளுக்கான போராட்டத்தின் கருவியாக்கி இருக்கலாம். அதற்கு நாட்டின் ஜனநாயக சக்திகளின் ஆதரவைப் பெற்றிருக்கலாம். இத்தகைய மக்கள் நலன் சார்ந்த சிந்தனை மாகாண சபையிடம் இருக்கவில்லை.

அதேபோன்று காசாதாரப் பொருளாதாரத்தை மாகாணத்தின் அபிவிருத்திக்கு உதவும் வகையில் மாற்றியமைப்பது பற்றிய கொள்கை எதுவும் இருப்பதாகத் தெரியவில்லை. மாகாணத்தின் அபிவிருத்தியில் புலம்பெயர்ந்த தமிழ் சமூகத்தின் பங்கு பற்றிய கொள்கை எதுவும் இருப்பதாகத் தெரியவில்லை. மாகாண சபையின் முயற்சியின் விளைவாக மக்களின் – விசேடமாகப் போரினால் பாதிக்கப்பட்ட மக்களின் – சமூக மேம்பாடு தொடர்பாகக் குறிப்பிடத்தகுந்த முன்னேற்றம் ஏற்பட்டுள்ளதாகத் தெரியவில்லை. ஆனால் இதே காலகட்டத்தில் ஊழல் ஒரு பெரிய பிரச்சனையாக உருவெடுத்துள்ளது. இந்த ஊழலை முதலமைச்சர் இதுவரை காணாமல் இருந்தது அதிசயமே. இதை அவரால் ஏன் முளையிலே கிள்ளிவிட முடியவில்லை? இந்த நிலை உருவானதில் அவருக்கு ஒரு பொறுப்பும் இல்லையா? இதுவரை அவரின் பொறுப்பிலிருக்கும் அமைச்சுகளின் வினைத்திறன் பற்றிய மதிப்பீடு என்ன?

மாகாண சபைக்கு இருக்கும் அதிகாரம் போதாது என்பதில் நியாயம் உண்டு. மத்திய அரசுக்கும் மாகாண சபைக்குமிடையிலான உறவு மிதமிஞ்சிய அசமத்துவமாயிருப்பது உண்மை.  கூடுதலான அதிகாரப்பகிர்வுக்காகப் போராடவேண்டும் என்பதிலும் நியாயமுண்டு. ஆனால் இருக்கும் அதிகாரத்தை மக்களின் மனித நன்நிலையை வளர்க்க உதவும் வகையில் பயன்படுத்துவதற்கான திட்டமெதுவுமின்றி மாகாண சபையைக் கைப்பற்றுவதனால் எதைச்சாதித்துள்ளது TNA எனும் கேள்வி நியாயமானதே. இன்று TNAன் சீர்குலைவு ஒரு துன்பியல் கலந்த நகைச்சுவை நாடகமாக அரங்கேறியுள்ளது. அதற்கு மாற்றாகத் தோன்றியிருக்கும் தமிழ் மக்கள் பேரவை (TPC) இந்த நாடகத்தின் ஒரு உப காட்சியாகச் சமாந்திரமாகத் தொடர்கிறது. பேரவை தன்னைக் கூட்டமைப்பையும் விடப் பெரிய தமிழ் தேசிய வாதியாகக் காட்ட முற்படுகிறது. இந்தக் குறுந்தேசியவாதப் போட்டியின் விளைவுகளால் இனவாத அரசியலே மேலும் பலப்பட்டு தமிழ் மக்களின் உரிமைப் போராட்டம் மேலும் தனிமைப்படும். இதனால் வருந்தப் போவது மக்களே.

கிழக்கு மாகாணம் வடக்கைவிட பல்லினமயப்பட்டது. இனங்களுக்கிடையிலான முரண்பாடுகளை மேலும் இனவாதப்போக்கில் அரசியல் மயப்படுத்தித் தேர்தலில் வாக்குப்பெறும் வழிகளையே எல்லாக் கட்சிகளும் பின்பற்றுகின்றன. அதேவேளை மாகாண சபையின் தலைமைக்கும் அரசாங்கத்துக்கு மிடையிலான உறவு வடக்கிலிருந்து வித்தியாசமானது. இன்று கிழக்கில் TNAயே மிகப்பெரிய தமிழ் அரசியல் அமைப்பு. அது மாகாண சபை ஆட்சியில் ஒரு பங்காளி. ஆயினும் இன்றைய தமிழ் அரசியல் (TNA,TPC), தமிழ் டயஸ்போறாவின் பங்களிப்பு மற்றும் மக்களின் மனித நன்நிலையை மையமாகக்கொண்ட அபிவிருத்திக் கொள்கை இல்லாமை பற்றி மேலே கூறப்பட்டுள்ள கருத்துக்கள் கிழக்கிற்கும் பொருந்தும்.

III

அரசாங்கத்தின் அழைப்பு தமிழ் டயஸ்போறாவில் பலவிதமான கருத்துக்களையும் எதிர்வினைகளையும் ஏற்படுத்தியுள்ளது. அதை விமர்சனமின்றி ஏற்றுக்கொள்ளும் நிலைப்பாடு ஒரு முனையிலும் முற்றாக நிராகரிக்கும் நிலைப்பாடு மறுமுனையிலும் இருக்க இந்த இரண்டிற்குமிடையே சில போக்குகளையும் காணலாம். முதலாவது நிலைப்பாட்டைக் கொண்டவர்களில் இலாபநோக்குடன் முதலீடுகள் செய்ய விரும்புவோர் அடங்குவர். வடக்கு கிழக்கில் இலாபம்தரும் முதலீடுகளை ஏற்கனவே சில புலம்பெயர்ந்த தமிழர்கள் செய்துள்ளார்கள். இந்த முதலீடுகள் விசேடமாக உல்லாசத்துறை சார்ந்தவை. இன்றைய ஆட்சியின் அழைப்பு இத்தகைய முதலீட்டாளர்களை மேலும் ஊக்கிவிக்கும் என எதிர்பார்க்கலாம். இவர்கள் அரசின் முதலீட்டு அதிகார சபையின் (Board of Investment ன்) அனுசரணையுடன் தமது முதலீடுகளைச் செய்யலாம். அரசாங்கத்தின் அழைப்பை முற்றாக நிராகரிப்பவர்கள் பொதுவாகத் தீவிர தமிழ்தேசியவாத உணர்வினால் உந்தப்படுகின்றனர்.

இடைப் போக்குகளில் பரவலாகக் கேட்கும் ஒரு கருத்து இருக்கும் சந்தர்ப்பங்களைப் பயன்படுத்தி போரினால் பாதிக்கப்பட்ட வடக்கு கிழக்கு மக்களின் சமூகமேம்பாட்டிற்கு உதவும் செயற்பாடுகளுக்கு முன்னுரிமை கொடுக்க வேண்டும் என்பதாகும். போரினாலும் வேறுகாரணிகளாலும் மிகவும் பாதிக்கப்பட்ட மக்களின் நன்நிலையில் அக்கறை கொண்ட டயஸ்போறா தமிழர்களில் பெரும்பான்மையினர் அல்லது கணிசமான தொகையினர் இத்தகைய கருத்துடன் ஒத்துப்போவார்கள் எனக்கருத இடமிருக்கிறது. வாழ்வாதாரவிருத்தி, இளம் சந்ததியினரின் கல்வி, தொழில்பெறும் தகைமைகள் மற்றும் மேல்நோக்கிய சமூக நகர்ச்சி போன்றவற்றிற்கு இவர்கள் முன்னுரிமை கொடுக்கிறார்கள். இத்தகைய கருத்துடையோர் மத்தியில் ஒரு சாரார் அரசியலை முற்றாக ஒதுக்கியே சமூக மேம்பாட்டைப் பார்க்கிறார்கள். மற்றயோர் அரசியல்ரீதியில் சிந்திப்போர். அரசாங்கம் பற்றித் தம் விமர்சனங்களைக் கொண்டுள்ளோர். அரசியல் தீர்வுக்கு உதவும் வகையில் அல்லது அதைப் பின்தள்ளாத வகையிலயே சமூகமேம்பாட்டுச் செயற்பாடுகளை முன்னெடுக்கவேண்டும் எனும் பார்வையைக் கொண்டுள்ளோர். இருசாராரும் அரசுசாரா மற்றும் சிவில் சமூக அமைப்புக்களுக்குடாகவே செயற்பட விரும்புகின்றனர். இத்தகைய தொடர்புகளைப் பல குழுக்கள் ஏற்கனவே கொண்டுள்ளன. ஆயினும் நிறுவனங்களின் மற்றும் மனிதர்களின் விஞ்ஞான, தொழில்நுட்ப அறிவையும் ஆற்றல்களையும் விருத்தி செய்யும் திட்டங்களைப் பொறுத்தவரை அரச மற்றும் தனியார் நிறுவனங்களுடன் ஒத்துழைக்கவேண்டிய தேவையையும் இவர்கள் ஏற்றுக் கொள்கின்றனர்.

எனது அபிப்பிராயத்தில் போரினாலும் வேறுகாரணிகளாலும் இடர்பாட்டிற்குள்ளாயிருக்கும் மக்களின் மேம்பாட்டிற்கு முன்னுரிமை கொடுத்து செயற்பட விரும்பும் நிலைப்பாடு வரவேற்கப்பட வேண்டியதே. அதேவேளை இந்த மக்களை உள்வாங்கியிருக்கும் அதிகார உறவுகளைக் கணக்கில் எடுக்காது அவர்களின் நிலைமைகளைச் சரியாக அறிந்து கொள்ள முடியாது. அவர்களை அந்த உறவுகளிலிருந்து பிரித்துப்பார்க்க முடியாது. அந்த உறவுகளைப் புரிந்து கொள்வது அவர்களின் அன்றாட போராட்டங்களின் தன்மைகளையும் அந்தப் போராட்டங்களின் சமூகரீதியான அரசியல்ரீதியான முக்கியத்துவத்தையும் புரிந்து கொள்ள உதவும். போரினால் பாதிக்கப்பட்டோர் எனும்போது அது ஒரு மிகப்பரந்த வகைப் படுத்தலைக் குறிக்கலாம். இந்த வகையுள் போர்ப் பிரதேசங்களில் வாழும் எல்லோரும் அடங்குவர். ஆனால்  ‘பாதிக்கப்பட்டோர்’ எனும் போது மனித நன்நிலைகுன்றிய, உரித்துடமைகள் இழந்த நிலைமைகளில் வாழ்வோரையே பலரும் மனதில் கொண்டுள்ளார்கள் எனக் கருதுகிறேன். இந்த வகையினர் எப்படி அவர்களின் வாழ்நிலைகளுக்காளானார்கள்? ஏன் அந்த நிலைமைகளில் தொடர்ந்தும் இருக்கிறார்கள்? இந்தக் கேள்விகளுக்கான பதில்கள் இல்லாமல் அவர்களின் அன்றாட வாழ்வுப் போராட்டங்களைப் புரிந்து கொள்ள முடியாது. அத்தகைய புரிந்துணர்வு அவர்களின் நிலைமைகளைத் தனியே ஒரு மனிதாபிமானப் பிரச்சனையாகப் பார்ப்பதற்கும் அப்பால் அவற்றின் வர்க்க, பால், சாதி, பிரதேச ரீதியான பரிமாணங்களை அறிந்து கொள்ள உதவும். இப்படிப் பார்க்கும்பொழுது மக்களுக்கும் அரசுக்குமிடையிலான நேரடியான முரண்பாடுகளையும் மற்றைய சமூக, பொருளாதார முரண்பாடுகளையும் இனம் காணமுடியும். இந்த உறவுகளெல்லாம் அதிகார உறவுகள் என்பதும் தெளிவாகும். இந்த மக்களின் அன்றாட போராட்டங்களில் வாழிட உரிமை, வாழ்வாதார அபிவிருத்தியும் பாதுகாப்பும், சுரண்டல் மிகுந்த கடன் உறவுகளிலிருந்து விடுபடுதல், இளம் சந்ததியின் உடல் நலன், கல்வி மற்றும் மனித ஆற்றல்களின் விருத்தி, மனித மற்றும் சமூகப் பாதுகாப்பு உரித்துடைமைகள், சூழல் பாதுகாப்பு போன்றவை முக்கியத்துவம் வாய்ந்தன. இந்த அன்றாடப் போராட்டங்கள்  பொதுவாகத் தனிமனித, குடும்ப மட்டங்களிலும் சில சமயம் குறிப்பிட்ட கிராமிய அல்லது பிரதேச மட்டத்தில் கூட்டுச் செயற்பாடுகளுக்கூடாகவும் இடம்பெறுகின்றன. உதாரணங்களாக இராணுவம் கைப்பற்றியுள்ள தமது நிலங்களுக்கான மற்றும் காணாமல் ஆக்கப்பட்டோர் தொடர்பான அணிதிரட்டல்களும் போராட்டங்களும் பாதிக்கப்பட்டொரினதும் அவர்களின் ஆதரவாளர்களினதும் கூட்டுச் செயற்பாடுகளாகும். துரதிஷ்டவசமாகப் பொதுவான பிரச்சனைகள் உள்ள வேறு பகுதியினரை அணிதிரட்டி அவர்களின் கோரிக்கைகளுக்குக் கூட்டான குரல் கொடுக்கும் அமைப்புக்கள் இல்லை. உதாரணங்களாக வறுமையில் வாடும் பெருந்தொகையான பெண்தலைமைக் குடும்பங்கள் மற்றும் முன்னைநாள் போராளிகளைக் குறிப்பிடலாம். அதேபோன்று கல்வி, சுகாதார, சுத்தமான குடிநீர் வசதிகள் இல்லாத கிராமங்களையும் குறிப்பிடலாம்.

இங்கு சுருக்கமாகக் குறிப்பிட்டுள்ள விடயங்கள் ஆழ ஆராயப்படவேண்டியவை. அத்தகைய அறிவின் உதவியுடனேயே புலம்பெயர்ந்த தமிழ் அமைப்புக்கள் தமது திட்டங்களை வகுத்து நாட்டில் பங்காளர்களைத் தேட வேண்டும். இனங்களுக்கிடையிலான குரோதங்களை வளர்க்காது அதற்கு மாறாக புரிந்துணர்வையும் சமத்துவத்தையும் வளர்க்கும் அணுகுமுறையின் அவசியத்தை வலியுறுத்த வேண்டும். செயற்பாடுகளைச் சட்டபூர்வமான வழிகளில் சுதந்திரமாக முன்னெடுப்பதற்கான சூழலை மத்திய அரசாங்கமும் வடக்கு கிழக்கு மாகாண சபைகளும் உருவாக்கவேண்டும். இங்கு அரசியலைத் தவிர்க்கமுடியாது. அரசாங்கத்துடன், மாகாண சபைகளுடன், வேறு அரசியல் அமைப்புக்களுடன் பேச்சுவார்த்தைகள் தேவைப் படலாம் ஆனால் அரசாங்கத்தின் பங்காளராக வேண்டியதில்லை. உண்மையான பங்காளர்கள் வேறு மட்டங்களில் அரசாங்கத்திற்கு வெளியேதான் உள்ளார்கள். அங்கு அன்றாடு போராடிகொண்டிருக்கும் மக்கள் மற்றும் அவர்களின் சுயமுனைப்புகளை ஊக்குவிக்கும் அமைப்புக்கள், நாட்டில் சகல மக்களின் சமூக, அரசியல், பொருளாதார ஜனநாயக உரிமைகளுக்காகப் போராடும் இயக்கங்கள், முற்போக்கு அறிவாளர்களின் அமைப்புக்கள், இனவாதங்களுக்கு எதிரான அமைப்புக்கள் போன்றவைதான் பங்காளிகளாக வேண்டும்.

[1] பார்க்க:  https://samuthran.net/2017/04/24/அபிவிருத்தி-மனித-மேம்பாட்டின் பாதையா அல்லது அடக்குமுறையின் கருவியா?

[2] 2015ல் மாகாண GDPன் பொருளாதாரத் துறைரீதியான பங்குகளைப் பொறுத்தவரை கிழக்கில் விவசாயம் 12.1%, ஆலைத்தொழில் (industry) 31.8%, சேவைகள் 48.5%; வடக்கில் விவசாயம் 15%, ஆலைத்தொழில் 17.2%, சேவைகள் 60.6%.

 

Please follow and like us:

நுஃமான் மாமா இல்லாத தமிழ் ஈழம் வேண்டுமா? 1989 ஜூனில் யாழ்ப்பாணத்தில் கவிஞர் சேரனுடன் இடம்பெற்ற ஒரு உரையாடல்

 சமுத்திரன்

2017 May

1989 ஆறாம் மாதம். ஒரு ஐரோப்பிய நிறுவனத்தின் அபிவிருத்தித் திட்டம் ஒன்றினை மதிப்பீடு செய்யும் ஆலோசகராக நோர்வேயிலிருந்து எனது பிறந்த இடமான யாழ்ப்பாணத்திற்கு செல்கிறேன். 1987ல் கைச்சாத்திடப்பட்ட இந்திய – இலங்கை ஒப்பந்தத்தின் பிரகாரம் இந்திய அமைதி காக்கும் படை (IPKF) வடக்கு-கிழக்கில் இருந்த காலம். ஈழ மக்கள் புரட்சிகர முன்னணி (EPRLF) மாகாண சபை ஆட்சியிலிருந்த காலம். கொழும்பிலிருந்து யாழ்ப்பாணத்துக்கு இலங்கை வான்படை ஒரு விமான சேவையை நடத்திக் கொண்டிருந்த காலம். நான் அதைப் பயன்படுத்தி யாழ் சென்றேன். அந்த விமானப் பயணம் ஒரு மறக்கமுடியாத அனுபவம். விமானத்திலிருந்த ஆசனங்களையும் விட அதிகமான பயணிகள். மூவருக்குரிய ஆசனங்களில் நால்வர் அமர்ந்திருந்தோம். இந்த நிலையில் ஆசனப் பட்டியை யாரும் கட்டமுடியவில்லை. கட்டும் படி பணிக்கப்படவும் இல்லை. அது மட்டுமல்ல. சிலர் நின்றபடி பயணம் செய்தனர். அப்படித்தான் ஏழு வருடங்களின் பின் யாழ் சென்றேன். அங்கு நான் வாழ்ந்த ஏழு நாட்களில் எத்தனையோ அனுபவங்கள்.[i]

கந்தர்மடத்தில் எனது சித்தப்பாவின் வீட்டில் தங்கியிருந்தேன். பகல் பொழுது முழுவதும் பெரும்பாலும் எனது தொழில் தொடர்பான பிரயாணங்கள், நேர்காணல்கள், கலந்துரையாடல்கள். மாலையில் சந்தர்ப்பம் கிடைத்த போது உறவினர்கள் மற்றும் நண்பர்களுடன் சந்திப்புகள். ஆனால் மாலை ஆறுமணியிலிருந்து மறுநாள் காலை ஆறு மணிவரை ஊரடங்குச் சட்டம் அமுலில் இருந்தது. பொதுவாக இந்தச் சந்திப்புகளை மாலை ஆறு மணிக்கு முன்னரே முடித்து விடுவேன். ஆனால் அன்று மாலை ஒரு வித்தியாசமான ஒழுங்கு. எனது நண்பர்கள் மௌனகுருவும் சித்திராவும் மாலை உணவுக்கு அழைத்திருந்தார்கள். இளம் கவிஞர் சேரனையும் அழைத்திருப்பதாகக் கூறினார்கள். அன்றிரவு அவர்கள் வீட்டில் தங்கி மறுநாள் காலை ஊரடங்குச் சட்டம் முடிந்தபின் நான் சித்தப்பாவீட்டிற்குத் திரும்பலாம் எனும் மௌனகுருவின் ஆலோசனையை ஏற்றுக்கொண்டேன். நான் சேரனின் கவிதைகளை விரும்பிப் படித்திருக்கிறேன் ஆனால் நேரில் சந்தித்துப் பேசியதில்லை. அவரைச் சந்திக்கும் சந்தர்ப்பம் கிடைப்பதையிட்டு மகிழ்வுற்றேன்.

அன்று மௌனகுரு வீட்டிற்குப் போகுமுன் யாழ் பல்கலைக் கழகத்தில் கணிதத்துறை விரிவுரையாளரான நண்பர் சிறீதரனைச் சந்தித்தேன். அவர் அப்போது மனித உரிமைகளுக்கான யாழ் பலகலைக்கழக ஆசிரியர்கள் அமைப்பில் தீவிரமாக ஈடுபட்டிருந்தார். அவர் என்னை மௌனகுரு வீடுவரை ஆறு மணிக்குமுன் கூட்டிச்சென்று விடைபெற்றார். அங்கே மௌனகுரு, சித்திரா அவர்களின் மகன் சித்தார்த்தன், சேரன் என்னை வரவேற்றனர். சித்தார்த்தன் அப்பொது யாழ் இந்துக் கல்லூரி மாணவன் என நம்புகிறேன். எனது இன்னொரு நெருங்கிய நண்பன் நுஃமானும் அப்போது யாழ் பல்கலைக் கழகத்தில் கடமையாற்றிக் கொண்டிருந்தார். அவர் மௌனகுரு வீட்டில்தான் குடியிருந்தார். ஆனால் அன்று அவர் தனது சொந்த ஊரான கல்முனைக்குச் சென்றுவிட்டதாக அறிந்தேன்.

ஆரம்பத்தில் நமது சம்பாசனைகள் பல விடயங்களைத் தொட்டன. ஆயினும் மாலை உணவருந்தும் போதும் அதற்குப் பின்பும் இலங்கையின் அன்றைய அரசியல் நிலைமை, விடுதலைப் போராட்டத்தின் போக்குகள், இந்திய இராணுவத்தின் நடைமுறைகள், மற்றும் வடக்கு – கிழக்கு மாகாண சபையை ஆளும் EPRLFன் நடைமுறைகள் ஆகியவற்றைச் சுற்றியே கலந்துரையாடல்கள் தொடர்ந்தன. ஒரு கட்டத்திற்குப்பின் எல்லோரும் பங்குபற்றிக் கொண்டிருந்த கலந்துரையாடல் பிரதானமாக எனக்கும் சேரனுக்குமிடையிலான விவாதமாக உருமாறத் தொடங்கியது. அதேவேளை அது மிகவும் பண்புடனும் நட்புணர்வுடனும் தொடர்ந்தது.  இளம் சித்தார்த்தனும் தன் கருத்துக்களை முன்வைத்தார். முழு இரவுக்கூடாகத் தொடர்ந்த அந்த விவாதத்தில் வடக்கு – கிழக்குத் தமிழ் மக்களின் சுயநிர்ணய உரிமை மற்றும் தனிநாட்டுக்கான ஆயுதப் போராட்டம் அதி முக்கிய இடத்தைப் பெற்றன. விவாதம் சற்றுச் சூடுபிடித்து நமது குரல்கள் உயரும்போது சித்தார்த்தன் எழுந்து நின்று ‘கொஞ்சம் அடக்கி வாசியுங்கோ. அடக்கி வாசியுங்கோ.’ எனக்கூறி வெளியே இந்திய இராணுவத்தினர் அல்லது EPRLFன் படையினர் நடமாடிக் கொண்டிருக்கலாம் என்பதை நினைவூட்டிக் கொள்வார்.

வடக்குக் கிழக்குத் தமிழ் மக்கள் சுயநிர்ணய உரிமை உடையவர்கள் என்பது பற்றி நமக்கிடையே பெரிய வேறுபாடுகள் இருக்கவில்லை. ஆனால் விவாதம் இலங்கை நிலைமைகளில் அந்த உரிமையை அரசியல்ரீதியில் எப்படிப் பயன் படுத்துவது எத்தகைய தீர்வு நியாயமானது போன்ற கேள்விகளிலேயே நம்மிடையே கருத்து வேறுபாடுகள் இருந்தன. சேரன் பிரிந்து போகும் உரிமைக்குச் சார்பான நிலைப்பாட்டைக் கொண்டிருந்தார். நான் ஒரு நாட்டிற்குள் சமஷ்டி, பிரதேச சுயாட்சி போன்ற தீர்வுக்குச் சார்பான நிலைப்பாட்டைக் கொண்டிருந்தேன். சேரனின் கவிதைகள், கட்டுரைகள் பலவற்றை ஏற்கனவே வாசித்திருந்ததால் தேசிய இனப்பிரச்சனை பற்றிய அவருடைய பார்வையை அறிந்திருந்தேன். அவர் தமிழ் குறுந்தேசிய வாதத்தை ஏற்காதவர் என்பதையும் நான் வாசித்த அவருடைய எழுத்துகளிலிருந்து அறிந்திருந்தேன். ‘மரணத்துள் வாழ்வோம்’ என்ற தலைப்பில் வெளிவந்த ஈழத்துக் கவிஞர்களின் கவிதைத் தொகுப்புக்குச் சேரன் எழுதிய முன்னுரை பற்றி நான் நோர்வேயில் சில நண்பர்களுடன் உரையாடியுள்ளேன். அதில் அவர் ‘போராட்டத்துள் ஒரு போராட்டம்’ பற்றிக் கூறியது மற்றும் தமிழ் ஈழப் போராட்டம் தென் ஆசியாவிற்கே ஒரு விடுதலைப் பொறியை ஏற்றும் என்ற அவரின் எதிர்பார்ப்பு எல்லாம் நினைவுக்கு வந்தன.

விவாதம் தொடர்கிறது. வடக்கு – கிழக்கில் தமிழ் ஈழத்தின் சாத்தியப்பாடு பற்றி ஆராயும்போது அங்குவாழும் முஸ்லிம் மக்களின் அந்தஸ்து ஒரு பொருளாகியது. அவர்கள் தமிழ் ஈழத்தை ஆதரிக்கவில்லை. அவர்களின் ஆதரவைப் பெறமுடியும் எனச் சேரன் நம்பியிருக்கலாம். இந்த விடையம்பற்றிப் பேசும் போது நான் சேரனைப் பார்த்து ‘உங்கள் நுஃமான் மாமா இல்லாத தமிழ் ஈழம் வேண்டும் தானா?’ எனக் கேட்டேன். நுஃமான் சேரன் குடும்பத்திற்கு மிகவும் நெருங்கியவர். அவரைச் சேரன் மாமா என அழைப்பார். சித்தார்த்தனும் நுஹ்மானை மாமா என்றே அழைப்பார். ஒரு அரசியல் மட்டத்தில் இடம்பெற்ற விவாதத்தில் என்னிடமிருந்து அத்தகைய ஒரு கேள்வியைச் சேரன் எதிர்பார்த்திருக்க மாட்டார் என நம்புகிறேன். அவரின் முகத்தில் ஒரு மாற்றம். ஒரு கண நேரம் பேச்சிழந்த நிலை. அந்த அமைதிக்குப்பின் ‘இப்படி ஒரு பெரிய ஆயுதத்தை பயன்படுத்தி விட்டீர்கள்’ என்றார். சித்தார்த்தனும் எனது கேள்வியால் அதிர்ந்துபோனதுபோல் பட்டது. காலை நாலு மணியாகிவிட்டபோதும் நமது விவாதம் முடிவு பெறாத நிலையில் கொஞ்ச நேரமாயினும் தூங்குவோம் என முடிவெடுத்தோம். இந்த உரையாடலை பதிவு செய்திருக்க வேண்டுமெனச் சித்தார்த்தன் சொன்னார். மறக்கமுடியாத அனுபவம். மறுநாட்காலை எனக்கு வேறு வேலைகளிருந்ததால் காலை உணவை முடித்துக் கொண்டு விடை பெற்றேன். அந்த சந்திப்புக்குப்பின் சேரனுடன் நல்ல தொடர்பிருந்தது. அவர் ‘இனங்களுக்கிடையே நீதி மற்றும் சமத்துவத்துக்கான இயக்கம்’ பிரசுரித்த ‘சரிநிகர்’ பத்திரிகையின் ஆசிரியராக இருந்தார். அந்தப் பத்திரிகையை ஒழுங்காக எனக்குக் கிடைக்கும்படி செய்தார்.

1990 பத்தாம் மாதம் 22ம் திகதி விடுதலைப் புலிகள் பாரம்பரியமாக வடக்கில் வாழ்ந்து வந்த முஸ்லிம் மக்களை நிர்ப்பந்தமாக வெளியேற்றினர். தமது தாயகத்திலிருந்து அவர்கள் விரட்டப்பட்ட அந்தப் பயங்கர சம்பவத்திற்குப் பின் வான்தபாலில் வந்த ‘சரிநிகர்’ பத்திரிகையை ஆவலுடன் திறக்கிறேன். அதிலிருந்து மடிக்கப்பட்ட ஒரு சிறு கடதாசித் துண்டு கீழே விழுகிறது. அதை எடுத்து விரிக்கிறேன். சேரனிடமிருந்து இரு வரிகள். அந்தச் சிறு கடிதத்தை நான் பலதடவை வாசிக்கிறேன். ‘நுஃமான் மாமா இல்லாத தமிழ் ஈழம் வேண்டுமா என அன்று கேட்டீர்கள். இப்போது சொல்கிறேன் அது ஒரு போதும் வேண்டாம்.’ அந்தச் செய்தி என்னை ஆச்சரியத்தில் ஆழ்த்தவில்லை. ஆயினும் என் கண்கள் கலங்கின.

 

[i] அந்த அனுபவங்களின் சில அம்சங்கள் பற்றி அப்போதே பின்வரும் கட்டுரையை வரைந்துள்ளேன். N. Shanmugaratnam, Seven Days in Jaffna – Life under Indian occupation, Race & Class, 31(2),1989

Please follow and like us:

சிங்களப் பெருந்தேசிய வாதம் – அதன் அடிப்படைகளும் மேலாதிக்கமும் (புதிய முன்னுரையுடன்)

சமுத்திரன் (April 2017)

´சிங்களப் பெருந்தேசிய வாதம் – அதன் அடிப்படைகளும் மேலாதிக்கமும்´ எனும் தலைப்பிலான கட்டுரையை 1983 ஏழாம் மாதத்தில் எழுதினேன். இதனை நூல்வடிவில் பங்களூரில் உள்ள காவியா பதிப்பகம் படிகள் குழுவுடன் சேர்ந்து வெளியிட்டது. நான் அப்பொழுது ஜப்பானில் வாழ்ந்து வந்தேன். 1982ல் டோக்கியோவில் அமைந்துள்ள அபிவிருத்தி ஆய்வு நிறுவனமொன்றிலிருந்து வந்த அழைப்பை ஏற்று கொழும்பில் நான் கடமையாற்றிக் கொண்டிருந்த அரச நிறுவனத்திடமிருந்து விடுப்புப் பெற்றுச் சென்றிருந்தேன். கட்டுரையின் முன்னுரையில் குறிப்பிட்டிருப்பதுபோல் 1983 ஜுலை மாதம் தாய்நாட்டில் இடம்பெற்ற இரத்தக் களரியே அதை எழுதத் தூண்டுகோலாகியது.

இலங்கையில் அந்த வன்செயல் சம்பவங்கள் நடந்தபோது நான் ஒரு ஜப்பானியக் கிராமத்தில் களஆய்வில் ஈடுபட்டிருந்தேன். வந்துகொண்டிருந்த  செய்திகளின் தாக்கத்தினால்  எனது  ஆய்வில் ஆர்வமிழந்தேன். அந்த நாட்களில்      டோக்கியோவிலிருந்து எனது  நீண்டகால நண்பர் நாக்காமுறா அடிக்கடி தொலைபேசி மூலம் என்னுடன் தொடர்புகொண்டு இலங்கை நிலைமைகள் பற்றிய செய்திகளைப் பகிர்ந்து கொண்டார். அவர் ஜப்பானின் பிரபலமான தென் ஆசிய ஆய்வாளர்.  1960களில் நான் பேராதெனிய பல்கலைக்கழகத்தில் மாணவனாயிருந்த போது அவர் அதே பல்கலைக்கழகத்தில் தனது முதுமாணிப் பட்ட ஆய்வினை மேற்கொண்டிருந்தார். சிங்களமொழியில் மிகவும் தேர்ச்சி பெற்றவர். அவருக்கூடாக வந்த செய்திகளும் நான் ஜப்பானிய தொலைக்காட்சியில் கண்ட காட்சிகளும் என்னை அதிரவைத்தன என்பது உண்மை.

அந்தச் செழிப்பான கிராமத்தில் நான் சில நாட்கள் எனது குடும்பத்துடன் தங்கியிருந்தேன். அங்கு வாழ்ந்த மக்கள் நம்முடன் மிகவும் அன்பாகவும் நெருக்கமாகவும் நடந்துகொண்டார்கள். அவர்களின் விருந்தோம்பலில் மூழ்கியிருந்தோம். எனது தாய்நாட்டு அரசியல் பற்றி அவர்கள் அதிகம் அறிந்திருக்கவில்லை. ஆயினும் தொலைக்காட்சியில் வந்த செய்திகளைப் பார்த்தபின் மிகவும் அக்கறையுடன் இலங்கையிலுள்ள எனது உறவினர் மற்றும் நண்பர்கள் பற்றிக் கேட்டார்கள். அப்போதுதான் அவர்களுக்கு இலங்கையில் பல்வேறு இனங்கள், மதங்கள் இருப்பது பற்றித் தெரியவந்தது. ´நீங்கள் சிங்களவரா தமிழரா?` எனக்கேட்டார்கள். நான் தமிழ் இனத்தவன் எனக்கூறியதும் எனக்காக வருத்தப்பட்ட அதே வேளை தொலைக்காட்சியில் இலங்கையர்களைப் பார்க்கும்போது எல்லோரும் ஒரு இனத்தவர்கள் போல்தெரிகிறார்களே எப்படி சிங்களவர், தமிழரென அடையாளம் காண்பதென வினவினார்கள். இப்படிப் பல கேள்விகள். நானும் எனது துணைவியும் எங்களால் இயன்ற விளக்கங்களைக் கொடுத்தோம்.

எனது ஆய்வினைத் தற்காலிகமாக நிறுத்திவிட்டுக் குடும்பத்துடன் நாம் அப்போது வாழ்ந்துவந்த டோக்கியோவிற்குத் திரும்பினேன். அங்கு திரும்பியதும் ஏற்கனவே எடுத்த முடிவின்படி கட்டுரையை எழுத ஆரம்பித்தேன். அப்போது நாம் நண்பர் நாக்காமுறாவின் வீட்டிற்குச் சமீபத்தில் ஒரு வாடகைவீட்டில் தங்கியிருந்தோம். அவரிடமிருந்த சில நூல்கள் எனது கட்டுரையை எழுதுவதற்குத் துணையாயிருந்தன. ஆயினும் கட்டுரைக்கு உதவக்கூடிய ஆதார நூல்கள் போதியன இல்லாத நிலையிலேயே அதனை அவசரமாக எழுதி முடித்தேன்.

இன்று ஏறக்குறைய 34 வருடங்களுக்குப்பின் அந்தக்கட்டுரையைப் பார்க்கும் போது அது எழுதப்பட்ட காலகட்ட அரசியல் பின்னணி பற்றிய ஒரு குறிப்பின் அவசியத்தை உணர்கிறேன். அத்துடன், இனிச்செய்ய வேண்டியது என்ன? என்ற கேள்வியும் எழுகிறது. அன்றைய அரசியல் சூழல் மற்றும் இலங்கையின் தேசிய இனப்பிரச்சனையின் மாற்றப் போக்குகள் பற்றிய எனது பார்வை தொடர்பான கேள்விகளும் வாசகர் மனதில் எழலாம். பின்னர் நான் எழுதிய கட்டுரைகளில் இலங்கை அரசின் இனத்துவ மேலாதிக்கத் தன்மைகள், விடுதலைப் போராட்டத்தின் போக்குகள் மற்றும் தமிழ் குறுந்தேசியவாதம் பற்றிய எனது விமர்சனங்களை முன்வைத்துள்ளேன். பல மாற்றங்களின் விளைவான இன்றைய நிலைமைகளுக் கேற்ப தேசிய இனப்பிரச்சனை மீள் சட்டகப்படுத்தப்பட (reframe பண்ணப்பட) வேண்டும் என்றும் வாதிட்டு வந்துள்ளேன். கடந்த மூன்று தசாப்தங்களாக இலங்கை அரசும் நாட்டின் தேசிய இனப்பிர்ச்சனையும் பல தன்மைரீதியான மாற்றங்களைக் கண்டுள்ளன. தேசிய இனப்பிரச்சனையின் இன்றைய வடிவமும் உள்ளடக்கங்களும் என்ன? ஒன்றுபட்ட இலங்கையைக் கட்டி எழுப்பும் வகையிலான அதன் ஜனநாயகரீதியான தீர்வு என்ன? எனும் கேள்விகள் மிக முக்கியத்துவம் பெறுகின்றன. இவற்றைப் பார்க்க முன் சில விடையங்களைத் தெளிவாக்கவேண்டியுள்ளது.

தமிழீழ விடுதலைப் போராட்டம் இராணுவவாதத்திற்குப் பலியாகியது. குறுந்தேசியவாதம் இராணுவவாதத்தின் கருவியாகியது. தமிழ்த் தேசியவாதம் அதன் எதிரியான சிங்களப் பேரினவாதத்தின் பிரதிபிம்பம் போலானது. இந்தப் பிற்போக்கான ஆபத்துப்பற்றி 1983லேயே குறிப்பிட்டுள்ளேன் என்பதைக் கட்டுரையை வாசிப்பவர்கள் அறிந்து கொள்வார்கள்.

அதேவேளை அன்று ஈழத்தமிழ் அரசியல் சூழலில் நம்பிக்கைதரும் முற்போக்குச் சிந்தனையுடைய சில குழுக்களையும் காணக்கூடியதாக இருந்தது.  இந்தப்போக்கு பற்றிய எனது அன்றைய மதிப்பீடு அதீதமானதென்பதைப் பின்னர் உணர்ந்தேன். கட்டுரையின் பின்னுரையில் தமிழ் மக்கள் மத்தியில் வளர்ந்துவரும் போராட்டம் சிங்கள மக்களை எதிர்க்காத ஒன்றாய் உருவெடுத்துள்ளது என நான் குறிப்பிட்டது தவறென்பதைப் பின்னர் வந்த பல சம்பவங்களும் விடுதலைப் புலிகளின் தொடர்ச்சியான நடைமுறைகளும் காட்டின. புலிகளின் சிங்கள மற்றும் முஸ்லிம் மக்களுக் கெதிரான வன்செயல்களை நான் பல தடவைகள் கண்டித்து ஆங்கிலத்திலும் தமிழிலும் எழுதியுள்ளேன். தமிழரின் விடுதலைப் போராட்டத்தின் ஆரம்பக் கட்டத்தில் தென்பட்ட முற்போக்கு ஒளிக் கீறல்கள் விரைவில் மறைந்து போயின. அன்றைய சில முனைப்புகளைக் கண்டபோது மாற்று சிந்தனையுள்ள இயக்கம் ஒன்று வளரும் அது தமிழ் குறுந்தேசியவாதத்தை நிராகரித்துப் புதிய பாதையில் போராட்டத்தை வழி நடத்தும் சாத்தியப்பாடுகள் உண்டு என எதிர்பார்த்தவர்களில் நானும் ஒருவன்.[1] ஆனால் அது மிகையான கணிப்பு என்பது குறுகிய காலத்தில் நிரூபணமானது. 1983ல் நான் எழுதிய கட்டுரையை இன்று வாசிப்பவர்கள் இதை மனதிற் கொள்ளும்படி கேட்டுக் கொள்கிறேன்.

அடக்குமுறைக்கு எதிரான போராட்டம் எழும்போது அல்லது அது ஒரு புதிய கட்டத்தை அடையும்போது பலவிதமான கருத்தியல் போக்குகள் வெளிவருவது பொதுவான வரலாற்று அனுபவம். தமிழரின் உரிமைப் போராட்டத்திலும் இத்தகைய ஒரு கட்டம் 1970/80களில் இருந்தது. ஒரு புதிய போராட்டப் பாதையின் தேடலுக்கான அறிகுறிகள் தென்பட்டன. ஆனால் ஏற்கனவே பலம் பெற்றுவிட்ட கருத்தியல் போக்குகளும் வர்க்க நலன்களும் மற்றும் பிராந்திய அரசியலின் தாக்கங்களும் இந்தத் தேடலை நசுக்குவதில் அல்லது திசைமாற்றுவதில் வெற்றி பெற்றன. மக்கள்தான் வரலாற்றைப் படைக்கிறார்கள் ஆனால் அவர்கள் தாமே தேர்ந்தெடுத்த சூழலில் அல்லாது (அதற்கு மாறாக) வரலாறு ஏற்கனவே கையளித்த நிலைமைகளிலேதான் அதைச் செய்கிறார்கள். இந்த மாக்சிய அறிவுரை மீண்டும் நினைவுக்கு வருகிறது. இது பற்றிப் பின்னர்.

முழுமையாகப் பார்க்குமிடத்து 1983ல் சிங்களப் பெருந்தேசியவாதம் பற்றி நான் முன்வைத்த வரலாற்றுரீதியான விளக்கங்களும் வாதமும் நியாயமானவை என்பதைப் பின்னைய வரலாறும் ஆய்வுகளும் காட்டியுள்ளன. அதேபோன்று காலனித்துவத்துக்குப் பின்னர் இடம்பெற்ற இலங்கை அரசின் நிர்மாணம் பற்றி நான் கூறிய கருத்துக்களும் நியாயமானவை என்பதைப் பின்னர் வந்த ஆய்வுகள் காட்டுகின்றன. ஆயினும் பெருந்தேசிய இனவாதக் கருத்தியலின் மேலாட்சி (hegemony) பற்றிய கோட்பாட்டுரீதியான விளக்கம் மேலும் சற்று விரிவுபடுத்தப்படவேண்டும். கிராம்சியின் hegemony எனும் பதத்திற்கு தமிழில் மேலாட்சி எனும் சொல்லே ´மேலாதிக்கம்´ என்பதைவிடப் பொருத்தமானது எனக்கருதுகிறேன். கட்டுரையில் மேலாட்சி எனும் அர்த்தத்திலேயே மேலாதிக்கம் என்ற சொல்லைப் பயன்படுத்தியுள்ளேன்.

மேலாட்சியின் புலம் சிவில் சமூகமாகும். அது சிந்தனை மற்றும் கலாச்சாரரீதியில் மக்களின் மனங்களைக் கைப்பற்றி ஆட்சிமுறைக்கு அவர்களின் உடன்பாட்டைப் பெற பல வழிகளைப் பயன்படுத்துகிறது. மேலாட்சியைக் கட்டமைக்கும் திட்டத்தில் புத்திஜீவிகளுக்குப் பிரதான பங்குண்டு. பல்வேறு மட்டத்திலுள்ள கல்வி நிறுவனங்கள், மத நிறுவனங்கள், தொடர்பு சாதனங்கள், தொழிற் சங்கங்கள், அரசியல் கட்சிகள், மற்றும் சிவில் சமூக நிறுவனங்கள் போன்றவைக்கூடாக மேலாட்சி செயற்படுகிறது. இந்த வழிகளுக்கூடாக மேலாட்சியைத் தொடர்ச்சியாக மீள் உற்பத்தி செய்ய ஆளும் வர்க்கம் அல்லது ஆளும் வர்க்கக் கூட்டு தன்னிடமுள்ள வளங்களைப் பயன்படுத்துகிறது. ஆட்சியின் சமூகரீதியான ஏற்பினைப் பலப்படுத்தும் நோக்கில் பொருளாதார மற்றும் சமூக நலன் சார்ந்த சில உரிமைகளை வழங்க ஆட்சியாளர் சம்மதிப்பர். இது அரச அதிகாரத்தின் மென்மையான பரிமாணமாகும். இதற்குப் பின்னால் அரசின் பலாத்கார இயந்திரம் இயங்குகிறது. மக்களின் அணிதிரண்ட எதிர்ப்பினால் மென்மையான அதிகார இயந்திரம் தோல்வியடையும் போது பலாத்கார இயந்திரம் தன் பணியைச் செய்கிறது.

கருத்தியலின் மேலாட்சி எனும்போது அது எப்போதும் நூற்றுக்கு நூறு வீ தம் என்பதாகாது. சிங்கள மக்கள் அனைவரும் ஒரே அளவிற்கு எப்போழுதும் பேரின தேசிய வாதத்தின் மேலாட்சிக்கு உட்படுகிறார்கள் என்பதல்ல. ஆயினும் இந்த நாடு சிங்கள பௌத்தர்களாகிய நமது நாடு. நாமே இந்தத் தீவின் சொந்தக்காரர்கள். மற்றவர்கள் வெளியார் போன்ற கருத்துக்கள் பெரும்பாலாரிடம் ஆழப் பதிந்திருப்பதைக் காணலாம். (நவீ ன சிங்கள பௌத்த கூட்டு அடையாளத்தின் உருவாக்கத்தின் வரலாற்று கட்டங்களை கட்டுரையில் சுருக்கமாக விளக்கியியுள்ளேன்.) இந்தக் கூட்டு உணர்வு தமது பாதுகாப்பிற்காக ´மற்றவர்களை´ அரசு நசுக்குவது நியாயமானதே என நம்பவைக்கிறது. ஆனால் அந்த சமூகத்திற் குள்ளிருந்து எதிர்ப்பு, அதாவது எதிர்மேலாட்சி (counter-hegemony), இயக்கம் அறவே இல்லையெனக் கருதுவது தவறு. சிங்கள பேரினவாதத்திற்கு எதிரான முற்போக்கு சக்திகள் அந்தச் சமூகத்திற்குள் இருந்தன, இருகின்றன. அவை நம்பிக்கை தருவனவாயிருப்பினும் இதுவரை பலவீ னமான நிலையிலே உள்ளன. ஆயினும் ஒரு மெல்லிய counter-hegemonic போக்கு இன்றைய சிங்கள சமூகத்தில் சிலமட்டங்களில் இருப்பதை மறுக்கமுடியாது.

மேலாட்சியின் தொடர்ச்சியான மீளுற்பத்திக்கு மோசமடைந்து செல்லும் சமூக, பொருளாதார பிரச்சனைகள் தற்காலிக அல்லது நீண்டகாலத் தடைகளைப் போடலாம். உதாரணமாக, தொழிலாளர்களின் பொருளாதார மற்றும் அடிப்படை உரிமைக் கோரிக்கைகள், ஏறும் வாழ்க்கைச் செலவுக்கெதிராக பொது மக்களின் கோரிக்கைகள், இவை தொடர்பான போராட்டங்கள், குடும்ப ஆட்சி மற்றும் ஊழலுக்கெதிரான பிரச்சாரங்கள் போன்றவை. இத்தகைய எதிர்ப்புக்கள் எதிர்மேலாட்சி இயக்கத்திற்கு உதவுமா இல்லையா என்பது அவற்றின் அரசியல் தலைமையிலேயே தங்கியுள்ளது. குறிப்பிட்ட பொருளாதார அல்லது சமூகப் பிரச்சனைக்குத் தீர்வு கோரும் தனிமைப்பட்ட போராட்டங்களால் பலமிக்க மேலாட்சிக் கருத்தியலை கீழிறக்க முடியாது. அத்தகைய போராட்டங்களை ஒரு எதிர்மேலாட்சிச் சிந்நதனையால் உணர்வுபூர்வமாக இணைக்க வேண்டும். இதைச் செய்யும் ஆற்றல் உள்ள ஒரு அரசியல் இயக்கம் வேண்டும்.

ஒரு தனிமனிதரின் அன்றாட வாழ்வில் பல சந்தர்ப்பங்களில் அவரின் இனத்துவ அடையாளத்தையும் விட மற்றைய கூட்டு அல்லது தனி அடையாளங்கள் முக்கியத்துவம் பெறுவது இயல்பு. உதாரணமாக, அவரின் வர்க்கமும் அது சார்ந்த கூட்டு அடையாளமும், தொழிலால் வரும் அடையாளம், வயது, பால், சாதி, பிரதேசம் போன்றவை. ஆயினும் இனத்துவ வாதம் மேலாட்சி நிலையில் இருக்கும் சமூகத்தில், அரசியலும் அரசும் இனத்துவமயப்படுத்தப்பட்ட நாட்டில், ஒரு குறிப்பிட்ட இனக்குழுவினர் சந்தேகத்துக்குரிய ‘மற்றையவர்’களாக ஆக்கப்பட்டுள்ள நிலையில், சோதனைச் சாவடிகளில் தனி மனிதரின் இனத்துவ அடையாளமே கவனிக்கப் படும் காலத்தில், இனத்துவ உணர்வின் பிடியிலிருந்து மனித உறவுகள் தப்பிக் கொள்வது சுலபமல்ல.

இன்று உள்நாட்டுப்போர் இராணுவரீதியில் முடிவுக்குக் கொண்டுவரப்பட்டு எட்டு வருடங்களாகின்றன. இப்பொழுது பின்நோக்கிப் பார்க்கும்போது பல விடயங்கள் மேலும் தெளிவாகத் தெரியலாம். முதல், 1983ல் எழுதப்பட்ட கட்டுரையுடன் தொடர்புடைய சில விடயங்களைப் பார்ப்போம். அதற்குப் பின்னர் எதிர்கால நோக்கில் தேசிய இனப்பிரச்சனை பற்றிப் பார்ப்போம்.

அன்றைய அரசியல் சூழல் பற்றி

 1977ல் ஆட்சிக்குவந்த UNP அரசாங்கம் நவதாராளப் பொருளாதாரக் கொள்கையைப் பின்பற்ற ஆரம்பித்தது. மறுபுறம் இதே காலகட்டத்தில் தேசிய இனப்பிரச்சனையின் இராணுவமயமாக்கல் கொள்கையையும் அதே அரசாங்கம் முன்னெடுத்தது. முன்னையது இலங்கையில் அதுவரை பின்பற்றப்பட்ட பொருளாதாரக் கொள்கையிலிருந்து விடுபட்டு ஒரு புதிய கொள்கைப் போக்கிற்கு வழிவகுத்தது. அதாவது 1970களில் உலகரீதியில் சர்வதேச நிதி நிறுவனங்களான உலக வங்கி மற்றும் சர்வதேச நாணய நிதியம் போன்றவற்றால் விதிக்கப்பட்ட பொருளாதாரத் தாராளமயமாக்கல் (economic liberalisation) கொள்கையை இலங்கையின் UNP அரசாங்கம் ஏற்றுக்கொண்டது. பின்னையது ஏற்கனவே சிக்கலாக்கப்பட்ட ஒரு நீண்டகால அரசியல் பிரச்சனையை இராணுவமயமாக்கலுக்கூடாகத் தொடரும் அத்தியாயத்தின் ஆரம்பமாகியது.

கொள்கைரீதியிலும் நடைமுறையிலும் இவ்விரு போக்குகளுக்கிடையே முரண்பாடுகள் எழுந்தன. ஓன்று சுயபோட்டிச்சந்தையை அடிப்படையாகக் கொண்டது. இதன்படி அரசு பொருளாதாரத்தில் தலையிடாது சந்தையின் சுதந்திரத்தைப் பேணிப் பலப்படுத்தும் கொள்கையைப் பின்பற்ற வேண்டும். மற்றது இராணுவமயமாக்கலுக்கு உதவும்வகையில் அரசு பொருளாதார வளங்களை ஒதுக்க வேண்டிய தேவையை ஏற்படுத்துகிறது. இது அரசைப் பொருளாதாரத்தில் தலையிட நிர்ப்பந்திக்கிறது. இந்த முரண்பாட்டுப் போக்கினை நாம் நேரிலேயே கண்டு அனுபவித்துள்ளோம். இவ்விரண்டு போக்குகளும் பின்னிப்பிணைந்தன. ஒரு பாரிய போர் பொருளாதாரம் உருவாகி வளர்ந்தது. பின்னர் 1990களில் அமெரிக்காவின் தலைமயில் கட்டவிழ்த்துவிடப்பட்ட ‘உலக பயங்கரவாதத்திற்கு எதிரான போர்’ இலங்கை ஆட்சியாளர்களின் போர்க் கொள்கைக்கும் சாதகமாயிருந்தது. நவதாராள பொருளாதார உலகமயமாக்கலும் பயங்கரவாதத்திற்கு எதிரான உலகரீதியான போரும் சகவாசிகளாயின.

1979ல் ஜயவர்த்தன தனது உறவினரான இராணுவ அதிகாரி ´Bull´ வீ ரதுங்கவை ஒரு கட்டளையுடன் யாழ்ப்பாணத்துக்கு அனுப்பினார். அதுதான்: பயங்கரவாதத்தை முற்றாக ஒழித்துவிட்டபின் திரும்பவும் என்பதாகும். அதன் விளைவு ஒரு நீண்ட உள்நாட்டுப் போரானது. அந்தப்போரில் இரு சாராரும் பயங்கரவாதத்தைக் கட்டவிழ்த்து விட்டனர். இலங்கை அரசின் இராணுவமயமாக்கலுடன் பொருளாதாரத்தின் இராணுவமயமாக்கலும் தொடர்ந்தது. நவதாராளக் கொள்கைக்கும் உள் நாட்டுப்போருக்கு மிடையிலான உறவு பற்றிப் பிறிதொரு கட்டுரையில் குறிப்பிட்டுள்ளேன்.[2] இங்கு தேசிய இனப்பிரச்சனையை நேரடியாகப் பாதித்த வேறு சில விடயங்கள் பற்றிக் குறிப்பிடுதல் அவசியம்.

1970களில் வடக்கு கிழக்கு தமிழ் அரசியல் தலைமைக்கும் தீவிரவாதப் போக்கு இளம் சந்ததியினருக்குமிடையே முரண்பாடுகள் வலுத்தன. இந்த முரண்பாடுகள் ஏற்கனவே தமிழ் சமூகத்தில் மேலாட்சி நிலை பெற்றுவிட்ட குறுந்தேசியவாதத்தின் கருத்தியல் எல்லைகளுக்குள்ளேயே இடம்பெற்றன. இந்தக் கருத்தியல் வடக்கு கிழக்கு முஸ்லிம் மக்களின் தனித்துவம் மற்றும் அவர்களின் அபிலாஷைகள் போன்றவற்றை மதிக்கவில்லை. அதேவேளை சில தமிழ் இளைஞர் குழுக்கள் பரந்த சிந்தனைகளைத் தேடின. இந்தக் குழுக்களைச் சார்ந்த பலர் இடதுசாரியக் கருத்துக்களால் ஈர்க்கப்பட்டனர். இவர்கள் மாக்சிசம் பற்றி, புரட்சி மற்றும் தேசியவிடுதலைப் போராட்டங்கள் பற்றி அறிய ஆர்வம் காட்டினர். இவை பற்றி மற்றும் சர்வதேச அரசியல் பற்றி அறிந்து கொள்ளும் நோக்கில் இடதுசாரிகளுடன் கலந்துரையாட விழைந்தனர். இந்தப் போக்கு என்போன்றவரின் கவனத்தை ஈர்த்தது. இத்தகைய ஆர்வம் மிகுந்த போக்குத் தமிழ் அரசியலில் ஒரு முற்போக்கான திருப்பத்திற்கு இட்டுச்செல்லக்கூடும் என அப்போது தோன்றியது. இப்போது பார்க்கும் போது அது ஒரு தப்புக் கணக்கென்பது தெளிவாகிறது. ஆனால் அன்றைய சூழலில் அது ஒரு நம்பிக்கையைக் கொடுத்தது.

துரதிஷ்டவசமாக தேசிய இனப்பிரச்சனையின் ஜனநாயகரீதியான தீர்வுக்கான கொள்கை ஒன்றினைத் தெளிவாக வரையறுத்து அதன் அடிப்படையிலான ஒரு போராட்டத்திற்குத் தலைமை தாங்கும் நிலையில் ஒரு இடதுசாரி அமைப்பும் இருக்கவில்லை. ஆனால் முன்னொருகாலத்தில் இலங்கையின் இடதுசாரி இயக்கம் இனங்களின் சமத்துவத்தை வலியுறுத்தும் அரசியல் கொள்கைகளைக் கொண்டிருந்தது என்பதை மறந்துவிடலாகாது. 1935ல் தோன்றிய சமசமாஜக் கட்சி (LSSP)யும் அதில் 1939ல் ஏற்பட்ட பிளவின்விளைவாக 1943ல் உருவாக்கப்பட்ட இலங்கை கொம்யூனிஸ்ட் கட்சியும் 1960 வரை இனவாதத்தை எதிர்த்து நின்றன. 1944ல் கொம்யூனிஸ்ட் கட்சி சுதந்திர இலங்கையை ஒரு பல்தேசிய அரசாகக் (mullti-national state ஆக ) கட்டியெழுப்ப வேண்டுமெனும் கொள்கையைக் கொண்டிருந்தது.

1944ம் ஆண்டு தேசிய இனப்பிரச்சனை பற்றி இலங்கை கொம்யூனிஸ்ட் கட்சி முன்மொழிந்த செயல் திட்டத்தின் முக்கிய அம்சங்கள் பின்வருமாறு:[3] இலங்கையில் எளிதில் காணவல்ல இரண்டு தேசியங்கள் (nations) உள்ளன. அவையாவன சிங்களவர் மற்றும் தமிழர். இவ்விரு இனங்களும் தமக்கே உரிய தொடர்ச்சியான தாயகப் பிர்தேசஙளையும், தமது மொழி, பொருளாதார வாழ்வு, கலாச்சாரம், மற்றும் உளவியல்ரீதியான குணாதிசயத்தினைக் கொண்டுள்ளன. இக்காரனங்களால் இவ்விரு இனங்களும்ம், தாம் விரும்பும் பட்சத்தில் தனியான சுதந்திர அரசுகளை அமைக்கும் உரிமை உட்பட்ட, சுயநிர்ணய உரிமையைக் கொண்டுள்ளன. இங்கு தமிழர் என்பது வடக்கு கிழக்கில் வாழ்ந்த தமிழரைக் குறிக்கிறது. இலங்கையில் வாழும் இந்தியர்கள் இலங்கையைத் தமது நிரந்தர வதிவிடமாகக் கொள்ள விரும்பினால் அவர்களுக்கு மற்றய சமூகத்தவருக்குச் சமமான பிரஜாவுரிமை வழங்கப்படவேண்டும் என அதே முன்மொழிவு கூறுகிறது. அதே ஆண்டில் கட்சியின் பொதுக் காரியதரிசியாயிருந்த பீட்டர் கெனெமனும் அதன் ஸ்தாபகர்களில் ஒருவரான வைத்தியலிங்கமும் பூரண சுதந்திரமடைந்த இலங்கையில் சமஷ்டியின் அடிப்படையில் ஒரு பல்தேசிய அரசை உருவாக்கவேண்டும் எனும் செயல் திட்டத்தையும் முன் மொழிந்தனர் என்பதும் குறிப்பிடத்தகுந்தது. அன்றைய கட்சியின் பார்வையில் நாட்டின் பொருளாதார அபிவிருத்தி அடைந்துள்ள பகுதிகள் சிங்கள மக்களின் பாரம்பரிய தாயகத்திலேயே உள்ள போதிலும் அந்த அபிவிருத்திக்குத் தமிழர்களும் மற்றய சிறுபான்மையினரும் பங்களித்துள்ளார்கள். ஒரு ஐக்கிய இலங்கையை கட்டியெழுப்ப இதுவும் ஒரு காரணம் எனக் கட்சி கருதியது. தேசிய இனப்பிரச்சனை பற்றிக் கட்சி அப்போது கொண்டிருந்த கொள்கை சுயநிர்ணய உரிமை பற்றி லெனின் முன்வைத்து விளக்கிய கோட்பாட்டின் அடிப்படையில் அமைந்தது. லெனினின் கோட்பாட்டின்படி ஸ்டாலின் தேசிய இனங்களின் சுயநிர்ணய உரிமைபற்றி எழுதிய கட்டுரையில் அவர் தேசியத்திற்குக் கொடுத்த வரைவிலக்கணத்தை ஒரு வழிகாட்டியாக உலகின் கொம்யூனிஸ்ட் கட்சிகள் கருதின. இலங்கைக் கொம்யூனிஸ்ட் கட்சி 1944ல் வடக்கு கிழக்கு தமிழரின் சுயநிர்ணய உரிமை பற்றி கோட்பாட்டுரீதியில் விளக்கியபோது அங்கு வாழும் முஸ்லிம் மக்களின் அந்தஸ்துப் பற்றிக் குறிப்பிடவில்லை. ஆயினும் நாட்டின் சகல இனங்களின் உரிமைகளையும் ஆதரிக்கும் கொள்கையைக் கட்சி கொண்டிருந்தது.

1950களில் கொம்யூனிஸ்ட் கட்சி வடக்குக் கிழக்கிற்கு பிரதேச சுயாட்சி எனும் தீர்வை முன்வைத்தது. LSSP நாடு பூராவும் சிங்களத்திற்கும் தமிழுக்கும் சம உரிமை எனும் தீர்வை முன்வைத்தது. 1948ல் மலையகத் தமிழரின் பிரஜாவுரிமையை சுதந்திர இலங்கையின் முதலாவது அரசாங்கம் பறித்தபோது அதைத் தீவிரமாக இவ்விரு கட்சிகளும் எதிர்த்தன. அதேபோல் 1956ல் சிங்களம் மட்டும் அரசகரும மொழியாக்கப்படுவதை இவ்விரு கட்சிகளும் தீவிரமாக எதிர்த்தன. பாராளுமன்றத்தில் அரசகரும மொழிச்சட்டத்திற்கு எதிராக இக்கட்சிகளின் அங்கத்தவர்கள் சிறந்த ஆழமான உரைகளை ஆற்றினர்.

ஆனால் பின்னர் இவ்விரு கட்சிகளும் சிறீலங்கா சுதந்திரக்கட்சி (SLFP) யுடன் கூட்டணியில் சேர்ந்து பெரும்பான்மை வாதத்திற்கு அடிபணிந்து விட்டன. இந்தக் கட்சிகளைப் பொறுத்தவரை SLFP ஒரு முற்போக்கான ஏகாதிபத்திய எதிர்ப்புக் கட்சி. அவை அந்தக் கட்சியின் ‘தேசிய’ மற்றும் அரச முதலாளித்துவம் சார்பான கொள்கையை ஆதரித்த அதே வேளை அதன் பேரினவாதத் தன்மையை காணாதவர் போல் நடந்துகொண்டன. அரசின் இனத்துவ மயமாக்கலை, அதன் பெரும்பான்மை இனமேலாதிக்கத் தன்மையை அந்தக் கட்சிகள் எதிர்க்கவில்லை.

பழைய இடதுசாரிக் கட்சிகளிலிருந்து பிரிந்து சென்ற புரட்சிகர இடதுசாரிக் கட்சிகளுக்குள் அல்லது குழுக்களுக்குள் தேசிய இனப்பிரச்சனை பற்றிய விவாதங்கள் இடம்பெற்றன. அவை பேரினவாதத்தைத் தெளிவாக நிராகரித்தன. இந்த அமைப்புகளுக்குள் கொள்கை முடிவுகள் கூட எடுக்கப்பட்டிருக்கலாம். ஆனால் அதற்கு அப்பால் என்ன செய்வது எனும் நடைமுறைப் பிரச்சனை எழுந்தவண்ணம் இருந்தது. நடைமுறையில் குறிப்பிடத்தகுந்த எதையும் ஒரு அமைப்பாலும் செய்யமுடியவில்லை என்பதுதான் வருத்தம்மிகு உண்மை. இந்த நிலைமை இடதுசாரி அமைப்புகளுக்குள் விமர்சனரீதியில் சிந்தித்து இயங்கி வந்தவர்களுக்கு அரசியல் செயற்பாட்டுப் பிரச்சனைகளைக் கொடுத்திருக்கலாம்.

இத்தகைய ஒரு பின்னணியிலேதான் தோழர் விசுவானந்ததேவன் அதுவரை தான் இயங்கிவந்த ஒரு ´மாக்சிச லெனினிச´ கட்சியிலிருந்து வெளியேறி NLFT எனும் தமிழ் ஈழ விடுதலை அமைப்பினைக் கட்டியெழுப்ப முயன்றார். அது பிளவடைந்த பின்னர் அதே நோக்கில் PLFT எனும் அமைப்பினை உருவாக்க முயன்றார். மிகக்குறுகிய துன்பியல் வரலாற்றினைக் கொண்டிருந்த NLFT/PLFTன் தோற்றத்தின் அரசியல் பின்புலமும் அவை தேசிய இனப்பிரச்சனைக்குக் கொடுத்த விளக்கமும் திறந்த விவாதத்திற்குரிய முக்கிய விடையங்களாகும். சமீபத்தில் விசுவாவை நினைவுகூரும் நோக்கில் வெளியிடப்பட்ட ஒரு நூலில் அவரின் அரசியல் முன்னெடுப்புப் பற்றி விமர்சனரீதியான மதிப்பீடுகளைச் சிலர் செய்துள்ளார்கள். நானும் அதேநூலில் ஒரு கட்டுரையை எழுதியுள்ளேன். இந்த நூல் தொடக்கி வைத்துள்ள விமர்சனரீதியான ஆய்வும் விவாதமும் தொடரவேண்டும்.[4]

பெரும்பான்மை இனத்துவக் கருத்தியல் படிப்படியாக வர்க்க அரசியலை ஆழமாக மழுங்கடித்து ஸ்தாபனரீதியில் மேல்நிர்ணய (overdetermining) பலத்தைப் பெற்றுக்கொண்டது. மறுபுறம் அதற்கெதிரான தமிழ் குறுந்தேசிய வாதம் தமிழ் மக்கள் மீது தன் மேலாட்சியை உறுதிப்படுத்திக்கொண்டது. இந்தச் சூழலில் பல்வேறு குழுக்களாகச் சிதறுண்டு போன புரட்சிகரச் சிந்தனை கொண்ட இடதுசாரிக் குழுக்கள் தனித்தனியாகத் தமது நிலைப்பாடுகளைப் பிரகடனப்படுத்துவதைத் தவிர வேறெதையும் செய்ய முடியாத நிலையில் இருந்தன. ஒரு குறைந்தபட்ச அரசியல் திட்டத்தின் அடிப்படையில் ஒன்றுபட்ட ஒரு முன்னணியை அமைக்க இவை முயற்சிக்கவில்லை. புரட்சி பற்றிய கருத்தியல் வேறுபாடுகளினால் இவை ஒருமுனைவாதப் போக்கில் விடாப்பிடியாக நின்றன. இத்தகைய காலகட்டத்தில் விசுவாவின் முன்னெடுப்பு ஒரு தோல்வியடைந்த எதிர் நீச்சல் என்ற முடிவுக்குவர நிர்ப்பந்திக்கப் படுகிறோம். NLFT போன்ற ஒரு இயக்கம் தோன்றுவதற்கு இலங்கையின் ´மாக்சிச – லெனினிச´ இயக்கத்தின் அரசியல் குறைபாடுகளும் ஒரு காரணம் என்பதைக் குறிப்பிடவேண்டும்.

வேறுசில தமிழீழ அமைப்புகள் தம்மை இடதுசாரிகளாக சோஷலிச ஆதரவாளர்களாகக் கூறிக்கொண்டன. இந்த அமைப்புகளில் சில இடதுசாரிகள் முக்கிய பங்குகளை வகித்தனர். ஆயினும் இவை இந்திய வல்லரசின் செல்வாக்குக்குள்ளாயின. மறுபுறம் இவையும் விடுதலைப் புலிகளின் கோர இராணுவவாதத்திற்குப் பலியாகின. இந்த இயக்கங்களின் தலைவர்களும் பெருந்தொகையான போராளிகளும் புலிகளினால் கொலை செய்யப்பட்டனர்.

பின்நோக்கிப் பார்க்கும்போது சுதந்திரமாக இயங்கவல்ல மாற்றுக் கொள்கையுடைய ஒரு இயக்கம் வளரக்கூடிய இடைவெளி 1983க்குப்பின் துரிதமாகச் சுருங்கி மறைந்தது என்பது நன்கு தெரிகிறது. தமிழரின் போராட்டம் தடுக்க முடியாதபடி ஒரு அழிவுப்பாதையில் நகர்ந்த வண்ணமிருந்தது. இடைக்கிடை இடம்பெற்ற சமாதானப் பேச்சுவார்த்தைகள் தற்காலிக இடைவேளைகளாகவே இருந்தன. போராட்டமோ தொடர்ச்சியாக சர்வதேசரீதியிலும் நாட்டிற்குள்ளேயும் தன்னைத் தனிமைப் படுத்தியவாறு அதே அழிவுப் பாதையில் பயணித்தது.

அரச நிர்மாணம், பிரஜாவுரிமை, தேசியம்

1948ல் பிரித்தானிய காலனித்துவம் இலங்கைக்கு சுதந்திரம் வழங்கிய போது நாட்டை ஆள அது உருவாக்கிய காலனித்துவ அரசை விட்டுச் சென்றது. முழு இலங்கைத் தீவையும் ஒன்றிணைத்து தனது தேவைகளுக்கேற்ப மத்தியமயப்படுத்திய ஒரு ஆட்சியமைப்பை காலனித்துவம் கட்டமைத்தது. 1948ல் ஒரு இலங்கை அரசு இருந்தது ஆனால் நாட்டின் சகல மக்களையும் உள்ளடக்கிய ஒரு ´இலங்கைத் தேசியம்´ அல்லது நாட்டின் பல இனங்களையும் இணைக்கும் ‘இலங்கையர்’ எனும் பொது அடையாளம் இருக்கவில்லை. சுதந்திர இலங்கையில் அத்தகைய ஒரு பல்லின அல்லது பல்தேசிய ஒருமைப்பாட்டையும் பொது அடையாளத்தையும் கற்பிதம் செய்து கட்டி வளர்க்கும் வரலாற்றுத் தேவை இருந்தது. அது அப்போதைய அரசியல் வர்க்கத்தினதும் நாட்டின் முற்போக்கு சிந்தனையாளர்களினதும் பிரதான கடமையாயிருந்தது. அது நடை பெறவில்லை. அன்றைய இடதுசாரிக் கட்சிகளுக்கும் இந்தக் கடமை இருந்தது. அப்போது அவர்களிடம் நியாயமான கொள்கைகள் இருந்தன ஆனால் இயக்கபூர்வமான நடைமுறை இருக்கவில்லை.

சுதந்திரத்துக்குப்பின் தொடர்ந்து நடைபெற்றது என்னவெனில் ஒரு நவீ ன சிங்கள பௌத்த தேசியத்தின் உருவாக்கமே. இதையே ‘இலங்கைத் தேசியம்’ என சிங்களத் தேசியவாதிகளும் அரசும் பிரகடனப்படுத்துகின்றன. ஆட்சியாளர் அரசை இந்தத் திட்டத்திற்கேற்ப மறுசீரமைக்கும் பணியில் ஈடுபட்டனர். இது தாராள ஜனநாயகப் பாரளுமன்ற அமைப்பிற்ககூடாக அரசின் இனத்துவ மேலாதிக்கமயமாக்கலின் (ethnocratisation ன்) வரலாறாயிற்று. இந்தத் திட்டத்திற்கு உதவிய 19ம் நூற்றாண்டுக் கருத்தியல் பின்னணி மற்றும் 1956க்குப் பின் அது எப்படி நகர்ந்தது என்பது பற்றி எனது 1983 கட்டுரையில் ஓரளவு விளக்கியுள்ளேன். இங்கு மேலும் சில விடயங்களை சேர்ப்பது தகும்.

சிங்கள பௌத்த தேசிய அடையாள உருவாக்கச் செயல்முறை நாட்டின் மற்றைய இனங்களை வெளிவாரிப் படுத்தும் அதேவேளை அதுதான் இலங்கைத் தேசியம் என எல்லா இனங்களும் ஏற்றுக் கொள்ளவேண்டும் என்பதுதான் பெரும்பான்மைவாதிகளின் கொள்கை. இது மற்றைய இனங்களை இரண்டாந்தரப் பிரஜைகளாக்கும் கொள்கை. அவர்கள் இதை ஏற்றுக் கொண்டால் நீண்ட காலத்தில் தமது மொழி, மத, இன அடையாளங்களை இழக்க நேரிடும். இத்தகைய நிர்ப்பந்த மாற்றத்தை – அதாவது தமது விருப்பிற்கு மாறாக பெரும்பான்மை இனத்தின் அங்கமாவதை (assimilation ஐ) – ஏற்காத இனத்தவர்கள் தமது கூட்டு அடையாளங்களுக்காகப் போராட முற்படுவார்கள். இலங்கைத்தீவில் தனிமனித அல்லது சிறு குழு மட்டத்தில் இன, மொழி, மத அடையாளங்களின் மாற்றம் ஒன்றும் புதிதானதல்ல. இது பண்டைக் காலம் தொட்டு நடைபெறுகிறது. இந்தப் போக்குத் தொடரும் என எதிர்பார்க்கலாம். அதுவல்ல பிரச்சனைக்குரிய விடயம். நடைபெறுவது என்னவெனில் பெரும்பான்மைவாத அரச மற்றும் தேசியத்தின் உருவாக்கத்தால் இனரீதியில் வெளிவாரிப் படுத்தப்பட்டு ஒடுக்கப்பட்ட மக்கள் தங்களின் இன அடையாளங்களுக்காக, கூட்டு உரிமைகளுக்காகப் போராடுகிறார்கள்.

தாராளவாத ஜனநாயகத்தின் மறுபக்கம்

பிரித்தானிய காலனித்துவ ஆட்சியில் 1931 ஒரு முக்கிய ஆண்டெனலாம். அந்த ஆண்டு நியமிக்கப்பட்ட டொனொமோர் ஆணைக்குழு சர்வஜன வாக்குரிமை வழங்கப்பட வேண்டும் எனச் சிபார்சு செய்தது. அதுவரை இலங்கையின் ஜனத்தொகையின் நான்கு வீதத்தினருக்கு மட்டுமே வாக்குரிமை இருந்தது. இந்த உரிமை கல்வித் தராதரம் மற்றும் சொத்துடைமை அடிப்படையிலேயே வழங்கப்பட்டது. அப்போதைய உயர்வர்க்க சிங்கள, தமிழ் தலைவர்கள் சர்வஜன வாக்குரிமையை எதிர்த்து நின்ற போதும் டொனொமோர் ஆணைக்குழு தனது சிபார்சைப் பலமாக முன்மொழிந்தது. அதுவரை இருந்து வந்த இன அடிப்படையிலான பிரதிநிதித்துவத்தையும் அகற்ற வேண்டுமெனவும் பல்கட்சி அரசியல் வரவேற்கப்பட வேண்டும் எனவும் தாராளவாத நோக்கில் ஆணைக்குழு சிபார்சு செய்தது. ஆயினும் ஏற்கனவே காலனித்துவத்தின் ஆட்சிமுறை இனப் பிரிவுகளை ஆழமாக்கிவிட்டது. எதுவித போராட்டமும் இன்றி (அதற்குமாறாக நாட்டின் உயர்வர்க்கத்தினரின் எதிர்ப்புக்கிடையே) வயதுவந்த இலங்கையருக்கு சர்வஜன வாக்குரிமை வழங்கபட்டது. டொனொமோர் யாப்பு அமுலுக்கு வந்தது.

நவீ ன முதலாளித்துவ சமூகத்தில் சர்வஜன வாக்குரிமை ஒரு அடிப்படை ஜனநாயக உரிமை. அது பிரஜாவுரிமைக்கு அர்த்தம் கொடுக்கும் உரிமைகளில் ஒன்று. இங்கிலாந்து உட்பட பல நாடுகளில் இந்த உரிமை நீண்ட போராட்டங்களுக் கூடாகவே வென்றெடுக்கப்பட்டது. அதுவும் பெண்களின் வாக்குரிமைக்கான போராட்டங்கள் மிக நீண்டவை. இலங்கைக்கு அது காலனித்துவத்தின் தாராளவாதக் கருணையால் சுலபமாகவே கிடைத்துவிட்டது. அப்படிக் கிடைத்த சர்வஜன வாக்குரிமை பல்லின இலங்கையின் ஒற்றையாட்சி அரசமைப்பிற்குள் இனத்துவ அரசியலின் கருவியாக்கப்பட்டது. தேர்தல் அரசியலில் வாக்குகள்பெற இனத்துவ மற்றும் அதற்குக் கீழ்ப்பட்ட சாதி அடையாளங்கள் மற்றைய அடையாளங்களையும் – வர்க்கம், பால் போன்றவற்றையும் – விட முக்கியத்துவம் பெற்றன. ஜனத்தொகைரீதியில் ‘பெரும்பான்மை இனம் – சிறுபான்மை இனங்கள்’ எனும் வேறுபாடு நாட்டின் அரசியல் அரங்கை ஆக்கிரமித்துக் கொண்டது. பாராளுமன்ற அரசியலில் இனத்துவப் பெரும்பான்மைவாதம் சிங்களத் தேசியவாதிகளின் பலமான கருத்தியல் ஆயுதமாகியது. அளவுரீதியில் சிறுபான்மையாயுள்ள இனங்களின் உரிமைகளைப் பாதுகாக்கும் சட்டங்கள் பொறிமுறைகள் இல்லாத அமைப்பில் பாராளுமன்ற அரசியல் அதிகாரம் இனத்துவ மயப்படுத்தப்பட்ட எண்களின் விளையாட்டாகியது. இந்த விளையாட்டின் விதிகளை மாற்றத் தேவையான எண்களை ‘ஜனநாயக வழியில்’ பெறுவதில் பெரும்பான்மை வாதிகளுக்குப் பிரச்சனையில்லை. இது தாராளவாத ஜனநாயகத்தின் (liberal democracy ன் ) ஒரு இருள் மிகுந்த பக்கம் என்பதில் சந்தேகமில்லை.

அன்றைய காலகட்டத்தில் தாராளவாத விழுமியங்களால் ஆகர்ஷிக்கப்பட்ட பிரஜாவுரிமை, சர்வஜன வாக்குரிமை ஆகியன முற்போக்கு அம்சங்கள் கொண்டவை என்பதை மறுப்பதற்கில்லை. தனிமனித உரிமைகளைப் பொறுத்தவரையில் முன்னர் இருந்த நிலைமையுடன் ஒப்பிடும்போது இது தெளிவாகிறது. ஆயினும் தாராளவாதம் பேசும் தனிமனித சமத்துவம் மேலெழுந்த வாரியானது. அது அதிகார உறவுகளுக்கு உரிய முக்கியத்துவத்தைக் கொடுப்பதில்லை. இந்த உறவுகளின் பரிமாணங்களான வர்க்கம், இனம், ஆணாதிக்கம், சாதி போன்றவற்றின் தாக்கங்களைக் கணக்கில் எடுக்காத ‘சமத்துவம்’ என்பதைக் கூறியாகவேண்டும்.

1947ல் நடைபெற்ற முதலாவது பாராளுமன்றத் தேர்தலில் மலையகத் தமிழ்த் தோட்டத் தொழிலாளர்களின் வாக்குகள் அகில இலங்கை இந்திய காங்கிரஸ் கட்சியைச் சேர்ந்த ஆறு மலையகத் தமிழரினதும் மலையகப் பகுதிகளில் பல இடதுசாரிகளினதும் வெற்றிக்கு உதவின. 95 ஆசனங்களில் D. S. சேனாநாயக்கவின் தலைமையிலான UNP 42 ஆசனங்களை மட்டுமே கைப்பற்றியது. 10 ஆசனங்களைப் பெற்று சமசமாஜக் கட்சி இரண்டாம் இடத்தைப் பெற்றது. கொம்யூனிஸ்ட் கட்சி மூன்று மற்றும் போல்ஷவிக் லெனினிஸ்ட் கட்சி ஐந்து ஆசனங்களையும் பெற்றன. ஏழு ஆசனங்களைப் பெற்ற G.G. பொன்னம்பலத்தின் இலங்கை தமிழ் காங்கிரசினதும் சில சுயேட்சை அங்கத்திரனரின் ஆதரவுடன் சேனாநாயக்கா சுதந்திர இலங்கையின் முதலாவது அரசாங்கத்தை அமைத்தார். ஆட்சி அமைத்ததும் அவர் மலையகத் தமிழரின் பிரஜாவுரிமையைப் பறிக்கும் சட்டத்தை நிறைவேற்றினார்.[5] நாட்டின் ஏற்றுமதிப் பொருளாதாரத்தின் முதுகெலும்பான தமிழ்த் தோட்டத் தொழிலாளர்கள் நாடற்ற கூலி அடிமைகள் ஆக்கப்பட்டனர். நாட்டின் பிரஜைகள் அனுபவிக்கும் அடிப்படை உரிமைகள், பாதுகாப்பு, மற்றும் கல்வி, சுகாதாரம் தொடர்பான உரித்துடைமைகள் (entitlements) எல்லாம் நிராகரிக்கப்பட்ட நிலையில் அவர்கள் தொடர்ந்தும் குறைந்த கூலிபெறும் பெருந்தோட்டத் தொழிலாளர்களாக இலங்கையின் பொருளாதார விருத்திக்குத் தம் உழைப்பைக் கொடுத்தார்கள். இந்தச் சட்டத்தின் வருகை பாராளுமன்ற ஜனநாயகத்திற்கூடாக அடிப்படை தாராளவாத நியமங்களைக் கூட மதிக்காத ஒரு இனத்துவ மேலாதிக்கம் (Ethnocracy) உருவாகப்போவதன் அறிவிப்பு என்பதைப் பின்னைய வரலாறு காட்டியது.

மலையக மக்களின் பிரஜாவுரிமைப் பிரச்சனைக்கு 1964ல் வந்த சிறிமா – சாஸ்திரி ஒப்பந்தம் ஒரு குறைபாடுமிக்க தீர்வானது. இந்த ஒப்பந்தம் பாதிக்கப்பட்ட மக்களின் பங்குபற்றலின்றி உருவாக்கப்பட்டது. அதன்படி ஏறக்குறைய 10 இலட்சம் மலையகத் தமிழரில் அரைவாசிக்கு மேற்பட்டோரை (525,000) இந்தியா ஏற்றுகொள்ளும், 300,000 பேருக்கு இலங்கை பிரஜாவுரிமை வழங்கும், 150,000 பேரின் நிலைமை பற்றிப் பின்னர் முடிவெடுக்கப்படும். இந்த ஒப்பந்தத்தின் அமுலாக்க காலம் 15 வருடங்கள். ஆயினும் இந்தியா தனது பொறுப்பை முழுமையாக அமுலாக்கத் தவறியது. இதனால் இலங்கை அரசும் தன் பொறுப்பைப் பின்போட்டது. நீண்ட கால இழுபறிக்குப் பின் இலங்கையில் மிஞ்சியிருந்த மலையகத் தமிழருக்கு 2003ல் இலங்கைப் பிரஜாவுரிமை வழங்கப்பட்டது. 2003 அரசாங்கத்திற்கும் விடுதலைப் புலிகளுக்கும் இடையில் யுத்த நிறுத்த ஒப்பந்தம் கைச்சாத்திடப்பட்டு சமாதானப் பேச்சுவார்த்தைகள் நடைபெற்ற காலம் என்பது குறிப்பிடத்தக்கது. ஆனால் சமாதானம் கிட்டவில்லை. போர் தொடர்ந்தது. அரசின் இனத்துவ மேலாதிக்க மயமாக்கலும் தொடர்ந்தது. 2005ல் இடம்பெற்ற ஜனாதிபதி தேர்தலில் மகிந்த ராஜபக்ச வெற்றி பெற்றார். விடுதலைப் புலிகள் வடக்கு கிழக்குத் தமிழரைத் தேர்தலைப் பகிஷ்கரிக்கும்படி நிர்ப்பந்தித்தது ராஜபக்சவின் வெற்றிக்கு உதவியது. இதைச் செய்வதற்குப் புலிகள் ராஜபக்சவிடமிருந்து பெருந்தொகையான பணத்தைப் பெற்றார்கள் எனும் செய்தி பின்னர் பகிரங்கமானது.

2009ல் ராஜபக்சவின் தலைமையில் போர் முடிவுக்கு வந்தது. புலிகளை இராணுரீதியில் முற்றாகத் தோற்கடித்த பின்னரும் ராஜபக்ச அரசாங்கம் வடக்கு கிழக்கில் பொது மக்களைக் கட்டியாள்வதற்குப் போரை மாற்று வழிகளுக்கூடாகத் தொடர்ந்தது. இராணுவ மயமாக்கல் மேலும் பலப்படுத்தப்பட்டு பொருளாதாரத் துறைகளுக்குள்ளும் பலமாக ஊடுருவியது. சிவில் நிர்வாகம் தொடர்ந்தும் இராணுவத்தின் அதிகாரத்துக்கு கீழ்ப்படுத்தப் பட்டது. புலிகளைத் தோற்கடித்த தலைவன் என ராஜபக்ச சிங்கள மக்கள் மத்தியில் மிகவும் செல்வாக்குப் பெற்றிருந்தார். ஆனால் ராஜபக்சவின் ஆட்சி அதிகாரவாத ஆட்சியாக, ஒரு குடும்ப ஆட்சியாக, ஊழல் மிகுந்த ஆட்சியாக மாறியது. அந்த ஆட்சியில் முஸ்லிம் மக்களுக்கெதிரான வன்முறைகளும் அதிகரித்தன. ஆனால் சிங்கள மக்கள் மத்தியில் அவருக்குப் பெரும் ஆதரவு இருந்தது. மூன்றாம் முறையும் ஜனாதிபதியாகும் ஆசையில் யாப்பிலும் மாற்றத்தைக் கொண்டுவந்தார். ஜனாதிபதித் தேர்தலை இரண்டு வருடங்கள் முன்போட்டு 2015 ஜனவரியில் மீண்டும் வெற்றிபெறும் நம்பிக்கையில் தேர்தலில் நின்றார். ஆனால் எதிர்பார்ப்புக்கு மாறாக எதிர்க் கட்சிகளின் பொது வேட்பாளரான அவரது முன்னைய சுகாதார மந்திரி சிறிசேனாவால் தோற்கடிக்கப்பட்டார். சிங்கள வாக்குகளின் பெரும்பான்மை ராஜபக்சவிற்குக் கிடைத்த போதும் தமிழரும் முஸ்லிம்களும் பெருந்தொகையில் அவருக்கு எதிராக வாக்களித்ததே அவரின் தோல்விக்குக் காரணம்.

பல்லினப் பெரும்பான்மையால் பொது வேட்பாளரான சிறிசேனா பெற்ற வெற்றியும் அதைத் தொடர்ந்து வந்த பாராளுமன்ற ஆட்சி மாற்றமும் மக்கள் மத்தியில் பெரிய எதிர்பார்ப்புகளை உருவாக்கின. சோதனைச் சாவடிகளின் நீக்கம் மற்றும் பேச்சு, எழுத்துச் சுதந்திரம், நடமாடும் சுதந்திரம் போன்றவற்றை மக்கள் அனுபவிக்கிறார்கள். ஆனால் கொடுத்த பல வாக்குறிதிகளை நிறைவேற்ற முடியாத நிலையில் அரசாங்கம் தடுமாறுகிறது. புதிய யாப்பினை உருவாக்கும் முயற்சி ஸ்தம்பித்துள்ளது. ராஜபக்ச தலைமையில் இயங்கும் சிங்களத் தேசியவாத சக்திகளின் எதிர்ப்பைக் கண்டு அரசாங்கம் அஞ்சுகிறது. அரசின் இனத்துவ மேலாதிக்கத் தன்மையை மாற்றுவது சுலபமல்ல.

ETHNOCRACY[6] எனப்படுவது நீண்ட காலமாகச் சில நாடுகளில் இருந்து வரும் ஆட்சிமுறை (regime) பற்றி, அது எப்படி அரசைக் கையாளுகிறது என்பது பற்றி, சமீபகாலத்தில் உருவாக்கப்பட்ட ஒரு கோட்பாடாகும்.[7] ஆட்சிமுறை அரசுக்கூடாகவே செயற்படுகிறது. அது தன் நோக்கங்களை அடைய அரசின் பல்வேறு நிறுவனங்களைப் பயன்படுத்துகிறது மாற்றியமைக்கிறது. இனத்துவ மேலாதிக்க ஆட்சியமைப்புப் பலவிதமானது. ஒருவகை, இனத்துவ சர்வாதிகார ஆட்சிமுறைக் கூடாக அரசைக் கையாளுகிறது. இது பலாத்கார வழிகளைப் பயன்படுத்தி இனச்சுத்திகரிப்பு, இனரீதியில் வெளிவாரிப்படுத்தல் போன்றவற்றைச் செய்கிறது. இதற்கு உதாரணங்கள் – முன்னைய Ruwanda, Serbia, 1994க்கு முன்னைய தென் ஆபிரிக்கா.

இன்னொருவகை, இனத்துவ மேலாதிக்கம் முறைசார்ந்த (formal) ஜனநாயக அமைப்புகள் உள்ள பல்லின நாட்டில் ஒரு குறிப்பிட்ட இனத்தின் செல்வாக்குள்ள வர்க்கக் கூட்டு பாராளுமன்ற வழிக்கூடாகச் சட்டங்களை இயற்றி இனத்துவ மேலாதிக்கத்தை நிலைநாட்டுகிறது. அது ஜனநாயக நிறுவனங்கள் மற்றும் சட்டபூர்வமான பொறிமுறைகளுக்கூடாகவே அதிகாரத்தை பெற்றுத் தன் திட்டங்களை நடைமுறைப் படுத்துகிறது. அரசின் இனத்துவ மயமாக்கல் பல வழிகளுக்கூடாக நடைபெறுகிறது. இந்த நடைமுறையில் பல ஜனநாயக விரோத வழிகளையும் அது பாவிக்கத் தயங்காது. ஆனால் தன் செயற்பாடுகளுக்குப் பராளுமன்ற ஜனநாயக விதிகளின்படி பெரும்பான்மையின் சம்மதத்தைப்பெற்று சட்டபூர்வமான முடிவுகளை எடுக்கும் வல்லமையுடையது. அரசின் தேசிய இறைமை, பயங்கரவாதத்தை இராணுவரீதியில் தோற்கடிக்க வேண்டிய அவசியம், ஆள்புலத்தின் பாதுகாப்பு போன்ற காரணங்களைக் காட்டி பலாத்கார அரச இயந்திரத்தைப் பலப்படுத்திப் பயன்படுத்தும் அதிகாரத்திற்கான அங்கீகாரத்தை அது பராளுமன்றில் பெரும்பான்மையான மக்கள் பிரதிநிதிகளிடமிருந்து பெறுவதற்குப் பெரும் தடைகள் இல்லை. இலங்கையின் இனத்துவ மேலாதிக்கம் இந்த வகை சார்ந்தது. இது பற்றி வேறொரு கட்டுரையில் (2012) மேலும் விளக்கியுள்ளேன்.[8]

ஆகவே இலங்கை அரசு ஒரு ஒற்றை ஆட்சி அரசு மட்டுமல்ல அது இனத்துவ மயமாக்கப்பட்ட, மதச்சார்புடைய, இனங்களுக்கிடையே ஒருமைப்பாட்டை வளர்ப்பதற்குப் பதிலாகப் முரண்பாடுகளை கூர்மைப் படுத்தும் பெரும்பான்மை இனத்துவ அரசு. இந்த அரசின் அமைப்புரீதியான (structural) சீர்திருத்தமின்றி தேசிய இனப் பிரச்சனைக்கு ஜனநாயகரீதியான தீர்வைக் காணமுடியாது. இது, இனிச் செய்யவேண்டியது என்ன? எனும் கேள்வி எழுப்பும் சவால்களில் முக்கியமான ஒன்று. இது இலங்கையின் பல்வேறு இனங்களின் விசேடமாகச் சிங்கள மக்களின் வெகுஜன ஆதரவின்றி நடக்குமென எதிர்பார்ப்பதில் அர்த்தமில்லை. அதே போன்று தமிழர் தரப்பில் இதற்கு உதவும் வகையில் இன்றைய யதார்த்தங்களை நன்கறிந்து தேசிய இனப்பிரச்சனையை மீள் சட்டகப்படுத்த வேண்டிய அவசரத் தேவை உள்ளது.

தேசிய இனப்பிரச்சனையின் மீள் சட்டகமாக்கலை நோக்கிய ஒரு கலந்துரையாடலுக்கான குறிப்புக்கள்

கடந்த பல தசாப்தங்களாகத் தேசிய இனப்பிரச்சனை தன்மைரீதியான மாற்றங்களைக் கண்டுள்ளது. அரசாங்கங்களின் கொள்கைகள், இராணுவ மயமாக்கலின், நீண்ட உள்நாட்டுப்போரின் விளைவுகள், போரின் இராணுவரீதியான முடிவு, போருக்குப்பின் ராஜபக்ச அரசாங்கம் பின்பற்றிய மாற்று வழிக்கூடாகப் போரைத் தொடரும் கொள்கை போன்றவற்றின் தாக்கங்களால் தேசிய இனப்பிரச்சனையின் உள்ளடக்கங்களும் உருவமும் மாற்றமடைந்துள்ளன. இந்த யதார்த்தத்தை எதிர்கொண்டு அதை ஆழப்புரிந்து மாற்று அரசியலைத் தேடவேண்டும். வடக்கு கிழக்குத் தமிழரின் கோரிக்கைகள் அதே பிரதேசங்களில் வாழும் முஸ்லிம் மக்களின் கோரிக்கைகளுடனும் தொடர்புடையவை. இனரீதியில் பாதிக்கப்பட்டுள்ள மலையகத் தமிழரின் மற்றும் நாட்டின் தென்பகுதியில் பரந்து வாழும் தமிழ் பேசும் மக்களின் ( இதில் தமிழர்கள் மற்றும் தமிழைத் தாய் மொழியாகக்கொண்ட முஸ்லிம்கள் அடங்குவர்) உரிமைகளுக்கான போராட்டமும் தேசியப்பிரச்சனையின் உள்ளார்ந்த அம்சங்கள் என்பதைச் சுட்டிக்காட்ட வேண்டும். இந்தப் பல்வேறு சமூகங்களின் பிரச்சனைகளில் வேறுபாடுகள் உண்டு ஆனால் அவர்களின் உரிமைப் போராட்டங்கள் எல்லாம் இலங்கையின் முழுமையான ஜனநாயகமயமாக்கலின் அங்கங்கள்.

தேசிய இனப்பிரச்சனை உள்நாட்டுப் போராக மாறியதற்குக் காரணிகள் இருந்தன. அதே போன்று 30 வருடப் போரினால் பல விளைவுகள் ஏற்பட்டன. இந்த விளைவுகள் போரின் காரணிச் சங்கிலியுடன் (causal chain உடன்) பின்னூட்டப் போக்கினால் (feedback process) இணைந்தன. விளைவுகளும் காரணிகளாகும் போக்குத் தொடர்ந்தது, இன்றும் தொடர்கிறது. இது தேசிய இனப்பிரச்சனையை அடிப்படையாக மாற்றியுள்ளது. இந்த வகையில் சில மாற்றங்கள் முக்கியத்துவம் பெறுகின்றன.

  • அடையாளம் – ஆள்புலம் இணைப்பின் (identity-territory nexus ன்) உடைப்பு அல்லது பலவீ னமாக்கல்

வடக்கு கிழக்குத் தமிழரின் தாயகம் எனக் கோரப்பட்ட பிரதேசத்தின் தொடர்ச்சி மீட்க முடியாதவாறு (irreversibly) உடைக்கப்பட்டுள்ளது. அந்தப் பிரதேசத்தின் இன்றைய புவியியல் 1970களில் இருந்ததைவிடப் பலவகையில் பாரதூரமாக மாறிவிட்டது. ஆள்புலத்துக்காக இரண்டு இனத்துவ தேசியவாதங்களுக்கு இடையிலான மிகவும் அசமத்துவமான போட்டியின் முடிவு அந்த ஆள்புலத்தின் பேரினமயமாக்கலே. அரச காணிகளில் குடியேற்றத் திட்டங்கள், நில அபகரிப்பு, இராணுவ வலயங்கள், பொருளாதார மாற்றங்கள், மற்றும் தமிழரின் பெருமளவிலான நிரந்தரப் புலப்பெயர்வு போன்றவற்றால் அந்தப் பிரதேசத்தின் இனக்கூறுகளின் விகிதாசாரம், நிலச் சொத்துரிமைகள், நிர்வாகக் கட்டுமானம், பௌதிக உட்கட்டுமானம், நிலத்தோற்றங்கள் அடிப்படையான மாற்றங்களைக் கண்டுள்ளன. போர்க்காலத்தில் அரச குடியேற்றத் திட்டங்களும் இராணுவமயப்படுத்தப் பட்டன. இன்று வடக்கு கிழக்கு முன்பைவிட பல்லினமயமாகியுள்ளது, பல்லினமயமாகி வருகிறது. அதேவேளை இனங்களுக்கிடையே முரண்பாடுகளும் அதிகரித்த வண்ணமிருக்கின்றன. அதிகாரப் பகிர்வு பற்றிப் பார்க்கும்போது வடக்கு-கிழக்கு மீள் இணைப்பின் சாத்தியப்பாடு பற்றி மீள் சிந்திக்க வேண்டும். எனது அபிப்பிராயத்தில் இன்றைய அரசியல் புவியியல் நிலைமைகளில் மீள் இணைப்புச் சாத்தியமெனப் படவில்லை. கிழக்கு மாகாணத்தில் வாழும் முஸ்லிம் மக்கள் மீள் இணைப்பை ஆதரிக்கவில்லை. அங்கு வாழும் சிஙகள மக்கள் முற்றாக எதிர்க்கிறார்கள். இதுதான் இன்றைய யதார்த்தம். இதை நன்கு தெரிந்து மதிப்பது ஒரு நியாயமான அரசியல் தீர்வின் தேடலுக்கு ஆக்கபூர்வமாக உதவும் என நம்புகிறேன். அதுவே இதுவரையிலான பேரின ஆதிக்கக் குடியேற்ற மற்றும் அபிவிருத்திக் கொள்கைகள் தொடர்வதைத் தடுப்பதற்கான வழியைத் தேட உதவும்.

  • புலப்பெயர்வின் விளைவுகள்உள்நாட்டு மற்றும் சர்வதேசப் புலப்பெயர்வு வடக்கு கிழக்கின் அரசியல் பொருளாதாரத்தில், இனப்புவியியலில் பலவிதமான மாற்றங்களை ஏற்படுத்தியுள்ளது. போரினால் ஏற்படும் இடப்பெயர்வுகள் தவிர்க்க முடியாதவை. ஆனால் போர்ப்பிரதேசங்களில் அவற்றின் நீண்டகாலத் தாக்கங்கள் பற்றிச் சிந்திக்க வேண்டியது அவசியம். போரின் விளைவாக வடக்கு கிழக்கிலிருந்து தமிழரின் சர்வதேசப் புலப்பெயர்வு பெருமளவில் இடம்பெற்றுள்ளது பலரும் அறிந்ததே. அப்படிப் புலம்பெயர்ந்தவ்ர்களில் மிகப் பெரும்பான்மையினர் மேற்கத்திய நாடுகளிலேயே குடியேறியுள்ளார்கள். புலம்பெயர்ந்த தமிழ் சமூகத்திற்கும் தாயகத் தமிழ் சமூகத்திற்கு மிடையேயான உறவு பல அம்சங்களைக் கொண்டது. இத்தகைய உறவை டயஸ்போறா (diaspora) ஆய்வாளர்கள் நாடுகடந்த சமூகங்களின் (transnational communities ன்) உருவாக்கமாகக் கோட்பாட்டு மயப்படுத்தி உள்ளார்கள். இலங்கைத் தமிழரைப் பொறுத்தவரை ஆரம்பத்தில் இருந்தே ஒரு காசாதாரப் பொருளாதாரத்தின் (remittance economy ன்) வளர்ச்சி இந்த உறவின் ஒரு முக்கிய அம்சமாயிருந்தது. இதைத் தொடர்ந்து சமூக, கலாச்சாரரீதியான சிந்தனைகளின் வருகையும், செயல் திட்டங்களும் அதிகரித்தன. இவற்றின் நன்மை, தீமை பற்றிய ஆழமான ஆய்வுகள் இல்லையாயினும் பல போக்குகளை அவதானிக்க முடிகிறது.
  • காசாதாரப் பொருளாதாரம் போர்க் காலத்தில் பல குடும்பங்களைக் காப்பாற்றியது. அதேவேளை அது புலப்பெயர்வையும் மேலும் ஊக்கிவித்தது. வடக்கிலிருந்து தெற்கிற்கும் வெளிநாட்டிற்கும் நிரந்தரமாகப் புலம்பெயரும் போக்குத் தொடர்ந்தது. தெற்கில் குறிப்பாக மேல்மாகாணத்தில் குடியேறியுள்ள வடக்கு கிழக்கு தமிழரின் தொகை அதிகரித்துள்ளது. வெளிநாட்டிலிருந்து உதவி பெறாதோரும் கல்வி, தொழில் காரணமாகத் தெற்கிற்குக் குடியகலும் போக்கும் தொடர்கிறது. தெற்கிலே குடியேறியுள்ள தமிழரின் எதிர்காலம் தெற்குடனேயே பிணைந்துள்ளது. அவர்கள் தமது மொழியுரிமையை அனுபவிக்க, இன அடையாளங்களைப் பேணி வளர்க்கும் உரிமையைப் பெற அங்குள்ள சிங்கள மக்களின் புரிந்துணர்வையும் ஆதரவையும் பெறுதல் அவசியம்.
  • வெளிநாட்டில் குடியேறவேண்டும் எனும் ஆவல் தமிழ் சமூகத்தில் ஆழமாகப் பதிந்துள்ளது. இதற்கு உதவக்கூடிய கதவுகள் இப்போ மூடப்பட்டுவிட்ட போதும் வெளிநாடு செல்லப் பல இளைஞர்கள் முயற்சித்தவண்ணம் இருப்பதை காணலாம். இருக்கும் வெளி நாட்டுத் தொடர்புகள் மட்டுமன்றி வடக்கு கிழக்கு நிலைமைகளும் இளம் சந்ததியினரின் புலப்பெயர்வை ஊக்கிவிக்கின்றன.
  • காசாதாரப் பொருளாதாரம் வடக்கு கிழக்கில் குறிப்பிடத்தகுந்த சமூக-பொருளாதார வேறுபடுத்தலை ஏற்படுத்தியுள்ளது. வெளிநாட்டுப் பணம் பெருமளவில் வடக்கிற்குச் செல்வதால் இந்தப் போக்கு அங்கேயே பலமாகியுள்ளது. இது சொத்துடைமை மற்றும் அதிகார உறவுகளில் மாற்றங்களை ஏற்படுத்தியுள்ளது. இதற்கும் சமூகத்தில் காணப்படும் ஏற்றத் தாழ்வுகளுக்குமிடையிலான தொடர்பு ஆராயப்படவேண்டியது. இதன் புவியியல் – அதாவது பிரதேசரீதியான தாக்கங்கள் – ஆய்வுகளின் அம்சமாகவேண்டும்.
  • நுகர்வின் மட்டுமன்றி நுகர்வுவாதத்தின் அவற்றுடன் தொடர்புள்ள வாணிபத்தின் வளர்ச்சியே காசாதாரப் பொருளாதாரத்தின் தலையாய போக்காகவுள்ளது. வெளிநாட்டு பணத்தின் வருகையால் உருவான சேமிப்பு உபரி வடக்கு கிழக்கில் உற்பத்தி மூலதனமாகப் பெருமளவில் முதலீடு செய்யப்படவில்லை. அத்தகைய முதலீட்டை ஊக்கிவிக்கும் சூழலை அரசாங்கம் உருவாக்கவில்லை.

போரினால் ஏற்பட்ட அழிவும் அரசியல் தீர்வின் தேடலும்

‘விடுதலைப் போராட்டத்திற்கு’ முன்னர் அனுபவித்த வாழ்வாதாரப் பாதுகாப்பு மற்றும் அடிப்படை உரிமைகளைக்கூட இழந்த அவல நிலையில் பெருந்தொகையான மக்கள் சீவனோபாய உரிமைப் போராட்டங்களை நாளுக்கு நாள் நடத்திக் கொண்டிருக்கிறார்கள். இன்று வடக்கு கிழக்கில் பல இடங்களில் பாதிக்கப்பட்ட மக்கள் தமது நிலங்களுக்காக, கடல் தொழில் செய்யும் உரிமைக்காகச் செய்யும் போராட்டங்கள், காணாமல் ஆக்கப்பட்டோர் தொடர்பாக அவர்களின் உறவுகளின் போராட்டங்கள், போர் விதவைகள் சார்பில் எழும் கோரிக்கைகள், இராணுவமயமாக்கலுக்கு எதிரான போராட்டம் எல்லாமே போரின் விளைவுகளால் வந்தவை. இவை எல்லாம் அடிப்படை உரிமைப் போராட்டங்களே. போரின் விளைவுகள் காரணிச் சங்கிலியுடன் இணைந்து புறநிலை யதார்த்தத்தை மாற்றுவது பற்றி ஏற்கனவே கூறியிருந்தேன். இவையெல்லாம் அதன் உதாரணங்கள்.

பல இடங்களில் விசேடமாகக் கிழக்கில் நிலம், நீர் மற்றும் கடற்தொழில் தொடர்பான பிரச்சனைகள் தமிழ், முஸ்லிம், சிங்கள மக்களுக்கிடையிலான முரண்பாடுகளாக உருவெடுத்துள்ளன. இவற்றின் நியாயமான தீர்வுகள் நிலம், மற்றைய வளங்களின், அபகரிப்புக்கு எதிராக இருக்கவேண்டிய அதேவேளை அவற்றின் வெற்றி முன்பிருந்தே அயலவர்களாய் வாழ்ந்துவரும் இனங்களுக் கிடையிலான நல்லுறவையும் ஒத்துழைப்பையும் கட்டியெழுப்புவதிலேயே தங்கியுள்ளது.

வடக்கு கிழக்குக்கு வெளியே, மலையகத்தில் தோட்டத் தொழிலாளர்களின் வதிவிட நில உரிமைக்கான போராட்டம் புதிய உத்வேகத்தைப் பெற்றுள்ளது. பெருந்தோட்ட அமைப்பில் ஏற்பட்டு வரும் மாற்றங்கள் அவர்களின் எதிர்காலம் பற்றிக் கேள்விகளை எழுப்புகின்றன. மலையகத்தில் சிங்கள மக்களுடன் சம உரிமை பெற்றுப் பாதுகாப்புடன் வாழ்வதே அவர்களின் போராட்டத்தின் நோக்கம்.

இந்தப் பிரச்சனைகளின் நியாயமான தீர்வுகள் தேசிய இனப்பிரச்சனையின் தீர்வுக்கு நேரடியாக உதவும். ஏனெனில் அரசியல் தீர்வுக்கு வெளியே இந்தப் பிரச்சனைகளுக்கு நியாயமான தீர்வுகளைக் காணமுடியாது. மறுபுறம் இந்தப் பிரச்சனைகள் தனியே தமிழ் மக்களின் பிரச்சனைகள் அல்ல அவற்றின் நியாயமான தீர்வுகள் மற்ற இனத்தவர்களுடனும் தொடர்புடையன. அவை அடிப்படையில் இலங்கை அரசின் மறுசீரமைப்புடன் தொடர்புள்ள ஜனநாயக உரிமைப் பிரச்சனைகள்.

மேலே இனங்காணப்பட்ட பிரச்சனைகளின் தீர்வுகள் பற்றிப் பார்க்கும்போது அவை தவிர்க்கமுடியாதபடி வடக்கு கிழக்குக்கு வெளியே வாழும் தமிழ் பேசும் மக்களின் பிரச்சனைகளுக்கும் நம்மை எடுத்துச் செல்கின்றன. அது மாத்திரமன்று இவை எல்லாமே பல்லினத் தொடர்புள்ள பிரச்சனைகள். அத்துடன் இவற்றில் எந்தப் பிரச்சனையும் சிங்கள மக்களின் புரிந்துணர்வும் ஆதரவுமின்றித் தீரப்போவதில்லை.

முற்போக்கு சக்திகளின் இன்றைய கடமைகளில் ஒன்று இந்தப் பிரச்சனைகளை ஆழ ஆராய்ந்து அவற்றை மக்களின் ஜனநாயகக் கோரிக்கைகளாக உள்ளடக்கிய ஒரு திட்டத்தைத் தயாரிப்பதாகும். இப்படிச் சொல்வது எல்லா மக்களுக்கும் ஒரே அரசியல் திட்டமோ தீர்வோ என்பதாகாது. ஒவ்வொரு மக்களின் கோரிக்கைகளுக்கான போராட்டம் மற்றைய மக்களின் உரிமைப் போராட்டங்களுக்கு உதவ வல்லது என்பதை உறுதிபடுத்தவேண்டும். இந்தக் கோரிக்கைகள் இலங்கை அரசின் ஜனநாயகரீதியான சீர்திருத்தத்திற்கான முதற்படி. அதேவேளை இந்தக் கோரிக்கைகள் சிங்கள மக்களின் நலன்களுக்குப் பாதகமானவையல்ல, மாறாக அவர்களின் ஜனநாயகப் போராட்டத்துக்கு உதவுவன என்பதை, இலங்கை அரசின் இனத்துவ மேலாதிக்கத் தன்மையை மாற்றி அதை நாட்டின் எல்லா இனங்களையும் உள்ளடக்கிய ஒரு அரசாக்குவதன் மூலமே இலங்கையின் ஜனநாயகரீதியான மீள் ஒருங்கிணைப்பை முன்னெடுக்க முடியும் என்பதை எடுத்துக்கூறவேண்டும். இன்றைய உலகில் பெரும்பான்மையான நாடுகள் பல்லின நாடுகளே. ஒரு நவீன ஜனநாயக அரசில் ஒன்றுக்கு மேற்பட்ட தேசியங்களும்/ தேசிய இனங்களும் கூடி வாழ முடியும் என்பது பொதுமக்கள் மத்தியில் கலந்துரையாடப்படும் பொருளாகவேண்டும். எதிர்மேலாட்சிப் போக்கினைப் பலப்படுத்துவதன் அவசியத்தை வலியுறுத்த வேண்டும்.

இதை எப்படிச் செய்வது?

இனப்பிரச்சனை என்று ஒன்றில்லை. இருந்தது பயங்கரவாதப் பிரச்சனையே. அது தீர்க்கப்பட்டுவிட்டது என நம்பவைக்கப்பட்டுள்ள பெருபான்மையான சிங்கள மக்களின் மனதை எப்படி மாற்றுவது?

அத்தகைய ஒரு மாற்றம் இல்லாதவரை, சிங்கள மக்களின் சம்மதம், ஆதரவு, பங்குபற்றல் இல்லாதவரை தேசிய இனப்பிரச்சனைக்கு நியாயமான தீர்வு கிடைக்கப் போவதில்லை. இது ஒன்றும் புதிதாகப் பிறந்த ஞானமல்ல. பழைய செய்திதான். ஆனால் இன்று வடக்கு கிழக்குத் தமிழ்த் தரப்பிலிருந்து மீள்சட்டகமாக்கப்பட்ட தேசிய இனப்பிரச்சனையின் அடிப்படையில் கோரிக்கைகளை முன்வைப்பது சிங்கள மக்களுடன் ஒரு புதிய அரசியல் சம்பாஷணையை ஆரம்பிக்கும் சந்தர்ப்பத்தைக் கொடுக்கிறது. அதே போன்று முஸ்லிம் மக்களையும் மலையகத் தமிழ் மக்களையும் அணுகும் சந்தர்ப்பம் பிறக்கிறது. இந்த சந்தர்ப்பத்தைத் தவற விடக்கூடாது.

இதற்கு அப்பால் செல்வதற்குப் பல திறந்த விவாதங்கள், கலந்துரையாடல்கள் தேவை. அந்த நோக்கிலேயே 1983ல் வெளிவந்த கட்டுரைக்கு இந்தப் புதிய முன்னுரை எழுதப்பட்டது.

சமுத்திரன்
ஓஸ், நோர்வே
April 2017

நூலை வாசிக்க  அல்லது தரவிறக்கம்  செய்ய கீழூள்ள இணைப்பை அழுத்துக!

[1] 1977-1982 காலகட்டத்தில் வடக்கில் சில இளைஞர் குழுக்களில் முகிழ்த்த முற்போக்குத் தன்மை கொண்ட அரசியல் ஆர்வத்தை அவதானித்து வந்தேன். அந்தக் காலத்தில் அது பற்றி சிங்கள இடதுசாரிகளின் கவனத்தை ஈர்க்கும் நோக்கில் கட்டுரைகள் எழுதினேன். உதாரணமாக – Samudran, Growing Radicalism and Sri Lanka´s Left, Lanka Guradian, Vol.2, No.7. August 1. 1982;

Samudran, Tamil Radicalism 2 – Land Colonization: A military Strategy, Lanka Guradian, Vol. 5, No.9, September 1. 1982. பின்னர் குறுந்தேசிய வாதம் இராணுவாதம், போராட்டத்தின் திசைதிருப்பல் பற்றி ஆங்கிலத்தில் கட்டுரைகள் எழுதியுள்ளேன். இவை Tamil Times (London) , Lanka Guardian (Colombo), Pravada (Social Scientists´Association, Colombo) போன்ற சன்சிகைகளில் வெளிவந்தன. உதாரணமாக: N. Shanmugaratnam, Tamil People´s Struggle in Crisis – The challenge of transcending narrow nationalism and militarism, Tamil Times, 15 January 1993. இந்தக் கட்டுரை அதே காலத்தில் Lanka Guardian இலும் பிரசுரமாகியது.

[2] இது பற்றி 1983 கட்டுரையின் முன்னுரையில் எழுதியுள்ளேன். சமீப கால நிலைமை பற்றி 2013ல் விரிவாகப் பின்வரும் கட்டுரையில் எழுதியுள்ளேன்: என். சண்முகரத்தினம், 2013, அபிவிருத்தி மனித மேம்பாட்டின் பாதையா அல்லது அடக்குமுறையின் கருவியா? இது மூன்று பகுதிகளாக சமகாலம் ஜூலை 01-15, ஜூலை16-30, ஆகஸ்ட் 01-15 இதழ்களில் பிரசுரிக்கப் பட்டது.

[3] இது தொடர்பான ஆவணங்கள், மேலும் தகவல்களுக்கு: Rohan Edrisinha, Mario Gomez, V. T. Thamilmaran & Asanga Welikala (eds), 2008, Power Sharing in Sri Lanka – Constitutional and Political Documents 1926-2008, Centre for Policy Alternatives, Berghof Foundation for Conflict studies.

[4] 1952-1986 தோழர் விசுவானந்ததேவன் நினைவு நூல், ஆய்வகம் வெளியீடு

[5] சேனாநாயக்க அரசாங்கம் கொண்டுவந்த பிரஜாவுரிமைச் சட்டங்கள் (1948, 1949) தொடர்பாக அப்போதைய வடக்கு தமிழ் தலைவர்களின் சந்தர்ப்ப வாதம், துரோகம் பற்றி கட்டுரையில் விளக்கியுள்ளேன்.

[6] Ethnocracy க்கு தமிழில் இனநாயகம் எனும் சொல்லைச் சிலர் பயன்படுத்துகிறார்கள். நான் முன்பிருந்தே இனத்துவ மேலாதிக்க ஆட்சி எனும் பதத்தையே பயன்படுத்தி வந்துள்ளேன். எனது அபிப்பிராயத்தில் இந்தப் பதம் ஆங்கிலப் பதத்தின் கோட்பாட்டுரீதியான அர்த்தத்தைத் தெளிவாக வெளிப்படுத்துகிறது.

[7] 2006ல் இஸ்ரேலிய ஆய்வாளரான Oren Yiftachel வெளியிட்ட Ethnocracy – Land and Identity Politics in Israel/Palestine (Pennsylvania University Press) எனும் நூலுக்கூடாக இனநாயகம் எனும் கோட்பாடு ஆய்வாளர் மத்தியில் பிரபல்யமானது.

[8] N. சண்முகரத்தினம், 2012, சீவனோபாயத் தேவைக்கும் அப்பால் வடக்கு கிழக்கில் நிலமும் தேசிய இனப்பிரச்சனையும், சமகாலம், ஒக்டோபர் 01/15 / பக்கங்கள் 11/19. இந்தக் கட்டுரை புதினப்பலகை இணையத்தளத்திலும் தமிழ்நாட்டு சஞ்சிகை ‘மணற்கேணி’யிலும் மீள் பிரசுரம் செய்யப்பட்டது.

 

நூலை வாசிக்க  அல்லது தரவிறக்கம்  செய்ய கீழூள்ள இணைப்பை அழுத்துக!

Please follow and like us:

தோழர் விசுவானந்ததேவன் – ஓர் அரசியல் உறவு பற்றிய மீள்சிந்திப்பு

1983 யூலை வன்செயல்கள் இலங்கைத்தீவை உலுக்கிய போது நான் ஜப்பானில் வாழ்ந்து வந்தேன். அந்த நாட்களில் ஒரு ஜப்பானியக் கிராமத்தில் கள ஆய்வில் ஈடுபட்டிருந்தேன். தாய் நாட்டிலிருந்து வந்த செய்திகளினால் மிகவும் தாக்கப்பட்டிருந்தேன். என் கள ஆய்வினைத் தற்காலிகமாக நிறுத்திவிட்டு இலங்கையின் அரசியல் நிலை மற்றும் தேசிய இனப்பிரச்சனை பற்றி சிந்திக்க முற்பட்டேன். ஒரு நீண்ட கட்டுரை அதன் விளைவாகியது. அது சிங்களப் பெருந்தேசியவாதம் பற்றியது. கட்டுரையை எழுதிய பின்னர் சென்னைக்குச் செல்லும் சந்தர்ப்பம் கிட்டியது. அங்கே இந்திய கொம்யூனிஸ்ட் கட்சி (மார்க்சிஸ்ட்) தோழர் ஒருவரை சந்தித்தபோது அன்று அவரது கட்சியின் சார்பில் இலங்கைத் தமிழர்களுக்கெதிரான வன்முறைகளைக் கண்டிக்கும் பேரணி ஒன்று இடம் பெறுவதாக கூறி என்னையும் அதில் பங்குபற்றும் படி அழைத்தார். அதனை ஏற்றுக் கொண்டு நான் அவருடன் அந்த பேரணியில் பங்குபற்றினேன். கட்சியின் செங்கொடிகளுடனும் பதாகைகளுடனும் பேரணி மிகவும் சிறப்பாக நடைபெற்றது. பெருந்திரளானோர் பங்கு பற்றினர்.

பேரணி முடிந்த பின்னர் பலர் சமீபத்தில் உள்ள பூந்தோட்டத்தில் ஓய்வெடுக்கச் சென்றனர். நானும் எனது இந்திய தோழருடன் அங்கு சென்றேன். அங்கே தான் நீண்ட காலத்திற்கு பின் விசுவாவுடன் எனது எதிர்பாராத சந்திப்பு நிகழ்ந்தது. நீண்டு வளர்ந்து விட்ட தலைமுடியும் தாடியுமாக அவர் காட்சி தந்தார். அந்தச் சந்திப்பு நம்மிருவருக்குமிடையிலான உறவைப் புதுப்பிக்கும் நிகழ்வாகியது.

நான் சென்னையில் தங்கியிருந்த நாட்களில் நம்மிடையே நீண்ட உரையாடல்கள் இடம் பெற்றன. நான் எழுதிய கட்டுரையை வாசித்து அதுபற்றி அவரது அபிப்பிராயத்தைக் கூறும்படி கேட்டேன். அவர் சம்மதித்தார். மறுநாள் அவரை சந்தித்தபோது கட்டுரையை தான் வாசித்ததாகவும் அது கூடியவிரைவில் பிரசுரிக்கப்படவேண்டும் எனவும் கூறினார். பிரசுரிப்பதற்கு வேண்டிய உதவிகளையும் செய்வதாகக் கூறினார். கட்டுரையைக் காவ்யா பதிப்பகத்தினர் நூல் வடிவில் வெளியிட்டனர். எனது நூல் பற்றி கிரிதர் எனும் புனைபெயரில் விசுவா ‘புதுசு’ எனும் சஞ்சிகையில் ஒரு கட்டுரையை எழுதியிருந்தார்.

ஆனால் விசுவாவுடன் ஏற்பட்ட தொடர்பு முக்கியமாக அவர் தலைமையில் உருவாகிக் கொண்டிருந்த N.L.F.T இயக்கம் பற்றியது என்பதைக் குறிப்பிட வேண்டும். இதுபற்றி நிறைய கலந்துரையாடினோம். அவர் இலங்கையின் அரசியல் போக்குகள், தேசிய இனப்பிரச்சனையின் தன்மைகள் மற்றும் பிராந்திய அரசியல் நிலைமை, இந்தியாவில் அப்போது இடம்பெற்ற போராட்டங்கள் போன்ற விடயங்களை ஆழ ஆராய்ந்துள்ளார் என்பதை அறிந்தேன். நமது சம்பாசனைகளில் இந்த விடயங்கள் முக்கிய இடத்தைப் பெற்றன. ஈழத்தமிழ் மக்களின் விடுதலைப் போராட்டத்திற்கும் இலங்கைப் புரட்சிக்குமிடையிலான உறவு சிங்கள முற்போக்கு சக்திகளுடன் தொடர்புகளை வளர்ப்பது பற்றி, மற்றும் இந்திய அரசின் நேரடியான மறைமுகமான உதவிகளுடன் தமிழ்நாட்டில் முகாமிட்டிருக்கும் தமிழீழ விடுதலை இயக்கங்களின் அரசியல் பற்றி நிறைய பேசினோம். அன்றைய சூழலில் ‘ஒரு மாக்சிச-லெனினிச’ அமைப்பினை இந்திய அரசும், ஆட்சியாளர்களும், தமிழ்நாட்டு ஆளும் மற்றும் பிரதான திராவிடக் கட்சிகளும் எப்படிப் பார்ப்பார்கள்? அத்தகைய ஒரு வெளிநாட்டு அமைப்பு இந்தியாவில் இயங்க முடியுமா? இந்தக் கேள்விகள் எழுந்தன. இவைபற்றி கொள்கை ரீதியில் விசுவா தெளிவாகவே இருந்தார். ஆனால் நடைமுறை ரீதியான பிரச்சனைகளைக் கையாளுவது பற்றி அவருக்கும் சந்தேகங்கள் குழப்பங்கள் இருந்திருக்கலாம்.

இந்தவிடயங்கள் பற்றி வேறுபல இடதுசாரிக் குழுக்களுடனும் தனிநபர்களுடனும் அவர் கலந்துரையாடியிருப்பார் என்று நம்புகிறேன். அந்த சந்திப்பினைத் தொடர்ந்து நம்மிருவருக்குமிடையே கடிதப் போக்குவரத்து இருந்தது.

மேற்குறிப்பிட்ட கேள்விகளும் அவற்றுடன் தொடர்புடைய வேறு பல கேள்விகளும் அந்தக் காலகட்டத்தில் முக்கியத்துவம் மிக்கவையாக விளங்கின. தமிழ் மக்களின் உரிமைப் போராட்டம் ஒரு வரலாற்று ரீதியான சந்தியில் நின்றது. அது எந்தத் திசையில் நகரும்? இந்திய வல்லரசின் கொள்கைகளும் உபாயங்களும் இயக்கங்களையும் போராட்டத்தின் அரசியல் போக்கையும் எப்படி பாதிக்கும்? இப்படிப் பல கேள்விகள்.

ஈழத்தமிழரின் விடுதலைப் போராட்டத்தை அதுவரை மேலாட்சி நிலைபெற்றுள்ள குறுகிய தேசியவாதத்திலிருந்து விடுவித்து மக்கள் ஜனநாயகப்புரட்சியின் பாதையில் முழு இலங்கையின் சமூக மாற்றத்திற்கு உதவக் கூடிய வகையில் முன்னெடுக்க கூடிய அரசியல் கொள்கையுடைய இயக்கம் ஒன்று தேவைப்பட்டது. இந்த தேவையை விசுவா நன்கு கிரகித்திருந்தார் என நான் நம்பினேன் நம்புகிறேன்.

ஆயினும் பின்நோக்கிப் பார்க்கும் போது ஆரம்பக் கட்டத்திலிருக்கும் N.L.F.T போன்ற ஓர் இயக்கம் ஏற்கனவே மேலும் பலம் பெற்று வருகின்ற குறுந்தேசியவாத அலைக்கும் அதைத் தன்னாட்சிக்குக் கீழ்ப்படுத்திக் கருத்தியல் கருவியாக்கிக் கொண்ட சுத்த இராணுவ வாதத்திற்கும் முகம் கொடுக்க வேண்டிய நிலையில் இருந்தது. ஆனால் இந்த எதிர்நீச்சலில் N.L.F.T தன் உள்ளார்ந்த முரண்பாடுகளால் துன்பகரமாக உடைந்து போயிற்று. இயக்கத்தின் இலட்சியத்தைப் பாதுகாத்து முன்னெடுக்கும் நோக்கில் விசுவா P.L.F.Tஐ உருவாக்கினார். N.L.F.T விரைவில் செயலிழந்து தன்னைத்தானே அழித்துக் கொண்டது. P.L.F.T அளவுரீதியல் ஒரு சிறிய அமைப்பாகவே இருந்தது. ஆனால் விசுவாவையும் அவருடன் பயணித்த தோழர்களையும் அழிக்க வேண்டுமென முடிவெடுத்து திட்டமிட்டு செயற்பட்ட சக்திகள் அவர் கொண்டிருந்த அரசியல் பார்வையையும் அதன் அடிப்படையில் அவர் கட்டியெழுப்ப எடுத்த செயற்பாடுகளையும் கண்டு பயந்தனர் என்பது தெளிவு. விசுவாவின் அறிவாற்றலும் திட சித்தமும் அவர்களை கலங்க வைத்தன.

விசுவாவின் நிலைப்பாட்டினால் நானும் ஆகர்சிக்கப்பட்டேன். அவர் கேட்டுக்கொண்டபடி N.L.F.T இன் (பிளவிற்குமுன்) வேலைத்திட்டம் பற்றி ஒரு ஆக்கபூர்வமான விமர்சனத்தை முன்வைத்தேன். இதுபற்றி ‘புரட்சிகர அரசியல் முதன்மை பெற’ எனும் தலைப்பில் ஒரு கட்டுரையை எழுதியிருந்தேன். அதைத் தொடர்ந்து புதிய ஜனநாயகப் புரட்சி பற்றியும் எழுதினேன். இந்தக் கட்டுரைகள் ஏற்கனவே தமிழ் மக்களின் விடுதலைப் போராட்டத்தை ஆட்கொண்டிருந்த குறுந்தேசியவாதம் மற்றும் இராணுவ வாதம் ஆகியவற்றை எதிர்க்கும் அறிவுரீதியான பங்களிப்புகளாக வரையப்பட்டன. இவற்றில் நான் கூறிய கருத்துக்களையும் வாதங்களையும் விசுவா ஏற்றுக் கொண்டார்.

அப்போதைய காலகட்டத்தில் தமிழ் மக்களின் விடுதலைப் போராட்டம் பற்றிய எனது பார்வையும் அது பின்னர் மாற்றம் அடைந்தது பற்றியும் ஒரு சிறு குறிப்பு அவசியமாகிறது. நீண்டகாலமாக நான் வடக்கு கிழக்கின் தமிழ் மக்கள் ஒரு தேசிய இனம் என்ற கருத்தினை நிராகரித்து வந்தேன். முழு இலங்கையும் சார்ந்த அடிப்படையான சமூக, அரசியல் மாற்றத்திலேயே அந்நாட்டில் வாழும் சகல இனங்களின் விமோசனமும் தங்கியுள்ளது என்ற நிலைப்பாட்டினைக் கொண்டிருந்தேன். 1977க்கு பின்னர் தேசிய இனப்பிரச்சனை பற்றிய வாதங்கள் இடதுசாரிகள் மத்தியில் வலுப் பெற்றன. அதற்கு முக்கிய காரணமாக இருந்த வடக்கில் எழுந்து வரும் இளைஞர் குழுக்களின் போக்குகளை அவதானிக்க தொடங்கினேன். சில இளைஞர் குழுக்கள் இடதுசாரிக் கருத்துக்கள் பற்றியும் மற்றய நாடுகளில் இடம் பெற்ற அல்லது இடம்பெற்று வரும் தேசிய விடுதலைப் போராட்டங்கள் பற்றியும் ஆர்வம் காட்டின. மாக்சியத் தத்துவம் பற்றியும் தேசிய இனப்பிரச்சனை பற்றி மாக்சின், லெனினின் கருத்துக்களையும் அறிய விரும்பின. இந்தக் குழுக்கள் பழைய தேசியவாதத் தலைமையை விமர்சித்தன நிராகரித்தன. இந்தப் போக்குகள் பற்றி அப்போது ஆங்கிலத்தில் சில கட்டுரைகளை எழுதியிருந்தேன். வடக்கு கிழக்கு தமிழ் மக்களின் சுயநிர்ணய உரிமை பற்றிய எனது நிலைப்பாட்டினை மீள் பரிசீலனைக்குள்ளாக்கினேன். அவர்கள் ஒடுக்கு முறைக்குள்ளாக்கப்பட்டுள்ள ஓர் இனம் என்பதை முன்பிருந்தே ஏற்றிருந்தேன். ஆனால் தமிழ் தேசியவாதிகளின் தேசிய இனக் கோட்பாட்டை நான் ஏற்கவில்லை. அவர்களின் ‘ஆண்ட பரம்பரை மீண்டும் ஆள நினைப்பதில் என்ன குறை’ என்ற கோசம் மிகவும் பிற்போக்குத் தனமானது என்பதே அன்றும் இன்றும் எனது நிலைப்பாடு.

ஆனால் வடக்குக் கிழக்கில் தமிழரின் சுயநிர்ணய உரிமைக் கோரிக்கைக்கு லெனினிசப் பார்வையில் நியாயம் உண்டு என்ற நிலைப்பாட்டிற்கு படிப்படியாக வந்தேன். ஜரிஷ் பிரச்சனை பற்றி மார்க்ஸ் எழுதிய கட்டுரைகளும் எனது சிந்தனைக்கு உதவின. 1983 ல் வெளிவந்த Benedict Anderson எழுதிய Imagined Communities என்ற நூலும் என்னைக் கவர்ந்தது.

அன்றைய காலகட்டத்தில் தேசிய இனப்பிரச்சனை பற்றி நான் விசுவாவின் கருத்துகளுடன் பெருமளவில் ஒத்துப் போனதைப் புரிந்து கொள்ள இந்தப் பின்னணி உதவியாயிருக்கும் என நம்புகிறேன். ஆனால் இந்தக் கருத்து ரீதியான நிலைப்பாட்டிற்கும் மேலாதிக்க நிலை பெற்றுவரும் போராட்ட போக்கிற்குமிடையே ஒரு வெளி தொடர்ந்து வளர்ந்து கொண்டிருந்தது எனும் யதார்த்தத்தை மறந்துவிடலாகாது.

ஆரம்ப கட்டத்திலேயே பிளவுபட்ட ஒரு சிறிய அமைப்பின் ஒரு பகுதியை அதாவது P..L.F.T ஐ வளர்த்தெடுக்க விசுவா தீவிரமாக செயற்பட்டார். மற்ற அமைப்புகளுக்கு பெருமளவில் பொருளாதார ரீதியான மற்றும் இராணுவ ரீதியான உதவிகள் கிடைத்தன. அளவு ரீதியிலும் இராணுவ பலத்திலும் அவை பெரிய நிறுவனங்களாகி விட்டன. அவை இந்திய அரசுடனும் தமிழ் நாட்டின் பிரதான கட்சிகளுடனும் தமது உறவுகளை வளர்ப்பதிலும் பாதுகாப்பதிலும் தீவிரமாக ஈடுபட்டிருந்தன. விசுவாவின் அணுகுமுறையோ முற்றிலும் வேறானது. அவர் இந்தியாவிலுள்ள புரட்சிகர அமைப்புகள் மற்றும் விடுதலை இயக்கங்கள் மீது அக்கறையும் ஆர்வமும் கொண்டிருந்தார். அவற்றுடன் உறவுகளைத் தேடுவது அவருடைய அரசியல் கொள்கைக்கு உகந்ததாக இருந்தது. இந்த வேறுபாடு மிகவும் அடிப்படையானது. இதே போன்று தென்னிலங்கையின் அரசியல் போக்குகள் பற்றியும் அவர் ஆழமாக அறிந்திருந்தது மட்டுமன்றி அங்குள்ள முற்போக்கு சக்திகளுடன் தொடர்புகளை ஏற்படுத்துவது பற்றியும் ஆவலாயிருந்தார். மேலாட்சிச் செல்வாக்கு பெற்றிருந்த தமிழ் தேசியவாதத்திற்கும் விசுவாவின் அரசியல் நிலைப்பாட்டிற்குமிடையே இணைத்து வைக்க முடியாத முரண்பாடு இருந்தது. இதுவே தேசியவிடுதலை பற்றிய அவருடைய நிலைப்பாட்டினை நெறிப்படுத்தியது என்பதே எனது கணிப்பு.

ஆகவே இலங்கை அரசு, இந்திய அரசு மட்டுமல்லாது விடுதலைப்புலிகள் மற்றும் மற்றைய அமைப்புகளாலும் அவர் தீவிரமாக கண்காணிக்கப்பட்டார் என்பதைப் புரிந்து கொள்வதில் பிரச்சனை எழ இடமில்லை. அவருக்கும் அவர் தலைமை தாங்கிய ஆரம்பகட்டத்திலிருந்த அமைப்புக்கும் பாரதூரமான தீங்கினை விளைவிப்பதில் பல்வேறு சக்திகள் ஈடுபட்டிருந்தன என நம்பலாம். 1986 ல் விசுவா கொலை செய்யப்பட்டதுடன் அவர் முன்னெடுத்த முயற்சிகள் எல்லாம் ஸ்தம்பிதமாயின. பின்நோக்கிப் பார்க்கும் போது விசுவாவின், அவருடைய P.L.F.T ன், சகல முயற்சிகளும் ஆரம்பக் கட்டங்களுக்கப்பால் தொடரமுடியாத ஒரு முடிவைப் பெற்றன எனலாம். விசுவாவின் அரசியல் வாழ்க்கை நீளமானது. அவர் மாணவப் பராயத்திலிருந்தே இயக்க அரசியலில் ஈடுபட்டவர். ஆனால் அவரது கொலை ஒரு தேசிய விடுதலை இயக்கத்தை கட்டியெழுப்ப அவர் எடுத்த முயற்சிக்கு ஒரு சில வருடங்களுக்கு அப்பால் தொடரமுடியாது முற்றுப்புள்ளி வைத்தது. அவர் பயங்கர பிற்போக்கு அலைகளுக்கெதிராக நீச்சல் செய்யத் துணிந்தார். அவரின் முடிவு ஈழத்தமிழரின் போராட்டம் மீளமுடியாதபடி திசைமாறி விட்டது எனும் பயங்கரமான உண்மையின் குறியீடு போல் அமைந்தது.

இந்தக் குறுகிய வரலாற்றினைப் பலர் மறந்திருக்கலாம். இன்னும் பலருக்கு இது தெரியாமல் இருக்கலாம் ஆனால் தொடர்ந்த ஆயுதப் போராட்டத்தின் வரலாறு ஒரு திசைமாறிய போராட்டத்தின் வரலாறாகியதன் விளைவுகளை இலங்கைத் தமிழ் மக்கள் இன்னமும் அனுபவித்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள். இந்த விளைவுகளின் தாக்கங்கள் பற்றி ஆழப்பார்த்தல் அவசியம். ஆயினும் அதை இந்தக் கட்டுரையில் செய்ய முடியாது. அதன் சில முக்கிய அம்சங்கள் பற்றி குறிப்பாக நிலப்பிரச்சனை, அரசியல் குடியேற்றத்திட்டங்கள், சர்வதேச மட்டும் உள்நாட்டு புலம்பெயர்வு, காசாதாரப் பொருளாதாரத்தின் விளைவுகள் இவையெல்லாம் ‘தாயகம்’ என வடக்குக் கிழக்கு தமிழர்கள் கோரிய ஆள்பரப்பில் ஏற்படுத்தியுள்ள புவியியல் ரீதியலான மாற்றங்கள் போன்றவை பற்றி நான் வேறு விரிவான கட்டுரைகள் எழுதியுள்ளேன். இங்கே சில விடயங்களை மட்டும் சுருக்கிக் கூற விரும்புகிறேன்

இலங்கையில் கடந்த பல தசாப்தங்களாக ஆட்சி செலுத்திய அரசாங்கங்களின் கொள்கைகளினால் மற்றும் நீண்ட காலப் போரினதும் விடுதலைப்புலிகளின் இராணுவ மயமாக்கப்பட்ட கொள்கைகளின், நடைமுறைகளின் விளைவுகளாலும் தேசிய இனப்பிரச்சனை தன்மை ரீதியான மாற்றங்களை கண்டுள்ளது. ‘தேசம்’ ‘அடையாளம்’ எனும் போர்வைகள் வடக்குக் கிழக்கு தமிழர்களை குறுந்தேசியவாத சிந்தனைக்குள் சிறை வைத்தன. இதனால் இலங்கையிலுள்ள மற்றைய இனங்களான முஸ்லீம்களை மற்றும் மலையகத் தமிழர்களை இந்த ‘விடுதலைப் போராட்டத்தினால்’ ஆகர்சிக்க முடியவில்லை. சிங்கள மக்கள் மத்தியிலுள்ள இடதுசாரி மற்றும் முற்போக்கான சக்திகளுடன் ஆக்கபூர்வமான உறவுகளை வளர்க்க முடியவில்லை. ஆரம்பக் கட்டங்களில் தமிழ் மக்களின் உரிமைப்போராட்டத்தின் நியாயப்பாட்டினை ஏற்றுக் கொண்ட இடதுசாரி சிங்களவர்களைக்கூட வென்றெடுக்க முடியாத அந்த ஆயுதப் போராட்டம் மறுபுறம் ‘தேசிய அடையாளம்’ எனும் கருத்தியல் போர்வையினால் தமிழர் சமூகத்திற்குள்ளே இருக்கும் வர்க்க, சாதி, பால் ரீதியான வேறுபாடுகளை மறைப்பதில் அதிகார நிலை பெற்றுவிட்ட சக்திகள் கண்ணாயிருந்தன. சர்வதேசரீதியிலும் போராட்டம் தன்னைத் தானே தனிமைப் படுத்திக் கொண்டது.

ஆகவே மாற்றமடைந்து விட்ட உள்நாட்டு நிலைமைகளையும் சர்வதேச நிலைமைகளையும் நன்கு கிரகித்து இலங்கையின் தேசிய இனப்பிரச்சனையையும் தமிழ் மக்களின் உரிமைப் போராட்டத்தையும் மீள் சட்டகப்படுத்தும் (reframe செய்யும்) தேவை உள்ளது என வாதிட்டு வந்துள்ளேன். இன்றைய நிலைமைகளில் விசுவா 1986 ல் கொண்டிருந்த கருத்துக்களும் மீள் பரிசீலனை செய்யப்படவேண்டும் என்பது கண்கூடு. அவர் கொலை செய்யப்படாதிருந்தால் தொடர்ந்து உயிர் வாழ்ந்திருந்தால் தனது பணியை தொடர்ந்திருப்பார் என்பதில் சந்தேகமில்லை. ஆனால் அந்த எதிர்நீச்சலில் அவரும் அவரது இயக்கமும் எவ்வளவு தூரம் முன்னேறியிருப்பார்கள் என்ற கேள்வி நியாயமானதே. எனது அபிப்பிராயத்தில் முன்னேற்றத்திற்கான வாய்ப்புகள் மிகவும் அரிதாகவே இருந்தன. ஆனால் தனது நீண்டகாலப் பார்வையில் அவர் நம்பிக்கை வைத்திருந்த மக்கள் ஜனநாயகமும் சோசலிசமும் இன்னும் முக்கியமானவை என்பது உண்மை. அவையும் மீள்சட்டகமாக்கப்பட வேண்டும் என்பதே எனது நிலைப்பாடு. ‘மாக்சிசம்-லெனினிசம்’ எனும் பெயரில் சர்வதேச ரீதியில் உருவாக்கப்பட்ட கருத்தியலின் உள்ளடக்கங்கள் பற்றி ஆழ விமர்சிக்கும் தேவையை வலியுறுத்த வேண்டும். மாக்சிசத்தின் மற்றும் சோசலிச சிந்தனைகளின் சமகால செல்நெறிகள் மற்றும் அவை பற்றிய விவாதங்களிலிருந்து நாம் கற்றுக் கொள்ள வேண்டியது நிறைய உண்டு. இத்தகைய விடயங்களில் விசுவா ஆர்வம் காட்டியிருப்பார் எனவும் நம்புகிறேன். எனது இந்தக் கருத்துக்களையும் இலங்கை தேசிய இனப்பிரச்சனையின் இன்றைய நிலை பற்றிய எனது பார்வையையும் விசுவா ஏற்றுக் கொண்டிருப்பார் என்ற கேள்விக்கு பதில் சொல்வது கடினமாயிருக்கலாம். ஆனால் இவை பற்றி விவாதிக்க முன்வந்திருப்பார் என்பதில் சந்தேகமில்லை.

07-05-2016

Please follow and like us: