அழகும் அர்த்தங்களும் ததும்பிய அசையும் கவிதைகளும் ஞானரதம் நடன நாடகமும் – நோர்வே கலாசாதனா கலைக்கூடம் வழங்கிய அரங்கம் 2018

 

சமுத்திரன்

இந்த வருடம் பத்தாம் மாதம் பதின்நான்காம் திகதி நோர்வேயின் பாரும் (Bærum)கலாச்சார மையத்தில் கவிதா லட்சுமியின் நடன அமைப்பிலும் நெறியாள்கையிலும் கலாசாதனா கலைக்கூடம் வழங்கிய ‘அரங்கம் 2018’ ஆக்கத்திறனுடன் அழகாக உருவாக்கப்பட்ட ஒரு மாலை நிகழ்ச்சி என்பதே இந்த இரசிகனின் அபிப்பிராயம். நான் முன்னர் விரும்பி வாசித்த புதுக்கவிதைகள் பாடல்களாக இசையமைக்கப்பட்டு பரதநாட்டியத்தினூடாக உயிர்ப்புடன் அசைவதைக் காண்பதும் கேட்பதும் எனக்கு ஒரு புதிய அனுபவமே. உரைநடையில் பாரதி வடித்த கற்பனார்த்தப் பயணங்களைச் சொல்லும் ‘ஞானரதம்’ கவிதைமயமாக்கப்பட்டு அதில் அவரின் கவிதைகள் பலவற்றின் பகுதிகளையும் உள்ளடக்கிய கலைத்துவமான நடனநாடகமாக மேடையில் பார்த்ததும் புதிய அனுபவமே. நிகழ்ச்சியின் ஒழுங்கமைப்பும் மண்டபத்தின் ஒலி, ஒளி தொழில்நுட்பமும் அதன் கையாள்கையும் சிறப்பாக இருந்தன என்பதும் குறிப்பிடத்தக்கவை. முழு நிகழ்வும் ‘அசையும் கவிதைகள்’, ‘ஞானரதம்’ என இரண்டு பாகங்களாக மேடையேற்றப்பட்டது. கோமதிநாயகம், அஸ்வமித்ரா, கணேசன் சுந்தரமூர்த்தி ஆகியோர் செவிக்கினிய அதேவேளை கவிதைகளின் செய்திகளுக்கேற்றவகையில் இசையமைத்துள்ளார்கள். இந்தியாவிலேயே பாடல்கள் பதிவுசெய்யப்பட்டன என அறிகிறேன்.

முதலாவது பகுதி (தில்லானா உட்பட)பதினெட்டுக் கவிதைகளை உள்ளடக்கியது. ஈழ, புலம்பெயர், தமிழகப் புதுக்கவிதைகளுடன் தமிழில் மொழிபெயர்க்கப்பட்ட நோர்வீஜிய, பாலஸ்தீன மற்றும் பாரசீகக் கவிதைகளும் இவற்றுள் இருந்தன. மகாகவியின் ‘ஊரெல்லாம் கூடி’ (‘தேரும் திங்களும்’), வில்வரத்தினத்தின் ‘புதுயுகச் சங்கொலி’, இளவாலை விஜயேந்திரனின் ‘அப்பா பிள்ளை பேசிக்கொண்டது’, கவிதாலட்சுமியின் ‘உள்ளத்தணல்’ மற்றும் ‘பெண்’, மேத்தாவின் ‘தந்தைக்கு ஒரு தாலாட்டு’, புதுவை இரத்தினதுரையின் ‘யாரோடு பேச’, பிரமிளின் ‘செவ்வானம்’, பாரதியின் ‘ஓடி விளையாடு பாப்பா’, ஊர்வசியின் காத்திருப்பு எதற்கு’, வெண்ணிலாவின் ‘யார் தேவர் யார் அசுரர்’, ஆத்மநாமின் ‘என்னை அழித்தாலும்’, இன்குலாப்பின் ‘மனிதம் என்றொரு பாடல்’, இவற்றுடன் ஹென்றிக் இப்சனின் ‘எனது நட்சத்திரத்திற்கு’, பாலஸ்தீனக் கவிஞர் தாவ்ஃபிக் சையத்தின் கவிதை (M. A. நுஃமானின் மொழிபெயர்ப்பு), பாரசீகக் கவிஞர் ரூமியின் கவிதைகள் (ரூபன் சிவராஜாவின் மொழிபெயர்ப்பு)எல்லாமே இசையுடன் இணைந்த கலாசாதனா கலைக்கூடத்தின் மாணவிகளின் நடனத்தால் புதுமெருகு பெற்றன.

இந்தக் கவிதைகள் பல்வேறு உணர்வுகளையும் செய்திகளையும் தருவன. இவற்றின் உள்ளடக்கங்கள் இயற்கை, சமூக ஒடுக்குமுறை, சாதிய எதிர்ப்பு, விடுதலை, போராட்டம், பெண்ணுரிமை, காதல், மனித நேயம், துணிவு, தனிமை,  எனப் பல அம்சங்களைக் கொண்டன. இத்தகைய கருப்பொருட்களைக் கொண்ட புதுக் கவிதைகளைத் தேர்ந்தெடுத்திருப்பது வரவேற்கப்படவேண்டியது. இவைதரும் செய்திகளை அழகியல்பூர்வமாக வடிவமைக்க பரதநாட்டிய அசைவுகளைப் பயன்படுத்த முடியுமமென்பதையும் செய்து காட்டியிருக்கின்றனர் கவிதா லட்சுமியும் அவரது குழுவினரும். எனக்குத் தெரிந்தவரை புதுக்கவிதையை நடனமாக வடிவமைப்பது ஒரு புதிய பரிசோதனை. கலைவடிவத்திற்கும் அது உள்ளடக்கும் பேசுபொருளுக்குமிடையிலான உறவு பற்றிக் கலாசாதனா கலைக்கூடம் சொல்வது நமது கவனத்தை ஈர்க்கிறது:

‘ஒரு கலைவடிவத்தினூடாக நாம் கொண்டுவரும் பேசுபொருள் எப்போதும் ஒன்றாகத்தான் இருக்கவேண்டும் என்று இல்லை. காலத்துக்குக் காலம் வெவ்வேறுவகையில் அவை வெளிப்படலாம்….பரதக்கலையின் பேசுபொருளை அகலப்படுத்தி, மனித மனத்தின் ஆத்மார்த்தமான எல்லாத் தேடல்களுமே உயர்ந்த தன்மை கொண்டவையெனும் பரிமாணத்திற்கு நாட்டியக்கலையில் பேசுபொருளை எடுத்துச் செல்லவேண்டுமென்ற நோக்குடனேயே இந்த நிகழ்வை வடிவமைத்துள்ளோம்.’ (நிகழ்வின் அறிவிப்புத் தாளிலிருந்து)

முன்னோக்கிய பார்வை. துணிகரமான பரிசோதனை. இது ஒரு விவாதத்திற்கான அழைப்புபோலும் ஒலிக்கிறது. தொன்மை மிக்கது மாற்றமுடியாதது எனக்கருதப்படும் கலைவடிவங்கள் காலப்போக்கில் மாற்றத்திற்குள்ளாவதன் மூலமே முற்றாக மறையாமல் தொடர்கின்றன என்பதே வரலாறு தரும் பாடம். இந்த விவாதத்திற்குரிய விடயத்தைத் தொடர்வது இந்தக் குறிப்பின் நோக்கத்திற்கு அப்பாற்பட்டது.

அந்த மாலையின் மகுடம்போலான நிகழ்ச்சியான ‘ஞானரதம்’ பற்றிச் சிலவார்த்தைகள். இது கனதியான பொறுப்புக்களைக் கொண்ட ஒரு திட்டத்தின் நிறைவேற்றம் எனக் கூறலாம். பாரதியின் ஞானரதத்தை நடன நாடகமாகப் பிரதியாக்குவதிலிருந்து அதற்குரிய இசையமைப்பு, நடனங்களின் தேர்வு, நடிகர்களின் பயிற்சி, மேடையமைப்பு எல்லாவற்றையுமே சிறப்பாக ஒருங்கிணைத்து அரங்கேற்றியிருப்பது ஒரு பெருமுயற்சியின் வெற்றி என்பது தெளிவு. இந்த நடன நாடகத்தில் ஐம்பது பேர் மேடையில் தோன்றினர். இவர்களில் நாற்பத்தியேழுபேர் கலாசாதனா கலைக்கூடத்தின் மாணவிகள். மற்ற மூவரில் இருவர் பாரதியாகவும் ஒருவர் மன்மதனாகவும் நடித்தனர்.

நடன நாடகப் பிரதியாக்கத்தில் பாரதியின்  இருபத்தைந்து கவிதைகளிலிருந்து பொருத்தமான பலவரிகளை உரிய இடங்களில் இணைத்து ஞானரதத்தைச் செழுமையாக மீளுருவாக்கியுள்ளார்கள். இதனால் இந்த நடன நாடகம் பாரதியின்சமூக விமர்சனப் பார்வைக்கு முக்கியத்துவம் கொடுக்கும் அதேவேளை அவரின் பல்பரிமாண ஆளுமையையும் அதன் முரண்பாடுகளையும் தெளிவாகப் பிரதிபலிக்கிறது. பலவகையில் தனது காலத்திற்கும் அப்பால் முன்னேறிய அறிவையும் புரட்சிகர சமூகப் பார்வையையும் கொண்டிருந்த பாரதி மறுபுறம் ஒரு ஆழ்ந்த தெய்வபக்தனாக வேதத்தில் ஈடுபாடுள்ள ஆத்மீகவாதியாகவுமிருந்தான். இந்த முரண்பாட்டினை ஆராய்ந்த சிலர் பாரதியின் பார்ப்பனிய எதிர்ப்பைக் கேள்விக்குள்ளாக்கியுள்ளனர். முன்னைய காலத்தில் பார்ப்பனர் வேதவிதிப்படி ஒழுகியதை வியந்தும் பின்னாளில் அவர்களின் சீரழிவை வன்மையாகத் தாக்கியும் எழுதியுள்ளான். இதை ஞானரதத்திலும் சந்திக்கிறோம். அத்துடன் இன்னொரு முரண்பாட்டையும் காண்கிறோம். அதுதான் தர்மத்தை அறிந்தபின்னும் போகத்திலிருந்து விடுபடமுடியாத மனநிலை. நீண்ட புனைகதையான ஞானரதத்தை அறிந்திராத வாசகருக்காக மிகக்குறுகிய சுருக்கமொன்றைக் கீழே தருகிறேன்.

மிகுந்த செல்வமில்லாமை உலகின் இழிவான இன்பங்களை மட்டுமல்ல உயர்ந்த இன்பங்களைக் கூடப் பெறுவதற்குத் தடையாயிருக்கிறதே என வருந்தும் பாரதியின் மனம் அவனுக்கு ‘ஈசன் ஞானம் என்பதோர் தெய்வீகரதத்தைக் கொடுத்திருக்கின்றார் அது விரும்பிய திசைக்கெல்லாம் போய்விரும்பிய காட்சிகளையெல்லாம் பார்த்துவரக்கூடிய வல்லமை உடையது’ என ஆலோசனை வழங்குகிறது. கனவு மெய்ப்படவேண்டும், வானகம் இங்கு தென்படவேண்டுமென மண்ணுலகில் மாற்றத்தை வேண்டிய பாரதி ஞானரதத்தில் உபசாந்திலோகம், கந்தர்வலோகம், சத்தியலோகம், தர்மலோகம் என்ற நான்கு கற்பனை உலகங்களுக்குப் பயணத்தை மேற்கொள்கிறான். கதையில் வரும் மண்ணுலகத்துடன் ஐந்து உலகங்கள். அவனுக்கு ‘மனம் என்ற மோகினியிடத்தில் காதல் அதிகம்’ என்பதால் உபசாந்தி லோகத்திற்கு அநுமதி கிடைக்கவில்லை. ‘மனம் எனும் பொய்ப்பொருளை’ விட்டுவிட்டால் மட்டுமே அந்த லோகத்திற்குள் பிரவேசிக்க முடியும். உள்ளே சென்றால் வெளியேவரமுடியாது. பாரதி அதற்குத் தயாரில்லை.

மறுநாள் ‘துன்பக்கலப்பற்ற இன்பங்கள் நிறைந்திருக்கும் உலகத்திற்குப் போய்வருவோமே’ என அவன் மனம் சொல்வதற்கிணங்க ஞானரதத்தில் கந்தர்வலோகம் செல்கிறான். அங்கே பர்வதகுமாரி என்ற கந்தர்வ அழகியைச் சந்திக்கிறான். அவனது மண்ணுலக சமூகத்தினரால் மதிக்கப்பெறும் ஆசாரதர்மங்களுக்கு விரோதமானதெனக் கருதப்படும் காட்சிகளைக் காண்கிறான் போகங்களை அனுபவிக்கிறான். அவளுடன் வானத்தில் பறக்கிறான். மது அருந்துகிறான். அங்கு எல்லாமே அழகென லயிக்கிறான். எல்லாம் இன்பமயம். ஆனால் ஒருநாள் தனியேஇருந்தபடி இன்பக் களஞ்சியமாகிய கந்தர்வலோகம்கூடத் தன்மனதிற்குத் திருப்திதரவில்லையே என உணர்கிறான். அனுதினமும் ஒன்றையே திரும்பச் செய்வதில் திருப்தியற்ற நிலையில் மறுநாள் சத்தியலோகத்திற்கு ஞனரதத்தில் பயணிக்கிறான். மாசற்ற ஒளிமிகுந்த அங்கே வித்தியாசமான அநுபவம். உண்மையை தேடத் தனியே துணையின்றிப்போகவேண்டுமென உணர்கிறான். சத்திய சொரூபமான பிரமனை ஒரு கிரணத்தைப் பற்றியபடி அணுஅணுவாக நகர்ந்தே நெருங்கமுடியும் எனும் தொனியைக் கேட்டவன் அதில் நாட்டமின்றிச் சத்தியலோகத்தைச் சுற்றிப் பார்க்கிறான். உண்மைக்குப்பல வர்ணங்களுண்டென அறிகிறான். சத்தியலோகத்து அநுபவம் அவனுக்குக் கந்தர்வலோகத்தின் சுகங்களை நினைவூட்டுகிறது. அங்கு போகவேண்டும் போலிருக்கிறது. அப்போது மனத்தின்மீது ஆத்திரமடைந்து அதை கொல்ல முயற்சிக்கிறான்.  மீண்டும் ஒரு தொனி சொல்கிறது. ‘மனதைக் கொல்லமுடியாது….வேடிக்கை பார்க்கவந்தவனுக்கு சத்தியம் புலப்படாது. கந்தர்வ நாட்டிலே போய் இன்பம் கண்டது போல் இங்கும் உண்மையைக் கண்டுவிடாலமென்ற பேதமையெண்ணத்தை விட்டுவிடு.’ எனக்கூறிய தொனி அவனை ஒருமுறை தர்மலோகத்திற்குப் போய் அங்குள்ள அநுபவங்களை அறிந்துவரச் சொல்கிறது.

இந்தக் கட்டத்தில் கனவு கலைகிறது. மண்ணுலக நிசவாழ்வின் ஏழ்மையை, குடும்பப் பிரச்சனைகளை எதிர்கொள்கிறான். மனைவியுடன் வாக்குவாதம். மண்ணுலகத்தின்மீது ஆத்திரமடைகிறான். இதில் மனிதர் வசிக்கலாமா? இது துன்பகளம், சிறுமைக் களஞ்சியம், இது நரகம் என்று திட்டித்தீர்க்கிறான். சில நாட்களின்பின் மீண்டும் ஞானரதமேறி தர்மலோகம் செல்கிறான். அங்கே வழிகாட்டியாக வந்த தபோமுனியிடம் தான் பிராமண தர்மத்தையும் சத்திரிய தர்மத்தையும் அறிய விரும்புவதாகக் கூறுகிறான். வழிகாட்டி பாரதியை யமசன்னிதானத்திற்கும் பின்னர் கண்வமுனியிடமும் அழைத்துச்செல்கிறார். கண்வமுனி வர்ணாச்சிர தர்மம் பற்றிய பாரதியின் கேள்விகளுக்குப் பதில் சொல்கிறார். பிறக்கும்போது மனிதர்களெல்லாம் மிருகங்களாகவே பிறக்கிறார்கள். வர்ணம் பிறப்பால் வருவதில்லை. பயிற்சியினாலும் குணகர்மங்களினாலும் வெவ்வேறு வர்ணத்தினராகின்றார்கள். சகல தேசங்களிலும் வர்ணாச்சிரம தர்மம் உண்டு ஆனால் பாரதத்தில் அது சீர்கெட்டுப்போயிருக்கிறதால் அங்கு வறுமை, நோய், அடிமைத்தனம் போன்ற இழிவுகளில் மனிதர் விழுந்துள்ளனர். பிராமண வர்ணத்தினதும் சத்திரிய வர்ணங்களின் தர்மங்கள் பற்றியும் மற்றைய வர்ணங்களான வைசிய, சூத்திர வர்ணங்களின் தர்மங்கள் பற்றியும் கண்வமுனி போதிக்கிறார். அந்தப் போதனையை ‘அடங்காத தாகத்துடன்’ கேட்டுப் பரவசமடைகிறான் பாரதி. ஆனால் பர்வதகுமாரியின் நினைவு மீண்டும் வருகிறது. அவள் வருகிறாள். அவளுடன் போகப் பரவசத்தில் இருக்கும் கணத்தில் ‘படேர்’ என்ற ஒரு சத்தத்தினால் மூர்ச்சை போட்டு விழுந்தவன் கண்விழித்தபோது மீண்டும் பழையபடி தன் வீட்டில் இருப்பதை உணர்ந்தவன் ‘தர்மத்தை விட்டேனே’ எனக்கண்ணீர் சிந்துகிறான். கந்தர்வலோகத்தில் அநுபவித்த போகத்தை மனதால் விட்டுவிடமுடியவில்லை. வர்ணாச்சிரம தர்மத்தில் பாரதி காட்டிய ஈடுபாடு நான் ஏற்கனவே குறிப்பிட்ட முரண்பாட்டையும் அது தொடர்பான சர்ச்சையையும் நினைவூட்டுகிறது. (இந்த விவாதத்தை வேறொரு சந்தர்ப்பத்தில் தொடர்வோம்.)

பல கற்பனார்த்தக் காட்சிகளை, நிகழ்வுகளை, பலவித உணர்வுகளின் வெளிப்படுத்தல்களை, முரண்பாடுகளை,வர்ணணைகளை, கதையாடல்களைக் கொண்ட இந்தப் புனைகதையை ஒரு நடனநாடகமாகச் சமகாலத்துடனும் தொடர்புபடுத்தும் வகையில் மீளுருவாக்குவது ஒரு கனதியான பொறுப்புக்களைத் கொண்ட திட்டமெனெ நான் ஏற்கனவே கூறியது இப்போ மேலும் தெளிவாகியிருக்குமெனெ நம்புகிறேன்.நடன நாடகத்தில் சேர்க்கப்பட்ட பாரதியின் பலவகையான கவிதைத் துண்டுகளில் ஒரு சிலவற்றின் வரிகளை இங்கு உதாரணங்களாகக் குறிப்பிடலாம். பாரதியின் கவித்துவமிக்க பகற்கனவுகாணும் பழக்கத்தை காட்டும் ஒரு கவிதையிலிருந்து:

‘மாலைப் பொழுதில் ஒரு மேடைமிசையே

வானையும் கடலையும் நோக்கியிருந்தேன்

……;

நேரங்கழிவதிலும் நினைப்பின்றியே

சாலப்பல நற்பகற்கனவில்

தன்னை மறந்தலயந்தனில் இருந்தேன்’.

கந்தர்வலோகத்தில் பாரதி பர்வதகுமாரியைக் கண்டு மயங்கியபோது:

‘சுட்டும் விழிச்சுடர்தான் கண்ணம்மா!

சூரிய சந்திரரோ?

வட்டக் கரியவிழி கண்ணம்மா!

வானக் கருமை கொல்லோ?

பட்டுக் கருநீலப் புடவை பதித்த நல்வயிரம்;

நட்டநடுநிசியில் தெரியும் நட்சத்திரங்களடி!…’

சமூகநீதி பற்றி:

‘சூத்திரனுக்கொரு நீதி – தண்டச்

சோறுண்ணும் பார்ப்புக்கு வேறொரு நீதி

சாத்திரம் சொல்லிடுமாயின் – அது

சாத்திரம் அன்று சரியென்று கண்டோம்’

இப்படியாகப் பாரதியின் பல கவிதைகளை நினைவூட்டும் வரிகள்  நடனநாடகத்திற்குப் பொலிவைக் கொடுக்கின்றன. ஐம்பது நடிகர்கள் சிறப்பாகப் பங்களித்த இந்த நிகழ்ச்சியில் ஒரு சிலரைப் பற்றி மட்டும் குறிப்பிடுவது சரியா என்ற கேள்வி எழுகிறது. ஆயினும் ஞானரதத்தின் சில பாத்திரங்கள் பற்றிச் சொல்லாமல் இருக்கமுடியாது. பாரதியாக நடித்த இருவர், உபசாந்திலோகத்தின் வாயிற்காவலனாக நடித்தவர், பர்வதகுமாரியாக நடித்தவர் மற்றும் முனிவர்களாக நடித்தவர்கள் தமது பாத்திரங்களை மிகச் சிறப்பாகச் செய்தனர். பாரதியாக நடித்தவர்களில் ஒருவர் நோர்வேயில் வாழும் சிவதாஸ் மாஸ்டர் மற்றவர் இலங்கையின் பொல்ககாவெலவைப் பிறப்பிடமாகக் கொண்ட தற்போது அவுஸ்திரேலியாவில் வாழும் ரஷான் சம்சூல் எனும் இளைஞர். பர்வதகுமாரியாக வந்தவரின் நடனமும் முகபாவங்களும், அவரும் பாரதியாக நடித்த சம்சூலும் இணைந்து நடனமாடிய காட்சியும் மிக நேர்த்தியானவை என நிகழ்ச்சி முடிவில் பலர் சொல்லக்கேட்டேன். எனது அபிப்பிராயமும் அதுவே. அரங்க  அமைப்பு, ஆடை வடிவமைப்பு, மற்றும் ஒலி, ஒளி தொழில்நுட்பமும் அவற்றைக் கலைத்துவமாகக் கையாண்டவிதமும் நிகழ்ச்சியின் வெற்றிக்கு இன்றியமையாத பங்கினை வகித்துள்ளன.

கலாசாதனா கலைக்கூடத்தின் அரங்கம் 2018 நிகழ்வில் நாம் மேடையில் கண்டவர்களின் உழைப்புக்கும் பங்காற்றலுக்கும் பின்னுள்ள பலரின் பங்களிப்பை மறந்துவிடலாகாது. இந்த வகையில் கவிதா லட்சுமியின் செயற்பாட்டிற்கு உதவிய கலைஞர்களின் பங்களிப்பு மற்றும் மாணவிகளின் பெற்றோர்களின் ஒத்துழைப்பு முக்கியமானவை. மண்டபத்தை நிறைத்திருந்தோரின் உற்சாகமான வரவேற்பைப் பெற்ற இந்த நிகழ்விற்காகக் கவிதா இரண்டு வருடங்கள் உழைத்ததாக அறிகிறேன். இவ்வாறான பிரயாசம் ஒரேயொரு மேடையேற்றத்துடன் நின்றுவிடக்கூடாது என்பதே எனதும் நிகழ்வைப் பார்த்து இரசித்த பலரினதும் ஆதங்கம்.

 

 

Please follow and like us:

அபிவிருத்தியின் அரசியலும் தேசிய இனப் பிரச்சனையின் அரசியல் தீர்வும்

 

 

சமுத்திரன்

அபிவிருத்தியா அரசியல்தீர்வா எனும் கேள்வி மீண்டும் எழுந்திருக்கிறது. உண்மையில் இந்த இரண்டுக்குமிடையே ஒரு சீனப்பெரும் சுவர் எழுப்பப்படவேண்டுமா என்ற கேள்வியும் எழுகிறது. அபிவிருத்திக்கும் அரசியல் உண்டென்பதை மறந்துவிடலாகாது.  உள்நாட்டுப் போரினை இராணுவரீதியில் முடிவுக்குக் கொண்டுவந்த முன்னைய அரசாங்கம் இனப் பிரச்சனை என ஒன்றில்லை, இந்த நாட்டில் சிறுபான்மையினரும் இல்லை எனக்கூறியபடி மக்கள் வேண்டி நிற்பது அபிவிருத்தியே எனும் கொள்கையைத் தனக்கே உரிய வகையில் நடைமுறைப் படுத்தத் தொடங்கியது. ‘கிழக்கின் உதயம்’, ‘வடக்கின் வசந்தம்’ அரசாங்கத்தின் காட்சித் திட்டங்களாயின. அன்றைய அரசாங்கத்தின் கொள்கை பற்றி 2003 ஆம் ஆண்டு ‘அபிவிருத்தி மனித மேம்பாட்டின் பாதையா அல்லது அடக்குமுறையின் கருவியா’எனும் தலைப்பில் நான் எழுதிய கட்டுரையிலிருந்து சில வார்த்தைகளை இங்கே நினைவுகூருவது பொருத்தமாயிருக்குமென நம்புகிறேன்.

‘ஏறக்குறைய மூன்று தசாப்தங்களாகப் போரினால் நேரடியாகப் பாதிக்கப்பட்ட மக்களுக்கு அவர்களின் வாழ்வாதாரங்களை மீள்நிர்மாணித்தல் ஒரு அவசிய தேவை என்பதை யாரும் மறுக்கமாட்டார்கள். அதேபோன்று அழிவுக்குள்ளான அவர்களின் உட்கட்டுமானங்களின் புனரமைப்பும் விருத்தியும் அவசியம் என்பதையும் மறுப்பதற்கில்லை. வடக்கு கிழக்கில் வாழும் மக்கள் போரினால் மட்டுமன்றி சுனாமியினாலும் பாதிக்கப்பட்டவர்கள். அவர்களின் அடிப்படைத் தேவைகள் எண்ணிலடங்கா.

ஆனால் அரசாங்கத்தின் கொள்கை தொடர்பான இரண்டு விடயங்கள் முக்கியத்துவம் பெறுகின்றன. முதலாவது உள்நாட்டுப் போருக்கு அடிப்படைக் காரணமாக இருந்த தேசியப் பிரச்சனைக்கான அரசியல் தீர்வின் அவசியத்தை ஒதுக்கிவிட்டு அபிவிருத்தியைமுன்வைப்பதும் அதையே அரசியல் தீர்விற்கு பிரதியீடாக காட்ட முயற்சிப்பதுமாகும். அபிவிருத்திக்கும் அரசியல் தீர்வுக்கும் இடையே நெருக்கமான உறவுண்டு ஆனால் முன்னையது பின்னையதின் பிரதியீடாக இருக்கமுடியாது. அரசியல் தீர்வின் தவிர்க்க முடியாத அவசியத்தினையும் அவசரத்தினையும் ஏற்க மறுக்கும் ஒரு அரசாங்கத்தினால் மக்களின் தொடர்ச்சியான மனித மேம்பாட்டிற்கு உதவும் ஒரு அபிவிருத்திப் போக்கினை ஏற்படுத்த முடியுமா எனும் கேள்வி நியாயமானதே. இது இரண்டாவது விடயத்திற்கு இட்டுச் செல்கிறது. அரசாங்கமும் அதன் கொள்கைகளுக்கு வக்காலத்து வாங்கும் அறிவாளர்களும் பிரச்சாரகர்களும் மிகைப்படக் கூறும் அபிவிருத்திஎன்பதன் உள்ளடக்கம் தான் என்ன?(மேலும் அறிய: https://samuthran.net/2017/04/24/அபிவிருத்தி-மனித-மேம்ப/ )

இன்றைய அரசியல் சூழல் வித்தியாசமானது. ஆயினும் மேலே குறிப்பிட்டுள்ள இரண்டு கேள்விகளும் காலாவதியாகிவிடவில்லை. இந்தக் கேள்விகளுக்கான பதில்களின் தேடல் நம்மை தமிழ் அரசியலுக்கு அப்பால், வடக்கு கிழக்குக்கு அப்பால் அழைத்துச் செல்கின்றன. ஜனாதிபதி சிரிசேனா அமைத்த வடக்குக் கிழக்கு அபிவிருத்திச் செயலணியில் தமிழ் தேசியக் கூட்டமைப்பு பங்குபற்றுவது அந்த அமைப்பின் அரசியல் அணுகுமுறையில் ஒரு மாற்றத்தைக் குறிக்கிறதா என்ற கேள்வியும் எழுகிறது. இந்த வருடம் ஓகஸ்ட் மாதம் 28ஆம் திகதி வெளிவந்த ஒரு அறிக்கையின்படிகூட்டமைப்பின் தலைவர் சம்பந்தன் அவர்கள் பின்வரும் கருத்தை செயற்குழுவின் முதலாவது கூட்டத்தில் தெரிவித்துள்ளார். ‘அபிவிருத்தி என்ற போர்வையில் தமிழருக்கான தீர்வு விடயத்தை அரசு மூடிமறைக்க முடியாது. … அபிவிருத்திக்குக் கூட்டமைப்பு வழங்கும் ஆதரவு தீர்வுக்கான வாசலைத் திறப்பதற்கானதேயன்றி அதில் வேறெந்த நிகழ்ச்சி நிரலும் கிடையாது.’ சமீப காலம்வரை அரசியல் தீர்வின்றி அபிவிருத்தி தொடர்பாக அரசாங்கத்துடன் பேசவோ ஒத்துழைக்கவோ தயாராக இல்லை எனும் நிலைப்பாட்டையே கூட்டமைப்புக் கொண்டிருந்தது. அது மட்டுமன்றி வடக்கு கிழக்கு தமிழ் மக்களினால் தெரியப்பட்ட பிரதிநிதி என்றவகையில் அம்மக்களின் சமூக முன்னேற்றத்தை நோக்காகக் கொண்ட, போருக்குப் பின்னான, அபிவிருத்தி பற்றி இன்றுவரை கூட்டமைப்பிடம் ஒரு தெளிவான, சுதந்திரமான கொள்கை இருப்பதாகத் தெரியவில்லை.தீர்வுக்கான வாசலைத் திறக்கும் ஒரு உபாயமாக அபிவிருத்திச் செயலணியில் பங்குபற்றும் முடிவில் நியாயமிருக்கலாம் ஆயினும் இதை எப்படித் தாம் செயற்படுத்தப்போகிறோமென்பது பற்றிக் கூட்டணி சொல்லவில்லை. பாராளுமன்றத்தில் மற்றும் இதுவரையிலான பேச்சுவார்த்தைகளுக்கூடாக அடையமுடியாத எவற்றையோ இந்தச் செயலணியில் பங்குபற்றுவதற்கூடாக அடையமுடியலாம் அல்லது அந்த முயற்சிகளுக்கு இந்தப் பங்குபற்றல் உதவக்கூடும், அதாவது தமது அரசியல் நம்பகத்தன்மையையும் பேரம்பேசும் பலத்தையும் அதிகரிக்க இது பயன்படும், எனும் நம்பிக்கை கூட்டமைப்பின் தலைமைக்கு இருப்பது போல் தெரிகிறது. உதாரணமாக, மகாவலி அபிவிருத்தித் திட்டத்தின் கீழ் வடக்கு கிழக்கில் இனவாதநோக்கில் திட்டமிட்ட குடியேற்றத்தைத் தடுக்க மற்றும் இராணுவம் தொடர்ந்தும் கைப்பற்றியிருக்கும் மக்களின் நிலங்களை விடுவிக்க இந்தப் பங்குபற்றல் உதவலாமெனக் கூட்டமைப்பு நம்பக்கூடும். இதில் நியாயமிருக்கலாம்.

இங்கு ஒரு அரசியல் யதார்த்தத்தை மனங்கொள்ளல் தகும். போருக்குப்பின்னர் தமிழ்த் தரப்பின் அரசியல் பேரம்பேசும் பலம் ஒப்பீட்டுரீதியில் வீழ்ச்சியடைந்த நிலையிலே உள்ளது. இப்படிச் சொல்வது அதற்கு முன்னர் எப்போதும் அந்தப்பலம் உயர்வாக இருந்தது என்பதல்ல. போர்க்காலத்தில் சிலசந்தர்ப்பங்களில் விடுதலைப் புலிகளால் இராணுவரீதியில் எதிர்த்தரப்புடன் ஒருவித தற்காலிக சமநிலையை அல்லது நகரமுடியாநிலையை (stalemateஐ)ஏற்படுத்தமுடிந்ததால் அரசாங்கம் பேச்சுவார்த்தைக்குச் சார்பான நிலைப்பாட்டிற்குத் தள்ளப்பட்டது. ஆனால் இராணுவரீதியான வெற்றி தற்காலிகமாகக் கொடுத்த பேரம்பேசும் அனுகூலத்தை  நியாயமான யதார்த்தபூர்வமான அரசியல் இலாபமாக மாற்றவல்ல அணுகுமுறை புலிகளின் தலைமையிடம் இருக்கவில்லை. இது பேரினவாத ஆட்சியாளரின் மூலோபாயத்திற்குச் சாதகமாயிருந்தது.போருக்குப்பின்னான சூழலில் கூட்டமைப்பின் தலைவர்கள்தனிநாட்டுக் கோரிக்கையைவிட்டு  ஒன்றுபட்ட இலங்கைக்குள் சமஷ்டி முறையிலான அதிகாரப்பகிர்வையே தாம் கோருவதாக அறிவித்தனர். மாகாணசபை மற்றும் பாராளுமன்றத் தேர்தல்களில் கூட்டமைப்புக்குக் கிடைத்த அமோக ஆதரவும் வெற்றிகளும் பெரும்பான்மையான வடக்கு கிழக்குத் தமிழ்மக்கள் அதன் கொள்கைமாற்றத்தை ஏற்றுக்கொண்டார்கள் என்பதைக் காட்டியது.

தேசிய இனப்பிரச்சனையின் அரசியல் தீர்வுபற்றிக் கூட்டமைப்புக்கு ஒரு நிலைப்பாடுண்டு. ஆனால் இங்கு விவாதத்திற்குரிய கேள்வி என்னவெனில் கூட்டமைப்பு அபிவிருத்தியை எப்படி அந்த அல்லது அதற்குக் கிட்டியஅரசியல் தீர்வுக்கான வாசலைத் திறக்கும் கருவியாகப் பயன்படுத்தப்போகிறது?இந்தக் கேள்வி இன்றைய இலங்கையையும் 30 வருட உள்நாட்டுப் போருக்குப்பின்னான வடக்கு கிழக்கையும் பொறுத்தவரை அபிவிருத்தி என்பதற்குக் கூட்டமைப்புக் கொடுக்கும் அர்த்தம் என்ன, விளக்கம் என்ன போன்ற கேள்விகளுக்கு இட்டுச்செல்கிறது. எனக்குத் தெரிந்தவரை இந்தக் கேள்விகளுக்கு இதுவரை கூட்டமைப்பு நேரடியாக முகம் கொடுத்ததாகத் தெரியவில்லை. இனிமேலாயினும் இதை அவர்கள் செய்யவேண்டிய அவசியத்தை அவர்களே ஏற்படுத்தியுள்ளார்கள்.

ஆனால் இங்கே ஒரு பிரச்சனை எழுகிறது. அபிவிருத்தியைப் பொறுத்தவரை அரசாங்கத்துடன் ஒத்துழைப்பதெனும் நிலைப்பாட்டையே கூட்டமைப்புக் கொண்டிருப்பதாகத் தெரிகிறது. இதற்கூடாக அரசாங்கத்துடனான நல்லுறவைப் பலப்படுத்தி அரசியல் தீர்வுக்குச் சாதகமான சூழலை உருவாக்கலாமென நம்புவதுபோல் படுகிறது. இந்த அணுகுமுறையின்படி அரசாங்கத்தின் பொருளாதாரக் கொள்கையை ஏற்றுக்கொள்வது ஒரு முன்நிபந்தனைபோலாகிறது. ஆனால் அரசாங்கத்தின் பொருளாதாரக் கொள்கை இன்று நாட்டில் ஒரு பாரிய சிக்கலுக்குக் காரணமாகியுள்ளது. 1977 ஆம் ஆண்டு ஆட்சிக்குவந்த ஐக்கிய தேசியக் கட்சி (UNP)கொண்டுவந்த நவதாராளத் திறந்த பொருளாதாரக் கொள்கையையே இன்றுவரையிலான அரசாங்கங்கள் பின்பற்றி வந்துள்ளன. உள்நாட்டுப்போர் காரணமாகவும் சந்தர்ப்பவாத அரசியல் நோக்கங்களுக்காகவும் இந்தக் கொள்கையில் காலத்துக்குக் காலம் சில மாற்றங்கள் செய்யப்பட்டன. ஆயினும் உள்நாட்டின் விவசாய, ஆலைத்தொழில் உற்பத்தித்துறைகளின் விருத்தி,உற்பத்தித் திறனின் வளர்ச்சி, மற்றும் இவற்றுடன் நெருக்கமான உறவுள்ள தேசிய விஞ்ஞான மற்றும் தொழில்நுட்பவியல் உட்கட்டுமானத்தின் விருத்தி மந்தநிலையிலேயே இருந்தன, இருக்கின்றன. இதனால் நாட்டின் தேசியப் பொருளாதாரம் சுலபமாக இடர்பாட்டுக்குள்ளாகக்கூடிய தன்மைகளைக் கொண்டிருந்தது. இன்றைய அரசாங்கம் மேலும் தீவிரமாக நவதாராளக் கொள்கையை அமுல்நடத்த முனைகிறது. இதனால் ஏற்கனவே பலவீனமடைந்த, ஊறுபடத்தக்க நிலையிலிருக்கும் இலங்கையின் பொருளாதாரம் மேலும் வெளிவாரிப் பொருளாதார சக்திகளின் பாதகமான தாக்கங்களுக்குள்ளாகிறது. ஆட்சியாளரும் அதன் ஆதரவாளர்களான நவதாராளவாத அறிவாளர்களும் இன்றைய உள்நாட்டுப் பொருளாதார நெருக்கடிக்கும் அதன் சமூகரீதியான விளைவுகளுக்கும் முழுக்க முழுக்க நாட்டின் சக்திக்கு அப்பாற்பட்ட சர்வதேசமட்ட மாற்றங்களே காரணம் எனப் பிரச்சாரம் செய்கிறார்கள். இது பாதி உண்மை மட்டுமே. இதன் மறுபாதியை அவர்கள் மறைக்க முயன்றாலும் அது சுலபமல்ல. கடந்த பல தசாப்தங்களாக நாட்டை ஆட்சி செய்த அரசாங்கங்கள் நிலைபெறும் வழிகளில் விருத்திபெற வல்ல தேசிய பொருளாதார அடித்தளத்தைக் கட்டியெழுப்பும் கொள்கைகளைப் பின்பற்றவில்லை. இது தொடர்பான சில தகவல்களையும் விளக்கத்தையும் அபிவிருத்தி பற்றி மேலேகுறிப்பிட்டுள்ள எனது கட்டுரையில் காணலாம். பொருளாதாரம் வளரும்போது அதற்கான முழுப் புகழையும் தமக்குத்தாமே கொடுப்பதும், அது வீழ்ச்சியடையும்போது முழுப் பொறுப்பையும் வெளிவாரிப் படுத்துவதும் எல்லா அரசாங்கங்களும் கையாளும் தந்திரமாகும். இது பொது மக்களெல்லோருமே மூடர்களெனும் கணிப்பிலே செய்யப்படும் பிரச்சாரம்.

பொருளாதாரக் கொள்கையை விட்டுக் கொடுக்கத் தயாரில்லாத அரசாங்கம் மக்கள்மீது மேலும் சுமைகளைப் போடுகிறது.  ஏறிச்செல்லும் வாழ்க்கைச் செலவினால் சகல இன மக்களும் – குறிப்பாகத் தொழிலாளர்கள், சிறு பண்ணை விவசாயிகள், நிலமற்றோர், கடற்றொழிலாளர், வேலைவாய்ப்பற்றோர் மற்றும் விளிம்பு நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டோர் –  பாதிக்கப்பட்டுள்ளனர்.சமூக-பொருளாதார ஏற்றத்தாழ்வு அதிகரித்துள்ளது. அரசு வரிகளுக்கூடாகப் பெறும் வருமானத்தின் 80 வீதத்திற்கும் மேலானது பொதுமக்கள் வாங்கும் நுகர்பண்டங்கள்மீதான வரிகளுக்கூடாகவே திரட்டப்படுகிறது. செல்வந்தர்கள் வரிசெலுத்தாமல் அல்லது அற்பவரியுடன் மேலும் செல்வந்தர்களாகவே இந்தத் திட்டம் உதவுகிறது. அரசாங்கத்தின் பொருளாதாரக் கொள்கை மற்றும் அதன் விளைவுகள் பற்றி மக்கள் நலன்சார்ந்த ஒரு கொள்கைரீதியான விமர்சனத்தை, ஒருமாற்றுப் பார்வையை வெளிப்படுத்தும் நிலையில் கூட்டமைப்பு இருப்பதாகத் தெரியவில்லை. நாட்டின் இன, மத பிரிவுகளை ஊடறுத்துச் செல்லும் பொதுவான சமூக-பொருளாதார-சூழல் பிரச்சனைகள் பற்றி மக்கள் நலன்சார்ந்த நிலைப்பாட்டின் அடிப்படையில் வடக்கு கிழக்கு தமிழ் மக்களுக்கும், சிங்கள, முஸ்லிம் மற்றும் மலையகத் தமிழ் மக்களுக்குமிடையே புரிந்துணர்வை வளர்க்கும் ஒரு சந்தர்ப்பத்தை கூட்டமைப்பு மீண்டும் காணத்தவறியுள்ளது. அத்தகைய புரிந்துணர்வு விசேடமாக சிங்கள மக்கள் மத்தியில்அரசியல் தீர்வுக்குச் சாதகமான உணர்வை வளர்க்க உதவும் வாசலின் திறவுகோலாகலாம் என்பதைச் சுட்டிக்காட்ட வேண்டுமா? தேசிய இனப் பிரச்சனைக்கு ஒரு நிலைபெறும் நியாயமான அரசியல் தீர்வினைக் காண்பதற்கு சிங்கள மக்களின் கணிசமான ஆதரவு அவசியமென்பதை இப்போதாயினும் பெரும்பாலான தமிழர்கள் ஏற்றுக் கொள்வார்கள் என நம்பலாம். ஆயினும் அதை நடைமுறையில் சாத்தியமாக்குவதற்குத் தமிழர் தரப்பிலிருந்து எவ்வகையான அரசியல் முன்னெடுப்பும் செயற்பாடுகளும் தேவை என்பது இதுவரைதமிழ்த் தேசியவாதிகளால் கவனிக்கப்படாத ஒரு முக்கிய கேள்வியாகும். இது ஒன்றும் ஏதோஅவர்களின் அறியாமையின் விளைவல்ல. உண்மையில் இது அவர்களின் குறுகிய தேசியவாதத்துடன் இணைந்த மேனிலை வர்க்கச்சார்பினையே காட்டுகிறது. இதுவே  கூட்டமைப்பின் தலைமையின் அரசியல் நடைமுறையை நிர்ணயிக்கிறது.

அபிவிருத்தியை அரசியல் தீர்வைத் தவிர்க்கும் ஒரு உபாயமாக அரசாங்கம் பயன்படுத்துவதை எதிர்ப்பது போரினால் பாதிக்கப்பட்ட மக்களின் ஆற்றலுடைமைகளை வளர்க்கவல்ல அபிவிருத்திக்கான கோரிக்கையை நிராகரிப்பதாகாது. போரினால் பாதிக்கப்பட்ட மக்களின் அத்தியாவசியக் கோரிக்கைகள் போரின் விளைவுகள், தொடரும் இராணுவமயமாக்கல், மற்றும் அரசாங்கத்தின் நவதாராளப் பொருளாதாரக் கொள்கை ஆகியவற்றுடன் தொடர்புடையவை. உதாரணமாக இடப்பெயர்வு, மனித இழப்புக்கள், போர்விதவைகளின் மற்றும் விளிம்பு நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டோரின் பிரச்சனைகள்,  நில மற்றும் கரையோர வளங்களின், கடல் வளங்களின் அபகரிப்பு. இவைபோன்ற விளைவுகள் அபிவிருத்தியுடனும் தேசிய இனப்பிரச்சனையின் தீர்வுடனும் தொடர்புடையவை. ஆகவே போருக்குப் பின்னான வடக்கு கிழக்கு மக்களின் வாழ்வாதார விருத்திக்கும் மனிதமேம்பாட்டிற்கும் முன்னுரிமை கொடுக்கும் அபிவிருத்திக் கொள்கையொன்றினை மக்களின் பங்குபற்றலுடன் உருவாக்கப்படுவது அரசியல் தீர்வுக்கான போராட்டத்துடன் இணைந்த ஒரு முக்கிய அம்சமாகப் பார்க்கப்படவேண்டிய ஒரு காலகட்டத்திலேயே நாம் இருக்கிறோம். வடமாகாண சபையைக் தமிழ் தேசியக் கூட்டமைப்பு அமோக வெற்றியுடன் கைப்பற்றியபோது இந்தத் தேவை வெள்ளிடை மலைபோல் தெளிவாக மேலோங்கி நின்றது. அதை முறையாக அணுகும் சந்தர்ப்பமும் வந்தது. ஆனால் நடந்தது என்ன?வடமாகாண சபை பெருந்தொகையான தீர்மானங்களை நிறைவேற்றியது. இவற்றின் பலாபலன்கள் தனியாக ஆராயப்படவேண்டியவை. ஆனால் மாகாண மக்களின் சமூக முன்னேற்றத்தை நோக்காகக் கொண்ட ஒரு அபிவிருத்தி பற்றிய கொள்கைப் பிரகடனம் கூட வெளிவரவில்லை. இந்த முதற் படியைக்கூட எடுக்காத மாகாண சபையிடமிருந்து மக்களைப் பங்காளர்களாகக் கொண்ட ஒரு மாகாண அபிவிருத்தித் திட்டத்தை எதிர்பார்ப்பதில் அர்த்தமில்லை.ஆனால் வடக்கு கிழக்கைப் பொறுத்தவரை அத்தகைய ஒரு அணுகுமுறையின் தேவை தொடர்கிறது. இதைக் காண மறுப்பது அரசாங்கம் அமுல்படுத்தும் மக்களின் நலன்களைப் புறக்கணிக்கும் நவதாராளக் கொள்கையின் மேலாட்சிக்குச் சரணடைவதற்கே இட்டுச் செல்லும் என்பதையே யதார்த்தத்தில் காண்கிறோம்.

 

  

 

 

 

Please follow and like us:

Marx200 கார்ல் மாக்ஸ் 200 முதலாளித்துவம் தொடரும்வரை மாக்சியத்தின் பயன்பாடும் தொடரும்

  சமுத்திரன்

I

ஒரு மேலோட்டமான வரலாற்றுப் பார்வை

1818 ஆம் ஆண்டு மேமாதம் ஐந்தாம் திகதி பிறந்த மாக்சின் இருநூறாவது பிறந்ததினத்தை நினைவுகூரும் செயற்பாடுகள் உலகின் பல இடங்களில் இடம்பெறுகின்றன. நவீன காலத்தில் உலகரீதியில் மிகப்பெரிய தாக்கத்தை ஏற்படுத்திய சிந்தனையாளனாக மாக்ஸ் கருதப்படுகிறார். ஆயினும் அவர் வாழ்ந்த காலத்திலிருந்து இன்றுவரை அவரின் கோட்பாடுகளை நிராகரித்து மாக்சியம் முற்றாகக் காலாவதியாகிவிட்டது எனும் பிரச்சாரப்போக்கும் ஓய்ந்தபாடில்லை. மாக்சியம் அந்தமற்ற, குறைகளற்ற ஒரு கோட்பாடல்ல. மாக்ஸ் பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டில் எழுதியவற்றின் சில பகுதிகள் இன்றைய நிலைமைகளைப் பொறுத்தவரை காலாவதியாகிவிட்டன என்பது உண்மை. அவருடைய நீண்டகால ஆய்வின் பிரதான விளைவான ‘மூலதனம்’ நூலின் முதலாவது பாகத்தையே இறப்பதற்குமுன் அவரால் பூர்த்தி செய்து பிரசுரிக்க முடிந்தது. மாக்சியம் என்பது மாக்சுக்குப் பின்னும் தொடரும் ஒரு வேலைத்திட்டம். மாக்சின் கோட்பாடு உண்மையில் காலாவதியாகிவிட்டதா எனும் கேள்வி தோன்றுவதற்கு, ஆகக்குறைந்தது ஒரு பிரதான முன்நிபந்தனை பூர்த்தி செய்யப்படவேண்டும். அதுதான் முதலாளித்துவத்தின் அஸ்தமனம். ஏனென்றால் மாக்சின் பங்களிப்புக்களில் பிரதானமானது முதலாளித்துவம் பற்றி அவர் விட்டுச் சென்றுள்ள மிக ஆழமான ஆய்வும் விமர்சனமும் ஆகும். ஆகவே முதலாளித்துவம் இருக்கும்வரை அது பற்றிய மாக்சின் கோட்பாட்டின் பயன்பாடுபற்றிய ஆய்வுகளும் விவாதங்களும் தொடரும். மறுபுறம் மாக்ஸ் முதலாளித்துவத்திற்கு அப்பாற்பட்ட சமூகம்பற்றியும் – அதாவது சோஷலிசம், கொம்யூனிசம் பற்றி – எழுதியுள்ளதால் அதுபற்றிய அவரின் சிந்தனைகளின் பயன்பாடும் தொடரும் என நம்பலாம். மேலும் மாக்சின் எழுத்துக்கள் தத்துவம், அரசியல் பொருளாதாரம், வரலாறு, கலை இலக்கியம் போன்ற பல துறைகளைச் சார்ந்ததால் அவரின் பங்களிப்புக்கள் எல்லாமே சுலபமாக ஒரேயடியாகக் காலாவதியாகிப் போய்விடமாட்டா.  மாக்சியத்தின் பயன்பாடு பற்றிய இந்த நியாயமான கருத்து ஒன்றும் புதிதல்ல. ஆயினும் இது மீண்டும் பலரால் புதுப்பிக்கப்பட்டு சமகால நிலைமைகளுக்கேற்ப விளக்கப்படுகிறது.[1]   

சமீபகாலங்களின் ஒரு சுவராஸ்யமான புதினமென்னவெனில் முதலாளித்துவம் பற்றிய மாக்சின் ஆய்வின் பயன்பாட்டை உலகின் பாரிய முதலாளித்துவ நிறுவனங்களின் பொருளியல் ஆலோசகர்கள் சிலர் வலியுறுத்தி வருவதுதான். உதாரணமாக, UBS (Union Bank of Switzerland)இன் பொருளாதார ஆலோசகரான George Magnus 2011ஆம் ஆண்டு எட்டாம் மாதம் Bloomberg இல் ‘உலகப் பொருளாதாரத்தைக் காப்பாற்ற கார்ல் மாக்சுக்கு ஒரு சந்தர்ப்பம் கொடுக்கவும்.  (´Give Karl Marx a Chance to Save the World Economy´) எனும் தலைப்பில் ஒரு கட்டுரையை எழுதியிருந்தார்.[2] இன்றைய உலகப் பொருளாதாரச் சிக்கல்களையும் அவற்றினால் வரும் பீதி மற்றும் எதிர்ப்புக்களையும் புரிந்துகொள்ளப் போராடும் கொள்கை வகுப்பாளர்கள் கார்ல் மாக்சைப் படிப்பதன் மூலம் பயன்பெறுவார்கள் என அந்தக் கட்டுரையில் அறிவுரை கூறுகிறார். இத்தகைய கருத்துக்களை வேறுபல பூர்ஷ்வா பொருளியலாளர்களும் தெரிவிக்கிறார்கள். அவர்கள் தரும் ஆலோசனை என்னவெனில் முதலாளித்துவத்தின் பொருளாதாரச் சிக்கல் பற்றி மாக்ஸ் தரும் விளக்கம் சரியானது, பயனுள்ளது ஆனால் அவர் முன்வைக்கும் மாற்றுப் பாதை ஏற்புடையதல்ல, அவரின் விளக்கத்தின் உதவியுடன் இந்த அமைப்பைப் பாதுகாக்க உதவும் கொள்கையை வகுப்போம்! எதிரி முகாமின் ஆலோசகர்களின் அங்கீகாரம் மாக்சிற்கு ஆச்சர்யத்தை ஏற்படுத்தியிருக்கலாம் ஆனால் அதை அவர் விரும்பியிருக்க மாட்டார்.  தனது ஆய்வு தொழிலாள வர்க்கத்தின் நலனுக்கு உதவவேண்டும் என்பதே அவரின் நோக்காயிருந்தது. அதற்கு எதிரான நோக்கிற்கு அவரின் அறிவு பாவிக்கப்படுவது அவருக்கு ஏமாற்றத்தையே கொடுத்திருக்கும். ஆனால் இருபத்தி ஓராம் நூற்றாண்டில் நவீன பொருளியலாளர்கள் மாக்ஸ் பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டில் முன்வைத்த பொருளியல் கோட்பாட்டை அறிய முயற்சிப்பது ஒரு உண்மையை வெளிப்படுத்துகிறது: முதலாளித்துவம் காலத்துக்குக்காலம் அநுபவிக்கும் பொருளாதார சிக்கல்களை ஆழப் புரிந்து கொள்ள உதவும் அணுகுமுறையை இன்றுவரை அவர்கள் பின்பற்றும் பொருளியல் கோட்பாட்டின் வழியாகக் கண்டுபிடிக்க முடியவில்லை. முடிவுறாத நிலையில் மாக்ஸ் விட்டுச் சென்ற ‘மூலதனம்’ நூலில் முதலாளித்துவ உற்பத்தி அமைப்பின் இயக்கவிதிகளை இனங்கண்டு பிரதானமாக இங்கிலாந்தின் முதலாளித்துவ அபிவிருத்திபற்றிய ஆய்வின் உதவியுடன் கோட்பாட்டுரீதியில் விளக்குகிறார். இந்த நூலில் முதலாளித்துவ உற்பத்தி அமைப்புப்பற்றி மாக்ஸ் உருவாக்கியுள்ள மாதிரி முதலாளித்துவத்தின் இயக்கப்பாட்டை, மூலதனக் குவியலை, அது சிக்கல்களுக்குள்ளாகும் காரணங்களை புரிந்துகொள்ள உதவுகிறது. மாக்சுக்குப்பின் பல மாக்சிய ஆய்வாளர்கள் மாக்சின் மாதிரியை விமர்சனரீதியில் ஆராய்ந்து அதன் குறைபாடுகளைச் சுட்டிக்காட்டி இன்றைய காலத்திற்கேற்ப விருத்தி செய்துள்ளார்கள். ஏற்கனவே கூறியதுபோல் மாக்சியம் ஒரு தொடரும் வேலைத்திட்டம்.

இன்றைய ஜேர்மனியின் றைன்லாந்தில் கிறிஸ்துவத்திற்கு மதம் மாறிய, வசதி படைத்த யூத குடும்பத்தில் பிறந்து, இருபத்திமூன்று வயதில் தத்துவஞானத்துறையில் முனைவர் பட்டம் பெற்று, பிரபுத்துவக் குடும்பத்தைச் சேர்ந்த தன் நீண்டகாலக் காதலியான ஜென்னியை இருபத்தி ஐந்தாம் வயதில் வாழ்க்கைத் துணைவியாய் பெற்ற மாக்ஸ் தனது அறுபத்தைந்தாவது வயதில் ஒரு நாடற்ற அகதியாக, கடவுள் நம்பிக்கையற்ற, அடிக்கடி கடன் தொல்லைகளுக்காளான, நீண்டகால நோய் வாய்ப்பட்டவராக, ஆனால் தன் இலட்சியப் புரட்சிகரப் பணியில் தவறாத மனிதராக  லண்டனில் மரணமடைந்தார். ஒரு இளம் பத்திரிகையாளராக, ஆய்வாளராக அவர் அன்றைய சமூகத்தின் அநியாயங்களைப் பகிரங்கமாக வெளிப்படுத்தி அதிகாரத்தை விமர்சித்ததன் விளைவாகப் பிறந்த நாட்டிலிருந்து புலம்பெயர நிர்ப்பந்திக்கப்பட்டு, தஞ்சமடைந்த பிரான்சிலும் அதைத் தொடர்ந்து பெல்ஜியத்திலும் இருந்து நாடு கடத்தப்பட்டு இறுதியில் 1849ஆம் ஆண்டு லண்டன் மாநகரத்திற்கு அகதியாகக் குடும்பத்துடன் வந்து சேர்ந்தார். முழுநேர ஆய்வாளனாக, எழுத்தாளனாக, அரசியல் செயற்பாட்டாளனாகத் தன் வாழ்க்கையை வகுத்துக்கொண்ட மாக்சிற்கு ஒழுங்கான, போதுமான வருமானம் இருக்கவில்லை. ஒழுங்கான ஊதியம் தரும் ஒரு தொழிலை அவர் செய்யவில்லை. லண்டனில் வாழ்ந்த காலத்தில் பொருளாதார நிர்ப்பந்தத்தினால் ஒரே ஒரு தடவை ஒரு எழுதுவினைஞர் வேலைக்கு மனுச்செய்தார். அவருடைய கையெழுத்துப் படுமோசமெனும் காரணத்தினால் அவருடைய மனு நிராகரிக்கப்பட்டது. அவருடைய மிக நெருங்கிய தோழனும் நண்பனுமான ஏங்கெல்சின் பொருளாதார உதவியின்றி மாக்சினால் அந்த வாழ்க்கையைத் தொடர்ந்து அவருடைய பெறுமதிமிக்க பாரிய பங்களிப்பினைச் செய்திருக்க முடியாது.  இருவரும் முதல் முதலாக 1842ஆம் ஆண்டு பதினோராம் மாதம் மாக்ஸ் ஆசிரியராயிருந்த ஜேர்மன் பத்திரிகையான Rheinische Zeitung இன் அலுவலகத்தில் சந்தித்தபோது அவர்களிடையே நட்பு ஏற்படக்கூடிய பரஸ்பர உணர்வுகள் பிறக்கவில்லை. பின்னர் 1844ஆம் ஆண்டு அந்தப் பத்திரிகை ஆட்சியாளரால் தடைசெய்யப்பட்டதால் மாக்ஸ் புலம்பெயர்ந்து பாரிசுக்குச் சென்று அங்கே  ஆசிரியராக இருந்த சஞ்சிகைக்கு இளம் ஏங்கல்ஸ் அரசியல் பொருளாதாரம் பற்றி எழுதிய ஒரு கட்டுரையால் மிகவும் கவரப்பட்டார். அதை எழுதிய ஏங்கெல்சின் அறிவாற்றலை உயர்வாக மதித்து அவரை மீண்டும் சந்திக்க விரும்பினார்.  இங்கிலாந்தின் மாஞ்செஸ்டரில் தந்தைக்குச் சொந்தமான துணி ஆலைத் தொழிற்சாலையில் கடமையாற்றிக் கொண்டிருந்த ஏங்கெல்சை ஜேர்மனிக்குத் திரும்பும் வழியில் பாரிசுக்கு வந்து தன்னைச் சந்திக்கும்படி மாக்ஸ் அழைத்தார். ஏங்கெல்ஸ் அந்த அழைப்பினை ஏற்று பாரிஸ் சென்றார்.

பாரிசில் இருவரும் பத்து நாட்கள் கலந்துரையாடல்களிலும் ஒருவரை ஒருவர் நன்கு அறிந்து கொள்வதிலும் செலவிட்டார்கள். இருபத்திநான்கு வயதினரான ஏங்கெல்ஸ் அப்போது ஜேர்மன் மொழியில் எழுதி முடித்த ‘இங்கிலாந்தில் தொழிலாள வர்க்கத்தின் நிலைமை’ (The Condition of the Working Class in England) எனும் தலைப்பிலான ஆய்வுக் கட்டுரையை வாசித்த மாக்ஸ் பிரமிப்படைந்தார். இருவரும் மிக நெருங்கிய தோழர்களானார்கள். வெவ்வேறு வழிகளுக்கூடாக இருவரும் அரசியல்ரீதியில் ஒத்த நிலைப்பாட்டிற்கு வந்துள்ளதை அறிந்து கொண்டனர். அந்த நாட்களில் மாக்சைப் பற்றித் தான் கொண்டிருந்த உயர்வான மதிப்பினைத் ஏங்கெல்ஸ் தன் இறுதி மூச்சுவரை மாற்றவில்லை. தம்மிருவரில் மாக்சே உயர்ந்த அறிவாற்றலும் சிந்தனைக் கூர்மையும் மிக்கவர் எனும் முடிவுக்கு வந்த ஏங்கெல்ஸ் அவருக்கு உதவியாக ஒத்துழைப்பதென முடிவு செய்தார். தனியாகவும், மாக்சுடன் இணைந்தும் கட்டுரைகள் எழுதினார். மாக்ஸ் முழுநேரமும் தன் ஆய்விலும் அரசியல் செயற்பாடுகளிலும் ஈடுபடுவதற்கு பொருளாதாரரீதியில் உதவும் நோக்கில் ஏங்கெல்ஸ் தனது தந்தையின் மாஞ்செஸ்டர் ஆலைத் தொழிற்சாலையைப் பொறுப்பேற்றார். மாக்ஸ் மறைந்தபின் அவர் அரைகுறையாக விட்டுச்சென்ற ‘மூலதனம்’ இரண்டாம், மூன்றாம் பாகங்களை முடிந்தவரை நன்கு தொகுத்துப் பிரசுரித்தார். அதேபோன்று மாக்ஸ் விட்டுச்சென்ற பிரசுரிக்கப்படாத எழுத்துக்களைப் பாதுகாத்தார். மாக்ஸ் மறைந்தபின் மாக்சிற்குச் சேரவேண்டிய பாராட்டுக்களைத் தனக்கு வழங்கியவர்களுக்கு அந்தப் பாராட்டுகளெல்லாம் மாக்சிற்கே உரியவை எனக்கூறி விளக்கினார்.[3] மாக்ஸ் – ஏங்கெல்ஸ் தோழமையும் நட்பும் அற்புதமானது.

சட்டவாளராக இருந்த கார்ல் மாக்சின் தந்தை தன் மகனும் சட்டத்துறையையே தேர்ந்தெடுக்கவேண்டுமென விரும்பினார். ஆனால் பல்கலைக்கழகம் சென்ற இளைய மாக்ஸ் தத்துவஞானத்துறையைத் தேர்ந்தெடுத்து அதில் முனைவர் பட்டம் பெற்றபின் அரசியல் பொருளாதாரத்தைத் தானாகக் கற்றார். தத்துவஞானிகள் உலகை விளக்கியுள்ளார்கள் ஆனால் உலகை மாற்றுவதே முக்கியமானது என நம்பிய மாக்ஸ் முதலாளித்துவத்தின் இயக்கப்போக்கினை ஆழ ஆராய்ந்தறிவது உலகை மாற்றுவதற்கான முதற்படி எனக்கருதினார்.  பதினெட்டாம், பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டுகளின் அரசியல் பொருளியல் கோட்பாடுகளை விமர்சித்து, முதலாளித்துவ உற்பத்தி அமைப்பின் இயக்கவிதிகளை இனங்காண்பதிலும், அதை வரலாற்றுரீதியில்  விளக்குவதிலும் தன் ஆய்வினைத் தொடர்ந்தார். ‘மூலதனம்’ எனும் தலைப்பிலான அவருடைய பிரதான ஆய்வுநூலுக்கு ‘அரசியல் பொருளாதாரம் பற்றிய ஒரு விமர்சனம்’ எனும் உபதலைப்பினையும் கொடுத்தார். அவருடைய வாழ்நாள் பங்களிப்புக்கள் பல சமூக விஞ்ஞானத்துறைகளை ஊடறுத்துச் செல்பவை. இன்றைய சமூகவிஞ்ஞானப் பிரிவுகளைப் பொறுத்தவரை தத்துவம், அரசியல், பொருளியல், சமூகவியல், மானிடவியல், புவியியல், வரலாறு, சூழலியல், கலை இலக்கிய விமர்சனவியல், போன்ற பல துறைகளில் மாக்சின் செல்வாக்கினைக் காணலாம். மிகவும் முக்கியமாக, மாக்சின் சிந்தனைகள் மனித இனத்தின், விசேடமாக ஒடுக்கப்படும், சுரண்டப்படும் மக்களின், விடுதலையை நோக்காகக் கொண்டுள்ளன என்பதால் அவை மனித இனத்தின் பொதுச்சொத்தெனக்  கருதுவதில் தவறில்லை. இது உலகை மாற்றியமைக்க வேண்டுமெனும் அவரின் இலட்சியத்திற்கு ஏற்புடையதே. ‘பொருள்ரீதியான சக்தியைப் பொருள்ரீதியான சக்தியாலேயே தோற்கடிக்க முடியும். ஆனால் கோட்பாடு  மக்களை இறுகப் பற்றிக்கொண்டதும் பொருள்ரீதியான சக்தியாகிறது’ என 1844ல் எழுதினார்.[4]  தனது கோட்பாடு சுரண்டப்படும், ஒடுக்கப்படும் மக்களின் ஆயுதமாகவேண்டுமென அவர் விரும்பினார். இதை நடைமுறைப்படுத்தத் தன்னாலியன்றதைச் செய்தார். தொழிலாளர் அமைப்புக்களை உருவாக்குவதிலும் அவற்றினைக் கூட்டி விரிவுரைகள் வழங்குவதிலும் ஈடுபட்டார். 1864 செப்டெம்பர் மாதத்தில் முதலாவது அகிலத்தை (First International) – அதாவது முதலாவது சர்வதேச தொழிலாளர் சங்கத்தை – ஸ்தாபிப்பதில் முக்கிய பங்கினை வகித்தார். அந்த அமைப்பின் ஜேர்மன் பிரதிநிதியாக நியமிக்கப்பட்ட அவரே அதன் கொள்கைப் பிரகடனத்தையும் எழுதினார்.

ஆயினும் மாக்சின் இறுதி நாட்களில் அவர் 34 வருடங்கள் வாழ்ந்த இங்கிலாந்தில் அவருக்குப் பெருமளவில் அரசியல் ஆதரவாளர்களோ தனிப்பட்ட நண்பர்களோ இருக்கவில்லை. 1883, மார்ச் 14ஆம் திகதி மரணமடைந்த மாக்சின் உடல் 17ஆம் திகதி லண்டன் ஹைகேட் மயானத்தில் (Highgate Cemetry) அடக்கம் செய்யப்பட்டபோது பதினொரு பேர் மட்டுமே காணப்பட்டனர். அப்போது அவரின் மிகநெருங்கிய தோழனும் நண்பனுமாகிய ஏங்கெல்ஸ் தனது உரையை ‘நமது காலத்து மாபெரும் சிந்தனையாளன் சிந்திப்பதை நிறுத்திக் கொண்டார்’ என ஆரம்பித்து அவருடைய பெயரும் ஆக்கங்களும் காலங்களுக்கூடாக நிலைபெறும் எனும் வார்த்தைகளுடன் முடித்தார். ஏங்கெல்சின் வாக்கின் தீர்க்கதரிசனத்தை வரலாறு நிரூபித்துள்ளது என்பதைச் சொல்லத் தேவையில்லை. இருபதாம் நூற்றாண்டின் முற்பகுதியில் ஐரோப்பாவில் இடம்பெற்ற நிகழ்வுகள் மாக்சின், மாக்சிசத்தின் காலத்தின் வருகையையும் தொடர்ச்சியியையும் அறிவிப்பவையாயிருந்தன. ஆயினும்  அப்போது முதலாளித்துவம் மிகவும் விருத்தியடைந்த இங்கிலாந்திலோ அல்லது மேற்கு ஐரோப்பிய நாடுகளிலோ சோஷலிசப் புரட்சி வெற்றி பெறவில்லை. தனது வரலாற்றுரீதியான பங்கு பற்றிய அகநிலைபூர்வமான உணர்வினைக் கொண்ட பாட்டாளி வர்க்கமே சோஷலிச, கொம்யூனிச சமூகமாற்றத்தின் தலைமைச் சக்தி எனக்கருதிய மாக்ஸ் அந்த மாற்றத்திற்கு உகந்த பொருள்ரீதியான, புறநிலைபூர்வமான நிலைமைகளை முதலாளித்துவம் உருவாக்குகிறது எனவும் கருதினார். இந்தப் பார்வையிலே முதலாளித்துவமே வரலாற்றின் இறுதியான வர்க்க சமூக அமைப்பு என வாதிட்டார்.  இந்த நாடுகளில் இடதுசாரி இயக்கங்கள் இருந்தன, மாக்சிய மரபிருந்தது, சோஷலிசப் புரட்சி பற்றிய விவாதங்கள் இடம்பெற்றன, தொழிலாளர் போராட்டங்கள் இடம்பெற்றன, இந்தப் போராட்டங்களின் விளைவாக தொழிலாளர்கள் ஜனநாயக உரிமைகளை வென்றெடுத்தனர், முதலாளித்துவம் சீர்திருத்தங்களுக்கூடாக மக்களின் சம்மதத்துடன் தொடர்ந்தது. ஆனால் மாக்ஸ் எதிர்பார்த்த சோஷலிச மாற்றம் இடம்பெறவில்லை. அங்குள்ள சோஷலிசக் கட்சிகளுக்குள் (சமூக ஜனநாயகக் கட்சிகளுக்குள்) பாராளுமன்ற ஜனநாயகத்திற்கூடாக, தொழிற்சங்கங்களின் போராட்டங்களுக்கூடாக முதலாளித்துவத்தைப் படிப்படியாகச் சீர்திருத்திச் சோஷலிசத்தை நோக்கி நகரமுடியும் எனும் கொள்கை பலம்பெற்றது. இந்தக் காலத்தில் – இருபதாம் நூற்றாண்டின் முற்பகுதியில் –  ‘சீர்திருத்தவாதமா, புரட்சியா?’ எனும் விவாதம் ஐரோப்பிய மாக்சிய முகாமில் எழுந்தது.

இந்தக் கேள்வியைப் பொறுத்தவரை மாக்ஸ் ஒரே மாற்றமற்ற நிலைப்பாட்டைக் கொண்டிருக்கவில்லை என்பது அவருடைய மற்றும் ஏங்கெல்சுடைய எழுத்துக்களிலிருந்து அறியக் கிடைக்கிறது. ஏறக்குறைய 1870கள் வரை புரட்சிகரப்பாதையூடாகவே பாட்டாளிவர்க்கம் கொம்யூனிச மாற்றத்தை (சமூகப் புரட்சியை) ஏற்படுத்த முடியுமெனும் நிலைப்பாட்டிலிருந்தார். 1848 ஆம் ஆண்டு பிரான்சில் ஆரம்பித்து ஐரோப்பாவெங்கும் பரவிய புரட்சிகர எழுச்சிகளும் அவற்றை ஆளும் வர்க்கம் நசுக்கியவிதமும் சாத்வீக வழிகளில் மாக்சிற்கு நம்பிக்கையை ஏற்படுத்தாததில் ஆச்சரியமில்லை. இந்த எழுச்சிகளின்போது தொழிலாளார்கள் காட்டிய துணிவுமிக்க புரட்சிகர உணர்வும் தியாகங்களும் மாக்சுக்கும் ஏங்கெல்சுக்கும் நம்பிக்கையூட்டும் ஆகர்சமாயின. 1848ல் மாக்சும் ஏங்கெல்சும் எழுதிய கொம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் அறிக்கையும் வெளிவந்தது. உத்வேகமூட்டும் கூர்மைமிக்கப் புரட்சிகர மொழிநடையில் வரையப்பட்ட இந்த அறிக்கையின் இறுதிப் படிவம் மாக்சினாலேயே எழுதப்பட்டது. இதன் சில பகுதிகள் பிரசுரிக்கப்பட்ட சிலநாட்களிலேயே காலாவதியாகிவிட்டபோதிலும் அதன் பிரதான அம்சங்களான முதலாளித்துவத்தின் வரலாற்றுப்பணி, வர்க்க உருவாக்கமும் மூலதனம்-உழைப்பு முரண்பாடும், முதலாளித்துவ உலகமயமாக்கலின் தவிர்க்கமுடியாமை, நிரந்தரமான விஞ்ஞான மற்றும் தொழில் நுட்பப்புரட்சி, சுழற்சிப்போக்கில் வரும் முதலாளித்துவ சிக்கல்கள், போன்றனபற்றிய கருத்துக்கள் மிகவும் தீர்க்கதரிசனமானவை என்பதை யாராலும் மறுக்கமுடியாது. ‘இன்றும்கூட, கொம்யூனிஸ்ட் அறிக்கை வெடிப்பதற்குத்தயாராக உங்கள் கையில் இருக்கும் ஒரு குண்டு போன்றது’ என 2016 ஒக்டோபர் மாதம் The New Yorker பத்திரிகையில் ஒரு கட்டுரையாளர் குறிப்பிடுகிறார்.[5]   ஆயினும், இதுவரையிலான மனித சமூகத்தின் வரலாறு வர்க்கப்போராட்டங்களின் வரலாறே எனக்கூறும் அறிக்கை இந்தப் போராட்டங்களின் முடிவு பற்றிக் கூறும் கருத்தும் முக்கியமானது. வர்க்கப்போராட்டங்களின் முடிவு ஒன்றில் சமூகத்தின் புரட்சிகர மாற்றமாயிருக்கும் அல்லது முரண்படும் வர்க்கங்களின்  பொதுவான அழிவாயிருக்கும் (common ruin) எனக் கூறுகிறது அறிக்கை. ஆகவே புரட்சி எப்போதும் சுரண்டப்படும் வர்க்கத்தின் வெற்றிக்கே இட்டுச்செல்லும் எனும் உத்தரவாதமில்லை என்பதை மாக்ஸ் சுட்டிக்காட்டுகிறார்.

1871ஆம் ஆண்டு பாரிஸ் நகரில் இடம்பெற்ற புரட்சிகர எழுச்சியின் விளைவான பாரிஸ் கொம்யூனின் வெற்றியும் தோல்வியும் பாட்டாளி வர்க்கம் அரசியல் அதிகாரத்தைக் கைப்பற்றுவது பற்றி மேலும் சில பாடங்களைக் கொடுத்தன. இராணுவ பலத்தால் முற்றாக நசுக்கப்படமுன் இரண்டு மாதங்கள் தொடர்ந்த பாரிஸ் கொம்யூனை பாட்டாளி வர்க்க சர்வாதிகாரத்தின் முன்னோடியாகப் பார்த்தார் மாக்ஸ்.[6] ஆனால் புரட்சிக்குப்பின் பாட்டாளிவர்க்கம் பூர்ஷ்வா அரச யந்திரத்தை அப்படியே எடுத்து அதற்கூடாகச் சோஷலிசக் கொள்கைகளை நடைமுறைப்படுத்த முயல்வது பிழை என்பது கொம்யூனின் தோல்வி தந்த ஒரு பாடமெனக்கருதிய மாக்ஸ் அந்த அரச யந்திரம் உடைத்தெறியப்படவேண்டுமெனக் கூறினார். ஆயினும் கொம்யூன் பற்றி மாக்ஸ் கொண்டிருந்த கருத்துக்களுக்கு மாக்சியவாதிகள் மத்தியில் முரண்படும் வியாக்கியானங்கள் பிறந்தன. அவசரத்தில் நடத்தும் ஆயுதக் கிளர்ச்சியால் வரும் வெற்றியைத் தக்கவைக்கமுடியாது போகலாம் என்பது ஒரு வியாக்கியானம். அரச யந்திரத்தை உடைத்தெறிந்து மாற்று அரசை அமைக்கும்வரை புரட்சி தொடரவேண்டுமென்பது இன்னொரு நிலைப்பாடு.

பிற்காலத்தில், சர்வஜன வாக்குரிமையும் வர்க்க உணர்வுமிக்க தொழிலாளர் கட்சியும் இங்கிலாந்து, ஒல்லாந்து, அமெரிக்கா போன்ற நாடுகளில் சாத்வீகமான வழியில் சமூகப் புரட்சியைச் செய்ய உதவுமெனும் கருத்தினை மாக்ஸ் வெளிப்படுத்தினார்.[7]  விசேடமாக, ஐரோப்பா முழுவதிலும் சாத்வீகமான, சட்டபூர்வமான வழிகளால் சமூகப் புரட்சி இடம்பெறக்கூடிய ஒரே ஒரு நாடாக இங்கிலாந்து இருக்கலாம் எனும் சாத்தியப்பாட்டினைத் தெரிவித்த மாக்ஸ் இப்படியாகச் சமூகப்புரட்சி நடந்தாலும் ஆங்கிலேய ஆளும் வர்க்கம் அதை எதிர்த்துக் கிளர்ச்சி செய்யாது என எதிர்பார்க்கவில்லை எனவும் கூறத் தவறவில்லை என ஏங்கெல்ஸ் 1886 ஆம் ஆண்டு (November 5)  மாக்சின் ‘மூலதனம்’ முதலாம் பாகத்தின் ஆங்கிலப் பதிப்புக்கு எழுதியுள்ள முகவுரையின் இறுதியில் குறிப்பிடுகிறார். ஆகவே சமூகப் புரட்சியின் பாதையை குறிப்பான வரலாற்றுச் சூழல்களே நிர்ணயிக்கின்றன. புரட்சி ஒரு சிறுகுழுவின் அல்லது அமைப்பின் சதித்திட்டமல்ல என மாக்ஸ் வலியுறுத்தினார். எந்த ஒரு சமூக ஒழுங்கும் அதன் எல்லா உற்பத்தி சக்திகளும் விருத்தியடையும் சந்தர்ப்பம் இருக்கும்வரை மறையப்போவதில்லை. பழைய சமூகத்தின் கர்ப்பப்பைக்குள் உரிய பொருள்ரீதியான நிலைமைகள் முதிர்வடையும்வரை புதிய உயர்நிலையான உற்பத்தி உறவுகள் தோன்றப்போவதில்லை என 1859ல் கூறுகிறார் மாக்ஸ்.[8]  கோட்பாடு மக்களைப் பற்றிக் கொண்டால் பொருள்ரீதியான சக்தியாகிறது என 1844ல் எழுதிய மாக்ஸ் பதினைந்து வருடங்களின்பின் இப்படி எழுதுவது கவனிக்கத்தக்கது. கோட்பாடு தரும் சக்தி முக்கியமானது ஆனால் குறிப்பிட்ட சந்தர்ப்ப சூழலில் வரலாறு தந்துள்ள புறநிலை யதார்த்ததை மனித விமோசனத்துக்கு உதவும் வகையில் எப்படி மாற்றுவது என்பது நடைமுறையோடிணைந்த கோட்பாட்டுரீதியான சவாலாகிறது.

முதலாம் உலகப் போரின் முரண்பாடுகள் 1917ஆம் ஆண்டு ரஷ்யப் புரட்சிக்கு உதவின. முதலாளித்துவம் விருத்தி பெறாத ரஷ்யாவில் தோன்றிவரும் புரட்சிகர நிலைமையைத் தனது கடைசி நாட்களில் மாக்ஸ் அக்கறையுடன் அவதானித்துவந்தார். சாரிசம் தொடரமுடியாத நிலைமைகள் வளர்ந்துவிட்டன. ரஷ்ய சமூக அமைப்பில் மாற்றம் ஏற்படுவதைத் தவிர்க்கமுடியாது. ஆனால் அந்த மாற்றம் எத்தகையது? முதலாளித்துவத்தின் நீண்டகால விருத்தியா, சோஷலிச மாற்றுவழியா அல்லது சோஷலிசத்தை நோக்கிய வேறொரு இடைக்காலப் பாதையா? துரதிஷ்டவசமாக இது பற்றி மேலும் ஆழமாக ஆராயமுன் 1883ஆம் ஆண்டு மாக்ஸ் மரணித்தார்.[9]  ஒக்டோபர் புரட்சியை அவர் மகிழ்ச்சியுடன் வரவேற்றுக் கொண்டாடியிருப்பார் என்பதில் சந்தேகமில்லை. ஆனால் பின்னர், குறிப்பாக லெனினின் மரணத்துக்குப் பின் அது நகர்ந்த பாதையை தீவிரமாக விமர்சித்திருப்பார், அது சோஷலிசமென ஏற்றிருக்கமாட்டார். முதலாளித்துவம் அபிவிருத்தியடையாத நிலமைகளில் குறிப்பான அரசியல் பொருளாதார சூழல்களில் புரட்சி சாத்தியமாகலாம் ஆனால் அதற்குப்பின் மனித விடுதலையை நோக்காகக் கொண்ட சோஷலிச ஜனநாயக அமைப்பின் நிர்மாணம் கோட்பாட்டுரீதியிலும் நடைமுறையிலும் பெரும் சவாலாகிறது. இதை தப்பான வழியில் எதிர்கொண்டால் சோஷலிசத்தின் பெயரில் ஒரு புதிய சர்வாதிகாரம் உருவாகலாம். இதுதான் சோவியத் பரிசோதனை தந்த பாடம். ஆயினும் இரண்டாம் உலகப்போரின்பின் இரண்டாம் உலகமென அழைக்கப்பட்ட ஒரு பரந்த ‘சோஷலிச முகாம்’ உருவாயிற்று. இது சர்வதேச அதிகார உறவுகளின் சமநிலையில் மாற்றங்களை ஏற்படுத்தியது. இந்த மாற்றம் மூன்றாம் உலக நாடுகளின் ஏகாதிபத்திய எதிர்ப்புத் தேசிய விடுதலை போராட்டங்களுக்கும் இடதுசாரி இயக்கங்களின் வளர்ச்சிக்கும் சாதகமான சூழலை உருவாக்கியது. இருபதாம் நூற்றாண்டு ஆசியா, ஆபிரிக்கா, லத்தீன் அமெரிக்காவில் பல மாக்சிய சிந்தனையாளர்களையும் தலைவர்களையும் தந்தது. சீன, கியூப, வியட்நாமிய விடுதலைப் புரட்சிகளின் வெற்றி வரலாற்றை மாற்றும் நிகழ்வுகாளாயின.

மறுபுறம் நடைமுறை ‘சோஷலிசம்’ சிக்கல்களுக்கும் விமர்சனங்களுக்குமுள்ளானது.   கட்சியின் தலமையின் சர்வாதிகாரம், அதிகாரவாதம், மனித சுதந்திரங்களின்மீது கட்டுப்பாடுகள், மனித தேவைகளைப் பூர்த்தி செய்யும் பொருட்களின் போதாமை போன்றவை நடைமுறைச் சோஷலிசத்தின் தன்மைகளாயின. சோஷலிச ஜனநாயகம் என்பது கனவாயிற்று.  ‘சோஷலிச’ முகாமில் ஒரு ‘சட்டபூர்வமான’ மாக்சிசம் உருவாக்கப்பட்டது. இந்த மாக்சிசத்தைக் கேள்விக் குள்ளாக்கும் மாக்சிசவாதிகளுக்குப் பல்வேறு பட்டங்கள் சூட்டப்பட்டன. பலர் தண்டனைகளையும் அநுபவித்தனர். சோவியத்-சீன கொம்யூனிஸ்ட் கட்சிகளுக்கிடையிலான பிளவு சர்வதேசரீதியில் இடதுசாரி இயக்கங்ககளைப் பாதித்தது.

ஆயினும் மாக்சிச முகாமிற்குள்ளேயும் வெளியேயும் இருபதாம் நூற்றாண்டின் நடைமுறை சோஷலிசம் பெரிய விவாதப் பொருளாகியது. அதே காலத்தில் மாக்சிசம் பிரபல பல்கலைக் கழகங்களின் சமூக விஞ்ஞான, தத்துவஞானத் துறைகளின் ஆய்வாளர்களர் பலரின் ஆய்வுப்பொருளாகியது. மேற்கிலும், மூன்றாம் உலகிலும் புதிய சந்ததி மாக்சிச சிந்தனையாளர்கள் உருவானார்கள்.  இது ஒன்றுக்கு மேற்பட்ட போக்குகளைக் கொண்ட ஒரு பரந்த மாக்சிச சமூக விஞ்ஞான மரபின் எழுச்சிக்கு வழிவகுத்தது. 1970களிலிருந்து நவீனத்துக்குப் பின்னைய வாதம் (post-modernism), மாக்சிசத்திற்குப் பின்னைய வாதம் (post-Marxism), அமைப்பியலுக்குப் பின்னைய வாதம்   (post-structuralism) ஆகியவற்றின் வருகை புதிய விவாதங்களுக்கு வழிவகுத்தது. இந்தக் காலகட்டத்தில் மார்க்சிசம் அரசியல்ரீதியில் வலுவிழந்துபோகும் போக்கினை காணக் கூடியதாகவிருந்தது. நவதாராளவாதத்தின் வருகை இந்தப் போக்கினை மேலும் பலப்படுத்தியது.

1989 பதினோராம் மாதம் பேர்லின் சுவரின் வீழ்ச்சி சோவியத் முகாமின் அஸ்தமிப்பையும் இரண்டாம் உலகப் போரின்பின் ஆரம்பித்த நிழற்போரின் முடிவையும் அறிவித்தது. உலகரீதியில் கொம்யூனிசம் முதலாளித்துவத்திடம் இறுதியாக, மீட்சியின்றித் தோற்றுவிட்டது என ஏகாதிபத்தியமுகாம் பெருமகிழ்ச்சியுடன் கொண்டாடியது. முதலாளித்துவ தாராள ஜனநாயகமே வரலாற்றின் இறுதி நிலையம் என அமெரிக்க அரசியல் விஞ்ஞானி Francis Fukuyama அவரது பிரபல நூலான  The End of History (வரலாற்றின் முடிவு)ல் அறிவித்தார். மாக்சிசத்திற்கு எதிர்காலமில்லையென மீண்டும் பலகுரல்கள். ஆனால் 2000 ஆண்டு செப்டெம்பர் மாதம் BBC கடந்த ஆயிரம் ஆண்டுகளின் மாபெரும் சிந்தனையாளர் யாரென நடத்திய கருத்துக் கணிப்பில் கார்ல் மாக்ஸ் முதலாம் இடத்தைப் பெற்றார். ஐன்ஸ்டைன் இரண்டாம் இடத்தைப் பெற்றார். மாக்சின் செல்வாக்கிற்கு இது ஒரு பலமான ஆதாரம். இருபத்தியோராம் நூற்றாண்டின் முற்பகுதியில் வந்த பொருளாதாரச் சிக்கலும் அதன் சமூகரீதியான விளைவுகளும் முதலாளித்துவத்தின் அமைப்புரீதியான தன்மைகளை மீண்டும் நினைவூட்டின. உலகரீதியில் வளர்ந்துவரும் ஏற்றத்தாழ்வுகளும், சமூக, பொருளாதார, சூழல் பிரச்சனைகளும் பலரை மாக்சின் எழுத்துக்களுக்கும் நமது சமகால மாக்சிய ஆய்வுகளுக்கும் திரும்பவைத்துள்ளன. முதலாளித்துவத்தை ஆழ விமர்சித்து அதற்கும் அப்பால் ஒரு சமூக அமைப்பினைக் கற்பிதம் செய்யவேண்டிய தேவையை முற்போக்கு உலகம் உணர்கிறது. இந்தத் தேவை நம்மை விமர்சன நோக்குடன் மாக்சிடம் திரும்ப வைப்பதில் ஆச்சரியமில்லை.

[1]இந்த வகையில் எனது அபிப்பிராயத்தில் Terry Eagleton (2011) எழுதியுள்ள ´Why Marx was right´, (Yale University Press), மிகவும் சுவையான, பயனுள்ள நூல்.

[2] George Magnus, ´Give Karl Marx a Chance to Save the World Economy, Bloomberg, 29.08.2011

[3] மாக்ஸ் – ஏங்கெல்ஸ் நட்புப் பற்றிய மேலும்பல தகவல்களைப் பின்வரும் ஆக்கங்களில் அறியலாம்: T. A. Jackson, 1935, A Great Socialist – Fredrick Engels, https://www.marxists.org/archive/jackson-ta/pamphlets/engels.htm;

Francis Wheen, 1999, Karl Marx, Fourth Estate, London

[4] Karl Marx, 1844, Introduction to Contribution to The Critique of Hegel´s Philosophy of Right, https://www.marxists.org/archive/marx/works/1844/df-jahrbucher/law-abs.htm

[5] Lewis Menand, 10 October 2016, Karl Marx Yesterday and Today, The New Yorker

[6] Karl Marx, 1871, The Civil War in France, Karl Marx and Frederick Engels Selected Works, Progress Publishers, Moscow 1970

[7] Shloma Avineri, 1968, The Social & Political Thought of Karl Marx, Cambridge University Press.

[8] Karl Marx, 1859, Preface to the Contribution to the Critique of Political Economy, Progress Publishers, Moscow 1977

[9] ரஷ்யாவில் எழுந்துவரும் புரட்சிகரச் சூழல்பற்றி மாக்சும் ஏங்கெல்சும் கொண்டிருந்த கருத்துக்கள் பற்றிச் சுருக்கமாகப் பின்வரும் கட்டுரையில் குறிப்பிட்டுள்ளேன். சமுத்திரன், ஒக்டோபர் 2017 ஒரு மாபெரும் புரட்சியின் நினைவுகூரலும் விமர்சனமும்,https://samuthran.net/2017/11/05/ஒக்டோபர்-1917-ஒரு-மாபெரும்-ப/

Please follow and like us:

இலங்கையில் மேதினத்தை இடம்பெயர்த்த வெசாக்

 

சமுத்திரன்

சென்ற வருடம் இலங்கையில் மேதினம் பற்றி நான் எழுதிய கட்டுரையைப் பின்வருமாறு ஆரம்பித்தேன்:  ´இலங்கையில் மேதினத்தின் வரலாற்றை தொழிலாள வர்க்க அமைப்புக்களின் மற்றும் இடதுசாரி இயக்கத்தின் எழுச்சியினதும் வீழ்ச்சியினதும் வரலாறாகவும், மறுபுறம் தொழிலாளரின் வர்க்க நலனுக்கு எதிரான கட்சிகள் உலகத் தொழிலாளர் தினத்தை தமது அரசியல் நோக்கங்களுக்கு உதவும் வகையில் நடத்திப் பெரும் பணச்செலவில் ஒரு விழாவாகக் கொண்டாடும் மரபின் வரலாறாகவும் பார்ப்பதில் தவறில்லை.´ இந்த வருட மேதினத்தை அரசாங்கம் ஏழாம் திகதிக்குப் பின்போட்டுள்ளதற்கான காரணம் அந்த வரலாற்றுக்குப் பின்னுள்ள கருத்தியல் யந்திரத்தின் அரசியல் செல்வாக்கைப் பறைசாற்றுகிறது. வெசாக் வாரம் மே மாதம் இரண்டாம் திகதிவரை நடைபெறுவதால் மேதினத்தை அரசாங்கம்  ஏழாம் திகதிக்குப் பின்போட்டுள்ளது. மஹாசங்கத்தின் பீடாதிபதிகளின் கோரிக்கைக்கேற்ப ஜனாதிபதியினால் எடுக்கப்பட்ட  இந்த முடிவு அரச வர்த்தமானியில் பிரசுரிக்கப்பட்டுள்ளது. இலங்கையில் வெசாக் வாரத்தில் உலகத் தொழிலாளர் தினத்தைக் கொண்டாடுவது நாட்டின் யாப்பில் பௌத்தத்திற்கு வழங்கப்பட்டிருக்கும் விசேட அந்தஸ்தினை மீறுவதாகாதா எனும் கேள்வியை எழவிடக்கூடாது என்பதில் ஜனாதிபதியும் அவரைச் சுற்றியுள்ளோரும் கண்ணாயிருந்தனர் போலும். ஆனால் உண்மையில் போயா ஏப்றில் 29ஆம் திகதியாகும், அதாவது மேதினத்திற்கு இரண்டுநாட்களுக்கு முன். அப்படி இருந்தும் மே முதலாம் திகதியன்று உலகத் தொழிலாளர்களுடன் இலங்கையின் தொழிலாளர்களும் இந்த வருடம் மேதினத்தைக் கொண்டாடுவதற்குத் தடைவிதிக்கப்பட்டுள்ளது. போயா மே மாதத்திற்கு முன்னரே வந்துவிட்டதால் அது வெசாக் போயா ஆகாது எனப் பீடாதிபதிகள் சொல்கிறார்கள். ஆயினும் வெசாக் மே மாதத்திலேயே கொண்டாடப்படவேண்டுமென்பதே அவர்களின் கருத்து. அது பிரச்சனைக்குரிய விடயமில்லை. ஆனால் அதற்காக ஏன் உலகத் தொழிலாளர் தினம் பின்போடப் படவேண்டும்?

மேதினத்தைக்  தொழிலாள வர்க்கநலன்களுக்கு விரோதமான தமது அரசியலுக்குப் பயன்படுத்தும் விழாவாகக் கொண்டாடும்  பெரிய கட்சிகளையும் அவற்றுடன் தொங்கிக்கொண்டிருக்கும் சிறிய கட்சிகளையும் பொறுத்தவரை இந்தப் பின்போடல் பிரச்சனையல்ல. மேதினம் பிரதிபலிக்கும்  வர்க்க, சர்வதேசியவாத விழுமியங்களுக்கு விரோதமான கொள்கைகளைக் கொண்ட இந்தக் கட்சிகளுக்கிடையே வேறுவிதமான ஒரு போட்டி இடம்பெறுகிறது. ஒவ்வொரு கட்சியையும் பொறுத்தவரை, தனது சிங்கள-பௌத்த தேசபக்தியானது மற்றக் கட்சியினதையும்விடக் குறைவானதல்ல, மாறாக உயர்வானது, எனக் காட்டிக் கொள்வது மேதினத்தை எப்போது கொண்டாடுவது என்பதையும்விட முக்கியமானது. ஆகவே UNP, SLFP, SLPP ஆகியன பின்போடலை எதிர்க்கமுடியாத நிலையிலிருப்பதில் ஆச்சர்யப்பட ஒன்றுமில்லை.

2015ஆம் ஆண்டு ஜனவரியில் நாட்டின் பல்லினப் பெரும்பான்மையின் வாக்குகளால் ஜனாதிபதியான சிறிசேன, அதுவும் பெரும்பான்மையான சிங்கள வாக்காளார்களினால் நிராகரிக்கப்பட்ட நிலையில் தமிழ் மற்றும் முஸ்லிம் வாக்குகளினாலேயே வெற்றி பெற்ற அவர், இப்படி ஒரு முடிவை எடுத்தது நியாயமா எனும் கேள்வி எழலாம். ஆனால் சமீப காலங்களில் ஜனாதிபதி நடத்திவரும் அரசியலை அவதானிப்பவர்களுக்கு இது ஒரு பெரிய கேள்வியாக இருக்கமுடியாது. இந்த முடிவு பௌத்த மதத்தின் பிரத்தியேக அந்தஸ்தைப் பாதுகாப்பதுபோல் இருந்தாலும் உண்மையில் பௌத்த தொழிலாளர்களின் உரிமையை உதாசீனம் செய்கிறது. அத்துடன் மற்றைய மத, மற்றும் எதுவித மதநம்பிக்கையுமற்ற, தொழிலாளர்களின் உரிமையையும் மறுக்கிறது. நாட்டில் ஏற்கனவே ஆழப்பதிந்துவிட்ட இன, மத பிரிவினைகளை மேலும் ஆழமாக்குகிறது. இலங்கையில் பலதசாப்தங்களாக  உழைக்கும் வர்க்கங்களின் உரிமைகளை, மற்றும் பல்லின சமத்துவத்தை, மனித சுதந்திரங்களை, முன்னெடுக்கும் ஜனநாயக அரசியல் இனவாத அரசியலினால் தொடர்ச்சியாகத் தோற்கடிக்கப்பட்டு வருகிறது. இவ்விடத்தில் இதற்கான விளக்கத்தின் சில அடிப்படைகளை நினைவுகூருதல் பயன்தரும். கொலோனியம் விட்டுச்சென்ற அரசு சுதந்திரத்திற்குப் பின் இனத்துவ மேலாதிக்க அரசாக (ethnocratic state ஆக) மாற்றப்பட்டது பற்றி, சிங்கள-பௌத்த பேரினவாதக் கருத்தியலின் மேலாட்சி கல்வி, மத மற்றும் கலாச்சார நிறுவனங்கள், பொதுமக்கள் தொடர்பு சாதனங்களுக்கூடாகத் தொடர்ச்சியாக மீளுற்பத்தி செய்யப்படுவது பற்றி, முன்னைய கட்டுரைகளில் எழுதியுள்ளேன். சந்ததிகளுக்கூடாக இடம்பெறும் இந்தக் மேலாட்சியின் மீளுற்பத்திக்குப் பெரும்பான்மை சமூகத்திற்குள்ளிருந்து எழும் எதிர்ப்பு மிகவும் பலவீனமான நிலையிலேயே உள்ளது. அரச அதிகாரத்திற்கூடாக அடக்குமுறையை அவிழ்த்துவிடும் பேரினவாதத்திற்கு எதிராகத் தோன்றிய தமிழ் தேசியவாதமும் தமிழ் மக்களின் உரிமைப் போராட்டத்தை குறுகிய இனவாதத்திற்குள் கட்டுப்படுத்தியது. இனத்துவ அடையாளங்களின் அரசியலின் மேலாதிக்கம் ஒரு தொடரும் சரித்திரம்.

இந்த நிலைமைகளில் நாட்டின் சில இடதுசாரி அமைப்புக்களும் பதின்நான்கு தொழிற்சங்கங்களும் அரசாங்கத்தின் தடையை எதிர்த்து மேதினத்தை முதலாம் திகதி கொண்டாடுவதென முடிவெடுத்திருப்பது வரவேற்கப்படவேண்டியது, நம்பிக்கை தருகிறது. இலங்கையில் நீண்ட காலமாகத் தொழிலளார்கள் உரிமைமீறல்களினால் பாதிக்கப்படுகிறார்கள். மெய் ஊதியத்தின் வளர்ச்சியின்மை அல்லது வீழ்ச்சி, தொழிலாற்றுமிடத்தில் ஏற்படக்கூடிய ஆபத்துக்களுக்கெதிராகப் போதிய பாதுகாப்பின்மை, தொழிற்சங்க உரிமை மறுப்பு, பெண் தொழிலாளர்களுக்குப் பாதுகாப்பின்மை, தொழிலின் தற்காலிகமயமாக்கல், தொழிலாளரின் உரிமைகளுக்குப் பாதுகாப்பு வழங்கும் சட்டங்களின் பூரண அமுலாக்குலுக்குத் தடைகள்  போன்ற பல பிரச்சனைகள். 1977ஆம் ஆண்டு ஆட்சிக்குவந்த ஜயவர்த்தன தலைமையிலான யு. என். பி ‘திறந்த பொருளாதாரக் கொள்கை’ எனும் பெயரில் நவதாராள பொருளாதார சீர்திருத்தங்களை அமுல்படுத்த ஆரம்பித்தது. இத்துடன் முதலீட்டாளர்களுக்குச் சாதகமான, தொழிலாளர்களுக்குப் பாதகமான சட்டங்களும், நடைமுறைகளும் வந்தன. அப்போது ஜே. ஆர். ஜயவர்த்தன பெருமையுடன் ´Let the robber barons come´ – ‘கொள்ளைக்காரக் கோமான்கள் வரட்டும்’ – என வெளிநாட்டு முதலீட்டாளர்களுக்கு அழைப்பு விட்டார். ‘robber barons´எனும் பதம் பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டு அமெரிக்காவில் விதிமுறைகளுக்கு மதிப்புக் கொடுக்காது, ஏகபோக வழியில் பெருலாபம் தேடும் முதலீட்டாளர்களைக் குறிக்கும். ஜயவர்த்தனவின் அழைப்பு ஒரு வெற்றிக்களிப்பின் புளகாங்கிதக்கணத்தில் எழுந்த வெறும் வார்த்தைகளில்லை என்பதை நிரூபிப்பதுபோல் 1978ஆம் ஆண்டு முதலீட்டாளர்களுக்கு பல்வேறு விசேட சலுகைகளை வழங்கும் ‘சுதந்திர வர்த்தக வலையங்கள்’ தோன்றின. இன்றும் அவை பரந்து தொடர்கின்றன. இந்த வலையங்களின் தொழிலாளர்களில் எழுபது வீதமானோர் பெண்கள். அங்கு முதலீட்டாளர்களைத் திருப்திப்படுத்தும் நோக்கில் உட்கட்டுமானங்கள் வருடந்தோறும் பராமரிக்கப்பட்டு மேலும் முன்னேற்றப்படும்போதும் தொழிலாளர் நலனில் முன்னேற்றம் இல்லை என இவ்வலையங்கள் பற்றிய ஆய்வுகளும் அறிக்கைகளும் சொல்கின்றன. முழு நாடுமே இப்போ ஒரு சுதந்திர வர்த்தக வலையம்போலாகிவிட்டது என ஒரு தொழிலாள அமைப்பச் சேர்ந்த செயற்பாட்டாளர் குறிப்பிட்டார். 1977க்குப்பின் இலங்கையின் தேசிய இனப்பிரச்சனையின் இராணுவமயமாக்கல் துரிதமாக்கப்பட்டு உள்நாட்டுப் போர் தொடங்கியது.  இது அரசின் இனத்துவ மேலாதிக்கமயமாக்கலை (ethnocratization ஐ) மேலும் ஆழமாக்கியதுடன்  ‘பயங்கரவாத எதிர்ப்பு’ எனும் காரணத்தைக் காட்டி அதிகாரவாத அடக்குமுறையை நியாயப்படுத்தவும் உதவியது. இந்த காலகட்டத்தில் ‘தேசிய பாதுகாப்பு’ எனும் பெயரில் தொழிலாளர்களின் உரிமைகளும், போராட்டங்களும் மேலும் நசுக்கப்பட்டன. அதேவேளை இன உணர்வும் இனவாதமும் முன்பையும்விடப் பெருமளவில் தொழிலாளர்களையும் பல தொழிலாளர் அமைப்புக்களையும் பற்றிகொண்டன. இது தொழிலாளர்களின் நலன்களுக்குப் பாதகமானதென்பதே இதுவரையிலான நடைமுறை அநுபவம்.

இன்றைய உலகமயமாக்கல் காலத்தில் மூலதனம் புதிய தொழில் நுட்பங்களின் மற்றும் முகாமை முறைகளின் உதவியுடன் உலகின் உழைக்கும் மக்களின் சுதந்திரங்களைக் கட்டுப்படுத்திச் சுரண்டலை அதிகரிக்க முயல்கிறது.  இன்றைய தகவல் யுகத்தில், அறிவுப் பொருளாதார யுகத்தில், மூளை உழைப்பாளர்களின் தொகை வளர்கிறது. ஆனால் இந்தத் துறைகளில் பெரும் ஊதிய வேறுபாடுகளும் தொழிலின் தற்காலிகமயமாக்கலும் பெரும் பிரச்சனைகளாகும். உதாரணமாக அமெரிக்காவின் சிலிக்கொன் பள்ளத்தாக்கில் வேலை செய்வோருக்கும் அதேநாட்டில் சாதாரண சேவைத் துறைகளில் கடமையாற்றுவோருக்குமிடையே மலைக்கும் மடுவுக்கும்போல் வருமான வேறுபாடுண்டு. செல்வந்த நாடுகளின் ஆலைத்தொழில் உற்பத்தி முதலீடுகளின் கணிசமான பகுதி தெற்கத்திய நாடுகளுக்கு மாற்றப்படுவதால் முன்னைய நாடுகளில் பலர் வேலை இழக்கிறார்கள். தரமான, கட்டுப்படுத்தச் சுலபமான அதேநேரம் குறைந்த ஊதிய உழைப்பாளர்கள் கிடைக்கும் தெற்கத்திய நாடுகளுக்குப் பலவிதமான தொழிற்போக்குகள் மாற்றப்படுவதால் தெற்கிலே பாட்டாளி வர்க்கம் வளர்ச்சி பெறுகிறது. அத்துடன் சீனா, இந்தியா, ரஷ்யா, பிராசில் போன்ற நாடுகள் உலக பொருளாதார வளர்ச்சியின் மையங்களாகியுள்ளன. இந்த நாடுகளின் அரசாங்கங்கள் மூலதனத்தின் நலன்களைத் தீவிரமாகப் பாதுகாக்கின்றன. இந்த நாடுகளின் கொம்பனிகள் பல நாடுகளில் முதலீடுகள் செய்கின்றன. பல நாடுகள் சீனாவிடம் பெருமளவில் கடன் பெற்றுள்ளன. இவற்றில் சில ஏற்கனவே கடன் பொறிக்குள் மாட்டிக் கொண்டன. இலங்கையும் இதற்கொரு உதாரணம். மாறிவரும் உலகத் தொழிற்பிரிவில் உழைப்பாளர்களின் வாழ்க்கைத்தரமும் பாதுகாப்பும் முக்கிய பிரச்சனைகளாகியுள்ளன. உலகமயமாக்கல் மிகவும் முன்னேறியுள்ள இருபத்திஓராம் நூற்றாண்டில் தெற்கத்திய நாடுகளில் பலதுறைகளில் மூலதனம் தொழிலாளர்கள்மீது பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டுச் சுரண்டல்முறைகளைப் பயன்படுத்துகிறது என ஆய்வுகள் சொல்கின்றன.  இலங்கையின் தொழிலாளர்களில் பெரும்பாலோரின் நிலையும் இதுவே.

இலங்கையில் தொழிலாளர்களின் நலன்களுக்கு முன்னுரிமை கொடுக்கும் அரசியலைப் பலப்படுத்துவதன் அவசியம் வெளிப்படை. இதை ஒரு பரந்த நோக்குள்ள இடதுசாரி இயக்கத்தாலேயே செய்யமுடியும் என்பதும் வெளிப்படை.  அத்தகைய இயக்கம் எதிர்கொள்ளும் சவால்களில்  இனவாதத்தின் செல்வாக்கிலிருந்து தொழிலாளர்களை விடுவிப்பதும் இனங்களின் சமத்துவத்தின் ஆதரவாளர்களாக அவர்களை மாற்றுவதும்  அதிமுக்கியம் பெறுகின்றன. சிங்கள-பௌத்த அரசின் சீர்திருத்தமின்றி இனங்களின் சமத்துவம் சாத்தியமில்லை. சிங்கள மக்களின் சம்மதமின்றி அரசின் சீர்திருத்தம் சாத்தியமாகாது. இனவாதக் கருத்தியலின் மேலாட்சி தொழிலாளர்களின் நலன்களுக்கு விரோதமானது என்பது அப்பட்டமான உண்மையாயினும் ஒரு மாற்று மேலாட்சியைக் கட்டி எழுப்புவது சுலபமான காரியமல்ல என்பது இதுவரையிலான அநுபவம். இதற்கு ஒரு தெளிவான, ஆழமான அரசியல் கல்வித்திட்டமும் அதனுடன் இணைந்த செயல்திட்டமும் வேண்டும். இது பற்றிய ஆய்வுகளும் விவாதங்களும் தேவை. இதுவே இந்த வருட மேதினத்தைச் சூழ்ந்துள்ள அரசியல் மீண்டும் நமக்கு நினைவூட்டும் பாடம்.

Please follow and like us:

 மாற்றமும் மரபு பேணலும் இந்து சாதனம் திருஞானசம்பந்தபிள்ளையின் ‘உலகம் பலவிதம்’ பற்றி ஒரு விமர்சனம்

 

சமுத்திரன்

நூல் விமர்சனம்

உலகம் பலவிதம்

ம. வே. திருஞானசம்பந்தப்பிள்ளை (1885-1955)

பதிப்பாசிரியர்: சோமேசசுந்தரி கிருஷ்ணகுமார்

வரலாற்றுத்துறை, யாழ்ப்பாணப் பல்கலைக்கழகம்

பதிப்பாளர்: நவரத்தினம் அசோகன், தலைவர், யாழ்ப்பாணம் இந்துக் கல்லூரி பழையமாணவர் சங்கம், கொழும்பு, 2017. பக்கங்கள்: 687

அறிமுகம்

ம. வே. திருஞானசம்பந்தப்பிள்ளை 1912 – 1947 காலத்தில் யாழ் இந்துக் கல்லூரியில் முப்பத்தைந்து வருடங்கள் ஆசிரியராகக் கடமையாற்றியவர். அத்துடன் 1912 – 1951 காலத்தில் யாழ்ப்பாணத்தில் 1888ல் உருவாக்கப்பட்ட சைவபரிபாலன சபையினால் வெளியிடப்பட்ட ‘இந்து சாதனம்’ பத்திரிகையில் நாற்பது ஆண்டுகள் முதலில் உதவி ஆசிரியராகவும் அதைத் தொடர்ந்து ஆசிரியராகவும் பணியாற்றியவர். இந்தக் காலத்தில் அவர் அந்தப் பத்திரிகைக்கு பத்தி மற்றும் புனைகதை எழுத்தாளராகத் தொடர்ச்சியாகப் பங்களிப்புக்களைச் செய்துள்ளார். ‘உலகம் பலவிதம்’ எனும் தலைப்பிலேயே இவரது எழுத்துக்கள் இந்து சாதனத்தில் பதிவு செய்யப்பட்டன. மேலும் பல நூல்களையும் எழுதி வெளியிட்டுள்ளார். இவரது தந்தையார் மட்டுவில் க. வேற்பிள்ளை உபாத்தியாயர் ஆறுமுக நாவலரின் மாணவராகவும் பின்னர் சிதம்பரத்திலிருந்த நாவலர் கல்விக்கூடத்தின் தலைமை ஆசிரியராகவும் இருந்தவர்.

‘உலகம் பலவிதம்’ எனும் தலைப்பில் வெளிவந்துள்ள இந்தப் பாரிய பதிப்பில் ம. வே. திருஞானசம்பந்தப்பிள்ளை (ம.வே.தி) 1922 -1951காலத்தில் இந்துசாதனத்தில் எழுதிய பத்திகள் மற்றும் புனைகதைகளைத் திரட்டித் தந்துள்ளார் யாழ்ப்பாணப் பல்கலைக்கழக வரலாற்றுத்துறையைச் சேர்ந்த சோமேசசுந்தரி கிருஷ்ணகுமார். இது ஒரு சுலபமான காரியமல்ல என்பதை இந்த நூலைப் பார்ப்பவர் அறிவர். பல தசாப்தங்களுக்கு முன் பிரசுரிக்கப்பட்ட இந்து சாதனம் இதழ்களைத் தேடி அலசி ஒருவரின் எழுத்துக்களைச் சேகரித்து வகைப்படுத்தி ஒரு ஒழுங்குமிக்க தொகுப்பாக்குவது ஒரு பாரிய வேலை என்பதில் சந்தேகமில்லை.  சில ஆக்கங்கள் முழுமையாகக் கிடைக்கவில்லை என்பதையும் அறியத்தருகிறார். பதிப்பாசிரியர் சோமேசசுந்தரிக்கு எனது பாராட்டுக்கள். இந்த நூலை யாழ்ப்பாணம் இந்துக்கல்லூரியின் 125 ஆம் ஆண்டு விழாவின் (2015) ஒரு பதிப்பாக வெளியிட்ட அந்தக் கல்லூரியின் பழைய மாணவர் சங்கத்திற்கும் பாராட்டுக்கள்.

பதிப்பாசிரியர் கருத்தில்: ‘20ம் நூற்றாண்டின் முற்பகுதியில், ஈழத்தமிழர்களின், குறிப்பாக யாழப்பாணத் தமிழர்களின், சமூகவியல், மானுடவியல், ஊடகவியல், அரசியல், தேசியம், புலப்பெயர்வு, இலக்கிய ஓட்டம், தமிழ்நடை போன்றவற்றை வரலாற்றுப் பார்வையுடன் ஆராய விரும்புவோருக்கு திருஞானசம்பந்தப்பிள்ளையின் எழுத்துக்கள் அரியதொரு ஆவணம். உள்நாட்டிலும் வெளிநாட்டிலும் தமிழ் கற்கும் மாணவருக்கு, ஈழத்தமிழ் உரைநடை – படைப்பிலக்கிய வளர்ச்சியின் ஒரு காலகட்டத்தைத் தரிசிக்க தரமான பயிற்சிநூல். ஏனையோருக்கு சுவையான வாசிப்பு.’ உண்மைதான். ஆயினும் இந்த நூலின் பயன்பாட்டை மதிப்பிடும்போது ம. வே. தி அவர்களின் சமூகக் கண்ணோட்டமும் பிரதானமாக ஆராயப்படும். சமூகப் பின்னணியைப் பொறுத்தவரைஅவர் யாழ்ப்பாணத்தின் சைவவெள்ளாள (சைவ வேளாள) பிரிவைச் சேர்ந்த கல்வியாளர். பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டில் ஆறுமுக நாவலரின் (1872-1879) முன்னெடுப்பில் கிறிஸ்துவமயமாக்கலுக்கு எதிராக முகிழ்த்து வளர்ந்த சைவசமய மறுமலர்ச்சி இயக்கத்தின்  இருபதாம் நூற்றாண்டின் போக்கினைப் பிரதிபலிக்கும் அறிவாளர், ஆற்றலும் விசுவாசமும் மிக்க பிரச்சாரகர், என அவரை இனங்காண்பது நியாயமானது என்பது அவரின் எழுத்துக்களிலிருந்து தெளிவாகிறது. அவரின் உலகப்பார்வையை அன்றைய யாழ்ப்பாணத்தில் மேலாட்சி நிலை பெற்ற சைவமதக் கலாச்சார மறுமலர்ச்சிக் கருத்தியலே வரையறுத்து நெறிப்படுத்தியது. ‘சமயாபிமானம், சாதியபிமானம், தேசாபிமானம், பாஷாபிமானம் என்ற நான்கினுள் முதல் வைத்து எண்ணப்பட்ட சமயாபிமானமே சிறந்ததாகும்’ எனும் அவரின் கூற்று அவருடைய நிலைப்பாட்டைப் புரிந்து கொள்ள உதவுகிறது.[1]

பிரித்தானிய கொலோனிய ஆட்சியின் கீழ் (1796 – 1948) பலவிதமான மாற்றங்கள் இடம்பெறும் ஒரு காலகட்டத்தில் அவர் வரைந்த கட்டுரைகளும் ஆக்க இலக்கியப் படைப்புக்களும் சமூக, அரசியல், கலாச்சார பரிமாணங்களைக் கொண்டவை. அவருடைய பங்களிப்புக்கள் ஆய்வாளர்களால் பல துறைசார் கோணங்களிலிருந்து ஆராயப்படும் என எதிர்பார்க்கலாம். இந்த நூலைப் பற்றிய எனது பார்வை ஒரு சமூக விமர்சனப் பார்வை எனலாம். இந்த நூல் நாவலர் பரம்பரையில் வந்த ஒரு சைவாசாரிய அறிஞரின் ஆக்கங்களின் திரட்டு.  அவரது நிலைப்பாட்டிலிருந்து  எப்படி அவர் வாழ்ந்த கால யாழ்ப்பாணத்தின் சமூக மாற்றங்களை, முரண்பாடுகளைப் பார்த்தார், ஆராய்ந்தார், விமர்சித்தார் என்பதை அறிய உதவும் பயன்பாடுமிக்க ஆவணம். அத்துடன் அன்றைய இலங்கை அரசியல், சர்வதேச போக்குகளின் உள்நாட்டுத்தாக்கங்கள் பற்றிய அவரின் கருத்துக்களையும் அறியமுடிகிறது.

ம. வே. தியின் 70 வருட வாழ்க்கையின் (1885-1955) பெரும்பகுதி (ஏறக்குறைய 63 வருடங்கள்) பிரிட்டிஷ் கொலோனிய ஆட்சியின் (1796-1948) கீழே கழிந்தது. இந்தக் காலப்பகுதியில் இலங்கை தொடர்ந்தும் பல சமூக, பொருளாதார மாற்றங்களுக்குள்ளானது. கொலோனிய ஆக்கிரமிப்பின் கீழேயே இலங்கையின் நவீனமயமாக்கல் இடம்பெற்றது. இந்த மாற்றங்களுக்கு விசேட பிரதேச-சமூகரீதியான தன்மைகளிருந்தன. வடபகுதியில் சந்தை உறவுகளும் அவற்றுடன் பணப்புழக்கமும் பரவி வளர்ந்த போதும் அங்கு கொலோனிய கால பெரு முதலீட்டாளர்களைக் கவரும் வளங்கள் இருக்கவில்லை.[2] ஆயினும் பிரிட்டிஷ் ஆட்சியில் யாழ்ப்பாணக் குடாநாட்டிற்குள் கிறிஸ்துவ மிஷனரிகள் பெருமளவில் வந்திறங்கி மதமாற்றத்துடன் இணைந்த ஆங்கில, தமிழ்க் கல்வி நிறுவனங்களை நிறுவிப் பல செயற்பாடுகளில் ஈடுபட்டதும் அவை மேற்கொண்ட மதமாற்றத்திற்கு எதிராக எழுந்த சைவமத மறுமலர்ச்சி இயக்கத்தினரின் செயற்பாடுகளும் அந்தப் பிரதேசத்தின் வரலாற்றுப் போக்கில் முக்கிய செல்வாக்குச் செலுத்தின. அன்றைய யாழ்ப்பாணத்தில் மாற்றத்திற்கும் மரபு பேணலுக்கு மிடையிலான முரண்பாடுகளை, சமரசங்களை அறிய இந்த நூல் பயனுள்ளது. பின்னோக்கிப் பார்க்குமிடத்து, மாற்றம்-மரபு பேணல் முரண்பாட்டில் மரபுகளும் மதமும் மாற்றமடைவது தவிர்க்கமுடியாதது என்பது தெளிவாகிறது. நூலின் சில அம்சங்களைப் பார்க்குமுன் அந்தக் காலகட்டத்தின் வரலாற்றுச் சூழல் பற்றிய சில தகவல்கள் ம. வே. தியின் பங்களிப்பினைத் தெளிவாக விளங்கிக்கொள்ளவும் விமர்சிக்கவும் உதவும் என நம்புகிறேன்.

வரலாற்றுப் பின்னணி

இலங்கையில் பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டில் ஆங்கிலக் கல்வியைப் பல மிஷனரி அமைப்புக்கள் கொலோனிய அரசின் அனுசரணையுடன் கிறிஸ்துவமயமாக்கலை நோக்காகக் கொண்டு அறிமுகம் செய்தன. யாழ்ப்பாணத்தில் மதமாற்றத்தாலும் ஆங்கிலக் கல்வியாலும் பெரிதும் பயனடைந்தவர்கள் வெள்ளாள சாதியைச் சேர்ந்த ஒரு சிறுபான்மையினரே. மதம் மாறாது பல சைவர்கள் கிறிஸ்துவப் பாடசாலைகளில் கல்வி கற்றனர் என்பதும் உண்மை. மதம் மாறுவதை ஊக்கிவிக்க அமெரிக்க மிஷனரிகளுக்கூடாக அமரிக்கத் தனிநபர்கள் மாணவர்களுக்குக் கல்விகற்கப் பண உதவிகள் செய்தனர். இப்படி மதம் மாறியோர் தமக்குப் பண உதவி செய்த அமெரிக்கரின் பெயர்களைத் தமது கிறிஸ்துவப் பெயர்களாக ஏற்றுக்கொண்டனர்.[3] தாழ்த்தப்பட்ட சாதி (தீண்டாச்சாதி) மாணவர்களுக்கும் கிறிஸ்துவ, ஆங்கில, தமிழ் கல்வியை வழங்க மிஷனரிகள் தயாராயிருந்த போதும் வெள்ளாளரின்  எதிர்ப்பினால் அந்தச் சாதிகளைச் சேர்ந்த ஒரு சிலர் மட்டுமே அந்தச் சந்தர்ப்பத்தினால் பயனடைய முடிந்தது. வெள்ளாளருக்கும் தீண்டாச்சாதியினருக்கும் இடையேயுள்ள சாதிகளைச் சேர்ந்த சிலரும் கிறிஸ்துவ பாடசாலைகளில் கல்வி கற்றனர். யாழ்ப்பாண வெள்ளாள சமூகத்திலிருந்து ஒரு கிறிஸ்துவ மேனிலையாளர் மட்டம் உருவாகிக் கொண்டிருந்தது. அதே வெள்ளாள சமூகத்தின் சைவ மேனிலையாளரிடமிருந்து கிறிஸ்துவ மயமாக்கலுக்கு எதிராகப் பலமான சைவசமய மறுமலர்ச்சி இயக்கமும் தோன்றியது.  இந்த இயக்கம் மிஷனரிகள் கொண்டுவந்த கொலோனிய ஆங்கிலக் கல்வியை எதிர்க்கவில்லை, கிறிஸ்துவ மதமாற்றத்தையே எதிர்த்தது.

பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டின் முற்பகுதியிலிருந்து (1813) புரொட்டெஸ்டண்ட் (Protestant)  கிறிஸ்துவ மிஷனரி அமைப்புக்கள் யாழ்ப்பாணத்தில் நிலைகொள்ளத் தொடங்கின.[4] அமெரிக்க, வெஸ்லிய, மற்றும் அங்கிளிக்கன் மிஷனரி அமைப்புக்கள் கிறிஸ்துவக் கோவில்கள் மற்றும் கிறிஸ்துவ தமிழ், ஆங்கிலப் பாடசாலைகளை  ஸ்தாபிப்பதில் குடாநாட்டின் பல பகுதிகளில் தீவிரமாக ஈடுபட்டன. உதாரணமாக தெல்லிப்பழை, வட்டுக்கோட்டை, மானிப்பாய், உடுவில், பண்டத்தரிப்பு, யாழ் நகர்ப்புறம் போன்ற இடங்கள் பிரதான நிலையங்களாயின. மிஷனரியினர் மருத்துவ சேவை, பாடநூல்களின் உருவாக்கம், மொழிபெயர்ப்புப் போன்ற செயற்பாடுகளிலும் ஈடுபட்டனர். மிஷனரிகள் பெண்களின் கல்வியை ஊக்கிவித்தனர். அத்துடன் தாழ்த்தப்பட்ட சாதி மாணவர்கள் சிலரும் கிறிஸ்துவ பாடசாலைகளுக்கு அநுமதிக்கப்பட்டனர். ஆயினும் ஏற்கனவே குறிப்பிட்டதுபோல் உயர்சாதிக் கிறிஸ்துவர்களின் எதிர்ப்பினால் இது பிரச்சனைக்குள்ளானது. வெள்ளாள சாதி மாணவர்கள் ‘கீழ் சாதி’ மாணவர்கள் தம்முடன்  சமஆசனத்தில் அமர்வதை ஏற்க மறுத்தனர். மிஷனரிப் பாடசாலைகள் கிறிஸ்துவத்தையும் ஆங்கிலத்தையும் மட்டுமன்றி நவீன விஞ்ஞானம், கணிதம், மேற்கத்திய நாகரீகத்தின் வரலாறு போன்றவற்றையும் போதித்தன. சுருங்கக் கூறின் பிரிட்டிஷ் கொலோனிய சேவைக்கு உதவ வல்ல கல்வியை அவை உள்நாட்டவருக்கு வழங்கின. அதேவேளை ஆங்கில மொழிப்புலமை ஒருவருக்கு நவீன அறிவின் திறவுகோல்போலானது.

1841ல் இரண்டு கிறிஸ்துவத் தமிழர்கள் ‘Morning Star’, ‘உதய தாரகை’ எனும் பெயர்களில் ஆங்கில, தமிழ் பத்திரிகைகளை மாதம் இரு முறை பிரசுரித்தார்கள். கிறிஸ்துவத்தை பரப்புவதுடன் விஞ்ஞானம், விவசாயம் போன்ற துறைகள் பற்றியும் இந்தப் பத்திரிகைகள் கட்டுரைகளைப் பிரசுரித்தன. சைவமதத்திற்கு எதிரான பிரச்சாரங்களில் இந்தப் பத்திரிகைகள் தீவிரமாக ஈடுபட்டன. யாழ்ப்பாண சமூகத்தின் சைவமதத் தலைவர்கள் இதற்கெதிரான தமது செயற்பாடுகளைத் தீவிரப்படுத்தினர். யாழ்ப்பாணத்தில் கிறிஸ்துவமயமாக்கலுக்கு எதிரான கருத்துக்கள், நடைமுறைகள் ஆறுமுக நாவலருக்கு முன்னரே ஆரம்பித்திருந்தன. ஆயினும் அந்த எதிர்ப்பை ஒரு சைவசமய மறுமலர்ச்சி இயக்கமாக சைவ சித்தாந்த மார்க்கத்தில் கருத்தியல்ரீதியாகக் கட்டியெழுப்பி முன்னெடுப்பதில் ஆறுமுக நாவலர் தலையாய பங்கினை வகித்தார். மிஷனரிகளின் செயற்பாடுகள் மற்றும் கிறிஸ்துவம் பற்றி அவருக்கிருந்த நேரடியான அறிவையும் அனுபவத்தையும் தனது திட்டத்தை வகுப்பதற்கு நாவலர் நன்கு பயன்படுத்தினார். யாழ்ப்பாணத்தில் வெஸ்லிய மிஷன் பாடசாலையில் (பின்னர் இது யாழ் மத்திய கல்லூரியாகியது) கல்வி கற்ற நாவலர் அதே பாடசாலையில் 1841-1848 காலகட்டத்தில் தமிழ் மற்றும் ஆங்கில மொழி ஆசிரியராகக் கடைமையாற்றினார். அதேகாலத்தில் தலைமை ஆசிரியர் பேர்சிவல் பாதிரியார் மேற்கொண்ட பைபிளின் தமிழ் மொழி பெயர்ப்பு முயற்சியில் ஒரு உதவியாளராகவும் செயற்பட்டார். இவற்றிற்கூடாக அவர் பெற்ற அறிவு, அநுபவம், மற்றும் நவீன கல்வியூட்டல், தொடர்பாடல் நுட்பவியல்கள் பற்றிய பரிச்சியம் ஆகியவற்றை கிறிஸ்துவமயமாக்கலுக்கு எதிரான பிரச்சாரத்தை வகுப்பதற்கும், அதற்கு ஏற்றவகையில் சைவ சித்தாந்தம் பற்றிய அவரது வியாக்கியானங்களையும் விளக்கங்களையும் உரைநடையில் பிரசுரங்களாக வெளியிடவும் உதவின. அவரது ஆங்கிலப் புலமை கிறிஸ்துவ மதம் தொடர்பான இலக்கியங்களை அறிய உதவியதுபோல் சமஸ்கிருத மொழியாற்றல் அந்த மொழியிலிருந்த சமய சாத்திரங்களைக் கற்றறிந்து தமிழில் பயன்படுத்த உதவியது.

கல்விக்காகக் கிறிஸ்துவர்களாக மாறும் போக்கினைத் தடுக்கும் நோக்கில் 1842 ஆம் ஆண்டு குடாநாட்டின் பல உயர்சாதிச் சைவப் பிரமுகர்கள் ஒரு சைவப்பாடசாலையையும் பதிப்பகத்தையும் நிறுவும் முன்னெடுப்பில் இறங்கியபோது நாவலர் வெஸ்லிய பாடசாலையில் ஆசிரியராயிருந்தபோதும் ஒத்துழைப்பு வளங்கினார். 1848ல் அந்தப் பதவியிலிருந்து முற்றாக விலகித் தனது செயற்பாடுகளைத் முழுமூச்சுடன் தொடர்ந்தார். கிராமந்தோறும் சைவப்பிரகாச வித்தியாசாலைகளை நிறுவவேண்டுமென்பது அவரது நோக்கமாயிருந்தது. அதேவேளை ஆங்கிலக் கல்வியூட்டலில் மிஷனரிகள் கொண்டிருந்த ஏகபோகத்தை உடைக்கும் நோக்கில் 1872ஆம் ஆண்டில் ஒரு சைவ ஆங்கிலக் கல்லூரியை நிறுவினார். இதுவே 1890ல் யாழ்ப்பாண இந்துக் கல்லூரியாக ஸ்தாபிக்கப்பட்டது. கிறிஸ்துவமயமாக்கலுக்கு எதிராக சிந்தனாரீதியிலும் நிறுவனரீதியிலும் செயற்படக்கூடிய சைவசித்தாந்த அறிவாளர்களை உருவாக்குவதில் நாவலர் கண்ணாயிருந்தார். அதில் வெற்றியும் கண்டார். மிகுந்த வளங்களுடனும் ஆட்சியாளரின் ஆசிகளுடனும் மிஷனரிகள் தமது மதமாற்றத் திட்டத்தைக் குடாநாட்டில் நடைமுறைப்படுத்தினர். அவற்றின் செயற்பாடுகளின் விளைவாக நவீன கல்வி, விசேடமாக ஆங்கிலமூலக் கல்வி, யாழ்ப்பாணத்திற்கு வந்தது. ஆனால் மிஷனரியினரின் பிரதான நோக்கமாயிருந்த மதமாற்றம் அவர்கள் எதிர்பார்த்த வெற்றியைக் கொடுக்கவில்லை. ஒரு சிறுபான்மைத் தொகையினரையே மதமாற்றம் செய்ய முடிந்தது. அவர்களின் முதலீடுகளுடனும் விடாமுயற்சியுடனும் ஒப்பிடும்போது இந்த விடயத்தில் அவர்களுக்குக் கிடைத்த முடிவு ஏமாற்றத்தையே கொடுத்திருக்க்வேண்டும். இதை ஏற்றுக்கொள்ளும் யாழ் பேராயர் சபாபதி குலேந்திரன் இதற்கான பிரதான காரணம் நாவலரின் செயற்பாடுகளே என நம்புகிறார்.[5]

இந்தச் சைவசமய மறுமலர்ச்சி இயக்கத்தின் பிரதான சமூகத்தளம் யாழ்ப்பாணத்தில் அதிகார மேலாதிக்க நிலையிலிருந்த  வெள்ளாள சாதியினரே. மாறும் சூழலில் அன்றைய நிலமானிய சாதிமுறையைப் பேணுவது நாவலரின் சைவசித்தாந்த மறுமலர்ச்சியின் கொள்கையாகவும் நடைமுறையாகவும் இருந்தது. பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டுக் கொலோனிய கால யாழ்ப்பாண சமூகத்தில் சைவ வெள்ளாளிய கருத்தியலைக் கட்டமைப்பதில் பிரதான பிதாமகராக நாவலர் விளங்கினார். ஒருபுறம் இது குடாநாட்டில் கிறிஸ்துவத்தின் பரவலைத் தடுக்க உதவியது மறுபுறம் அங்கு பெரும்பான்மையினராயிருந்த வெள்ளாரின் சாதி-மதரீதியான கூட்டு அடையாளத்தைப் பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டுக் கொலோனிய சூழலில் கட்டியெழுப்பியது. வெள்ளாள சமூகத்திற்குள் வர்க்க, அந்தஸ்து வேறுபாடுகள், ஏற்றத்தாழ்வுகள் இருந்தன. ஆயினும் சைவ வெள்ளாளிய கூட்டு அடையாளம் இந்த வேறுபாடுகளை உள்ளடக்கும் கருத்தியலாகக் கட்டமைக்கப்பட்டது. இது யாழ்ப்பாண சமூகத்தில் வெள்ளாளரின் சாதி மற்றும் சொத்துடைமைரீதியான மேலாதிக்கத்தை மேலும் பலப்படுத்தியது. கிறிஸ்துவ மதமாற்றத்திற்கு எதிராகவும் சைவாசாரப் பிரச்சாரத்திற்கும் நவீன வழிகளைப்பயன்படுத்திய நாவலரிடம் சமூகத்தின் எதிர்காலம் பற்றி நவீன ஜனநாயக விழுமியங்களால் ஆகர்சிக்கப்பட்ட பரந்த பார்வை இருக்கவில்லை. புறநிலை மாற்றங்களின் மத்தியிலும் சைவவெள்ளாளிய கருத்தியலின் தொடர்ச்சியான செல்வாக்கையும் அதன் தாக்க எதிர்த்தாக்கங்களையும் இருபதாம் நூற்றாண்டில் கண்டோம். குடாநாட்டில் ஒரு பலமான பிராமண-வெள்ளாள இணைப்பும் இருந்தது. ஆயினும் அதிகாரம் சூத்திர வர்ணத்திரான வெள்ளாள மேனிலையாளரின் கைகளிலேயே இருந்தது. பிராமணர் சடங்குரீதியில் மட்டுமே அதியுயர் சாதியாக மதிக்கப்பட்டனர்.

அன்றைய யாழ்ப்பாணச் சூழலில் கிறிஸ்துவமயமாக்கலின் எதிர்ப்பென்பது அந்தப் பிரதேசத்தவரின் மிகப்பெரும்பான்மையினரின் மதமான சைவமதத்தினைப் பாதுகாப்பதென்பது தவிர்க்கமுடியாததாயிருக்கலாம். ஆயினும் அந்த ‘மறுமலர்ச்சி’ சமூகரீதியில் முன்நோக்கிய சீர்திருத்த இயக்கமாக மலரவில்லை. ஆகக்குறைந்தது தீண்டாமையை அகற்றும் சீர்திருத்தச் சிந்தனைகூட அதனிடம் இருக்கவில்லை. மாறாக நிலமானிய சாதிய அதிகாரத்தையும் மரபுகளையும் பேணும் போக்கே மேலாதிக்கம் செலுத்தியது. சூத்திர வர்ணத்தினரான வெள்ளாளரைப் பிராமணியமயப்படுத்துவதில் கண்ணாயிருந்த நாவலர் அவர்களை சற்சூத்திரர் – அதாவது உயர்ந்த சூத்திரர் – எனப்பெருமையுடன் குறிப்பிட்டார். சைவ வெள்ளாளருக்குள் சைவக்கிரியைகளை ஒழுங்காக அனுட்டிக்கும் ஒரு தூய சைவ வெள்ளாளர் மட்டமும் உருவானது.

நாவலருக்குப் பின்

நாவலருக்குப்பின் அவரது முயற்சியைத் தொடரும் நோக்கில் அவருடன் நெருக்கமாக ஒத்துழைத்தவரான பொன்னம்பலபிள்ளையின் தலைமையில் 1888ல் சைவ பரிபாலன சபை நிறுவப்பட்டது. இந்த அமைப்பால் 1889 ஆம் ஆண்டிலிருந்து  ‘இந்து சாதனம்’, ´The Hindu Organ´ ஆகிய இரு பத்திரிகைகளும் மாதம் இருமுறை பிரசுரிக்கப்பட்டன. சபையின் முயற்சிகளால் குடாநாட்டில் பல தமிழ், ஆங்கில சைவப்பாடசாலைகள் தோன்றின. ஆங்கிலக் கல்வி வழங்குவதில் கிறிஸ்துவக் கல்லூரிகளுடன் போட்டிபோடவல்ல இந்துக் கல்லூரிகள் உருவாயின. 1869ஆம் ஆண்டு கொலோனிய அரசு எல்லா மதங்களுக்கும் மதச்சார்பற்ற கல்வியை வழங்கத் தமது பாடசாலைகளை நிறுவும் உரிமையைச் சட்டபூர்வமாக்கியது. அத்தகைய பாடசாலைகளை அமைப்பதற்கு அரச உதவியைப் பெறும் வாய்ப்பும் இருந்தது. ஆங்கிலக் கல்வியை மேலும் பரவலாக்கும் நோக்கிலேயே இந்த மாற்றம் கொண்டுவரப்பட்டது. இதுவும் இந்து/சைவப் பாடசாலைகளை நிறுவ உதவியது. இருபதாம் நூற்றாண்டின் முற்பகுதியில் யாழ்ப்பாணத்தின் பல பகுதிகளில் ஆங்கில மற்றும் தமிழ்ப் பாடசாலைகள் இயங்கின. எழுத வாசிக்கத்தெரிந்தோர் தொகை அதிகரித்தவண்ணமிருந்தது. இதனால் ஆங்கில, தமிழ் பத்திரிகைகளை வாசிப்போரின் தொகையும் அதிகரித்தது. ஆயினும் பாடசாலைகளில் சாதிப்பாகுபாடு, தீண்டாமை, பெரிய பிரச்சனையாகவிருந்தது. பல பாடசாலைகள் ‘பஞ்சமர்’ சாதிகளைச் சேர்ந்த மாணவர்களை அநுமதிக்க மறுத்தன. அவர்களை அநுமதித்த பாடசாலைகளில் அவர்களுக்கு உயர்சாதி மாணவர்களுடன் சம ஆசனம் மறுக்கப்பட்டது. கொழும்புக்கு அடுத்ததாக யாழ்ப்பாணத்தில் பெருந்தொகையான பாடசாலைகளிருந்தாலும் வெள்ளாள ஆதிக்கம் தாழ்த்தப்பட்ட சாதியினர் கல்வி கற்பதற்குப் பல தடைகளைப் போட்டது.

ஆங்கிலக் கல்வி பெற்ற யாழ்ப்பாணத்தவர்களுக்கு அரசின் பல சேவைகளிலும் தனியார் துறைகளிலும். வேலைவாய்ப்புக்கள் கிடைத்தன. துறைசார் உயர் கல்வியைப் பெற்றவர்கள் நிர்வாக சேவை, மருத்துவம், பொறியியல் போன்ற துறைகளில் கடைமயாற்றினார்கள். இலங்கையில் மாத்திரமன்றி மற்றைய பிரிட்டிஷ் கொலொனிகளிலும் யாழ்ப்பாணத்தவர்களுக்கு வேலைவாய்ப்புக்கள் கிடைத்தன. விசேடமாக மலாயாவுக்கும் சிங்கப்பூருக்கும் பலர் புலம் பெயர்ந்தனர். கல்விக்கூடான சமூக நகர்ச்சி யாழ்ப்பாணத்தின் சமூக அமைப்பில் மாற்றங்களை ஏற்படுத்தின. சாதியமைப்பும் அதன் அம்சமான நிலமானிய விழுமியங்களும் பலமாயிருந்தபோதும் அங்கு வர்க்கரீதியான சமூக வேறுபடுத்தலும் நவீன வாழ்முறை மாற்றங்களும் இடம்பெற்றவண்ணமிருந்தன. கல்விக்கூடான சமூக நகர்ச்சியின் விளைவாக ஒரு நடுத்தர வர்க்கம் உருவாகிக் கொண்டிருந்தது. இதிலிருந்து ஒரு சிலர் கொலோனிய பொருளாதாரம் கொடுத்த சந்தர்ப்பங்களைப் பயன் படுத்தி நாட்டின் செல்வந்த வர்க்கத்துடன் இணையும் போக்கும் இருந்தது. இன்னொருபுறம் வர்த்தகர்களாகப் பலர் யாழ்ப்பாணத்திலிருந்து கொழும்புக்கும் தெற்கின் பிறபகுதிகளுக்கும் சென்று கடைகளை நிறுவித் தொழில் செய்தனர். கைவினைஞர் சமூகங்களைச் சேர்ந்த சிலர் யாழ் நகரில் தமது சொந்த சிறுதொழில் நிலையங்களை நிறுவினர். தெற்கிலே வளரும் சந்தையை நோக்கி யாழ்ப்பாணத்தில் சிறு பண்ணை விவசாயத்தின் பணப்பயிர்மயமாக்கல் மேலும் விருத்தி பெற்றது. இதேபோன்று கடற்றொழில் உற்பத்தியின் சந்தைமயமாக்கலும் இடம்பெற்றது. யாழ்ப்பாணம் பெருமளவில் ஒரு குட்டி முதலாளித்துவத் தன்மைகொண்ட பணப்பொருளாதாரமாக தொடர்ந்து மாறிக்கொண்டிருந்தது. தாழ்த்தப்பட்ட சாதியினர் கூலி உழைப்பாளர்களாகும் போக்குத் தொடர்ந்தது. வர்க்க வேறுபடுத்தல் சாதியை ஊடறுக்கும் போக்கு சமூகமாற்றத்தின் குணாம்சங்களில் ஒன்றாகிறது. சமூக நகர்ச்சியும் உள்நாட்டு, வெளிநாட்டுப் புலப்பெயர்வும் யாழ்ப்பாண தமிழ் சமூகத்தின் அரசியல் பொருளாதாரத்தின் புவியியலை குடாநாட்டிற்கும் அப்பால் விரிவாக்கிய வண்ணமிருந்தது. இந்தப் புவியியல்ரீதியான போக்குப் பல காரணங்களால் இன்றும் தொடர்கிறது.  இது குடாநாட்டின் சமூகமாற்றத்தின் ஒரு முக்கிய பரிமாணம்.

பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டின் பிற்பகுதியிலிருந்து தெற்கிலே அநகாரிக தர்மபாலா (1864-1933) போன்றோரின் முன்னெடுப்பில் சிங்கள பௌத்த மறுமலர்ச்சி இயக்கம் உருவாகிப் பரந்த ஆதரவுடன் வளரத் தொடங்கியது.[6] கொலோனிய ஆட்சியாளர் ஆரம்பித்த சிங்கள, தமிழ் இனத்துவ அடையாள வேறுபடுத்தல் அந்த இனங்களின் அரசியல் மேனிலையாளர்களால் மேலும் பலமூட்டப்படும் போக்கு இருபதாம் நூற்றாண்டில் எழுகிறது. அதேவேளை மேற்கிலிருந்து தாராளவாத, ஜனநாயக, சோஷலிச சிந்தனைகள் இலங்கைக்கு வருகின்றன.

இந்த வரலாற்றுப் பின்னணியிலேயே இருபதாம் நூற்றாண்டின் முற்பகுதியில் ம. வே. தி இந்துசாதனத்தில் கடமையாற்ற ஆரம்பிக்கிறார். அவர் பத்திரிகையாளராக இருந்த சமகாலத்தில் இலங்கையின் அரசியல்  புதிய முனைப்புக்களையும் சில முக்கிய மாற்றங்களையும் கண்டது. இந்தியாவில் எழுந்துவந்த சுதந்திரப் போராட்டத்தால் இலங்கையில் படித்த இளைஞர்கள் பலர் ஆகர்சிக்கப்பட்டார்கள். விசேடமாக யாழ்ப்பாணத்தில் 1924ஆம் ஆண்டு முற்போக்கு இளைஞர்கள் குழு ஒன்று ‘மாணவர் கொங்கிரஸ்’ எனும் பெயரில் ஒரு அமைப்பை உருவாக்கியது. பின்னர் இது 1930ல்

யாழ்ப்பாண வாலிபர் கொங்கிரஸ் (Jaffna Youth Congress – JYC) என பெயரிடப்பட்டது. யாழ்ப்பாணக் கல்லூரியில் இளம் ஆசிரியராயிருந்த காந்தியவாதி ஹண்டி பேரின்பநாயகம் இதன் முக்கிய தலைவர்களில் ஒருவர். இவருடன் நடேசன் (பின்னர் பிரபல சட்டவாளராகவும் செனட்டராகவும் இருந்தவர்), நேசையா, ஒறேற்றர் சுப்பிரமணியம் போன்ற பலர் JYCல் முக்கிய பங்கு வகித்தனர். JYC நாட்டிற்குப் பூரண சுதந்திரம், மதச்சார்பற்ற அரசு, இனங்களின் ஐக்கியம், தாய்மொழிக் கல்வி, சாதி ஒடுக்குமுறையின் ஒழிப்பு, இறக்குமதி பொருட்களில் தங்கியிருப்பதைக் குறைக்கும் நோக்கில் உள்நாட்டு உற்பத்தியை விருத்தி செய்தல் போன்ற முற்போக்குக் கொள்கைகளைக் கொண்டிருந்தது. இதனால் அது தெற்கிலும் பல அறிவாளரின் ஆதரவைப் பெற்றது. ‘சூரியமல்’ இயக்கமும் அதைத்தொடந்து 1935ல் பிறந்த லங்கா சமசமாஜக் கட்சியும் JYCக்கு நெருக்கமான கொள்கைகளைக் கொண்டிருந்தன. இந்தக் கட்சியின் வருகையுடன் இலங்கையில் சர்வதேசத் தொடர்புகளைக் கொண்ட ஒரு இடதுசாரி இயக்கம் உருவாகி முன்னேறியது. தொழிலாள வர்க்கத்தின் உரிமைகளுக்காகவும் பொதுமக்களின் ஜனநாயக உரிமைகளுக்காகவும் போராடிய இந்த இயக்கம் அப்போது திடமான ஏகாதிபத்திய, கொலோனிய எதிர்ப்புக் கொள்கையைக் கொண்டிருந்தது. மறுபுறம் சிங்கள, தமிழ் இனத்துவ அரசியலும் வளர்ந்தது.

1931ல் டொனொமூர் சீர்திருத்தங்கள் வந்தன. கொலோனிய ஆட்சிக்குள் சர்வஜன வாக்குரிமையை டொனொமூர் ஆணைக்குழு சிபார்சுசெய்தது. பூரண சுதந்திரத்திற்கு குறைந்த எந்த மாற்றத்தையும் ஏற்பதில்லை என்ற நிலைப்பாட்டினை கொண்டிருந்த JYC டொனொமூர் சீர்திருத்தங்ளை எதிர்த்தது மட்டுமல்லாமல் அவற்றைத் தொடர்ந்து 1931ல் வந்த அரச சட்டசபைத் தேர்தலையும் பகிஷ்கரிக்கும் இயக்கத்தையும் வெற்றிகரமாக முன்னெடுத்தது. முற்றிலும் வேறுபட்ட காரணங்களுக்காக பொன் இராமநாதனும் அவர் போன்ற சிங்கள, முஸ்லிம் தலைவர்களும் சர்வஜன வாக்குரிமையை எதிர்த்தனர். இராமநாதன் 1930 நவம்பர் மாதம் மரணமடைந்தார். அதற்கு முன்னர், 1927ல் டொனொமூர் ஆணைக்குழு தனது வேலையை ஆரம்பித்திருந்தது. அதைத் தொடர்ந்து இடம்பெற்ற விவாதங்களில் அவர் சர்வஜன வாக்குரிமைக்கு எதிரான தன் கருத்துக்களை வெளியிட்டார். இது தொடர்பாக அவர் நேரடியாகக் கொலோனிய ஆட்சியாளர்களுக்குதன் நிலைப்பாட்டை எடுத்துரைக்க இங்கிலாந்துவரை சென்றார். ஆயினும் அவருடைய கருத்து அங்கும் ஏற்றுக்கொள்ளப்படவில்லை.

யாழ்ப்பாணத்தில் கிறிஸ்துவமயமாக்கல், அதற்கெதிரான சைவமத மறுமலர்ச்சி ஆகியவற்றிலிருந்து வேறுபட்டு மதச்சார்பற்றதும் கொலோனியத்திற்கு எதிரானதுமான முற்போக்கு இயக்கமாக மலர்ந்த JYC துரதிஷ்ட வசமாக நீண்டகாலம் நிலைக்கவில்லை. 1935க்குப் பின்னர் அது ஒரு இயக்கமாகச் செயலிழந்து போயிற்று. ஆனால் அத்தகைய ஒரு இயக்கம் அன்றைய யாழ்ப்பாணத்தில் உதித்தது வரலாற்று முக்கியத்துவம் வாய்ந்தது.[7] JYCன் ஆரம்பகர்த்தாக்களில் பலர் தொடர்ந்தும் முற்போக்கு அரசியல் போக்குகளுடன் தம்மை இனங்காட்டிவந்ததுடன் குடாநாட்டில் சிறந்த ஆசிரியர்களாகவும், பின்னர் (1940களிலும் பின்னரும்) பாடசாலை அதிபர்களாகவும், சமூக சீர்திருத்தவாளர்களாகவும் பங்காற்றினார்கள். அவர்கள் கடைமை ஆற்றிய பாடசாலைகளில் சாதிப் பாகுபாட்டை இல்லாதொழிக்க உழைத்தார்கள். உதாரணமாக 1944ஆம் ஆண்டு ஒறேற்றர் சுப்பிரமணியம் ஸ்கந்தவரோதயக் கல்லூரியின் தலைமை ஆசிரியராகப் பதயியேற்றபின் அந்தப் பாடாசாலையின் கதவுகளைத் தாழ்த்தப்பட்ட சாதி மாணவர்களுக்கும் உயர் சாதியினருடன் சமமாகத் திறந்து விட்டார். அத்துடன் தெற்கிலிருந்து வந்த சில சிங்கள மாணவர்களுக்கும் அனுமதி வழங்கினார். அவர் காலத்திலே ஒரு பௌத்த பிக்குவை சிங்கள மொழி ஆசிரியராகவும் நியமித்தார். அதேபோன்று ஹண்டி பேரின்பநாயகம் 1949ல் கொக்குவில் இந்துக் கல்லூரியின் தலைமை ஆசிரியரானபின் அந்தக் கல்லூரியைத் தன் பரந்த பார்வைக்கேற்ப விருத்தி செய்தார். இவை இரண்டு உதாரணங்கள்.

சமசமாஜக் கட்சியிலிருந்து பிரிந்த ஒரு குழுவினர் 1943ஆம் ஆண்டு இலங்கை கொம்யூனிஸ்ட் கட்சியை தோற்றுவித்தனர். இவ்விரு கட்சிகளும் யாழ்ப்பாணத்தில் கிளைகள் அமைத்துச் செயற்பட்டன. இந்த இரு கட்சிகளின் தோற்றத்திலிருந்தே யாழ்ப்பாணத்தைச் சேர்ந்த சில அறிவாளர்கள் அவற்றில் முக்கிய பங்குகளை வகித்தனர்.[8] 1945ஆம் ஆண்டு இலங்கை கொம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் அறிவாளராகவும் செயற்பாட்டாளாராகவும் யாழ்ப்பாணத்தில் நன்கறியப்பட்ட மு. கார்த்திகேசன் சம்பந்தபிள்ளை கடமையாற்றிக் கொண்டிருந்த யாழ் இந்துக் கல்லூரியில் ஆங்கில ஆசிரியராக நியமிக்கப்பட்டார்.  அந்தக் காலகட்டத்தில் 1942ல் தோன்றிய சிறுபான்மைத் தமிழர் மகாசபையும் கொம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் ஆதரவுடன் தாழ்த்தப்பட்ட சாதி மக்களின் உரிமைகளுக்காகச் செயற்பட்டது. 1944 ஜீ. ஜீ. பொன்னம்பலத்தின் அகில இலங்கைத் தமிழ் கொங்கிரஸ் உருவானது. ஆகவே ம. வே. தி வாழ்ந்த கால யாழ்ப்பாணத்தில் மதச்சார்பற்ற, சாதியத்திற்கு எதிரான முற்போக்கு, இடதுசாரி அமைப்புக்களும், பின்னைய காலத்தில் வலதுசாரிக் கட்சியான தமிழ் கொங்கிரசும் செயற்பட்டுகொண்டிருந்தன.

 திருஞானசம்பந்தபிள்ளை: பத்திரிகையாளர், படைப்பிலக்கியகர்த்தா

உலகம் பலவிதம் நூலில் ம.வே.தியை ஒரு பத்திரிகையாளராகவும் படைப்பிலக்கிய கர்த்தாவாகவும் சந்திக்கிறோம். இந்த இரண்டுவகையான எழுத்துக்களும் ஒரு பேனாவுக்கூடாகவே பிறக்கின்றன. அவருடைய காலத்தில் இந்து சாதனம் வாரப் பத்திரிகையாகவும் பின்னர் வாரமிருமுறையாகவும் வெளிவந்தது. பதிப்பாசிரியர்  சோமேசசுந்தரி நூலின் உள்ளடக்கங்களை பத்திகளாக இல்லாமல் வெளியானவை, பத்திகள், உரைச்சித்திரங்கள், கதைகள் நாவல்கள் என வகைப்படுத்தியுள்ளார். சமூக, அரசியல் செய்திகள், நிலைமைகள் பற்றிய  எழுத்துக்களில் ம.வே.தியின் பண்டைய இலக்கிய அறிவும் கதைசொல்லும் பண்பும் பலமாகத் தென்படுகின்றன. பல இடங்களில் தான் சொல்லவரும் செய்தியை இருவருக்கூடான உரையாடலாகவோ, அல்லது ஒரு உருவகக் கதையாகவோ தருகிறார். இடைக்கிடை பழைய காப்பியங்களிலிருந்து உதாரணங்களும் உவமைகளும் நிறைய வரும். அவருடைய ஆக்க இலக்கியப் படைப்புக்கள் (கதைகள், நாவல்கள் எனப் பதிப்பாசிரியர் குறிப்பிடுபவை) யாழ்ப்பாண வெள்ளாள நடுத்தர, கீழ்நடுத்தர வர்க்கக் குடும்பங்களை மையமாகக்கொண்டவை. இந்தச் சமூக மட்டத்தவரின் வாழ்நிலைமைகளை, ஏற்றத்தாழ்வுகளை, விழுமியங்களை, ஆதங்கங்களை அவர் நன்கறிந்திருந்தாரென நம்பமுடிகிறது. வறுமையைப் பற்றி எழுதும்போதும்கூட பொதுவாக இந்தச் சமூகப்பிரிவினைச் சார்ந்த வறியோரின் பிரச்சனைகள் பற்றியே எழுதுகிறார். யாழ் நடுத்தர வர்க்கத்திலிருந்து மேலே நகர்ந்து கொழும்பின் பூர்ஷ்வா வர்க்கத்துடன் இணைந்துவிட்ட குழுவினர் பற்றி இந்த நூலில் அதிகம் இல்லை.

கொலோனிய ஆங்கிலக் கல்வி, சமூக நகர்ச்சி, வர்க்கவேறுபடுத்தல், இளம் சந்ததியினரின் விழுமிய மற்றும் வாழ்முறை மாற்றங்கள், சந்ததிகளுக்கிடையிலான முரண்பாடுகள், பெண்களின் அந்தஸ்து, திரவியம் தேடத் திரைகடலோடிப் பலர் மலாயாவுக்கும், சிங்கப்பூருக்கும் புலம்பெயர்ந்ததால் வந்த புதிய மாற்றங்கள் போன்ற பல சமகால மாற்றப்போக்கின் அம்சங்களால் ஈர்க்கப்படுகிறார் என்பதை அவரின் எழுத்துக்களில் காண்கிறோம். அந்த எழுத்துக்களில் அவருடைய சைவாசார நிலைப்பாட்டின் மேலாட்சியையும், கிறிஸ்துவ மதமாற்றத்திற்குத் திடமான எதிர்ப்பினையும் காண்கிறோம். சைவாசார மரபிலான வாழ்வியல் பொருள் தேடலுக்கு எதிரானதல்ல என்பதைக் காட்ட முற்படும் அதேவேளை இவற்றிற்கிடையிலான முரண்பாடுகளுடன் போராடுகிறார். நடைமுறையில் சைவர்களெனப்படுவோர் மரபுகளை மாற்றுவதையும் உதாசினம் செய்வதையும் கண்டு புழுங்குகிறார்.     நகைச்சுவை, கிண்டல், மாற்று நிலைப்பாட்டாரின் கேள்விகளுக்குச் சாதுரியமான பதில்கள், இவையெல்லாம் அவரின் உரைநடையுடன் இணைந்த அம்சங்கள். ஆனால் அவரைச் சுற்றி இடம்பெறும் மாற்றங்களைக் கண்டு ‘உலகம் பலவிதம்’ எனும் தலைப்பில் பத்தி எழுத முன்வந்த ம.வே.தி அந்த மாற்றப்போக்குத் தான் பாதுகாக்க விழையும் பழைய விழுமியங்களை அடித்துச் செல்லவல்லது எனக்கண்டு அஞ்சுகிறார்.  மாற்றமே விதி என்பதை அவர் அநுபவத்திற்கூடாக உணர்கிறார். ஆனால் மாற்றத்தை எற்படுத்துவதில் அல்லது வரலாற்று சக்திகளால் உந்தப்படும் மாற்றத்தை எதிர்கொள்வதில் மனிதரின் உணர்வுபூர்வமான பங்கு என்ன எனும் கேள்வியைப் பொறுத்தவரை அவர் ஜனநாயகத்தின் முழுமையான மலர்ச்சிக்கு, மனித விடுதலைக்குத் தடைபோடும் பழைய கலாச்சார விழுமியங்களில் தஞ்சமடைகிறார். கிறிஸ்துவத்தின் செல்வாக்கினை மட்டுமன்றி கொலோனிய-முதலாளித்துவ சக்திகளின் விளைவான சமூக, கலாச்சார மாற்றங்களை எதிர்ப்பதற்கும் இதுவே வழியென நம்புகிறார். இதற்கு மாற்றாக முழு நாடும் தழுவிய ஒரு முன்னோக்கிய கொலோனிய எதிர்ப்பு விடுதலை அரசியலின் தேவை இங்கு புலப்படுகிறது.

இயங்கியல் பார்வையில் வரலாறென்பது மாற்றத்தையும் தொடர்ச்சியையும் உள்ளடக்கிய போக்கு. மாக்ஸ் சொல்வது போல் மக்களே வரலாற்றைப் படைக்கிறார்கள் ஆனால் தாமாகத் தேர்ந்தெடுத்த சூழ்நிலைகளில் அல்ல, ஏற்கனவே வரலாறு கையளித்த சூழ்நிலைகளிலே, அவற்றின் குறிப்பான அதிகார உறவுகளின் முரண்பாடுகளின் அங்கங்களாகத் தனியர்களாகவும் கூட்டாகவும் அதைச் செய்கிறார்கள். கொலோனியம் தந்த மாற்றங்கள் மேலிருந்து கீழானவை. இவை உள்நாட்டிலும் ஒருசாராரின் நலன்களுக்கு உதவின. ஆனால் கொலோனியத்தின் அரசியல், சமூக, பொருளாதார தாக்கங்கள் பரவலானவை. யாழ்ப்பாணத்து உயர்சாதி-உயர் வர்க்கத்தினர் எத்தகைய மாற்றப்போக்கைப் பலப்படுத்தினர் எத்தகைய பழைய நிறுவனங்களைப் பாதுகாத்து சமகாலத்தில் தம் நலன்களுக்கு உதவும் வகையில் சீர்படுத்தினர்? இதில் சாதிகளாகவும், வர்க்கங்களாகவும், பால்ரீதியிலும் வேறுபடுத்தப்பட்டுள்ள பொதுமக்களின் பங்குகள் என்ன, அவர்கள் எப்படிப் பாதிக்கப்படுகின்றனர்? இதில் ம.வே.தி போன்ற ஒரு அறிவாளரின் பங்கு என்ன? போன்ற கேள்விகள் முக்கியமானவை. இந்தக் கட்டுரையில் இவை எல்லாவற்றையும் ஆழமாக ஆராயமுடியாத போதும் நூலின் சில அம்சங்கள் பற்றிய எனது கருத்துக்களை பின்வரும் ஐந்து உபதலைப்புக்களின் கீழ் பகிர்ந்து கொள்ள விரும்புகிறேன் .

  • அரசியல், பொருளாதாரம், சமூகமாற்றம்
  • சைவாசாரமும் சாதியமும்
  • பால்நிலை
  • ஐரோப்பிய கலாச்சாரச் செல்வாக்கு
  • ஆக்க இலக்கியப் படைப்புக்கள்

அரசியல், பொருளாதாரம், சமூக மாற்றம்

இந்து சாதனம் பிரிட்டிஷ் கொலோனியக்கால யாழ்ப்பாணத்தை மையமாகக் கொண்ட சைவமதக் கலாச்சார மறுமலர்ச்சி இயக்கத்தின் பத்திரிகை.  பிரிட்டிஷ் கொலோனியத்துடன் வந்த புரொட்டெஸ்டண்ட் கிறிஸ்துவமயமாக்கலே இந்தக் கலாச்சார மறுமலர்ச்சி இயக்கத்தின் பிறப்புக்குக் காரணமாயிருந்தது. பொதுவாகக் கொலோனியத்திற்கு எதிரான இயக்கங்கள் கலாச்சார மறுமலர்ச்சி இயக்கங்களாகவே ஆரம்பித்து அரசியல் இயக்கங்களாகப் பரிணமிக்கின்றன எனும் கருத்தை ஆய்வாளர்கள் சுட்டிக்காட்டியுள்ளார்கள். ஆயினும் கொலோனியகாலத்திய எல்லாக் கலாச்சார மறுமலர்ச்சி இயக்கங்களும் அத்தகைய ஒரு மாற்றத்தைக் காண்பதில்லை. நாவலர் உருவாக்கிய சைவமத மறுமலர்ச்சி இயக்கமும் இதற்கு ஒரு உதாரணம். அது ஒரு வெகுஜனத்தன்மை கொண்ட கொலோனிய எதிர்ப்பு இயக்கமாகப் பரிணமிக்கும் தன்மைகளையோ, ஒரு நவீன எதிர்காலம் பற்றிய பார்வையையோ கொண்டிருக்கவில்லை. ஒரு குறுகிய சமூக அடிப்படையைக் கொண்டிருந்த அந்த இயக்கம் சைவசித்தாந்தத்தைக் கிறிஸ்துவத்தின் தாக்குதல்களிலிருந்து பாதுகாத்து நிலைநிறுத்தும் நோக்கிலான செயற்பாடுகளுக்கு அப்பால் கொலோனியத்தை அரசியல்ரீதியில் எதிர்ப்பதைத் தவிர்த்துக் கொண்டது. சைவப்புராண, ஆகம மரபுகளின் வியாக்கியானங்களில் வேரூன்றியிருக்கும் அதன் கருத்தியல் அன்றைய சாதிய, வர்க்க, ஆணாதிக்க அதிகார உறவுகளைப் பலப்படுத்தவே உதவியது.

இந்துசாதனத்தில் ம. வே. தி அவருக்கேயுரிய சமயாபிமானத்திற்கேற்ப சைவசாரத்தின் மேன்மைபற்றியும் கிறிஸ்துவ மதமாற்றத்திற்கு எதிராகவும் தனது ஆக்கத்திறனையும் எழுத்தாற்றலையும் பிரதானமாகப் பயன்படுத்திய போதும் அவர் காலத்திய அரசியல், பொருளாதார விடயங்கள் தொடர்பாகவும் எழுதியுள்ளார், அபிப்பிராயம் தெரிவித்துள்ளார். அவருடைய அரசியல் பார்வை மேற்கூறிய கருத்தியலின் செல்வாக்கிற்குள்ளானது.  அந்த நிலைப்பாட்டிலிருந்தே  இருபதாம் நூற்றாண்டின் முற்பகுதியில் இலங்கையிலும் யாழ்ப்பாணத்திலும் இடம்பெற்ற அரசியல் விவாதங்களையும் போக்குகளையும் அவர் அணுகினார், உலக அரசியல் போக்குகள், முரண்பாடுகள் பற்றியும் அபிப்பிராயங்கள் தெரிவித்தார். 1935 ஒக்டோபரில் (ப 305) இத்தாலிய பாசிசத் தலைவனான முசோலினியை ‘ உலகமெல்லாம் ஒப்பப் புகழ இட்டாலியின் சர்வாதிகாரியாக இருந்துவரும் மகாவீரர்’ என வியந்துரைத்து, ‘இப்படிப்பட்ட நாகரிகமான மனுஷனுடைய மனைவி’ பகிரங்க நிகழ்வுகளில் தோன்றாது பிள்ளைகளுடன் இல்லறம் நடத்தும் ‘ஓர் உண்மைப் பெண்மணி’ எனப் போற்றிப் புகழ்கிறார்! யாழ்ப்பாணத்தில் ‘போலிச்சுவாதீனத்தை’ விரும்பும் ‘நவீன பெண்மணி’களுக்கு இந்தச் செய்தியைக் கொடுப்பதே அவருடைய நோக்கம். 1936 மார்ச்சில் ஹிட்லரைத் ‘தீரபுருஷன்’ என வர்ணிக்கிறார். ‘தன்னுடைய தாய்நாட்டைத் தலையெடுக்காதபடி பகைவர்கள் பலவகையாகக் கட்டியிருக்குங் கட்டுக்களை ஒன்றொன்றாக’ அறுக்கும் தேசிய வீரனாகவே அவர் ஹிட்லரைப் பார்த்தார் (ப 318) . ஹிட்லரின் ஆரியஉயர்வு நிறவாத ஆக்கிரமிப்புத் திட்டத்தை, கொடிய பாசிசக் கருத்தியலை அவர் கவனிக்கவில்லை. 1935-1936ல் முசோலினியையும் ஹிட்லரையும் வியந்து மெச்சியவர் பின்னர் – இரண்டாம் உலகப் போர்க் காலத்திலும் அதற்குப் பின்னரும் – தனது அபிப்பிராயத்தை மாற்றியதாகத் தெரியவில்லை.

1929-1931காலத்தில் மேற்கில் ஆரம்பித்து உலகரீதியில் பாதிப்புக்களை விளைவித்த பொருளாதார நெருக்கடி இலங்கையிலும் குறிப்பாக யாழ்ப்பாணத்திலும் ஏற்படுத்திய தாக்கங்கள் பற்றி 1931-1933 காலத்தில் குறிப்புரைகள் எழுதியுள்ளார். இலங்கை சர்வதேச கொலோனிய தொழிற் பிரிவாக்கலில் உள்வாங்கப்பட்டிருந்தது.  உலக பொருளாதார நெருக்கடியின் விளைவாக ஆங்கிலக் கல்வி பெற்ற யாழ்ப்பாணத்தவர்கள் இலங்கையின் ஏனைய பாகங்களிலும் சிங்கப்பூர், மலாயா போன்ற பிரித்தானியக் கொலொனிகளிலும் வேலையிழந்து யாழ் திரும்பியுள்ளது பற்றியும் உலகரீதியான பணமுட்டின் உள்நாட்டுத்தாக்கங்கள் மற்றும் இதனால் யாழ்ப்பாணத்துக் கல்யாணச்சந்தையும் பாதிக்கப்பட்டுள்ளது பற்றியும் குறிப்பிடுகிறார். மலாயா, சிங்கப்பூர் சென்று உழைத்தவர் வேலையிழந்ததால் யாழ்ப்பாணத்தில் காசாதாரத்தில் தங்கியிருந்த குடும்பங்கள் பாதிக்கப்பட்டன. இந்தப் புலப்பெயர்வும் காசாதாரமும் யாழ்ப்பாண நடுத்தர வர்க்கத்தின் உருவாக்கத்திற்கு பங்களித்தன.[9] உலகப் பொருளாதாரச் சிக்கலின் தன்மையை புரிந்து கொள்ளாத யாழ்ப்பாணத்தவர் பற்றி 1933 மார்ச் 16ஆம் திகதி பின்வருமாறு எழுதுகிறார்:

‘இரும்புத்துண்டை எடுத்து விழுங்கிவிட்டு, அது சீரணிக்கும்படி சுக்கு  (வேர்க்கொம்பு) அவித்துக் குடித்தால் அது சீரணமாகிவிடுமா? உலகம் முழுவதிலும் ஏற்பட்டிருக்கும் பண முட்டினையும் தொழிலின்மையையும், உத்தியோகப் பஞ்சத்தையும், யாழ்ப்பாணத்திற்கே பிரதானமாக வந்தனவென்று பேய்த்தனமாய் நினைத்துக்கொண்டு, இவை வந்தமைக்குக் காரணம் இங்கிருந்து நாலுபேர்களென்று சொல்லிக்கொண்டு நூதனமான அரசாங்க சபைக்குப்போய், அங்கே தேசாதிபதியாகிய நட்டுவனால் ஆட்டப்படும் சூத்திரப்பாவை போல் நின்று ஆடினால், பணமுட்டு நீங்க, தொழிலின் முயற்சியும் உத்தியோகமும் யாழ்ப்பாணத்தவருக்கு வந்துவிடுமா? சிங்களருக்குப் பணமுட்டு முதலியன இல்லையா?……… இக்கரைக்கு அக்கரை பச்சனவுபோலத் தோன்றுகிறதே யல்லாமல் உண்மையில் அக்கரையும் பச்சையல்ல. நாம் அக்கரையில் போய் நின்று பார்த்தால் நம்கண்ணுக்கு இக்கரை பச்சனவாகத்தான் புலப்படும்.’ (ப 275)

இந்த நிலைமையில் ஆங்கிலக்கல்வியை விமர்சித்துக் கமத்தொழில், கைத் தொழில்களின் முக்கியத்துவத்தை வலியுறுத்துகிறார்.

‘..இந்தக் கஷ்டமான காலத்திலே ஜீவனார்த்தமாகப் பயன்தராதாகிய ஆங்கிலக் கல்வியை பல பிள்ளைகள் பெருங்கஷ்டப்பட்டுப் படிக்கிறார்களே. இக் கல்வியினாற் சிறிது இக்காலத்திய அறிவைப் பெற்றுக்கொள்ளலாகும்; ஆனால் இதுவாயிலாக இனிமேற் சீவியம் நடத்த முடியாது. ஆனதால் ஏதுந் தொழிற்கல்வியை நமது கலாசாலைகளில் ஊட்டுவித்தற்கான முயற்சிகளைச் செய்யவொண்ணாதா? சிக்கனமாக வாழும்படி சனங்களுக்குத் தெருட்டவொண்ணாதா? கமத்தொழில் கைத்தொழில்களைச் செய்து சீவித்தல் கௌரவக்குறைவென்ற பேய்த்தனமான எண்ணம் இக்காலத்து வாலிபரிடத்தும் வளர்ந்தவரிடத்தும் உண்டுபட்டிருக்கின்றதே! இந்த எண்ணம் வீணாணதே; ‘உழுதுண்டு வாழ்வாரே வாழ்வார் மற்றெல்லாம் தொழுதுண்டு பின்செல்பவர்’ என்றும் ‘போனகமென்பது தானுழைத்துண்டல்’ என்றும் சனங்களுக்குப் புத்தி புகட்ட வொண்ணாதா? (ப 276)

அன்று நிலவிய ஆங்கிலக் கல்வியின் குறைபாட்டை விமர்சிக்கிறார். அன்றைய கல்விக்கு மாற்றாக அவர் முன்வைக்கும் கமத்தொழில், கைத்தொழில் ஆகியன சுதந்திரமான வாழ்வாதாரங்களெனச் சொல்கிறார். ‘எந்தப் பொருள்களையும் இயன்றவரையிற் சொந்த நாட்டிலேயே ஆக்கி உபயோகியுங்கள், இயலாதவைகளைத்தான் அந்நிய நாட்டிலிருந்து தருவியுங்கள் என்று அரசாங்க சபைக்குட் பிரவேசிக்க விரும்புவோர் மற்றக் கட்சியினரையும் சேர்த்துக்கொண்டு எங்கும் சென்று பிரசாரணஞ் செய்யவொண்ணாதா?’ என வாதிடுகிறார். உலகப் பொருளாதார சிக்கல்களின் தாக்கங்ளைத் தவிர்க்கும் நோக்கில் ஒரு சுயசார்புப் பொருளாதாரப் பார்வையை அவர் கொண்டிருக்கலாம் போல் படுகிறது. இந்த விடயத்தில் அவர் JYC உடன் ஒத்த போக்கினைக் கொண்டிருந்த போதும் கோட்பாட்டுரீதியில் அதன் அரசியலை அவர் பகிர்ந்து கொள்ளவில்லை.

நடைமுறையில் அன்றைய யாழ்ப்பாணத்து வேளாண்மையில் நிலமற்ற தீண்டாச்சாதியினரின் உழைப்பு முக்கிய பங்கு வகித்தது. அவர்கள் சுதந்திரமின்றிப் பலவகையில் தினமும் கமக்காரர்களைத் ‘தொழுதுண்டு பின்செல்லும்’ நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டிருந்தனர். கமத்தொழிலுக்காகப் பல தடவைகள் வக்காலத்துவாங்கும் ம.வே.தி இந்த உழைப்பாளர்களின் பங்களிப்புப் பற்றியோ அவர்களின் ஒடுக்கப்பட்ட நிலைபற்றியோ அக்கறை காட்டவில்லை. வேலையற்றிருக்கும் உயர்சாதி இளைஞர்களுக்குக் கமத் தொழிலில் நாட்டமில்லாமை பற்றிப் பல இடங்களில் வருத்தத்துடன் வெளிப்படுத்துகிறார். அன்றைய சமூகப்போக்கின் ஒரு யதார்த்தத்தை பின்வருமாறு வெளிப்படுத்துகிறார்.

‘ உழுதுண்டு வாழ்வாரே வாழ்வார் மற்றெல்லாம் தொழுதுண்டு பின்செல்பவர் என்பதையும் நம்மனோர் அறவே மறந்துவிட்டார்கள். இனி, கமத்தொழில் செய்யவில்லையேயென்று நமது வாலிபர்களை நாம் முற்றாகக் குறை சொல்வதும் முறையல்லவெனப் புலப்படுகின்றது. ஏனென்றால் கமத்தொழில் செய்யப்புகின் நமது வாலிபர்கள் விவாகமின்றி நித்திய பிரமசாரிகளாகவே யிருத்தல் வேண்டும். கமக்காரனும் தன் மகளுக்கு ஒரு உத்தியோகத்தன் மணஞ்செய்யவேண்டுமென்ற பிடிவாதம் கொண்டேநிற்கின்றான். அவன் மகளும் அப்படியே நிற்கின்றாள். தோட்டக்காரனுக்கு என்மகள் வாழ்க்கைப் படுவதா வென்று கமக்காரனுடைய மனைவியே சொல்லி அருவருக்கிறாள். இந்தக் காரணங்களினால்தான் நமது வாலிபர் மனம் கமத்தொழிலிற் செல்வதில்லை.’ (ப185)

ஆனால் முழுமையான உண்மை நிலைமை என்ன? நடுத்தர வர்க்க வெள்ளாள இளைஞர்கள் விவசாயத்தை ஒதுக்கியபோதும் யாழ்ப்பாணத்தில் விவசாயம் மறைந்துவிடவில்லை. அது சந்தைமயப்படுத்தப்பட்ட பணப்பயிர் விவசாயமாக மாறிக்கொண்டிருந்தது. இந்தப் போக்கு ஒல்லாந்த ஆட்சியின் கீழ் ஆரம்பிக்கப்பட்டது. ஒல்லாந்தகாலத்தில் யாழ்ப்பாணத்தில் புகையிலை ஒரு ஏற்றுமதிப் பணப்பயிராக அறிமுகம் செய்யப்பட்டது. புகையிலை ஏற்றுமதியால் ஒல்லாந்த அரசு பெரும் வருமானத்தைப் பெற்றது. இந்தக் காலத்தில் யாழ்ப்பாணத்தில் நிலச்சந்தையும் வளர்ந்தது. இதற்கு உதவும் சட்ட அமைப்பினை உருவாக்கிய ஒல்லாந்த ஆட்சி குடாநாட்டில் வெள்ளாளரின் வீட்டுவேலையாட்களான ‘தீண்டத்தக்க’ சாதியினரான கோவியரையும், கமங்களில் வேலை செய்த ‘தீண்டத்தகாதவரான’ நளவ, பள்ள சாதியினரையும் அடிமைகளென வரையறுத்தனர். இது இந்தச் சாதியினர்மீது, குறிப்பாக பின்னைய இரு சாதியினர்மீது, வெள்ளாளர் கொண்டிருந்த அதிகாரத்தை மேலும் பலப்படுத்தியது. [10]  ஒல்லாந்த ஆட்சியின்கீழ் தேசவழமையும் சட்டபூர்வமாக்கப்பட்டது.

புகையிலை உற்பத்தியுடன் யாழ்ப்பாணத்தில் சுருட்டு உற்பத்தி வளர்ந்தது. வறிய குடும்பங்களைச் சேர்ந்த பல வெள்ளாள ஆண்களும் சுருட்டுத் தொழிலாளர்களானார்கள். இருபதாம் நூற்றாண்டில் பணப்பயிர் செய்கைமேலும் வளர்ச்சிபெற்று 1970களில் ஒரு உச்சநிலையை அடைந்தது. 1950களில் நீரிறைக்கும் இயந்திரங்களின் பாவனையும் பரவ ஆரம்பித்தது. விவசாயத்தில் ஈடுபடுவோர் தொகை குறைந்து சென்றபோதும் விவசாயத்தின் பணப்பயிர்மயமாக்கல் தொடர்ந்தது. இதுவும் வர்க்க வேறுபடுத்தல் போக்கிற்கு உதவியது. இந்த மாற்றத்தின் ஒரு முக்கிய அம்சமென்ன வெனில் இந்தப் பயிர்ச்செய்கை நிலமற்ற தாழ்த்தப்பட்ட சாதியைச் சேர்ந்த கிராமியத் தொழிலாளர்களின் கூலி உழைப்பில் பெருமளவு தங்கியிருந்தது. சாதிரீதியில் ஒடுக்கப்பட்ட இந்த மக்கள் வர்க்கரீதியில் சுரண்டப்பட்டார்கள். ஒடுக்குமுறையும் சுரண்டலும் பின்னிப்பிணையும் நிலையில் இவர்கள் இரண்டு வகையில் உரிமை மீறல்களுக்காளானார்கள்.

கமநிலங்களின் உடைமையாளர்களாக இருந்த வெள்ளாளரில் பலர் பகுதிநேர விவசாயிகளாக அல்லது அவர்களது நிலங்களைக் குத்தகைக்கு விடுபவர்களாக (absentee landlords  ஆக) மாறிக்கொண்டிருந்தனர். வேறு தொழில் வாய்ப்பு, புலப்பெயர்வு, வயோதிபம், இளம் சந்ததி விவசாயம் செய்யவிரும்பாது வேறு தொழில் தேடல், போன்றவை இதற்கான காரணங்களில் அடங்கும். ஆகவே யாழ்ப்பாணத்து இளைஞர்களுக்குக் கமத்தொழிலில் நாட்டமில்லையென ம.வே.தி பலதடவைகள் விசனத்துடன் கூறுவது அன்றைய சமூகமாற்றப்போக்கின் ஒரு குறிப்பிட்ட அம்சம், அதாவது கமம் செய்ய விரும்பாத வெள்ளாள இளைஞர்கள், பற்றிய கூர்நோக்கே. ஐந்தாம் ஆறாம் வகுப்புவரை படித்த இளைஞர்கள் கமம் செய்வதைவிட மோட்டார்வாகனம் ஓட்டும் தொழிலை விரும்புகிறார்கள் என்பதைச் சுட்டிக்காட்டுகிறார். இது இளம் சந்ததியின் விழுமிய மாற்றத்தைக் காட்டும் இன்னொரு அறிகுறி. அன்றைய சமூக மாற்றப்போக்கின் வேறுசில அம்சங்களையும் குறிப்பிடல் வேண்டும். சீதனம் மற்றும் நிலச் சந்தைக்கைகூடாக நிலச்சொத்தின் பங்கீடும் மீள்பங்கீடும் உயர் சாதியினருக்குள் இடம்பெற்றுக் கொண்டிருந்தன. அரசாங்கத்திலும், தனியார் துறைகளிலும் தொழிலாற்றும் ஆண்களுக்குக் ‘கல்யாணச் சந்தையில்’ மதிப்பு உயர்ந்தது. தொழிலின் அந்தஸ்துடன் சீதனமும் உயர்ந்தது. இதுவும் உயர், இடைத்தர சாதிகளுக்குள்ளே வர்க்கரீதியான, அந்தஸ்து ரீதியான சமூகவேறுபாடாக்கல் போக்குகளின் ஒரு அம்சமாயிற்று. உயர்கல்வி, உயர் பதவி பெற்றோர் பெருஞ்சீதனத்துடன் விவாகம் செய்து செல்வந்தராயினர். சீதனம் கொடுக்க முடியாமையாற் பலகுடும்பங்கள் சீரழிந்தன. இவற்றிற்கு இடையே மேலும் சில அடுக்குகள். இந்தப் பரந்த மாற்றச் சூழலின் ஒரு அம்சமாகவே சம்பந்தபிள்ளையின் அவதானிப்புகளைப் பார்க்கவேண்டும்.

யாழ்ப்பாணத்தில் முன்னெப்போதுமில்லாதவகையான வறுமை, ஏற்றத்தாழ்வுகள் தோன்றியிருப்பது பற்றி எழுதியுள்ளார். 1932 மார்ச்சில் வறுமையின் கொடுமையினால் நிலாவரையில் வீழ்ந்து உயிர் விட்டவர்கள் பற்றி அக்கறையாக எழுதியுள்ளார் (ப 237). முன்னர் குறிப்பிட்டதுபோல் பொதுவாக உயர் சாதிக் குடும்பங்களின் வறுமையைப்பற்றியே இவரது கட்டுரைகளிலும் கதைகளிலும் காண்கிறோம். அவருடைய சொற்களில் சொல்வதானால்:

‘நமது ஊரிலே இடைத்தர வகுப்பினரென ஒருபாலார் இருக்கின்றனர். இவர்கள் குலங்குடியிற் பிறந்தவர்கள்; நல்லாயிருந்து கெட்டவர்கள்; மானம் மரியாதைக்கு உட்பட்டவர்கள்; மானத்தின் பொருட்டு உயிரையும் விடத்தக்கவர்கள்; ஒருவரிடத்தில் இரக்கவும் மனம்  பொருந்தார்; வெளியே புறப்பட்டுக் கூலிவேலை செய்யவும் பின்னிற்பர்; ஏதோ தக்களிடத்துள்ள அற்ப பொருளை ஒருவாறு விருத்தி பண்ணி அதனால்வரும் ஊதியத்தையெடுத்து வறுமையிற் செம்மையென்றபடி ஒருவாறு மரியாதையாகக் காலம் கழிப்பவர்.’ (ப 100).

இந்த வறியகுடும்பங்கள் பொதுவாக விதவையான பெண்தலைமைத்துவக் குடும்பங்கள். அந்தப் பெண்ணின் விடா முயற்சியால் குடும்பம் மீண்டும் தலையெடுத்து, மகனின் உழைப்பால் முன்னேறுகிறது. இந்த யதார்த்தத்தை அவரது கதைகளிலும் கையாண்டுள்ளார். ஆனால் இந்த இடைத்தர வகுப்பினருக்கும் கீழே ஒடுக்கப்பட்டோராயும் சுரண்டப்படுவோராயும் இருக்கும் தாழ்த்தப்பட்ட சாதி மக்களின் வறுமையைப்பற்றி அவர் அறிந்திருக்கவில்லையா என்ற கேள்வி எழுகிறது. அவருடைய அபிப்பிராயத்தில் சுருட்டுத் தொழிலாளர் போன்ற கூலி உழைப்பாளர்கள் போதியளவு கூலிபெறுவதால் அவர்கள் மேற்கூறிய வறிய குடும்பங்களைவிட வசதியாக வாழ்கிறார்கள்.  தொழிலாளருக்குப் பணவேதனம் கிடைப்பதால் அவர்கள் ஓரளவுக்கு தமது அடிப்படைத் தேவைகள் சிலவற்றைப் பூர்த்தி செய்யமுடிகிறது. ஆயினும் அவர்கள் வறுமையிலிருந்து முற்றாகத் தப்பிக் கொண்டார்களெனச் சொல்லமுடியாது.

டொனொமூர் அரசியல் சீர்திருத்தத்திட்டமும் ம.வே.தியும்

1931ல் வந்த டொனொமூர் ஆணைக்குழுவின் சிபார்சில் வந்த சீர்திருத்தங்கள் தொடர்பாக நாட்டில் கருத்து வேறுபாடுகளும் விவாதங்களும் பிறந்தன. ஏற்கனவே குறிப்பிட்டது போல் இந்த விவகாரத்தில் யாழ்ப்பாண வாலிபர் கொங்கிரஸ் (JYC)  ஒரு தீவிரமான பங்கினை வகித்தது. பூரண சுதந்திரமே தமது குறிக்கோளெனும் நிலைப்பாட்டிலிருந்து JYC டொனொமூர் சீர்திருத்தங்களை நிராகரித்தது. ம.வே.தி சுதந்திரத்திற்குச் சாதகமான கருத்துக்களை கொண்டிருந்தபோதும், அரச சபைத்தேர்தல் பகிஷ்கரிப்பை ஆதரித்தபோதும் JYCன் அரசியல் கொள்கையை ஆதரித்தார் எனக்கூறமுடியாது. அரசியல்ரீதியில் அவர் பொன் இராமநாதனின் கொள்கைகளையே பின்பற்றினார். டொனொமூர் திட்டத்தை ஒரு ‘வெள்ளை யானை’ எனக் கூறும் ம.வே.தி அதன் ஒரு பிரதான அம்சமாகிய சர்வஜன வாக்குரிமை பற்றிப் பின்வருமாறு எழுதுகிறார்.

‘இனி, கற்றார் கல்லாதார் சிறியார், பெரியார் அறிவுடையேர் பாமரர் ஆண்கள் பெண்கள் நல்லார் பொல்லார் என்ற பேதமின்றி எல்லாரும் சம்மதஞ் சொல்லலாமென்ற இந்த ஒரு கொள்கையே இலங்கை மக்களுக்குப் பெருங்கேடாக விளைந்தது. இந்தத் தேர்தல் முறை இந்தியாவிலும் ஏனைய குடியேற்ற நாடுகளிலும் இல்லாததாகும். சீர்திருந்திய இங்கிலாந்திலும் இந்தத் தேர்தல்முறை இற்றைக்கு இருபது இருபத்தைந்து வருடந் தொடக்கமாகவே நடைபெற்று வருவதாகும். அந்தத் தேர்தல்முறை இலங்கை மக்களுக்கு இப்போதைக்குத் தகாததென்றும் அதனாற் பல கெடுதிகள் நேருமென்றும் எல்லாரும் சம்மதஞ் சொல்வதைக் காட்டிலும் மிருகங்கள் மரந்தடிகள் சம்மதம் சொல்ல இயலுமானாற் சொல்வது நல்லது என்றும் அரசியல் ஞானம் பழுத்த பெரியாராகிய ஸேர் இராமநாதனவர்கள் அந்தச் சமயத்தில் ஓலமிட்டனர் அல்லவா? அவர் போன்ற பெரியார் சொல்லும் பழுதாகுமா? பொய்யாகுமா? இந்தத் தேர்தல் முறையினாலே வந்துள்ள அநர்த்தம் கொஞ்சமல்லவே!’ (ப 316)

சர்வஜன வாக்குரிமையை சேர் பொன்னம்பலம் இராமநாதன் மட்டுமன்றி அன்றைய சிங்கள மற்றும் முஸ்லிம் அரசியல் மேனிலையாளர்களும் எதிர்த்தனர். இராமநாதனின் மேனிலைத்துவ அகங்காரம் அவர் நாட்டின் பொதுமக்களை மிருகங்களுக்கும் மரந்தடிகளுக்கும் ஒப்பிடுவதில் வெளிப்படுகிறது. ‘பின்னடைந்த நிலமைகளில்’ உழலும் ஆசிய, ஆபிரிக்க மக்களை நவீன நாகரீக உலகுக்கு இழுத்துச் செல்வது தமது வரலாற்றுக் கடனென ஐரோப்பிய காலனித்துவ வல்லரசுகள் தமது கொலோனிய ஆக்கிரமிப்புக்களை நியாயப்படுத்தின. அந்த மக்களை நாகரீகமயப்படுத்துவது ‘வெள்ளை மனிதனின் சுமை’ (white man´s burden) எனத் தமது ‘வரலாற்றுக் கடமை’க்கு வரைவிலக்கணம் கொடுத்தார்கள் அவர்கள். அந்த வெள்ளை ஆட்சியாளர்  சர்வஜன வாக்குரிமையைப் பரீட்சித்துப்பார்க்கத் தேர்ந்தெடுத்த முதலாவது கொலொனி இலங்கைதான். ஆனால் இராமநாதன், ஜயதிலக்க, ஜாயா போன்ற உள்நாட்டு மேனிலையாளர்கள் தமது நாட்டு மக்கள் அந்த உரிமையைப் பெறத் தகுதியற்றவர்கள் எனக் கருதினர். ம. வே. தியும் அந்த நிலைப்பாட்டையே கொண்டிருந்தார். டொனொமூர் யாப்பின்கீழும் பின்னர் வந்த யாப்புகளின் கீழும் சர்வஜன வாக்குரிமை ஒரு இனத்துவமயமாக்கப்பட்ட எண்களின் அரசியலான வரலாறுபற்றி இவ்விடத்தில் ஆராய்வது சாத்தியமில்லை. இதுபற்றி எனது கருத்துக்களை வேறு கட்டுரைகளில் எழுதியுள்ளேன்.[11]

சைவாசாரமும் சாதியமும்

‘இந்தியாவிலோ இங்கிலீசென்றாற் பறையரோடிருந்து படித்தற்குங் கூசாதார் பிராமணருள்ளும் பலர்; இத்தேசத்திலோ வண்ணாரோடிருந்து படித்தற்கும் உடன்படாதார் சற்சூத்திரளுள்ளும் பலர்.’  – ஆறுமுக நாவலர், 1872, யாழ்ப்பாண சமய நிலை

‘எவர்களிடத்திலே போசனம் பண்ணலாகாது? ‘தாழ்ந்த சாதியாரிடத்திலும், கள்ளுக் குடிப்பவரிடத்திலும், மாமிசம் புசிப்பவரிடத்திலும், ஆசாரம் இல்லாதவரிடத்திலும் போசனம் பண்ணலாகாது.’ ஆறுமுக நாவலர், சைவவினாவிடை (வினா-விடை 76 )

‘இனி தாழ்ந்த வருணத்தாரென்றிருப்பவர்க ளெல்லாரும் போலிச்சுவாதீனத்தை மாத்திரம் விரும்பி அதன் பொருட்டு ஏனைய சாதியினரோடு வாதாடி அவர்களைக் குறைகூறி அவமதிக்கிறார்களேயன்றி, தாங்கள் தங்களைத் திருத்திக் கொள்ளுதல் வேண்டும், மற்சமாமிச போசனத்தையும் மதுபானத்தையும் தவிர்த்தல் வேண்டும், துப்புரவாயிருத்தல் வேண்டும் என்ற இவைகளையிட்டுச் சிந்திக்கிறார்கள் இல்லை.’ – ம. வே. தி, 1928, உலகம் பலவிதம், ப193

‘தாழ்ந்த வருணத்துதித்தோரும் தக்கோராவர் ஒழுக்கத்தால்.’ – ம. வே. தி, 1948, உலகம் பலவிதம், ப 629

நாவலரின் சைவ ‘மறுமலர்ச்சி’ யாழ்ப்பாண நிலமானிய சாதியத்திற்குப் புனர்வாழ்வும் நியாயப்பாடும் கொடுக்கும் தன்மை கொண்ட சைவ வெள்ளாளியமையத் தூய்மைவாதம் என்பதை இந்த மேற்கோள்கள் காட்டுகின்றன. 1872ஆம் ஆண்டு நாவலர் எழுதிய நூலான ‘யாழ்ப்பாண சமய நிலை’ யாழ்ப்பாணத்து சைவசமயிகட்கு  சைவாசாரம் பற்றி அவர் வழங்கும் ஆணைகள் அல்லது பயிற்றுரை எனலாம். அவர் எழுதிய ‘சைவவினாவிடை’ சைவர்கள் எப்படி சைவத்தை கடைப்பிடிக்கவேண்டும், அவர்கள் தம் அன்றாட வாழ்வின் ஒழுக்கவியல் நடைமுறை விதிகள் என்ன போன்ற விடயங்களை விளக்குகிறது. சைவர்கள் சமயக் கடவுளாகிய சிவபெருமானின் இலக்கணங்களையும் வழிபடும் முறையையும் அறிந்து வேதபராயணம், தேவார திருவாசக பராயணம், சைவசமயப் பிரசங்கம் முதலிய நற்கருமங்களைச் செய்வதுடன் சைவக் கோவில்களில் ‘பொதுப் பெண்களின்’ நடன சங்கீதம், வாணவிளையாட்டு, மிருகபலி போன்ற தீய கருமங்களைச் செய்தலாகாது, கோபுரங்களில், தேர்களில் நிர்வாணப் பிரதிமைகள் அமைக்கக்கூடாது, சைவர் மது, மாமிசம் அருந்தலாகாது போன்ற ஆணைகளைப் பிறப்பிக்கிறார்.

நாவலர் வகுத்த சைவாசாரக் கொள்கையின் அடிப்படையிலேயே ம. பொ. தி தனது கால யாழ்ப்பாண சமூக மாற்றங்களை அணுகி மதிப்பிட்டார்.  அதேவேளை நாவலர் பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டில் வகுத்த சைவாசார வாழ்வியலை இருபதாம் நூற்றாண்டு யாழ்ப்பாணத்தில் பாதுகாப்பதில் ஏற்படும் முரண்பாடுகளை ம. வே. தி யின் கட்டுரைகளிலும் கதைகளிலும் காணமுடிகிறது. உதாரணமாக வருடந்தோறும் இடம்பெறும் நல்லூர் கந்தசுவாமி கோவில் மகோற்சவம் பற்றி தவறாது ம. வே. தி கருத்துரைகள் எழுதியுள்ளார். அந்த நாட்கள் பற்றிய அவரது விவரணங்கள் சில முரண்பாடுகளைச் சுவராசியமாகத் தருகின்றதுடன் அவருடைய சைவாசார ஏக்கத்தையும் வெளிக்கொணர்கின்றன.

‘கந்தசுவாமி கோயில் மகோற்சவம் தொடங்குநாள் சமீபிக்கவே இங்குள்ள ஆடவர் மகளிரெல்லாரும் தங்கள் தங்கள் இல்லங்களைச் சுத்திசெய்து உற்சவகால விரதத்தை யனுட்டிக்கத்தற்காகிய ஆயத்தங்களைச் செய்கின்றனர். மாமிச போசனிகளாயுள்ளார் அந்த உணவை யொழித்து விடுகின்றனர். மதுபானிகள் அந்தப் பானத்தைத் தவிர்க்கின்றனர். விரதம் அநுஷ்டிப்போர் தொகை அதிகமாகவும் அநுஷ்டியதார் தொகை சொற்பமாகவுமிருக்கும். உற்சவ விரதம் அநுஷ்டிக்காதவர்களும் ஆசாரசீலராக இந்த 26 நாட்களும் ஒழுகிக்கொள்கிறார்கள்.’ (ப 200)

‘இனி, நல்லூர் கந்தசுவாமி மகோற்சவ காலம் உற்சவ தரிசனத்திற்கும் கடவுள் வழிபாட்டிற்கும் மாத்திரந்தான் ஆகிய காலமென்று நாம் எண்ணிக் கொள்ளக்கூடாது. இங்குள்ள பெண்கள் தாங்கள் விரும்பிய ஆடையாபரணங்களை நாயகனைக் கொண்டு வாங்குவித்தற்கும் உற்சவ தரிசனத்தையும் விரதத்தையும் காரணமாகக் காட்டிச் சிறிது சுவாதீனம் பெறுவதற்கும் இதுவே வாய்த்த காலமாகும். வியாபாரிமார்களாகவுள்ளவர்கள் ஏதோ லாபத்தையடைதற்கு இதுவே காலமாகும். வாத்தியக்காரர், காவடி வாடகைக்குக் கொடுப்போர், பூத்தொடுப்போர் பரங்களென்று சொல்லப்படும் பண்டாரங்கள் என்னுமிவர்களும் லாபமடையும் காலமும் இதுவே…….. இக்காலத்தில் இங்குள்ளார் எல்லாரும் மகிழ்ச்சியடைய மற்சமாமிசம் விற்போரும் சோரமாக மதுபானம் விற்போரும் மாத்திரம் தங்கள் பிழைப்புக் குறைந்துவிட்டதேயென்று துயரமுறுவர்.’ ( ப 200 )

‘ஆனால் இந்த மகோற்சவம் முடிந்த பின்னர் இவர்கள் நடந்துகொள்ளும் விதத்தையிட்டே நாம் யோசிக்க வேண்டியது. மற்சமாமிசம் புசியாத மதுபானமில்லாத அன்பர்கள் எக்காலத்திலும் ஒரே தன்மையாக ஆசாரசீலராய்க் காணப்படுகின்றனர். மற்சமாமிச போசனிகளும் மதுபானிகளும் இந்த 26 நாளும் தாங்கள் அநுஷ்டித்த விரதங்களையும் வழிபாடுகளையும், ஒழுக்கத்தையும் மறந்து, கழுவிக் கழுவிச் சேற்றில் மிதிப்பார்போற் பின்னரும் இவ்வனாசாரங்களைக் கைக்கொள்ளத் தலைப்படுகின்றனர். மகோற்சவ காலம் முடிந்து இவர்கள் முழுகும் எண்ணெய் முழுக்கு மிகப்பயங்கரமானது. புறக்கோடிகளிற் கவிழ்த்து வைக்கப்பட்ட புலாற்சட்டிகளெல்லாம் பழையபடி சமையலறையிற் புகுகின்றன. மதுபானம் இவர்களைப் பரவசமாக்கி விடுகின்றது. இவர்கள் அருளையும் அறத்தையும் விட்டு மருளையும் மறத்தையும் அடுத்து நிற்கின்றனர்…. ஐயோ இவர்களெல்லாரும் மகோற்சவ காலத்தில் ஒழுகி வந்த பிரகாரம் வருஷம் 365 நாளும் ஒழுகிவந்தாலோ என்று முருகேசுவே வாயூறுகின்றார்.’ (ப 201 )

உலகம் பலவிதத்தில் பல இடங்களில் நாம் சந்திக்கும் முருகேசு ம. வே. தி யின் ஒரு அவதாராமே. முருகேசுக்குடாகத் தன் அபிப்பிராயங்களையும் ஆதங்கங்களையும் அவர் வெளிப்படுத்துகிறார். சைவாசாரத்திலிருந்து யாழ்ப்பாணச் சைவமதத்தினர் விலகிப் போவதால் ஏமாற்றமடையும் ம. வே. தி யாழ்ப்பாணத்தில் மழைபெய்யாமைக்கும் இந்தப் போக்கே காரணமென்று முருகேசருக்கூடாகச் சொல்கிறார்.

‘தம்பீ, மழை பெய்யாதது நூதனமென்றாய்; அப்படியல்ல; இந்தக் காலத்தில் மழை பெய்தால் அதுதான் பெரிய நூதனமாகும்; நான் அறிய இப்படி மழை பெய்யாமல் எக்காலத்திலும் இருந்ததில்லை;… மழை முற்றாக இல்லாமற் போனது இப்பொழுதுதான்; ஆனால் இது நூதனமல்ல; ஏனென்றால் நமது நாட்டிலே நூற்றுக்கு 99 பங்கு பாவமும் ஒருபங்கு புண்ணியமும் இப்போது நடைபெறத் தொடங்கிவிட்டது; இப்படியானால் மழை எப்படிப்பெய்யும்; .. இக்காலத்திலே சாதியபிமானமில்லை, சமயாபிமானம் தேசாபிமானமில்லை .. கடவுளிடத்தில் பக்தியில்லை; சமய சாத்திரங்களில் நம்பிக்கையில்லை, சத்தியமில்லை… இப்படியானால் மழை எப்படிப் பெய்யும்.’ (ப191-192)

மழை பெய்யாமைக்கான காரணம் பற்றித் தான் எழுதியதைத் சம்பந்தபிள்ளை உண்மையில் நம்பினாரா இல்லையா என்பதையும்விட முக்கியமான செய்தி என்னவென்றால் யாழ்ப்பாணத்து சைவசமயிகளின்  வாழ்வியல் யதார்த்தத்திற்கும் நாவலர் வகுத்த சைவாசார நெறிகளுக்குமிடையே வெகுதூரம்.  இதுதான் சைவ அறநெறிப் பிரச்சாரகரான அவரின் ஆதங்கம். மறுபுறம் தாழ்த்தப்பட்ட சாதியினர் தமது சுதந்திரத்திற்காக வாதாடுவது உயர்சாதியினருக்கு அவமதிப்பெனக் குறைப்படும் ம. வே. தி அவர்களுக்கு உயர்சாதியின் ஒழுக்கவியலைப் போதிக்கிறார்! சாதியம் பற்றி அவர் 1928ல் கொண்டிருந்த நிலைப்பாட்டையே இருபதாண்டுகளுக்குப்பின் 1948ஆம் ஆண்டிலும் கொண்டிருந்தார் என்பது மேலே தரப்பட்டுள்ள இரு மேற்கோள்களிலிருந்து தெளிவாகின்றது.[12]

1933 மார்ச் மாதம் கொழும்பில் ‘தீண்டாதார் கோயிற்பிரவேச முயற்சி, பொய்யாய்ப் பழங் கனவாய்க் கதையாய்ப் போய்விட்டது போலும்’ என அந்த முயற்சியை ஏளனம் செய்யும் தொனியில் எழுதுகிறார் (ப 276). அதேகாலத்தில் இந்தியாவில் தீண்டாதாரின் கோயிற்பிரவேசம் தொடர்பாக காந்தியின் செயற்பாடுகளை எதிர்த்தவர்களுக்குச்சார்பாக எழுதுகிறார்.[13]  1930ஆம் ஆண்டு யாழ்ப்பாணப் பாடசாலைகளில் சம ஆசனம், சமபந்திப் போசனம் நடைமுறைப் படுத்தப் படவேண்டும் எனும் விதியைக் காலனித்துவ அரசு பிறப்பித்தது. JYC மற்றும் தாழ்த்தப்பட்ட மக்களின் உரிமைகளுக்காகக் குரல் கொடுக்க 1927ல் உருவான ஒடுக்கப் பட்டோர் ஊழியர் சங்கமும் இத்தகைய உரிமைகளைக் கோரின என்பதைக் குறிப்பிடவேண்டும். ஆனால் 1930ஆம் ஆண்டு பொன் இராமநாதன் தலைமையில் ஒரு குழு தேசாதிபதியைச் சந்தித்து அரசின் இந்த முடிவுக்கு எதிர்ப்புத் தெரிவித்து அதைமாற்றும்படி கோரினர். அரசின் ஆணையை நடைமுறைப்படுத்திய சில பாடசாலைகள் தீக்கிரையாக்கப்பட்டன.[14] இதுபற்றிச் சம்பந்தபிள்ளையின் கருத்துரைகளை இந்த நூலில் காணமுடியவில்லை. அவர் பொன் இராமநாதனின் நிலைப்பாட்டைச் சார்ந்திருந்தாரா அல்லது சம ஆசனக் கொள்கையை ஆதரித்த அவருடைய இளைய சகாவான சைவபரிபாலன சபைத் தலைவர் ராஜரத்தினத்தின் நிலைப்பாட்டைச் சார்ந்திருந்தாரா? இதுபற்றி அவர் எங்காவது எழுதியிருப்பார் என நம்புகிறேன். ராஜரத்தினம் அப்போது The Hindu Organ பத்திரிகையின் ஆசிரியராகவிருந்தார் என்பது குறிப்பிடத்தக்கது. ஆயினும் சம ஆசனம் பற்றிய ராஜரத்தினத்தின் நிலைப்பாட்டினை பொன் இராமநாதன் போன்ற பல உயர்சாதி மேனிலையாளர் பகிர்ந்து கொள்ளவில்லை. இது அவர்களுக்கும் JYCக்குமிடையிலான வேறுபாட்டைக் காட்டியது.

பால்நிலை

மாற்றமடையும் யாழ்ப்பாணத் தமிழ் சமூகத்தில் கலாச்சார மரபுபேணும் சுமையைப் பிரதானமாகப் பெண்களே சுமக்கவேண்டுமெனும் சிந்தனை ம. வே. தியின் கட்டுரைகளிலும் தொடர்கதைகளிலும் வலியுறுத்தப்படுகிறது. அதற்கு உதவும் வகையில்  தமது பெண்பிள்ளைகளை நெறிப்படுத்தி வளர்க்கவேண்டுமெனப் பெற்றோருக்கும் புத்தி சொல்கிறார். யாழ்ப்பாணத்துப் புதிய உயர்சாதி நடுத்தர வர்க்கத்தின் நவீனமயமாக்கல் மேலெழுந்தவாரியானது, பால்நிலையைப் பொறுத்தவரை ஆணாதிக்க மரபுபேணலே மேலாதிக்கம் செலுத்துகிறது என்பதை அவரது தொடர்கதைகள் பலவிதமாகப் பிரதிபலிக்கின்றன. அவருடைய சிந்தனையை அவருடைய வார்த்தைகளுக்கூடாகவே அறிவது நல்லது. முதலில் 1922 ஒக்டோபரில் அவர் எழுதிய கட்டுரையிலிருந்து:

‘நாங்கள் அரசனையே கண்கண்ட தெய்வமெனக் கொண்டாடும் இயல்புடையேம். தன்னுயிர்போல் மன்னுயிரையும் ஓம்பும் காருண்ணியம் பொருந்திய மாட்சிமைதங்கிய இத் தேசாதிபதியவர்கள் தாம்  பரிபாலிக்கின்ற இந்நாட்டிலுள்ள ஆடவர்கள் நலத்தையும் பெண்கள் நலத்தையும் பெரிதும் அபேட்சிக்கிறவரென்பதற்கு எட்டுணையும் சந்தேகம் வேண்டாம். ஆனால், யாம் சொல்லக்கூடிய குறையொன்றுள்ளது. ஐயோ, தெய்வமே, நமது நாடு இவ்வளவாகக் கெட்டுப்போய்விட்டதா? என்ன பரிதாபம்! வீட்டைவிட்டு வெளிமுற்றத்திற்றானும் வரப்பெறாதவர்கள், ஆதவனும் அரிதிற் காணப்பெறும் பெண்மணிகள், மணப்பந்தரிலே, சிங்காரித்துச் சூழ்ந்து செல்ல, மடம் நாணம் அச்சம் பயிர்ப்பு என்னும் நாற்குணங்களும் கிளர, சூத்திரப் பாவைபோலத் தம் அவயவங்களைப் பிறர் இயக்க, விவாக காலத்திலே தம்மாற்செய்யவேண்டிய கிரியைகளைச் செய்து வந்த கன்னிகாரத்தினங்கள் இப்பொழுது நமது சாதிக்கெல்லாம் வடுவுண்டாக்கப் புறப்பட்டு விட்டார்களே. இதற்குத்தானா இவர்கள் படிக்கப் புறப்பட்டார்கள்? இக்கன்னியர் கல்லூரிக்குப் புறப்பட்ட பின்னரும் நாற்குணங்களுமிருக்குமானால், அவற்றுள் கல்லூரியிலிருந்து புகைரதஸ்தானத்திற்குப் புறப்படவே மடமும், புகைரதஸ்தானத்திற் புகைவண்டியில் ஏறவே நாணமும், மருதானைப் புகைரதஸ்தானத்தில் இறங்கவே அச்சமும் அகன்றுவிடுமே. எஞ்சிய பயிர்ப்பு எவ்விடத்திற்போமோயாமறியேம். ஆ! நளமகாராசனைப் பிடித்தலைத்த கலியே! உன்காலத்தில் இன்னும் என்னென்ன விபரீதங்களை விளைக்க விருக்கின்றாயோ யாமறியேம்!’ (ப 89)

யாழ்ப்பாணத்திலிருந்து பெண் சாரணரான Girl Guides மாணவிகள் கொழும்பில் நடை பெறவிருக்கும் ஒரு நிகழ்ச்சிக்கு அழைத்துச் செல்லப்படுவதற் கெதிராக அன்று நிலவிய  கருத்தைத் திருஞானசம்பந்தபிள்ளை தெரிவிக்கிறார். இதைச் சொல்லமுன் கொலோனிய ஆட்சிமீதான விசுவாசத்தை மிகப்பணிவுடன் தெரிவித்துக் கொள்கிறார். அதே பத்தியில் பெற்றோர்களுக்கும் பின்வரும் புத்திமதி வழங்கப்படுகிறது:

‘சைவாசாரத்தையும் புராதன ஒழுக்கங்களையும் அனுசரித்து உங்கள் பெண்பிள்ளைகள் கல்வி பயிலுதல் கூடுமானால் அவர்களுக்குக் கல்வி பயிற்றுங்கள். அநாகரிகக் கல்வியை அவர்களுக்குப் பயிற்றிவிட்டுப் பிற்காலத்தில் வசைக்கு ஆளாகாதீர்கள்.’

‘பெண்ணாய்ப்பிறந்தவர்கள் இல்லறத்துக்குத்துணையாயும் தம்நாயகனுக்குத் துணைவியாயும் பிள்ளைகளுக்குத் தாயாராகவும் இருந்தார்கள். அந்தக்காலம் போய்விட்டது’ என 1932ல் (ப 240) விசனிக்கும் அவர் அந்த நிலைமைக்குக் காரணம் விதேசிய நாகரிகமும் கல்வியும் எனக்கூறுகிறார். இருபதாம் நூற்றாண்டு யாழ்ப்பாணத்தில் பெண்கல்வியை எதிர்ப்பது கடினமாகிக்கொண்டிருந்தது. ஆரம்பத்திலிருந்தே மிஷனரிகள் பெண்கல்வியை ஊக்குவித்தனர். ஆயினும் ஒரு சில பெண்களே மதம் மாறி ஆங்கிலக் கல்வியைப் பயின்றனர். ஆங்கிலக்கல்வியைப் பொறுத்தவரை பெற்றோர் ஆண்பிள்ளைகளுக்கே முன்னுரிமை கொடுத்தனர். பெண்கல்வியைப் பொறுத்தவரை மிஷனரிமார் சைவசமய மறுமலர்ச்சி யாளர்களையும்விடப் பல ஆண்டுகள் முந்திக் கொண்ட போதும் ஆரம்பத்தில் ஒரு சில பெண்களே உயர்வகுப்புவரை ஆங்கிலக் கல்வி கற்றனர். இந்த வகையில் மிஷனரிகளின் உடுவில் பெண்கள் கல்லூரி ஒரு முன்னோடி எனலாம்.  காலப்போக்கில் உருவான பெண்களுக்கான சைவப் பாடசாலைகள் மிஷனரிகள் கல்விக்கூடாகப் பெண்களையும் மதம் மாற்றுவதை எதிர்க்கும் நோக்குடன் ஸ்தாபிக்கப்பட்டன. இருபதாம் நூற்றாண்டு யாழ்ப்பாணத்து நிலைமைகளில் ம. வே. தி பெண்கல்விக்கு ஆதரவாக எழுதியுள்ள போதும் நிலமானிய சைவாசார ஆணாதிக்கக் கட்டுக்கோப்பிற்குள்ளேயே பெண்களின் அந்தஸ்தை வரையறுத்தார். விதவை மறுமணத்தையும் அதே கட்டுக் கோப்புக்குள்ளேயே நியாயப்படுத்துகிறார். யாழ்ப்பாணத்தில் தமிழ்க் கல்வி கற்று மலாயாவில் ஒரு தமிழ்ப் பாடசாலையில் ஆசிரியையாகும் பாக்கியலட்சுமி எனும் பெயரில் ஒரு துணிவுமிக்க பாத்திரத்தை ஒரு தொடர் கதையில் படைத்திருக்கிறார்.[15] பால்யவிவாக விதவையானதால் துறவிக்கோலம் பூண்ட இரஞ்சிதமெனும் பிராமணப் பெண் மனம்மாறிக் குடும்பத்தவரின் ஆசியோடு மறுமணம் செய்வதை அவரது இன்னொரு தொடர்கதையில் காண்கிறோம்.[16]  ஆனால் அந்தப் பெண்கள் நாற்குணங்களையும் (அச்சம், மடம், நாணம், பயிர்ப்பு) கொண்ட சைவாசார ஒழுக்கசீலிகள் என்பதை வற்புறுத்தும் வகையிலே அவர்களை இலட்சிய பாத்திரங்களாகத் தன் கதைகளில் படைத்திருக்கிறார். இப்படிப் பல சைவாசார இலட்சிய பெண்பாத்திரங்களை அவருடைய கதைகளில் சந்திக்கிறோம். இந்தப் பாத்திரங்களின் வாய்களுக்கூடாகப் பல சந்தர்ப்பங்களில் ஆணாதிக்க மரபினை நியாயப்படுத்தும் வாதங்களும் வெளிவருகின்றன.

இதற்குப் பல உதாரணங்களைக் காட்டலாம். ஒரு உதாரணம், ‘கோபால – நேசரத்தினம்’ தொடர்கதையில் வரும் பாதிரியாருக்கும் நேசரத்தினத்திற்கு மிடையிலான சம்பாஷணையாகும். சைவமதத்தினனான கோபாலனை ஒரு போதகரின் மகளான நேசரத்தினம் காதலிக்கிறாள். கதையின்படி போதகர் அந்த சைவ இளைஞனை மதம் மாற்றும் திட்டத்திற்குத் தன் மகளைப் பயன்படுத்துகிறார். ஆனால் அவள் அவனை உண்மையாகவே காதலிக்கிறாள். கோபாலன் மதம் மாறமறுப்பதால் நேசரத்தினம் சைவமதத்திற்கு மாறத்தயாராகிறாள். இதனால் போதகர் ஆத்திரமடைகிறார். அவருடைய பதவியும் பறிபோகும் ஆபத்து. இந்தக் கட்டத்தில்  பாதிரியார் அவளின் மனதை மாற்ற முயற்சிக்கிறார். ‘கணவன் தன் மனைவியைத் தன் சமயத்திற்கு வா என்று கற்பிப்பது சரியல்லவென’ச் சொல்லும் பாதிரியாருக்கு அவள் பின்வருமாறு பதிலளிக்கிறாள் (ப 66 ). ‘கணவன் மனைவியென்ற விஷயத்தில் மாத்திரம் அது பொருந்தாது; ஏனென்றால், எங்கள் பெரியோர் கொள்கைப்படி ஒரு பெண்ணுக்குக் கண்கண்ட தெய்வம் அவள் கணவனேயாம். ‘தெய்வம் தொழாள் கொழுனற்றொழு தெழுவாள் பெய்யெனப் பெய்யும் மழை’ யென்றும் ‘கற்புடைய மாதர்கட்குத் தரணி வேந்தே கணவனல்லால் வேறோர் தெய்வங் கருதவுண்டோ’ என்றுஞ் சொல்லியிருக்கிறார்கள். மேலும் ‘கற்பெனப்படுவது சொற்றிறம்பாமை’, ‘கொண்டான் குறிப்பறிவாள் பெண்டாட்டி’ என்ற முதியோர் குறிப்பறிந்து நடப்பதே ஒரு பெண்ணுக்குக் கற்பாகும். [17]  ஆனால் புதுமைக் கவிஞன் பாரதியார் ‘கற்பு நிலையென்று சொல்லவந்தார் இரு கட்சிக்கும் அஃது பொதுவில் வைப்போம்’ எனப் பாடுகிறார்.

ம. வே. தியின் கதைகளில் வரும் பல பழமொழிகளில் ஒன்று ‘மழைக்காலிருட்டானாலும் மந்தி கொப்பிழக்கப்பாயாது’. இந்தப் பழமொழியை ஒன்றுக்கு மேற்பட்ட சந்தர்ப்பங்களில் பயன்படுத்தியுள்ளார். பெண்களைப் பொறுத்தவரை, என்னதான் இக்கட்டான சூழலில் அகப்பட்டுகொண்டாலும் தன்கற்பைக் காக்கத் தவறமாட்டாள் சைவாசார உத்தமி என்பதைக் குறிக்கவே இந்தப் பழமொழியைப் பயன்படுத்துகிறார். தனியாக வெளியே செல்லும் பெண்கள் ஆண்களால் பால்ரீதியான தொல்லைகளுக்காளாகும் நிலைமைகளை வெளிப்படுத்துகிறார். இத்தகைய தொல்லைகளைத் தவிர்ப்பதற்கு பெண்கள் ஒருபோதும் ஆண்துணையின்றி வெளியே செல்லக்கூடாது என அவர் அறிவுரை கூறுவது அன்றைய நிலையில் யதார்த்தபூர்வமானதே. ஆயினும் பெண்களின் பாதுகாப்பு ஆணாதிக்க சைவாசாரக் கட்டுப்பாடுகளின் தொடர்ச்சியைப் பேணுவதிலேயே தங்கியுள்ளதெனும் அவரின் நிலைப்பாடு பெண்களின் இரண்டாந்தர அந்தஸ்துத் தொடர்வதை நியாயப்படுத்துகிறது.

எதிர்காலத் துணைவி பற்றி புதிய நடுத்தரவர்க்க இளம் ஆண்களின் நவீனத்துவப் பார்வை மேலெழுந்தவாரியானதென்பதும் அவர்களிடம் மரபுரீதியான ஆணாதிக்க சிந்தனையும் எதிர்பார்ப்பும் ஆழமாக வேரூன்றி உள்ளதும் ம. வே. தி படைத்துள்ள சில பாத்திரங்களுக்கூடாக வெளிப்படுகின்றன. மாற்றம் – தொடர்ச்சி உறவுகளை, முரண்பாடுகளை அறிய இவை உதவுகின்றன. உதாரணமாக ‘ஆநந்தன் – அன்னம்’ எனும் தொடர்கதையில் வரும் சம்பாசணைகள் இதை நன்கு பிரதிபலிக்கின்றன. ஆநந்தனுக்கு எழுதுவினைஞர் வேலை கிடைத்ததும் கல்யாணப் பேச்சுக்கள் ஆரம்பிக்கின்றன. சாதி, குலம், சீதனம், நாற்குணங்கள் போன்ற எல்லாமுடைய பெண்களை அவனுடைய பெற்றோர் அவனுக்கு மணம்பேசிய போது அவன் சம்மதிக்கவில்லை. இறுதியில் பெற்றோர் அவன் விரும்பியபடி ஒரு பெண்ணைத் தேடச் சம்மதிக்கிறார்கள் ஆனால் ‘சாதியைவிட்டு இறங்கிகிவிடக் கூடாதென்பதை மாத்திரம் மனத்தில் வைத்துக்கொள்’ என்று சொல்கிறார்கள். அப்பொழுது ஆநந்தன் தன் எண்ணத்தைப் பெற்றோர்களுக்குச் சொல்கிறான்.

‘… நான் என் மனசிற்கு இசைந்த பெண்ணையே கல்யாணஞ் செய்வதன்றி அவர் சொல்லும் இவர்சொல்லுங் கேட்டுச் செய்யமாட்டேன்; காலத்திற்குத் தக்க கோலம் என்ற பிரகாரம் பெண் இக்காலத்து மாதிரியையறிந்து அதற்குத்தக நடக்கக்கூடியவளா யிருத்தல் வேண்டும். தமிழ் படியாவிட்டாலும் இங்கிலிஷ் நல்லாய் எழுத வாசிக்க, எவரோடுங் கூச்சமின்றிப் பேசப்பயின்றிருத்தல் வேண்டும்; … அபசுரத்தோடாயினுங் காரியமில்லை, வையோலின், ஹார்மோனியம் என்னும் இவைகளை வாசிக்கவும் இனிமையாய்ப் பாடவும் தெரிந்திருக்க வேண்டும்; கோயிலுக்குப் போதல் விரதங்காத்தல் முதலிய இந்தப் பேய்த்தனங்களை யெல்லாம் விட்டு, கற்புடைய பெண்களுக்குக் கணவனே தெய்வம் ஆனதினால் என்னைக் கும்பிட்டுக் கொண்டு என்னுடன் கூடிக்கொண்டு கூட்டம் விருந்து கூத்து படக்காட்சி என்னுமிவைகளுக்கு வரத்தக்கவளாயிருக்க வேண்டும். இந்தக் குணங்களும் செயல்களும் இருக்குமேயானால் இன்னும் வேண்டிய செயல்களையும் பழக்கங்களையும் பின் நான் பழக்கிக் கொள்வேன்.’ (ப 243)

இந்த வார்த்தைகளின் முரண்பாடுகள் தெளிவாகவே தெரிகின்றன. ஓரளவு நவீனமயமான ஆனால் தனது அதிகாரத்துக்கும் தேவைகளுக்கும் கீழ்ப்பட்டவளான துணைவியே ஆநந்தனின்  ஒருதலைப் பட்சமான விருப்பு, எதிர்பார்ப்பு. இந்தத் தொடர் கதையின் கடைசிப் பகுதியுட்படச் சில பகுதிகள் கிடைக்கவில்லை. ஆயினும் ஆநந்தன் விரும்பித் தேர்ந்த அன்னலட்சுமி ‘அகந்தை பேய்த்தனங்கள்’ கொண்டவளாக இருந்து பின்னர் பல பிரச்சனைகளை அனுபவித்ததன் விளைவாகவும் அவளுக்கும் ஆநந்தனுக்கும் முதியோர்கள் கொடுத்த அறிவுரையின் பயனாலும் ‘கொண்டான் குறிப்பறிவாள் பெண்டாட்டி என்ற வாக்கியத்திற்கு இலக்காய்த் தன் கணவன் குறிப்பறிந்து இதமாக நடப்பாளாயினள்’ (ப 272).

ஐரோப்பிய கலாச்சாரச் செல்வாக்குப் பற்றி

மேலைத்தேச வாசிகளின் உடைநடை பாவனைகளையும் சில பழக்கங்களையும் கைக்கொள்ளுவோர் பற்றி 1930 ஆகஸ்டில் பின்வருமாறு எழுதுகிறார்.

‘..இவர்கள் நெய்யரி (பன்னாடை) போல் மேலைத்தேச வாசிகளிடத்தில் நல்ல செயல்கள் ஒழுக்கங்களையொழுக விடுத்து அவர்களிடத்துள்ள தீய செயல்களையும் பழக்கவழக்கங்களையுமே ஏந்தி வைத்துக் கொண்டாடுகிறார்கள். உள்ளபடி சொல்லுதல், குறித்த குறித்த நேரத்திற் குறித்த கருமங்களைச் செய்தல், இடையறாவூக்கம், கெம்பீரம் முதலாம் சுகுணங்களும் நற்பழக்கங்களும் காணப்படுகின்றன. ஆனால் அவர்களைப் பின்பற்றி நடக்கும் நம்மனோர் இந்தச் சுகுணங்களையும் நற்பழக்கங்களையும் ஒழுக விட்டுவிட்டு, அவர்களிடத்துள்ள மதுபானம், உடைநடை பாவனைகள், டாம்பீகம் முதலாந் தீச்செயல்களையே ஏந்தி வைத்துக் கொண்டு இடர்ப்படுகின்றார்கள். இவர்கள் ஐரோப்பியர் செய்வதுபோல் அவற்றை மட்டாகவும் முறையாகவும் கிரமமாகவுஞ் செய்யப் பின்பற்றியிருக்கிறார்களோவென்றால், அதுவுமில்லை.’ (ப 217)

ஐரோப்பிய பழக்கவழக்கங்களில் பின்பற்றக்கூடிய சில நல்லவற்றைக் காணுமவர் தனது சமூகத்தவர் பன்னாடை போன்று அவற்றை ஒழுகவிட்டுத் தீயவற்றையே பற்றிக்கொள்கிறார்கள் என ஆத்திரமடைகிறார். ஆனால் கொலோனியக் கல்வியைப் பெற்ற யாழ்ப்பாணத்தவர்கள் கொலோனிய அமைப்புக்கு விசுவாசமாகவும் திறமையாகவும் சேவையாற்ற வல்லவர்களென்பதே ஆட்சியாளர்களின் அனுபவரீதியான நம்பிக்கை. இதனாலேயே அவர்களை இலங்கைக்குள் மட்டுமன்றி மற்றைய பிரிட்டிஷ் கொலொனிகளிலும் சேவைக்கு அழைத்தார்கள். இதற்கான ஆதாரத்தை சம்பந்தபிள்ளையின் கட்டுரைகளிலும் கதைகளிலும்கூடக் காண்கிறோம். ஆகவே அந்தப் பன்னாடைக்குப் பிறிதொரு பக்கமுண்டு. மறுபுறம் அந்தக்கல்வியைப் பெற்ற ஹண்டி பேரின்பநாயகம், ஒறேற்றர் சுப்பிரமணியம் போன்ற பலர் கொலோனிய எதிர்ப்பு முற்போக்குவதிகளாயினர் என்பதையும் மறக்கக்கூடாது.

ஐரோப்பியரைப் பற்றியும் தம்மவர் பற்றியும் மேலும் இவ்வாறு குறைப்படுகிறார்:

‘இப்போது நோக்குங்கால் ஐரோப்பியரெனிலோ நம்மை ஆளப்பிறந்த சாதியினராவர்; நாங்களோ ஆளப்படப் பிறந்த சாதியினராவோம். செல்வம் தரித்திரமென்ற இரண்டினுள் செல்வம் அவர்களிடஞ் செல்ல, தரித்திரம் நம்மிடம் வரலாயிற்று. முயற்சி அவர்களையடைய, சோம்பல் நம்மனோரிடங் குடிகொண்டுவிட்டது; அதிகாரம் அவர்கட்குச் சொந்தமாக, அடிமைத்திறம் எங்கட்கு அறுதியாயிற்று. இப்படியே இன்னும் எத்தனையோ பேதங்கள் அவர்களுக்கும் எங்களுக்குமிடையேயுள்ளன. இங்கனமெல்லாமிருப்பவும், நாம் அவர்களைப் பின்பற்றி உடுக்கவும் உண்ணவும் எண்ணவும் முயன்று நிந்தைக் குள்ளாகி இடர்படுதல், கானமயிலாடாக் கண்டிருந்த வான்கோழி – தானுமதுவாகப் பாவித்து தானுந்தன் பொல்லாச்சிறகை விரித்தாடினாற் போலவிருக்குமல்லவா.’ (ப218)

கொலோனிய ஆதிக்கத்தை அவர் விரும்பவில்லை ஆனால் தம்மவர்களின் ஒரு சாராரின் போக்கினைப் பார்க்குமிடத்து அதுதான் ஆக்கிரமிக்கப்பட்டுள்ள சமூகத்தின் மாற்றமுடியாத தலைவிதியோ என வருந்துகிறார். இங்கே கொலோனிய எதிர்ப்புணர்வுக்கும் போராட்டமனப்பாங்கிற்கும் பதிலாகத் தாழ்வுணர்ச்சியையும் ஊழ்வினைவாதத்தையும் காண்கிறோம். JYCன் முற்போக்குச் சிந்தனைகளையும் பின்னர் வந்த இடதுசாரி இயக்கத்தின் கொள்கைகளையும் அவர் ஒதுக்கிவிட்டார்.

சமகாலத்தில் இந்தியாவில் இடம்பெற்ற கொலோனிய எதிர்ப்பு மற்றும் முற்போக்கான சமூக சீர்திருத்தப் போக்குகளில் அவர் ஆகர்சத்தைத் தேடவில்லை. அவர் தமிழகத்துடன் கொண்டிருந்த தொடர்புகள் அவருடைய சைவாபிமானம் பாற்பட்டதே. அவர் காலத்தில் அங்கு எழுந்த ஏகாதிபத்திய எதிர்ப்பு மற்றும் சமூக சீர்திருத்த இலக்கியங்களால் அவர் ஈர்க்கப்படவில்லை. உதாரணமாக சுப்பிரமணிய பாரதியாரின் கவிதைகள், செயற்பாடுகள் பற்றி அவர் அறிந்திருக்கவில்லையா என்ற கேள்வி எழுகிறது. பாரதியார்  அவரது முப்பத்தொன்பதாவது வயதில் 1921ஆம் ஆண்டு இறந்தார். அப்பொழுது முப்பத்திஆறு வயதினாரன சம்பந்தபிள்ளை இந்து சாதனத்தில் சேர்ந்து ஒன்பது வருடங்களாகிவிட்டது. ஆத்மீகவாதியாகவிருந்த பாரதியார் ஒரு கொலோனிய, ஏகாதிபத்திய எதிர்ப்பாளராக மட்டுமன்றி சாதி ஒடுக்குமுறைக்கும் பெண்ணடிமைத்தனத்திற்கும் எதிராகவும் தனது கவிதைகளுக்கூடாக முழக்கமிட்டார். பாரதியார் சுதந்திரப் போராட்டத்திற்கு ஆதரவான ஒரு பத்திரிகையாளராகவும் செயற்பட்டுச் சிறைசென்றார். அவர் போன்ற சிந்தனையுடையோர் பலர் தமிழகத்தில் இருந்தார்கள். அத்தகைய சிந்தனைப் போக்குகளால் சம்பந்தபிள்ளை கவரப்படவில்லை.

ஆக்க இலக்கியப் படைப்புக்கள்

இந்தத் திரட்டில் ஆறு தொடர்கதைகளும் ஆறு சிறு கதைகளும் உள்ளன. சில தொடர்கதைகளில் பல பகுதிகள் கிடையாமையால் விடுபட்டுள்ளன. இந்த ஆக்கங்கள் பற்றிச் சில பொதுப்படையான கருத்துரைகளை பகிர்ந்து கொள்ள விரும்புகிறேன். சம்பந்தபிள்ளையின் தொடர்கதைகளை நாவல்களெனக் கொள்ளலாமா என்ற கேள்வி எழுகிறது. இவற்றில் நாவல்களின் தன்மையையும் ஒருவிதக் காவியத்தன்மையையும் காண்கிறோம். இவற்றை வசன காவியங்களெனக் கருதலாமா? தமிழ் நாவல் இலக்கியத்தின் பரிணாம வரலாற்றின் ஒரு கட்டத்தினை இவை பிரதிபலிக்கின்றன எனப்படுகிறது.  இருபதாம் நூற்றாண்டின் முற்பகுதியின் உரைநடையில் அவர் எழுதியுள்ள சிறுகதைகளும் தொடர்கதைகளும் அவர் வாழ்ந்த சமூகத்தின் நிலைமைகள், மாற்றங்களின் அம்சங்களைப் பிரதிபலிக்கின்றன. அவர் படைத்துள்ள பாத்திரங்கள் பெரும்பாலும் அதே சமூகத்தின் நடுத்தர, கீழ்நடுத்தர மட்டங்களிலிருந்து வருகின்றன. மறுபுறம் தொடர்கதைகளில் புராணங்கள், தோத்திரங்கள் கிளைக்கதைகளாக அவருடைய உரைநடையில் உருவெடுக்கின்றன. அத்துடன் பல பழமொழிகளும், தோத்திரங்களும் அவற்றிற்கான விளக்கங்களும். இவையெல்லாம் சைவாசார ஒழுக்கத்தின் சமகால முக்கியத்துவத்தை பலப்படுத்தும் நோக்கில் குறிப்பான பாத்திரங்களுக்கூடாகச் சிலஇடங்களில் நீண்ட பிரசங்கங்களாக வெளிப்படுகின்றன. கனக செந்திநாதன் இந்தத் தொடர்கதைகளை கதைநூல்களென அழைக்கிறார்.[18]  பேராசிரியர் கைலாசபதி ‘தமிழ் நாவல் இலக்கியம்’ எனும் நூலில் நிலமானிய காவிய உலகிலிருந்து நவீனகால நாவல் உலகிற்கான மாற்றப் போக்கில் காவியத்திற்கும் நாவலுக்குமிடையிலான உறவு பற்றி விளக்குகிறார். அதன் அடிப்படையில் பார்க்கும்போது ம. வே. தியின் தொடர்கதைகளை தமிழ் நாவலின் பரிணாமப் போக்கில் காவியத்திற்கும் நாவலுக்கும் இடைப்பட்டவையாகக் கொள்ளலாமா எனும் கேள்வி எழுகிறது.[19] இது விவாதத்திற்குரிய விடயம்.

ஏற்கனவே கூறியதுபோல் ம. வே. தியின் படைப்புக்களின் பிரதான சமூகப்புலம் யாழ்ப்பாண வெள்ளாளர்களே. மாற்றத்திற்கும் மரபு பேணலுக்குமிடையிலான முரண்பாடுகளே ம. வே. தியின் படைப்பிலக்கியத்தின் இலக்கணமெனலாம். சைவாசார விழுமியங்களின் பேணல், கிறிஸ்துவ செல்வாக்கிற்கும் மதமாற்றத்திற்கும் எதிர்ப்பு போன்ற நோக்கங்கள் பலமாக இழையோடும் இந்த ஆக்கங்களில் வெள்ளாள சமூகத்திற்குள்ளே இருக்கும் சமூக-பொருளாதார, அந்தஸ்து வேறுபாடுகளும் முரண்பாடுகளும் பலவழிகளுக்கூடாகப் பிரதிபலிக்கப் படுகின்றன. சீதனப் பிரச்சனை, நகர-நாட்டுப்புறவேறுபாடுகள் போன்றவற்றினால் பெண்களின் கல்யாணம் பாதிக்கப்படுவதையும் சில கதைகளில் கையாண்டிருக்கிறார். கதைகள் யாழ்ப்பாணத்தவர் ‘திரவியம் தேடும்’ நோக்கில் புலம்பெயர்ந்து செல்லும் இடங்களுக்கு நம்மை அழைத்துச் செல்கின்றன.  சைவாசார ஒழுக்கம் பொருள்ரீதியான முன்னேற்றத்திற்கு எதிரானதல்ல எனும் செய்தியையும் இந்த ஆக்கங்களில் சில தரமுயற்சிக்கின்றன. பொருள் தேடுவதற்காக மதம் மாறத்தேவையில்லை என்பது இந்தச் செய்தியின் இன்னொரு அர்த்தமெனலாம். ஆனால் கல்வி, பொருள் தேடல், சமூக நகர்ச்சி, புலப்பெயர்வு, நகரவாழ்க்கை போன்றனவின் விளைவுகள் சைவாசார மரபுகளை மீறும், மறுதலிக்கும், யதார்த்தம் ம. வே. தியின் தலையிடியாகிறது. பொதுவாக அவரது கதைகளில் சைவாசாரமே இறுதியில் வெற்றிபெறுவது அவரின் ஆழ்ந்த சமையாபிமானத்திலிருந்து பிறக்கும் ஒரு கொள்கைப் பிரகடனம்போலவே ஒலிக்கிறது.

முடிவுரை

‘உலகம் பலவிதம்’ ஒரு பாரிய திரட்டு. இந்த நூலின் சமகாலப் பயன்பாடு என்ன? இந்தக் கேள்விக்குப் பதில் சொல்பவரின் நிலைப்பாட்டையும் ஆய்வுத்துறையையும் பொறுத்துப் பதில்கள் வேறுபடும் என்பதில் சந்தேகமில்லை.   இந்தக் கட்டுரையில் திருஞானசம்பந்தபிள்ளையின் பங்களிப்பின் சில முக்கிய அம்சங்களை – விசேடமாக அரசியல், பொருளாதாரம், சைவாசாரமும் சாதியமும், பால்நிலை, ஐரோப்பிய கலாச்சாரச் செல்வாக்கு,  இலக்கியப் படைப்புக்கள் ஆகியவற்றை – எனது சமூக விமர்சனக் கண்ணோட்டத்தில் அன்றைய வரலாற்றுப் பின்னணியில் அணுகியுள்ளேன். இது தவிர்க்க முடியாதபடி அன்றைய யாழ்ப்பாண சைவசமூகத்தில் மேலாட்சி செய்த கருத்தியலின் ஒரு செயற்பாடுமிக்க பிரதிநிதியான அவரின் சமூகப் பார்வை பற்றிய ஒரு விமர்சனமாகவும் அமைகிறது. கிறிஸ்துவத்திற்கு எதிராகச் சைவமதத்தை பாதுகாக்க வகுக்கப்பட்ட சிந்தனையிலும் செயற்திட்டத்திலும் முன்னோக்கிய மதச்சீர்திருத்தத்திற்கு இடமிருக்கவில்லை. சாதிப் பாகுபாடும் தீண்டாமையும், ஆணாதிக்கமும் தொடர்ந்தன. இந்தத் தொடர்ச்சியைத் தக்கவைக்கும் கருத்தியலின், கலாச்சார விழுமியங்களின் சிந்தனாரீதியான மூலத்தையும் உற்பத்தியையும், மீளுற்பத்தியையும் அறிந்து கொள்ள உதவும் ஆவணமாக ‘உலகம் பலவிதம்’ பயன்படுகிறது என்பதை இந்தக் கட்டுரையை வாசித்தவர் புரிந்து கொள்வர். அதேவேளை தீண்டாமையைப் பொறுத்தவரை, ஏன் 1960களில் தீண்டாமைக்கெதிராக ஒரு வெகுஜனப் போராட்டம் எழுந்ததென்பதை தெளிவாக விளங்கிக் கொள்ளவும் அது உதவுகிறது. சீனச்சார்புக் கொம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் தலைமையில் நடந்த இந்தப் போராட்டத்திற்கு முன்னர், 1957ல் சமூகரீதியிலான குறைபாடுகளைத் தடுக்கும் சட்டம் (Prevention of Social Disabilities Act, 1957) பாராளுமன்றத்தில் நிறைவேற்றப்பட்டது. இந்தச் சட்டத்தின்படி பொது இடங்கள், கல்வி நிறுவனங்கள், கோவில்கள், உணவுசாலைகள், போன்றவற்றில் சாதிகாரணமாக அநுமதி மறுப்பது சட்டவிரோதமாகும். ஆயினும் யாழ்ப்பாணத்தில் இதன் அமுலாக்கலுக்கு அதிகாரத்திலுள்ள உயர்சாதியினர் தம்மாலியன்ற தடைகளைப் போட்டனர்.  பல பாடசாலைகள் தாழ்த்தப்பட்ட சாதி மாணவர்களை அநுமதித்தன. ஆயினும் பொது இடங்களில், நிறுவனங்களில் சாதிப் பாகுபாடும் தீண்டாமையும் தாழ்த்தப்பட்டோருக் கெதிரான வன்செயல்களும் சட்டவிரோதமாகத் தொடர்ந்தன. சாதியத்தின் ஆதிக்கம் சமூகத்தின் பல்வேறுநிறுவனங்களை மட்டுமன்றி உயர்சாதியினர் பதவிகள் வகிக்கும் அரச நிறுவனங்களையும் பீடித்திருந்தது. இந்தச் சூழலில் அணிதிரண்ட எழுச்சியும் போராட்டமும்தான் ஒடுக்கப்பட்ட மக்களுக்கிருந்த ஒரே வழி என்பதை அழுத்திக் கூறவேண்டிய அவசியமில்லை.

மத அடிப்படையிலான குறுகிய கலாச்சார மறுமலர்ச்சி இயக்கத்திற்கு மாற்றாக ஒரு கொலோனிய எதிர்ப்பு விடுதலை இயக்கத்தின் தேவை புலப்படுவது பற்றி முன்னர் குறிப்பிட்டிருந்தேன். இந்தத் தேவை முழுநாட்டையும் அதன் எல்லா மக்களையும் தழுவிய ஒன்றாகும். இலங்கையில் நம்பிக்கைதரும் ஆரம்ப அறிகுறிகள் இருந்த போதும் ஏன் அத்தகைய ஒரு விடுதலை இயக்கம் பரிணமிக்கவில்லை என்ற விடயம் இந்தக் கட்டுரையின் நோக்கத்திற்கு அப்பாற் பட்டது.

[1]மகாலிங்கசிவம், ம. பா. 2007, பண்டிதர் ம. வே. திருஞானசம்பந்தபிள்ளை, கொழும்பு தமிழ்ச்சங்கம் (ப 7)

[2] கொலொனியப் பெருமுதலீடுகள் நாட்டின் மலையகம் மற்றும் அதை அண்டிய பகுதிகளில் பெருந்தோட்டங்களை உருவாக்குவதற்குச் சென்றன. அத்துடன் கொழும்பு நகர்ப்பகுதியில் அரச நிர்வாகம், வணிகம், வங்கித்துறை, பெருந்தோட்டப் பொருளாதாரத்திற்கு வேண்டிய மற்றைய சேவைகள் போன்றன விருத்தி பெற்றன. வடக்குக்கு மட்டுமன்றி நாட்டின் மற்றைய பகுதிகளுக்கும் பெருமுதலீடுகள் செல்லவில்லை.

[3] Kumari Jayawardena, 2000, Nobodies to Somebodies The rise of the colonial bourgeoisie in Sri Lanka, Social Scientists´Association and Sanjiva Books

[4] ஆயினும் இலங்கைமீதான கிறிஸ்துவத்தின் செல்வாக்கு 16ஆம் நூற்றாண்டின் முற்பகுதியில் போர்த்துக்கீசிய கொலொனித்துவத்தின் வருகையுடன் ஆரம்பிக்கிறது. போர்த்துக்கீசர் கத்தோலிக்க மதத்தைக் கட்டாயமாகத் திணிக்கும் முயற்சியில் ஈடுபட்டனர். அரசனின் மதமே குடிகளின் மதமெனும் கொள்கையைக் கொண்டிருந்த அவர்கள் தாம் கைப்பற்றிய பகுதிகளிலிருந்த உள்நாட்டு மத வழிபாட்டுத் தலங்களை அழிப்பதிலும் மக்களை கட்டாயப்படுத்தி கத்தோலிக்கர்களாக்குவதிலும் தீவிரமாக ஈடுபட்டனர். 17ஆம் நூற்றாண்டின் முற்பகுதியில் அவர்கள் யாழ்ப்பாண இராச்சியத்தை வீழ்த்திக் குடாநாட்டைக் கைப்பற்றிய 40 ஆண்டுகளில் ஒல்லாந்தரினால் அகற்றப்பட்டனர். ஒல்லாந்தர் புறொட்டெஸ்டிசத்தின் ஒரு கிளையான கல்வினிச கிறிஸ்துவத்தைப் புகுத்தினர். போர்த்துக்கீசியர் போல் வன்முறைகளைப் பயன்படுத்தாதபோதும் ஒல்லாந்த காலத்திலும் உள்நாட்டவர் தமது மதங்களைக் கடைப்பிடிக்கும் சுதந்திரம் கட்டுப்படுத்தப்பட்டது. இந்த விடயத்தில் பிரிட்டிஷ் கொலோனியம், மிஷனரிகளுக்குச் சாதகமாக இருந்தபோதும், முன்னைய இரண்டையும்விடத் தாராளவாதப் போக்கினைக் கொண்டிருந்தது. பௌத்த, சைவ மறுமலர்ச்சி இயக்கங்கள் செயற்பட வெளிகள் இருந்தன.

[5] Hudson, Denis. D, 1992, Arumuga Navalar and the Hindu Renaissance Among the Tamils, in K. W. Jones (ed),1992, Religious Controversy in British India: Dialogues in South Asian Languages, SUNY Press

[6]அநகாரிக தர்மபாலா போன்றோர் முன்னெடுத்த சிங்கள பௌத்த மறுமலர்ச்சி இயக்கம் பற்றிய சிலமுக்கிய தகவல்களையும் எனது விமர்சனத்தையும் பின்வரும் நூலில் பார்க்கலாம்: சமுத்திரன், 1983, இலங்கை தேசிய இனப்பிரச்சனை சிங்களப் பெருந்தேசிய இனவாதத்தின் தோற்றமும் வளர்ச்சியும், காவியா பதிப்பகம், பங்களூர். இந்த நூலை 2017 ஆம் ஆண்டு எழுதிய புதிய முன்னுரையுடன் தரவிறக்கம் செய்ய இங்கே அழுத்தவும்:  https://samuthran.net/wp-content/uploads/2017/04/NationalEthnicProblem.pdf

[7] JYCன் வரலாறுபற்றி சீலன் கதிர்காமர் பின்வரும் நூலை எழுதியுள்ளார். Kadirgamar, Santasilan, 2013, The Jaffna Youth Congress, Kumaran Book House. இந்தக் கட்டுரையில் வரும் JYC பற்றிய தகவல்கள்  பெரும்பாலும் கதிர்காமரின் நூலிலிருந்தும் மற்றும் கடந்த காலங்களில் அவருடனும் வேறு பலருடனும் நடத்திய பல சம்பாஷனைகளுக்கூடாகவும் கிடைக்கப்பெற்றன.

 [8] உதாரணங்களாக, சமசமாஜக் கட்சியில் ஜெயம் என அழைக்கப்பட்ட தர்மகுலசிங்கம், மற்றும் P. நாகலிங்கம்; கொம்யூனிஸ்ட் கட்சியில் A. வயித்திலிங்கம், P. கந்தையா, M. கார்த்திகேசன், N. சண்முகதாசன் ஆகியோர் முக்கிய பதவிகளை வகித்தனர்.

[9] ஆகவே யாழ்ப்பாணத்தில் காசாதாரப் பொருளாதாரத்திற்கு ஒரு நீண்ட வரலாறுண்டு. அன்று கொலோனியம் கொடுத்த ஆங்கிலக் கல்வியின் உதவியுடன் இலங்கையின் பிறபகுதிகளிலும் பிரிட்டிஷ் கொலொனிகளிலும் வேலை பெறும் வாய்ப்புக்களைப் பயன்படுத்தினர். பின்னைய காலங்களில் வேறு சூழ்நிலைகளில் ஏற்பட்ட பெருமளவிலான புலப்பெயர்வுகளின் விளைவாக குடாநாட்டின் காசாதாரப் பொருளாதாரம் வளர்ந்துள்ளது.  இந்த வரலாறும் அதன் பலாபலன்களும் ஆழ ஆராயப்படவேண்டிய விடயங்கள்.

[10] Pfaffenberger, Bryan, 1982, Caste in Tamil Culture The Religious Foundations of Sudra Domination in Tamil Sri Lanka, Syracuse Unversity and Vikas Publishing House Pvt Ltd.

[11] பார்க்கவும் Samuthran.net

[12]ஆயினும் தாழ்ந்த வர்ணத்தவரென அவர் எந்தச் சாதியினரைக் குறிக்கிறார் என்பது தெளிவில்லாமலிருக்கிறது. இந்து தர்மசாஸ்திரத்தில் வர்ணப்படிநிலை அமைப்பு மேலிருந்து கீழாக பிராமணர், சத்திரியர், வைசியர், சூத்திரர் என நான்கு வர்ணங்களையும் அவற்றிற்குக்கீழ் தீண்டத்தகாதோரையும் கொண்டுள்ளது. இதன்படி தீண்டத்தகாதோர் வர்ணங்களுக்குள் அடங்கவில்லை.

[13] யாழ்ப்பாணத்தில் சைவ வெள்ளாளியவாதிகள் ‘தாழ்ந்த வர்ணத்தவருக்கு’ உயர்சாதியின் ஒழுக்கவியலைப் போதிப்பதிலும் தீண்டாமையை நியாயப் படுத்துவதிலும் மும்முரமாக ஈடுபட்டிருந்த வேளை, தென் இந்தியாவில் 1920களிலிருந்து ஈ. வே. ராமசாமிப்பெரியார் சாதியத்திற்கு எதிரான செயற்பாடுகளை முன்னெடுத்ததுடன் சுயமரியாதை இயக்கத்தையும் ஆரம்பித்தார் என்பதை இங்கு குறிப்பிடவேண்டும்.

[14] Russel, Jane, 1982, Communal Politics Under the Donoughmore Constitution 1931-1947, Tisara Prakasakayo Ltd.

[15] ‘சிவபாக்கியம் கண்ணகியம்மை’, தொடர்கதை 1947-1951 (ப 513-634)

[16] ‘விசாலாட்சி – விசுவநாதன்…..’, தொடர்கதை, 1944-1946  (ப 327-512)

[17] ‘கோபால-நேசரத்தினம்’ தொடர்கதை, (ப 27-71) ப 66

[18] மகாலிங்கசிவம், ம. ப., 2007, பண்டிதர் ம.போ. திருஞானசம்பந்தபிள்ளை, கொழும்பு தமிழ்ச் சங்கம்

[19] கைலாசபதி, க. 1984, தமிழ் நாவல் இலக்கியம், குமரன் பப்ளிஷேர்ஸ்

Please follow and like us:

அ. சிவானந்தன் (1923-2018) அரசியலும் தனிப்பட்ட வாழ்வும் ஒன்றே எனும் தனது வாக்கிற்கமைய முடிந்தவரை வாழ்ந்த ஒரு ஆளுமையின் மறைவு

 

சமுத்திரன்

சிவானந்தனின் மரணம் ஒடுக்குமுறைக்கும் சுரண்டலுக்கும் எதிரான போராட்டங்களுடன் தன்னை அடையாளப்படுத்திய ஒரு பேரறிஞரின் மறைவென அவரை நன்கறிந்தோர் சர்வதேச ஊடகங்களில் பதிவு செய்துள்ளனர். ‘நாம் எந்த மக்களுக்காகப் போராடுகிறோமோ அந்த மக்களுக்காகவே எழுதுகிறோம்’ எனும் கொள்கையைக் கடைப்பிடித்த சிவா ஜனவரி மூன்றாம் திகதி தொண்ணூற்றுநாலு வயதில் அவர் ஏறக்குறைய ஆறு தசாப்தங்களாக வாழ்ந்து வந்த லண்டனில் மறைந்தபோது விட்டுச்சென்ற வெற்றிடத்தை நிரப்புவது சுலபமல்ல. அந்த ஆளுமைக்குள் ஆற்றல்மிக்க ஒன்றுக்கு மேற்பட்ட பாத்திரங்கள் இருந்தன      என அவரைப் பற்றி நண்பர்கள் வியந்துரைப்பதில் ஆச்சர்யமில்லை.

கொழும்பில் இலங்கை வங்கியில் பதவி வகித்து வசதியுடன் குடும்பத்துடன் வாழ்ந்த சிவானந்தன் 1958ல் இடம்பெற்ற இனக்கலவரத்தின் விளைவாக லண்டனுக்குப் புலம்பெயர்ந்தார். அவர் அங்கு சென்றடைந்தபோது நொட்டிங்ஹில் எனும் பகுதியில் வாழ்ந்து வந்த கரீபிய கறுப்பு இனத்தவர்களுக்கு எதிராகக் கட்டவிழ்த்துவிடப்பட்ட இனக் கலவரத்தின் நேரடிச் சாட்சியானார். ஒரு இனக்கலவரத்திலிருந்து தப்பி இன்னொன்றுக்குள் சென்றடைந்த தனது அநுபவத்தை ‘இரட்டை ஞானஸ்நானம்’ (´double baptism´) என அவர் வர்ணித்துள்ளார். இந்த அநுபவமும் அவர் புகுந்த நாட்டில் வாழப்போகும் வாழ்க்கைமுறையைத் தேர்ந்தெடுக்க ஒரு உந்துதலாயிற்றுப் போலும்.

ஆங்கிலமொழி ஆற்றல், பல்கலைக்கழகப் பட்டம், வங்கியாளர் தொழில் அநுபவம் போன்ற தகைமைகளைக் கொண்டிருந்த அவர் போன்ற ஒருவரால் பிரித்தானியாவில் – நமது காலனித்துவக்காலத் ‘தாய் நாட்டில்’ –  ஒரு ‘நல்ல’ வேலையைப் பெறுவது சுலபம் போல் பட்டிருக்கலாம். ஆனால் வேலை தேடுதலே அவருக்கு ஒரு அரசியல் அநுபவமாயிற்று. முன்பிருந்தே இடதுசாரிப் போக்குடையவராய் இருந்த தனது முழுமையான புரட்சிகர மாற்றம் லண்டனுக்குப் புலம்பெயர்ந்த பின்னரே ஏற்பட்டதென அவர் பலதடவை கூறியதை நான் கேட்டுள்ளேன். ஒரு நூலகராகப் பயிற்சி பெற்றபின்  அரசாங்கத்தின் கொள்கைவகுப்புக்கு உதவும் அரச கட்டுப்பாட்டுக்குட்பட்ட நிறுவனமாயிருந்த இனங்களிடையிலான உறவுகள் நிறுவனத்தில் (Institute of Race Relations – IRR ல்) நூலகராகப் பதவி ஏற்றார். இனப்பிரச்சனை பற்றிய அந்த நிறுவனத்தின் ஆய்வுகளையும் கொள்கை நிலைப்பாடுகளையும் அங்கு பணியாற்றிய ஒரு குழுவினர் ஆழமாக விமர்சித்தனர். சிவானந்தனே இந்தக் குழுவின் பிரதான சிந்தனையாளர். இடதுசாரிகளான இந்தக் குழுவினரின் கருத்தில் அரசாங்க உதவியில் தங்கியிருக்கும்வரை அந்த நிறுவனத்தால் சுதந்திரமாக இயங்கமுடியாது. தனது இடதுசாரிச் சகாக்களின் ஒத்துழைப்புடனான போராட்டத்திற்கூடாகச் சிவானந்தன்  IRRஐ அரசாங்கத்தின் பிடியிலிருந்து முற்றாக விடுவித்து அதை நிறவாதத்திற்கு எதிரான மற்றும் மூன்றாம் உலகின் விடுதலைப் போராட்டங்களுக்கு ஆதரவான நிலையமாக மாற்றியமைத்தார். புதிய IRRன் இயக்குனாராகப் பதவி ஏற்றபின்னர், ‘இனமும் வர்க்கமும்’ (Race and Class) எனும் சர்வதேச சஞ்சிகையையும் வேறு சில முற்போக்குச் சிந்தனையாளர்களுடன் சேர்ந்து ஆரம்பித்தார். அதன் கொள்கையையும் சுதந்திரத்தையும் மதித்து ஏற்றுக்கொள்ளும் அமைப்புக்களின், தனிமனிதரின் உதவியுடன் IRR இன்றுவரை வெற்றிகரமாக இயங்கிவருகிறது.

‘சிந்திப்பதற்காகச் சிந்திப்பதில் அர்த்தமில்லை, செயற்படுவதற்காகச் சிந்திக்கவேண்டும்’ எனத் தன் அறிவுரீதியான நடைமுறையை வகுத்துக் கொண்டார். மெய்யியலாளர்கள் உலகைப் பலவிதமாக விளக்கியுள்ளார்கள் ஆனால் உலகை மாற்றுவதே முக்கியமானதெனும் மாக்சின் பிரபலமான வார்த்தைகளை நினைவூட்டுகிறது சிவானந்தனின் செயற்பாட்டை நோக்காகக் கொண்ட எழுத்துப்பணி. பிரித்தானியாவில் இன (நிற) அடிப்படையில் ஒடுக்கப்பட்டு வர்க்கரீதியில் மோசமாகச் சுரண்டப்பட்ட கறுப்பினத் தொழிலாளர்களின் – இவர்கள் ஆபிரிக்க, ஆசிய, மற்றும் கரீபிய நாடுகளிலிருந்து புலம் பெயர்ந்தவர்கள் – உரிமைப் போராட்டங்களின் பேச்சாளனாக, எழுத்தாளனாக விளங்கினார் சிவா. அதே காலத்தில் இனமும் வர்க்கமும் ஒன்றையொன்று ஊடறுத்துச் செல்லும் புறநிலை யதார்த்ததைக் கூர்மையாக இயங்கியல்ரீதியில் அவதானித்துக்  கோட்பாட்டுமயமாக்கிப் புதிய விவாதங்களுக்கு மேடை அமைத்தார். இரண்டாம் உலகப் போரின் முடிவுக்குப்பின் பிரித்தானியாவின் பொருளாதார மீள்நிர்மாணத்திற்கும் அபிவிருத்திக்கும் மேலதிக தொழிலாளர் பெருமளவில் தேவைப்பட்டனர். இந்தப் பற்றாக்குறையை நிரப்புவதற்கு பிரித்தானியா தனது முன்னைய காலனி நாடுகளிலிருந்து தொழிலாளர்களை இறக்குமதி செய்தது. இது அந்த நாட்டிற்கு மிகவும் மலிவான ஊதியத்திற்கு வேலைசெய்யும் உழைபாளர்களைக் கொடுத்தது. இது பிரித்தானியாவின் போருக்குப்பின்னான அபிவிருத்திக்குப் பெரிதும் உதவியது. முதலாளித்துவ பொருளாதாரத்தின் வளர்ச்சிக்குகந்த தொழிற்படையின் போதாமையை நிரப்புவதற்கேற்ற வகையில் நாட்டின் குடிவரவுக் கொள்கை அமுல்படுத்தப்பட்டது. இந்த மக்களின் தொழிலாற்றும் சூழல் மற்றும் வாழ்க்கை நிலைமைகள் அதே நாட்டின் வெள்ளைத் தொழிலாளர்களின் நிலைமைகளைவிட மோசமாக இருந்தன. இவர்களின் குடியேற்றமும் பல கட்டுப்பாடுகளைக் கொண்டிருந்தது.

வெள்ளையர்கள் செய்ய விரும்பாத தொழில்களே பெரும்பாலும் கறுப்பர்களுக்குக் கிடைத்தன. காலனித்துவ காலத்தில் ஆரம்பித்த இனரீதியான தொழிற்பிரிவு (racial division of labour) போருக்குப்பின் பிரித்தானியாவில் நடைமுறைக்கு வந்ததென விளக்கிய சிவா இந்தக் கறுப்பு மக்களின் உரிமைப் போராட்டம் தனியே வர்க்கப் போராட்டம் மட்டுமல்ல, இருக்கும் சமூக அமைப்பில் அதற்கு ஒரு இனப்பரிமாணமும் உண்டெனக் கூறினார். கறுப்பர்கள்மீது கட்டவிழ்த்துவிடப்பட்ட வன்செயல்களையும் நிறவாதக் கலவரங்களையும் அவர் தலைமைதாங்கிய IRR ஆவணப்படுத்தியது. பிரித்தானியாவில் கறுப்பினத்தவர்கள் நிறுவனமயமாக்கப்பட்ட நிறவாதத்திற்காளாகிறார்கள் என வாதாடிய அவர் இனமும் வர்க்கமும் (race and class) ஒன்றை ஒன்று ஊடறுத்த வண்ணமிருக்கும் யதார்த்தமே அந்த மக்களின் போராட்டத்தை வரையறுக்கும் புலமாகிறது என ஆதாரபூர்வமாகச் சுட்டிக் காட்டினார்.  சிவானந்தனின் வாதம் சகல சமூக முரண்பாடுகளையும் ஒற்றைப் பரிமாணப் பார்வையில் வர்க்க அடிப்படைவாதத்திற்குள் குறுக்கிவிடுவோருக்குப் பிரச்சனையாயிருந்தது. ஆனால் அவர் பயன்படுத்திய ‘ஊடறுத்தல்’ (intersection) கோட்பாடு யதார்த்தத்தின் சிக்கல் மிகுந்த இயக்கப் போக்குகளை முழுமையாக அறிய உதவியது.

முதலாளித்துவ உலக மயமாக்கலின் அரசியல் பொருளாதாரப் போக்குகள் மற்றும் கலாச்சாரத் தாக்கங்கள் பற்றியும் அவை ஒடுக்கப்படும், சுரண்டப்படும் மக்களின் போராட்டங்களுக்கு எழுப்பியுள்ள சவால்கள் பற்றியும் பல ஆய்வுக் கட்டுரைகளை வரைந்தும் பகிரங்க உரைகளை நிகழ்த்தியும் உள்ளார். நவதாராளவாதத்தின் எழுச்சியின் விளைவான சந்தை அரசு (market state) பற்றியும் சமகால ஏகாதிபத்தியத்தின் புதிய போக்குகள் பற்றியும் ஆழ ஆராய்ந்துள்ளார்.  நிறவாதம் என்பது சமூக-பொருளாதார அமைப்பு மற்றும் அரசியல் கலாச்சாரம் ஆகியவற்றிற்கு வெளியே தனியாக இயங்கும் ஒன்றல்ல. அது அவற்றுக்குள்ளே கவிந்திருப்பதால் அவை மாற்றமடையும்போது நிறவாதத்தின் நடைமுறைப் போக்கும் மாற்றமடைகிறது. இன்றைய தகவல்யுக மூலதனத்தின் ஏகாதிபத்தியம் முன்னைய ஆலைத்தொழில்யுக ஏகாதிபத்தியத்திலிருந்து வேறுபட்டது. நிறவாதத்தின் அமைப்புரீதியான வெளிப்பாடுகளும் இதற்கேற்ப மாற்றமடைகின்றன. உலகமயவாதமே (globalism) இன்றைய ஏகாதிபத்தியத்தின் வரைவிலக்கணமாகிறது. ஆகவே இருபத்தியோராம் நூற்றாண்டின் நிறவாதம் பற்றிய ஆய்வினை உலகமயமாக்கலின் அமைப்புக்களின் ஆய்விலிருந்தே ஆரம்பிக்கவேண்டும் எனும் கருத்தை முன்வைக்கிறார். அவரது எழுத்துக்களும் பேச்சுக்களும் விவாதங்களையும் சர்ச்சைகளையும் கிளப்பத் தவறவில்லை. நானும் சில தடவைகள் அவருடன் முரண்பட்டு விவாதித்துப் பயனடைந்திருக்கிறேன். 1980களுக்குப்பின் எழுந்த மாக்சிய செல்நெறிகள் தொடர்பாக அவருக்கும் அவரது நீண்டகால மாக்சிய நண்பர்கள் சிலருக்குமிடையே கருத்து வேறுபாடுகள் எழுந்தன.

சிவாவின் படைப்பிலக்கியப் பங்களிப்பும் அவருடைய அரசியலுடன் நெருங்கிய தொடர்புடையது. பல சிறுகதைகளை எழுதிய அவர் 1997ல் பிரசுரிக்கப்பட்ட ´When Memory Dies´ எனும் ஒரு நாவலை மட்டுமே எழுதினார். சர்வதேசப் பரிசு பெற்ற பிரபலமான இந்த நாவல் இலங்கையின் மூன்று சந்ததிகளின் வாழ்க்கையை அந்த நாட்டின் அரசியல் வரலாற்றுடன் பின்னிப் பிணைந்து தரும் ஒரு கலைத்துவமான படைப்பு. அவருக்கே உரிய கவித்துவம் மிக்க உரைநடையில் எழுதப்பட்டது. அவரதும் அவர் அவதானித்து உள்வாங்கிய வேறுபலரதும் வாழ்க்கை அநுபவங்கள் அவரின் படைப்பின் மூலவளங்களாயின. இந்த நாவலுக்கான ஆய்வினை அவர் நீண்ட காலமாகச் செய்துவந்தார் என்பதை நான் அறிவேன். பிரிட்டிஷ் காலனித்துவ காலத்திலிருந்து இருபதாம் நூற்றாண்டின் பிற்பகுதிவரையிலான இலங்கையின் அரசியல், சமூக வரலாற்றாய்வுகளை, அரசியல் கட்சிகள், தொழிற்சங்கங்கள் மற்றும் தொழிலாளர் போராட்டங்கள் பற்றிய தகவல்களைத் திரட்டினார். இனப்பிரச்சனை மற்றும் இனங்களுக்கிடையிலான உறவுகள் பற்றி ஆராய்ந்தார். இலங்கைக்குப் பல பயணங்களை மேற்கொண்டார்.

1970களில் பலதடவைகள் இலங்கை வந்த போது தவறாது யாழ்ப்பாணம் செல்வார். அங்கே அவருடைய சொந்த ஊரான சண்டிலிப்பாயில் வாழ்ந்த உறவினர்களைப் பார்க்கச் செல்வார். 1976ல் அவரை முதல் முதலாகக் கொழும்பில் சந்தித்தேன். அந்தச் சந்திப்புக்கு முன்னர் கொழும்பில் வாழ்ந்து வந்த அவருடைய இளைய சகோதரர் இரகுநாதனின் நட்புக் கிடைத்தது. அவரே என்னைச் சிவாவுக்கு அறிமுகம் செய்தார். தன்னுடன் யாழ்ப்பாணம் செல்ல அழைத்தார். நான் சம்மதித்தேன். அந்தப் பிரயாணத்தின்போது அவரது வாழ்க்கை வரலாறு, லண்டனில் அவரின் அரசியல் செயற்பாடுகள் பற்றிப் பல விடயங்களைப் பகிர்ந்து கொண்டார். தனது வேர்களை இழக்க விரும்பவில்லை அவற்றை உயிருடன் தொடரவைக்கும் தண்ணீருக்காகவே தனது பயணங்கள் என்றார்.  1977ல் மீண்டும் இலங்கை வந்தார். அந்தத் தடவை நானும் நண்பர் சுசில் சிறிவர்த்தனாவும் அவருடன் யாழ் சென்றோம். நாட்டுக்கு வந்த போதெல்லாம் அவர் வடக்கிலும் தெற்கிலும் எழுத்தாளர்களையும் அரசியல் செயற்பாட்டாளர்களையும் சந்திப்பதில் மிகவும் ஆர்வமாயிருந்தார். இந்த வகையில் 1977 ஜூலை மாதம் யாழ் சென்றபோது ஏற்பட்ட அநுபவங்கள் மறக்கமுடியாதவை. வடக்கிலே தமிழ் இளைஞர்கள் மத்தியில் தேசிய விடுதலை அலை எழுந்துவந்த காலம் அது. சிவாவும் சுசிலும் அதைப்பற்றி நேரடியாக அறிய விரும்பினர். சில தனிநபர்களையும் குழுக்களையும் சந்தித்து மாறிவரும் வடக்கு அரசியல் நிலைமைகள் பற்றி உரையாடினோம்.

அந்த யாழ்ப்பாணப் பயணம் சிவாவிற்கு இலங்கைத் தேசிய இனப் பிரச்சனையில் கூடுதலான அக்கறையை ஏற்படுத்தியது என நம்புகிறேன். நாம் கொழும்புக்குத் திரும்பியபின் நடந்த சம்பவங்கள் அந்த அக்கறையை மேலும் ஆழமாக்கியது எனவும் நம்புகிறேன். 1977 ஆவணியில் நடைபெற்ற பாராளுமன்றத் தேர்தலில் ஜே. ஆர். ஜயவர்த்தனவின் ஐக்கிய தேசியக் கட்சியின் அமோக வெற்றியைத் தொடர்ந்து வந்த  தமிழர்மீதான வன்செயல்களை நாம் எதிர்பார்த்திருக்கவில்லை. கொழும்பில் பல்லாயிரக்கணக்கான தமிழர்கள் இடம்பெயர்ந்து முகாம்களில் தஞ்சமடைந்தனர். அப்பொது சிவா வெள்ளவத்தையில் இரகுநாதன் வீட்டில் தங்கியிருந்தார். அவர் இடம்பெயரவில்லையாயினும் அந்த நாட்களின் காட்சிகள் அவருக்கு 1958ஐ நினைவூட்டின. தமிழ் மக்கள்மீதான அடக்குமுறைபற்றி அவரும் நானும் நமது சிங்கள நண்பர்களுடன் நீண்ட உரையாடல்களில் ஈடுபட்டோம். 1983க்குப் பின் அவர் இலங்கை அரசின் இனவாதத்தன்மை பற்றியும் தமிழ் மக்கள் இனரீதியில் ஒடுக்கப்படுவது பற்றியும் எழுதினார்.

2009 ஆம் ஆண்டு நவம்பர் மாதம் லண்டனிலிருந்து வெளிவரும் சஞ்சிகையான New Left Review இலங்கையின் தேசிய இனப்பிரச்சனை பற்றிச் சிவா வளங்கிய ஒரு நீண்ட செவ்வியைப் பிரசுரித்தது. அதில் அவர் இலங்கையின் இனப்பிரச்சனையின் வரலாற்றைத் தனது பார்வையில் ஆதாரங்களுடன் விளக்குகிறார். தமிழர்மீதான இன ஒடுக்கல், இனச்சுத்திகரிப்பு மற்றும் பிரச்சனையின் தீர்வுக்கான முயற்சிகளின் தோல்விகள், இடதுசாரிக் கட்சிகளின் சீரழிவு மற்றும் JVP 1971ல் தெற்கிலே நடத்திய ஆயுதக் கிளர்ச்சி ஆகியவை பற்றித் தன் கருத்துக்களைத் தருகிறார். தமிழரின் விடுதலைப் போராட்டம் பற்றிக் கூறும்போது விடுதலைப் புலிகளினதும் மற்றைய இயக்கங்களினதும் சீரழிவு பற்றி விபரிக்கிறார். அதிகாரத்திலுள்ள சிங்கள மேனிலையாளர் இலங்கை அரசைக் கொலம்பிய அரசுபோன்று ஆயுதக்கிளர்ச்சிக்கெதிரான அரசாக (counter-insurgency state ஆக) மாற்றியுள்ளார்கள். இதனால் தமிழர் மட்டுமன்றி சிங்களவர்களும் அவலத்துள்ளாகப் போகிறார்களென அஞ்சுகிறார். நாட்டின் எதிர்காலம் இருள்மயமாயுள்ளது என அபிப்பிராயப்படும் சிவா சில நம்பிக்கைக் கீற்றுகளையும் காண்கிறார். விடுதலைப்புலிகளின் முன்னை நாள் ஆதரவாளர்கள் சிலர் தமிழ் மக்களின் உரிமைப் போராட்டம் பற்றி அரசியல்ரீதியில் சிந்திக்க முற்படுவது நம்பிக்கை தரும் சில சிறிய முளைவிடும்விதைகளின் ஒரு உதாரணமெனக் கருதுகிறார்.

இந்தக் கட்டுரையை முடிக்க முன் ஒரு நினைவுகூரல். When Memory Dies நாவலை எழுதிக் கொண்டிருந்தபோது அதன் சில பகுதிகளை IRRல் அவரது சகாக்களுக்கும் நண்பர்களுக்கும் சிவா வாசித்துக் காட்டுவார். அந்த நிகழ்வுகள் ஒரு சிலவற்றில் பங்குபற்றும் வாய்ப்பு எனக்கும் கிடைத்தது. அவரின் கவித்துவமிக்க வரிகளை அவர் உணர்ச்சி பொங்க வாசிப்பதைக் கேட்பது ஒரு மறக்கமுடியாத அநுபவம். சில சந்தர்ப்பங்களில் நானுட்படக் கேட்டுக் கொண்டிருந்தோரில் பலர் கண்கலங்கினோம். அந்த நாவல் நினைவு மரணிப்பது பற்றியது. வரலாறென்பதே மறதிக்கெதிராக நினைவின் போராட்டமெனும் வார்த்தைகளைக் கேட்டிருக்கிறேன். சிவானந்தனின் எழுத்துக்கள் மறதிக்கெதிராக நினைவுகளையும் அடக்குமுறைக்கும் சுரண்டலுக்குமெதிராகக் கிளர்ச்சியையும் தூண்டுவன. வாசகர் அவற்றால் ஆகர்சிக்கப்படுவர், அவற்றின் சமகாலப் பயன்பாடுபற்றி, குறைபாடுகள் பற்றி விமர்சிப்பர், விவாதிப்பர். இதற்கூடாக அவரின் பங்களிப்பு புதியதோர் உலகினைத் தேடும் போராட்ட இலக்கியங்களின் ஒரு அங்கமாகத் திகழும் என்பதில் சந்தேகமில்லை.

 

பின் இணைப்பு

சிவானந்தன் எழுதிய நூல்கள்

Race and Resistance: The IRR Story, London Race Today Publications, 1975

A Different Hunger: Writings on Black Resistance, London, Pluto Press, 1982

Communities of Resistance: Writings on Black Struggles for Socialism,  London,Verso

Catching History on the Wing – Race, Culture and Globalisation, Pluto Press, 2008

When Memory Dies, Arcadia Books, 1997; Penguin 1998 (Novel)

Where the Dance Is, Arcadia Books, 2000 (Short stories)

 

 

Please follow and like us:

மூலதனமும் இயற்கையும் – மாக்சிய செல்நெறிகள் பற்றிச் சில குறிப்புகள் – V

சமுத்திரன்

 பண்டமயமாக்கலின் முடிவும் தக்கவைக்கவல்ல மனித மேம்பாடும்: சோஷலிசக் கற்பிதத்தின் மீள்தூண்டல்

நவீன சமூகங்களில் பண்டமயமாக்கலுக்கு எதிரான போராட்டங்களுக்கு ஒரு நீண்ட வரலாறுண்டு. இந்தப் போராட்டங்கள் பல வெளிகளிலும் பல மட்டங்களிலும் நடைபெறுகின்றன. நிலம், நீர், மரபணு வளங்கள், கல்வி, சுகாதாரசேவை போன்றவற்றின் பண்டமயமாக்கலுக்கு எதிரான போராட்டங்களை உலகின் பல பாகங்களில் காணலாம். இவை பலவிதமான வரலாற்று மற்றும் அரசியல் பொருளாதாரச் சூழ்நிலைகளில் இடம்பெறுகின்றன. இத்தகைய போராட்டங்களின் குறிபிட்ட நோக்கங்கள் மற்றும் விளைவுகள் பற்றி இந்தக்கட்டுரைத்தொடரில் ஏற்கனவே எழுதியுள்ளேன். இங்கு சில மேலதிகமான குறிப்புகளைத் தருவது பயனளிக்கும். பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டு ஐரோப்பாவில் சந்தை சக்திகளின் எழுச்சிக்கும் சமூகத்திடமிருந்து எழுந்த எதிர்ப்புக்குமிடையிலான உறவை ‘வரலாற்றின் இரட்டை இயக்கம்’ (´the double movement of history´) என Karl Polanyi (1957) வர்ணித்தார்.[1] அதாவது ஒரு புறம் அரசின் உதவியுடன் சுயபோட்டிச் சந்தைச் சக்திகள் வளர்கின்றன, பரவுகின்றன. இதனால் சமூக உறவுகளில் மற்றும் மனித வாழிடங்களில், சூழலில் பல தாக்கங்கள் ஏற்படுகின்றன. பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டு ஐரோப்பாவில் விசேடமாக அப்போது முதலாளித்துவம் விருத்தியடைந்து கொண்டிருந்த இங்கிலாந்து, பிரான்ஸ் போன்ற நாடுகளில் முதலாளித்துவ சந்தைப் பொருளாதரத்தின் எழுச்சி ஒருபுறம் செல்வத்தை குவித்தது மறுபுறம் சமூகச் சீர்குலைவையும் வளர்த்தது. இந்தச் சீர்குலைவு எதிர்ப்புச் சக்திகளுக்குக் காரணமாகியது. இதைக் கையாள அரசு சுயபோட்டிச் சந்தையைக் கட்டுப்படுத்தும் கொள்கையை அமுல்ப் படுத்த நிர்ப்பந்திக்கப்படுகிறது. சுயபோட்டிச் சந்தைசக்திகளின் விளைவான சமூகரீதியான இடர்பாடுகளையும் வறுமையையும் கட்டுப்படுத்தமட்டுமன்றி அந்தச் சக்திகளின் சுலபாக மாற்றமடையும் தன்மையால் பாதிப்புக்குள்ளாகும் மூலதனத்தையும் அவற்றிடமிருந்து பாதுகாக்கவும் அரசு தலையிடுகிறது. ஆகவே முதலாளித்துவ அரசுக்கும் சந்தைக்குமிடையிலான உறவு முரண்படும் பரிமாணங்களை உள்ளடக்குகிறது. உதாரணமாக சமூகத்தின் எதிர்ப்பினால் இயற்கையின் தனியுடைமையாக்கலையும் பண்டமயமாக்கலையும் கட்டுப்படுத்த வேண்டிய நிலைக்கு அரசு தள்ளப்படலாம். மறுபுறம் மூலதனத்தின் குவியலின் தேவைக்காக இவற்றிற்குச் சார்பான கொள்கையை அரசு அமுல்ப்படுத்துவதே பிரதான போக்காகும்.

வரலாற்றின் முரண்பாடுமிக்க ‘இரட்டை இயக்கம்’ மேற்கில் நவீன முதலாளித்துவ சமூகநல அரசின் பரிணாமத்திற்கு வழிகோலியது. இத்தகைய இரட்டை இயக்கப்போக்கினை முதலாளித்துவம் வளர்ச்சி பெறும் நாடுகளில் காணலாம். ஆனால் எல்லா நாடுகளிலும் சமூகநல அரசுகள் பரிணமிப்பதில்லை. அவை தோன்றினாலும் நிரந்தரமானவை அல்ல என்பதும் வரலாற்று அனுபவம். சமூகநல அரசின் தோற்றம் போட்டியிடும் அரசியல் சக்திகளின் ஒப்பீட்டுரீதியான பலங்களிலேயே தங்கியுள்ளது. உதாரணமாக மேற்கு மற்றும் வடக்கு ஐரோப்பிய நாடுகளில்  தொழிற் சங்கங்களின், மற்றும் வெகுஜன அமைப்புக்களின் போராட்டங்களின் விளைவாகவும் அந்நாடுகளின் தொழிற் கட்சிகள் (சமூக ஜனநாயகக் கட்சிகள்) பாரளுமன்றத்திற்கூடாக ஆளும் கட்சிகளாக வரமுடிந்ததாலும் சமூக ஜனநாயக சீர்திருத்தங்கள் நடைமுறைக்கு வந்தன. செல்வத்திற்கும் வருமானத்திற்கும் ஏற்ப முன்னேறிசெல்லும் வரிகளுக்கூடாக அரசு பெறும் வருமானத்தின் கணிசமான ஒரு பகுதி சமூகநல சேவைகளுக்கென ஒதுக்கப்படுகிறது.  கல்வி, சுகாதார சேவைகள், மற்றும் சில சமூக பாதுகாப்புச் சேவைகள் நாட்டின் சகல மக்களினதும் உரித்துடமைகளாக்கப்பட்டன. இவை பண்டமயமாக்கலிலிருந்து, அதாவது சந்தைமயமாக்கலிலிருந்து, விடுவிக்கப்பட்டன. ஆயினும் 1970களின் பின் நவதாராளக் கொள்கைகளின் வருகையுடன் இந்தத் துறைகளிலும் படிப்படியாகத் தனியுடைமையாக்கலும் சந்தை மயமாக்கலும் இடம் பெறுகின்றன. அதே போன்று சூழல் இயக்கங்களின் போராட்டங்களின் விளைவாக நடைமுறைக்கு வந்த கொள்கைகளுக்குப் பதிலாகத் தனியுடைமயாக்கலுக்கும் சந்தைமயமாக்கலுக்கும் சார்பான கொள்கைகள் நடைமுறைக்கு வந்துள்ளன. சுயபோட்டிச் சந்தைமயமாக்கல் வளங்களின் பயன்பாட்டின் வினைத்திறனை உச்சப்படுத்தும் எனும் வாதத்தை முன்வைத்து அரசாங்கங்கள் நவதாராள பொருளாதாரக் கொள்கையை நியாயப்படுத்துகின்றன. சமூகத்தின் அடிப்படை உரிமைகள் என அங்கீகரிக்கப்பட்ட சேவைகளைக்கூட ஒவ்வொருவரும் சந்தையில் விலைகொடுத்து வாங்கும் பண்டங்களாக மாற்றுவதே இதன் விளைவாகிறது.  முன்னர் குடியுரிமையாகப்பெற்ற ஒன்றை இப்போ பெறுவது விலை கொடுத்து  வாங்கும் சக்தியிலேயே தங்கியுள்ளது.

தனது தொடர்ச்சியின் செலவுகளை சமூகத்திடமும் இயற்கையிடமும் வெளிவாரிப்படுத்துவதன் மூலம் முதலாளித்துவம் தன்னைப் பாதுகாத்துக்கொள்ளும். கடந்த நாலு தசாப்தங்களாக நவதாராளக் கொள்கையின் மேலாட்சியில் இந்தப் போக்கு முடுக்கிவிடப்பட்டுள்ளது. புதைபடிவ எரிபொருளின் பாவனை தொடர்ந்து ஏறிச்செல்வது மற்றும் அதன் விளைவுகள் பற்றி இந்தக் கட்டுரைத்தொடரின் இரண்டாவது பகுதியில் விளக்கியுள்ளேன். இன்று உலக ஜனத்தொகையின் ஏழுசத வீதத்தினரே உலகின் 50 வீதமான பசுமையில்ல வாயுக்களின் (greenhouse gases) வெளியீட்டிற்குப் பொறுப்பாளிகள். இந்தச் சிறுபான்மை ஒரு குறிப்பிட்ட நாட்டினர் அல்லர், உலகின் பலநாடுகளிலும் வாழும் செல்வந்தர்கள். உலக ஜனத்தொகையின் கீழ்மட்ட 50 வீதத்தினர் கரிமவெளியீட்டைக் குறிபிடத்தகுந்த அளவுக்குச் செய்யுமளவிற்கு வருமானம் பெறுபவர்கள் அல்ல.[2] உலகின் செல்வத்தின் 48 வீதம் உலக ஜனத்தொகையின் ஒரு வீதத்தினரின் சொத்தாக உள்ளது (Oxfam, 2015). உலகரீதியில் சமூக-பொருளாதார ஏற்றத்தாழ்வுகளும்  சூழல் சிக்கல்களும்பயங்கரமாக வளர்ந்துள்ள நிலைமைகளில்கூட உலக முதலாளி வர்க்கம் முன்னெப்போதுமில்லாத மாதிரி மிதமிஞ்சிய சுயநம்பிக்கையை அகங்காரத்துடன் வெளிப்படுத்துகிறது. இதைப் பிரகடனப்படுத்துவதுபோல் ஒலிக்கிறது பிரபல செல்வந்தர் Warren Buffet 2006ம் ஆண்டு உச்சரித்த வார்த்தைகள்.

‘வர்க்கப்போர் இடம்பெறுகிறது, உண்மைதான். ஆனால் எனது வர்க்கம், செல்வந்த  வர்க்கம், தான் அந்தப் போரை நிகழ்த்துகிறது. அதில் நாம் வெற்றியீட்டிய வண்ணமிருக்கிறோம்.’ – Warren Buffet, Chairman and CEO of Berkshire Hathaway, (New York Times, 26 November 2006)

வர்க்கப்போரையும் வர்க்க உணர்வையும் முதலாளி வர்க்கம் ஒருபோதும் மறப்பதில்லை. மேலும் முக்கியமான செய்தி என்னவென்றால் தாம் வெல்லும் வர்க்கப்போரைத் தமது வர்க்கமே ஆரம்பித்ததாகவும் கூறுகிறார் Buffet. ஆனால் முதலாளி வர்க்கத்தினர் ஏதோ மிகவும் நெருக்கமான நேசம்மிக்க சகோதரர்கள் எனக்கருதுவது தவறு. அவர்களிடையே போட்டிக்கும் பூசலுக்கும் முடிவில்லை. அவர்கள் ‘விரோத உணர்வுகொண்ட சகோதரர்கள்’ என மாக்ஸ் கூறினார்.

பொதுவாக வர்க்கப்போர் எனும் பதம் மாக்சிஸ்டுகளின் அரசியல் சுலோகம் என்றே ஆளும் வர்க்கத்தினரும் அவர்களின் பிரச்சார சாதனங்களும் சொல்வதுண்டு. வர்க்கப்போரெண்டு ஒன்றுமில்லை அது கொம்யூனிஸ்டுகளின் கண்டுபிடிப்பு என்றும் அவர்கள் பிரச்சாரம் செய்வதுண்டு. இத்தகைய பிரச்சாரங்கள் சுரண்டப்படும் வர்க்கங்களின் வர்க்க உணர்வை மழுங்கடிப்பதற்குப் பயன்படுகின்றன. அரசியல் மற்றும் கலாச்சார சாதனங்களுக்கூடாக நவதாராளக்கருத்தியல் சமூகத்தில் ஆழப்பதிக்கப்பட்டுள்ள இன்றைய உலகில் மனிதரின் தனியனாக்கலும் தனிமனிதவாதமும் தொழிலாளர்களின் மற்றும் ஒதுக்கப்பட்ட சமூகங்களின் கூட்டு எதிர்ப்புச் செயற்பாடுகளுக்குத் தடைகளாகின்றன. இன்று மேலாட்சி செய்யும் நவதாராளக் கருத்தியலின்படி ஒருவரின் மனிதநன்நிலைக்கு அவரே பொறுப்பு. அதை அவர் தன் பகுத்தறிவைப் பயன்படுத்திச் சந்தையிலேயே தேடவேண்டும். சுயபோட்டிச்சந்தை எல்லோருக்கும் சமசந்தர்ப்பத்தை உத்தரவாதம் செய்கிறது. அதில் ஒருவர் தோல்வியடைந்தால் அது அவர் தேர்ந்தெடுத்த பிழையான முடிவின் விளைவு. அமைப்பின் குறைபாடல்ல. வேலையின்றி இருப்பதும் அரசிடம் சமூகபாதுகாப்பு உதவிகளை எதிர்பார்ப்பதும் அவமானத்திற்குரிய தனிமனிதக் குறைபாடு. இந்தச் சந்தை அடிப்படைவாதத்தின்டி சமூக-பொருளாதார ஏற்றத்தாழ்வுகள் இயற்கையின் நியதிபோன்றவை. அவற்றை அரச தலையீட்டால் மாற்ற முயற்சிப்பது தவறு. அது தமது சுயமுயற்சியால் செல்வந்தரானவர்களுக்கு அநீதியானது. இந்த அதிவலதுசாரிவாத நிலைப்பாட்டை முதலாளித்துவ அமைப்பில் சீர்திருத்தங்களை வலியுறுத்தும் சமூக ஜனநாயகவாதிகள் எதிர்க்கிறார்கள். அவர்களின் நோக்கில் சமூகநல அரசை மீட்டெடுப்பது இன்றைய தேவை. சூழல் சிக்கலை சூழல் வரிகளுக்கூடாகவும் புதிய தொழில்நுட்பவியலின் உதவியுடனும் கையாளவேண்டும் என்பதும் அவர்களின் கொள்கை.[3] அடிப்படை உரித்துடமைகளை ஆதரிக்கும் தாராள ஜனநாயகவாதிகளும் நவதாராளவாதிகளின் சந்தை அடிப்படை வாதத்தை முற்றாக ஏற்கவில்லை. மாக்சிஸ்டுகள் சமூக ஜனநாயக சீர்திருத்தத்துக்கான போராட்டங்களை விமர்சனரீதியில் ஆதரிக்கும் அதேவேளை சோஷலிச மாற்றத்திற்கு உதவும் மக்களின் பங்குபற்றலுடனான ஆய்வுகளின், கருத்துப் பரிமாறல்களின் மற்றும் அறிவூட்டலின் தேவையை வலியுறுத்துகிறார்கள்.

மாற்று சமூக அமைப்புப் பற்றிய கற்பிதங்கள் இன்றைய சமூக அமைப்பின் அதிகார உறவுகளின் விமர்சனத்திலிருந்து ஆரம்பித்து அவற்றை அடிப்படையாக மாற்றுவது பற்றிய ஒரு கூட்டு அப்பியாசமாகத் தொடரவேண்டும். இதில் சமூகம் – இயற்கை உறவுகளின் மாற்றம் என்பது மூலதனம் – இயற்கை உறவுகளுக்கு மாற்று உறவுகளை இனங்காண்பது பற்றியதாகும். தனியுடமையை அடிப்படையாகக் கொண்ட சமூக அமைப்பிற்கும் அப்பால் தக்கவைக்கவல்ல மனித மேம்பாடு பற்றிச் சிந்திப்பதற்கு உதவும் கருத்துருவை மாக்ஸ் பின்வருமாறு விளக்குகிறார்.

ஒரு உயர் நிலையிலுள்ள பொருளாதார-சமூக உருவாக்கத்தின் நிலைப்பாட்டிலிருந்து நோக்கும் போது இந்தப் பூமியில் குறிப்பிட்ட தனிமனிதர்களின் தனியுடைமை ஒரு மனிதன் மற்ற மனிதர்களைத் தனிச்சொத்தாக வைத்திருப்பதற்குச் சமமான அபத்தமாகும். ஒரு முழுச் சமூகத்தை, ஒரு தேசியத்தை அல்லது சமகாலத்தில் இருக்கும் எல்லா சமூகங்களையும் கூட்டாக எடுத்துக்கொண்டாலும் கூட அவை இந்தப் பூமியின் சொந்தக்காரர் அல்லர். அவர்கள் அதனைப் பயன்படுத்தும் உரிமையாளர்கள், பயனாளிகள், அதை அவர்கள் நல்ல குடும்பத்தந்தையர் (boni patres familias) போல் பின்வரும் சந்ததியினருக்கு முன்பிருந்ததைவிட மேம்படுத்திய நிலையில் விட்டுச் செல்லவேண்டும்.’ – Marx, 1894, Capital (Volume 3).[4]

சமூகத்திற்கும் இயற்கைக்குமிடையிலான உறவு பற்றிய தனது சிந்தனையை மாக்ஸ் இந்தச் சில வசனங்களில் சுருக்கமாகத் தருகிறார். இந்தப் பூமியில் வாழும் ஒவ்வொரு சந்ததியும் அதைத் தாம் பெற்றபோது இருந்ததையும்விட மேலும் நல்ல நிலையிலேயே அடுத்த சந்ததிக்குக் கையளிக்கும் தார்மீகப்பொறுப்பினைக் கொண்டுள்ளனர் எனும் அர்த்தம் பலமாகத்தொனிக்கிறது. விஞ்ஞானத்தின் உதவியுடன் இயற்கையின் இயக்கவிதிகளை அறிந்து அவற்றிற்கேற்ப மனிதருக்கும் இயற்கைக்குமிடையிலான இருவழி உறவுகளை வகுத்துக்கொள்ளும் நிறுவனரீதியான ஒழுங்குகளைக் கொண்ட சமூக-பொருளாதார அமைப்பே தக்கவைக்கவல்ல (sustainable) அமைப்பு என்பது மாக்சின் கருத்திலிருந்து தெளிவாகிறது.

சமூகம் – இயற்கை உறவுகள் பற்றிப் பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டில் மாக்ஸ் எழுதியதைப் படிக்கும்போது இருபதாம் நூற்றாண்டில், 1980 களில், பிரபல்யப்படுத்தப்பட்ட தக்கவைக்க வல்ல அபிவிருத்திக் (sustainable development) கதையாடல் மனக்கண் முன் எழுகிறது. 1987ல் வெளிவந்த ஐ. நா. பொதுச்சபையின் ‘சூழல் மற்றும் அபிவிருத்தி பற்றிய உலக ஆணைக் குழு’ (World Commission on Environment & Development – WCED) எதிர்காலச் சந்ததிகள் தமது தேவைகளைப் பூர்த்தி செய்யும் ஆற்றலைப் பாதிக்காதவகையில் தற்காலச் சந்ததிகள் தமது தேவைகளைப் பூர்த்தி செய்யும் அபிவிருத்தியே தக்கவைக்கவல்ல அபிவிருத்தி என வரைவிலக்கணம் வகுத்தது.[5] இந்த வரைவிலக்கணத்திற்கும் மேலேதரப்பட்டுள்ள மாக்சின் மேற்கோளுக்கும் நெருங்கிய உறவு இருப்பதுபோல் படலாம். ஆனால் WCEDன் வரைவிலக்கணமும் அறிக்கையும் தற்போது இருக்கும் உலக அமைப்பினைத் தக்கவைக்கும் கருத்தியலினால் வழிநடத்தப்படுகின்றன. இந்த அறிக்கையைத் தொடர்ந்து உலக வங்கி தனது ‘தக்கவைக்கவல்ல அபிவிருத்திக் கொள்கையை’ வகுத்துப் பிரபல்யமாக்குவதில் பெரும்பங்கு வகிக்கிறது. இந்தக் கொள்கையும் செல்வந்த நாடுகளின் கொள்கைகளும் முதலாளித்துவத்தைத் தக்கவைக்கவல்ல கொள்கைகளாகவே நடைமுறைப்படுத்தப்படுகின்றன. சமூகத்தின் தேவைகளையும் இயற்கையையும் மூலதனத்தின் இலாபத்தை அதிகரிக்கும் தேவைகளுக்குக் கீழ்ப்படுத்தும் இந்த அணுகுமுறைக்குச் சேவை செய்யவல்ல விஞ்ஞான மற்றும் தொழில்நுட்பவியல் உற்பத்திக்கே முன்னுரிமை கொடுக்கப்படுகிறது. ஆகவே மேலாட்சி செலுத்தும் ‘தக்கவைக்கவல்ல அபிவிருத்திக்’ கொள்கை மனித விடுதலைக்கு உதவும் அறிவீட்டவியலின் (emancipatory epistemologyன்) விளைவானதல்ல.

மனித உழைப்பும் இயற்கையுமே செல்வத்தின் மூலங்கள். மூலதனம் ஒன்றை மற்றதிலிருந்து அந்நியப்படுத்துகிறது. இந்தப் பிரிவினை இவை இரண்டையும் இலாப நோக்கினால் உந்தப்படும் பொருளாதாரத்தில் உற்பத்தி அலகுகளாக இணைப்பதற்கு அவசியமான நிபந்தனை. உற்பத்தி சக்தியையும் இயற்கையையும் முடிந்தவரை பண்டமயமாக்குவது மூலதனத்தின் இயக்கவிதியின் கடமை. இதில் அரசு தலையிடுவதைச் சுயபோட்டிச் சந்தைப் பொருளாதாரக் கொள்கை அனுமதிக்காது. நவதாராள உலகமயமாக்கல் கொள்கையின் மேலாட்சியில் பண்டமயமாக்கல் முன்னெப்போதையும்விடத் துரிதமாக்கப்பட்டுள்ளது.  ஆனால் பண்டமயமாக்கல் தொடரும் வரை அந்நியமாக்கலை அகற்றி உழைப்பையும் இயற்கையையும் புதிய உறவுகளாக மீளிணைக்கமுடியாது. இத்தகைய மீளிணைப்பு சமூக, பொருளாதார, அரசியல்ரீதியான அந்நியமயமாக்கலின் முடிவுக்கான அடிப்படைத் தேவையாகும். இந்தக் கருத்துரு இன்று மேலாட்சி செலுத்தும் முதலாளித்துவத்தைத் தக்கவைக்கவல்ல அபிவிருத்திக் கதையாடலை கட்டுடைக்கும் கோட்பாட்டுரீதியான அணுகுமுறையிலும் தக்கவைக்கவல்ல எதிர்காலம் பற்றிய கற்பிதங்களைச் செய்வதிலும் மையத்துவ முக்கியத்துவத்தைப் பெறவேண்டும். அத்தகைய கோட்பாட்டுரீதியான அணுகுமுறை தற்போது நடைபெறும் சூழல் பாதுகாப்பு மற்றும் சமூக நீதிக்கான போராட்டங்களைப் புரிந்து கொள்ளவும் அவற்றின் உள்ளார்ந்த ஆற்றல்களைக், குறைபாடுகளை,  மற்றும் எல்லைத்தடைகளை இனங்கண்டு அவற்றிற்கும் அப்பால் நோக்கும் வழியைத்திறக்கும் என நம்புகிறேன்.

[1] Karl Polanyi, (1944),1957, The Great Transformation, Beacon Press, Boston. இடதுசாரியான பொலன்யி தன்னை மாக்சிஸ்டாக அடையாளப்படுத்தவில்லை. மாக்சிசத்தை விமர்சித்தும் உள்ளார். ஆயினும் ‘வரலாற்றின் இரட்டை இயக்கம்’ பற்றிய அவரது பார்வை மாக்சிய அணுகுமுறைக்கும் பயனுள்ளது.

[2] Stephen Pacala cited in Andrew Sayer, 2016, Why We Can´t Afford the Rich, Policy Press, UK

[3] Thomas Piketty போன்ற ஆய்வாளர்கள் இந்தச் சிந்தனைப்போக்கின் இன்றைய பிரதிநிதிகள்.

[4] Karl Marx, 1894, Capital, Volume 3, English Edition, Penguin Classics, 1991.

[5] The World Commission on Environment and Development, 1987, Our Common Future, Oxford University Press.

Please follow and like us:

ஒக்டோபர் 1917  ஒரு மாபெரும் புரட்சியின் நினைவுகூரலும் விமர்சனமும்

 

 

சமுத்திரன்

‘ஏகாதிபத்திய உலகப் போரினால் விளைவிக்கப்பட்ட முதலாவது புரட்சி வெடித்துக் கிளம்பிவிட்டது. முதலாவது புரட்சி ஆனால் நிச்சயம் கடைசிப் புரட்சி அல்ல.’

– சுவிற்சலாந்தின் சூரிச்சில் தஞ்சமடைந்திருந்த லெனின் பெப்ரவரி 1917ல் ரஷ்யாவில் இடம்பெற்ற புரட்சி பற்றிய செய்தியை அறிந்தவுடன் எழுதிய கடிதத்தின் ஆரம்ப வரி (Zurich, March 7, 1917)[1]

‘எல்லா அதிகாரமும் தொழிலாளர்கள், போர்வீரர்கள், மற்றும் விவசாயிகளின் சோவியத்களுக்கே! அமைதி! ரொட்டி! நிலம்!’

– 1917 ஒக்டோபரில் போல்ஷெவிக்குகளின் சுலோகம். John Reed,1919[2]

‘1917 ரஷ்யப் புரட்சி தனக்குத்தானே விதித்த நோக்கங்களையும் அது எழுப்பிய எதிர்பார்ப்புக்களையும் அடைவதில் மிகவும் பின்னின்றது. அதன் சாதனைப் பதிவு குறைபாடும் தெளிவின்மையும் உடையது. ஆனால் நவீன காலத்து எந்த வரலாற்றுரீதியான நிகழ்வையும் விட அது உலகம் பூராகவும் எழுந்த ஆழ்ந்த நீடித்த எதிரொலிகளின் தோற்றுவாய் ஆகும்.’

– வரலாற்றாசிரியர் E. H. Carr, 1979[3]

‘சோவியத் யூனியனின் மறைவு வரலாற்றாசிரியர்கள் ரஷ்யப் புரட்சியை பார்க்கும் விதத்தை மாற்றியுள்ளது – ஏனெனில் இப்போது அவர்களால் அதை வேறு பார்வையில் அணுகமுடியும், அணுகும் கடப்பாடுண்டு, அதாவது உயிர்வாழும் ஒருவரினல்லாது இறந்துவிட்ட ஒருவரின் வாழ்க்கை வரலாற்றை எழுதுபவர் போல்.’

– வரலாற்றாசிரியர் Eric Hobsbawm, 1996, Isaac Deutscher  Lecture,  London.[4]

அது ஒரு மகத்தான யுகப் புரட்சியென உலகின் சோஷலிசவாதிகளாலும் மற்றைய முற்போக்காளராலும் வரவேற்கப்பட்டது. இருபதாம் நூற்றாண்டு சோஷலிசத்தின் நூற்றாண்டெனத் தாம் கண்டகனவின் நனவாக்கலின் ஆரம்பமென அதை உலகெங்கும் சோஷலிசவாதிகள் பெருமையுடன் செங்கொடியை ஏந்தி சர்வதேச கீதத்தை இசைத்துக்  கொண்டாடினார்கள். புரட்சியின் தலைவர்கள் விரும்பி எதிர்பார்த்தது போல் அது மேற்கு ஐரோப்பிய நாடுகளில் புரட்சித்தீயை வெற்றிகரமாகப் பரப்பவில்லை. அத்தகைய ஒரு மாற்றம் பின்தங்கிய ரஷ்யாவில் சோஷலிச நிர்மாணத்திற்கு அவசியம் என அவர்கள் கருதினார்கள். ரஷ்யா உலக ஏகாதிபத்தியச் சங்கிலியின் மிகப் பலவீனமான தொடராயிருந்ததால் அங்கு புரட்சி வெடிக்கும் சூழல் உருவானது எனக்கூறிய லெனின் ஜேர்மனியில் சோஷலிசப் புரட்சிக்கான சாத்தியப் பாடுகள் அதிகம் என நம்பினார். ஆனால் மேற்கு ஐரோப்பிய நாடுகளில் ஒக்டோபரின் தாக்கங்களின் விளைவாக ஜேர்மனியிலும் மற்றைய நாடுகளிலும் புரட்சிகர எழுச்சிகள் இடம்பெற்ற போதும் தொழிலாள வர்க்க இயக்கங்கள் ஆட்சியைக் கைப்பற்றும் புரட்சிகளாக அவை வெற்றிபெற முடியவில்லை. அந்த நாடுகளின் ஆட்சிகள் சோவியத் புரட்சியை அழிப்பதிலும் சோவியத் யூனியனைத் தனிமைப்படுத்துவதிலும் மேலும் மும்மரமாக ஈடுபட்டன. தனிமைப்படுத்தப்பட்ட சூழலில் தன் சுயபலத்தில் தங்கிநின்று பல தடைகளுக்கூடாகக் கரடுமுரடான பாதையில் நகர்ந்தது சோவியத் யூனியன். 1929-1931 காலகட்டத்தில் மேற்கத்திய முதலாளித்துவ நாடுகள் மாபெரும் பொருளாதார வீழ்ச்சியில் சிக்கித் தவித்த போது சோவியத் பொருளாதாரம் நின்றுபிடித்தது. சமூக நலக்கொள்கைகளால் மக்களின் வாழ்க்கைத்தரம் மெதுவாக உயர்ந்தது.

இரண்டாம் உலகப் போரில் சோவியத் செஞ்சேனையின்றிப் பாசிசத்தைத் தோற்கடித்திருக்க முடியாது. கொம்யூனிசத்திற்கு முற்றிலும் எதிரான மேற்கத்திய முதலாளித்துவ வல்லரசுகளுக்கும் சோவியத் யூனியனுக்குமிடையிலான மிக விசித்திரமான ஒரு தற்காலிக பாசிச எதிர்ப்புக் கூட்டணிக்கூடாகவே இது சாத்தியமாயிற்று. தன்னைப் பாதுகாக்க மாத்திரமன்றித் தன்னை அழிப்பதில் கண்ணாயிருந்த முதலாளித்துவ நாடுகளையும் பாசிசத்திலிருந்து காப்பாற்ற சோவியத் யூனியன் போராடியது. இரண்டாம் உலகப்போரின் முடிவில் உலக ஜனத்தொகையின் மூன்றில் ஒரு பகுதி சோஷலிச முகாமில் இணைந்து கொண்டது. போலந்து, செக்கோஸ்லவிக்கியா, ஹங்கரி, யூகோஸ்லவியா, றோமானியா, பல்கேரியா, அல்பேனியா, மற்றும் கிழக்கு ஜேர்மனி இந்த முகாமின் அங்கங்களாயின. அரசியல் ரீதியில் உலகம் மூன்று உலகங்களாகப் பிரிந்தது. நிழற்போர் (cold war) காலம் பிறந்தது. அது மட்டுமல்ல காலனித்துவத்திற்கும் ஏகாதிபத்தியத்திற்குமெதிராகத் தேசிய விடுதலைக்குப் போராடும் மூன்றாம் உலக நாடுகளின் இயக்கங்களுக்கு சோவியத் யூனியன் ஒரு பிரதான ஆதரவு சக்தியாயிற்று. மூன்றாம் உலகில் சீனாவின் மாபெரும் புரட்சி 1949ல் வெற்றி பெற்றது. அதைத் தொடர்ந்து கியூபாவில் (1959), இந்தோசீனாவில் (1975) ஏகாதிபத்திய எதிர்ப்புப் புரட்சிகள் வெற்றி பெற்றன. அமெரிக்க மாவல்லரசுடன் போட்டிபோடும் மாவல்லரசாக வளர்ந்தது சோவியத் யூனியன். உலகப் படம் முற்றிலும் புதிதாக மீள்வரையப்பட்டது (Hobsbawm, 1995).[5]

ஆனால் பிரமிக்கவைக்கும் இந்த வரலாற்றுக்கும் ஒரு மறுபக்கம் இருந்தது. சமூக, பொருளாதாரரீதியில் பின்தங்கியிருந்த அன்றைய ரஷ்யாவில் மாக்சின் சிந்தனைவழியிலான சோஷலிச நிர்மாணத்திற்குச் சாதகமான நிலைமைகள் இருக்கவில்லை. இந்தக் கருத்தினைப் புரட்சிக்கு முன்னர் லெனின் உட்பட ரஷ்ய மாக்சிஸ்டுகள் கொண்டிருந்தனர். புரட்சிக்குப்பின் துரிதமாக ரஷ்யப் பொருளாதாரத்தை  நவீனமயமாக்கும் திட்டமிடல் கொள்கை பின்பற்றப்பட்டது. மையப்படுத்தப்பட்ட திட்டமிடலுக்கூடாக உற்பத்தி சக்திகளை வளர்ப்பதற்கு முன்னுரிமை கொடுக்கப்பட்டது. நடைமுறையில் சோவியத் கொம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் தலைமையில் இடம்பெற்ற சோஷலிச நிர்மாணம் பற்றி சோஷலிசவாதிகள் மத்தியில் கேள்விகளும் விமர்சனங்களும் விவாதங்களும் தோன்றின. கட்சியினதும் அரசினதும் அதிகாரவாதப் போக்கு, நிர்ப்பந்தமான விவசாயக் கூட்டுடமையாக்கலின் விளைவுகள், மனித சுதந்திரங்களின் மறுப்பு, உட்கட்சிக் கருத்து வேறுபாடுகளைத் தலைமை கையாண்டவிதம், பல சிறந்த மாக்சிச அறிவாளர்களுக்கு வழங்கப்பட்ட நியாயமற்ற தண்டனைகள், அரசியல் காரணங்களுக்காகப் பெருந்தொகையானோருக்கு வழங்கப்பட்ட நீண்டகாலச் சிறைவாசம்  போன்ற பலகாரணங்களால் சோவியத் சோஷலிசத்தின் தன்மை கேள்விக்குள்ளாகியது. பூர்ஷ்வா தாராளவாதம் கூறும் மனித விடுதலைக்கு மாற்றான மனித விடுதலை பற்றி மாக்ஸ் கூறியதற்கும் சோவியத் கட்சி நடைமுறைப்படுத்தும் கொள்கைக்குமிடையே பெரிய முரண்பாட்டைக் காணமுடிந்தது. சுருக்கமாகச் சொன்னால் பல காரணங்களால் புரட்சியின் நோக்கத்திலிருந்து ‘நடைமுறைச் சோஷலிசம்’ தடம்புரண்டது.

இன்றுவரை ரஷ்யப் புரட்சி பற்றிய சர்வதேச மட்டங்களிலான ஆய்வுகளும், விளக்கங்களும், விவாதங்களும் ஓய்ந்தபாடில்லை. Hobsbawm (1996) சொல்வதுபோல் பிரெஞ்சுப் புரட்சி போலவே ரஷ்யப் புரட்சியும் அது பற்றிய மதிப்பீடுகளை முரண்படும் கட்சிகளாகப் பிரித்து வைக்கிறது. நூறு வருடங்கள் கடந்தாலும் ஒக்டோபர் புரட்சிபற்றிய வியாக்கியானங்களும் கருத்து வேறுபாடுகளும் தவிர்க்க முடியாதபடி கருத்தியல்ரீதியான நிலைப்பாடுகளின் மற்றும் உணர்ச்சிகளின் தாக்கங்களின் செல்வாக்குகளுக் குள்ளாகின்றன. இன்று ரஷ்யப்புரட்சி பற்றி, அதன் தலைவர்கள் மற்றும் சோவியத் அமைப்புப் பற்றி முன்னர் தெரிந்திராத பல தகவல்களும் உண்மைகளும் தெரிய வந்துள்ளன. இது ஒக்டோபர் புரட்சி மற்றும் அதன் பின்னணி பற்றிய, சோவியத் வரலாறு பற்றிய புதிய ஆய்வுகளுக்கும் விவாதங்களுக்கும் பெரும் உந்தல்களைக் கொடுத்துள்ளது.

1989 இறுதியில் பேர்லின் சுவரின் வீழ்ச்சி 1917ல் உதயமான சோஷலிச நூற்றாண்டின் துன்பகரமான, மிகக்குறுகிய முடிவினைப் பறைசாற்றும் நிகழ்வாகியது. அந்த நிகழ்வை நான் நேரில் கண்டேன். சோவியத் முகாமின் வீழ்ச்சிக்குப்பின் எழுதிய ஒரு கட்டுரையிலிருந்து சில வரிகளை மீள்பதிவு செய்யவிரும்புகிறேன். ‘புரட்சியின் வெற்றிச் செய்தி காதிற்பட்டதும் தமிழ்ப் புதுமைக் கவிஞன் பாரதி ´´ஆகாவென்றெழுந்தது பார் யுகப்புரட்சி´´ என ஆர்ப்பரித்து ´´இடிபட்ட சுவர்போலக் கலிவிழுந்தான் கிருதயுகம் எழுக மாதோ“ எனக் கீதமிசைத்தான். அது ஒரு யுகத்தின் பிறப்பே என்பதில் அப்போது பெருந்தொகையான சோஷலிசவாதிகளுக்குச் சந்தேகம் இருக்கவில்லை. ஆனால் இன்று அந்த யுகத்தின் தோல்விகரமான முடிவின் பார்வையாளர்களாய் நாம் நிற்கிறோம். அந்த யுகம் முடிந்துவிட்டது. ஆனால் அந்த வரலாற்றின் முதற்பாடங்களைப் படிக்க இப்போதுதான் தொடங்கியுள்ளோம். இந்தப் படிப்பிற்கு வேண்டிய துணிவினைத் தேடிக்கொண்டிருக்கிறோம். மறுபுறம் இந்தத் தோல்வி யுகத்தின் வரலாற்றின் வெற்றிகளையும் அதன் செழுமையையும் மனித நினைவிலிருந்து அழித்துவிடும் பிரச்சாரங்களுக்கோ குறைவில்லை.’[6]

1917 புரட்சியை விமர்சன நோக்கில்நினைவுகூர்வதே இந்தக் கட்டுரையின் பிரதான நோக்கம். புரட்சியின் பின்னணி, லெனினின் பங்கு, மற்றும் 1917ன் முக்கியமான நிகழ்வுகள், பிரச்சனைகள், லெனினின் இறுதிநாட்கள் ஆகியவற்றைச் சுருக்கமாக மீள்நோக்கும் கட்டுரை சில முடிவுரைகளுடன் முற்றுப் பெறுகிறது.

பின்னணி

ரஷ்யாவில் புரட்சி இடம்பெறுவதைத் தவிர்க்கமுடியாது எனும் முன்கணிப்பினைப் பலர் பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டின் பிற்பகுதியிலேயே கூற ஆரம்பித்துவிட்டனர். அன்றைய ரஷ்யாவை அறிந்தவர்கள் இப்படியான முடிவுக்கு வருவதற்குப் பல காரணங்கள் இருந்தன. சாரிச ஆட்சி மக்கள்மீது நடத்திய கொடிய அடக்குமுறை, சமூக, பொருளாதார ரீதியில் பின்தங்கிய நாட்டின் ஆட்சியாளரின் இராணுவவாத ஏகாதிபத்திய ஆக்கிரமிப்புப் பேராசை, விவசாயிகள் மீதான நிலப்பிரபுத்துவச் சுரண்டல், வெளிநாட்டு முதலீட்டாளருக்கும் சாரிச ஆளும் பிரபுத்துவ வர்க்கத்திற்குமிடையிலான கூட்டு, உரிமைகள் மறுக்கப்படும் நகர்ப்புறத் தொழிலாள வர்க்கம்,  ரஷ்ய பேரினவாதத்தினால் ஒடுக்கப்படும் பல தேசிய இனங்கள், மறுபுறம் விவசாயிகளின் எழுச்சிகள், புதிதாகப் பரவ ஆரம்பித்துள்ள புரட்சிகரச் சிந்தனைகளும் புரட்சிகர அமைப்புக்களும் மற்றும் தொழிலாளர்களின் கூட்டான போராட்டங்கள். ரஷ்யா புரட்சியின் விளைநிலமாக மாறிக்கொண்டிருந்தது.

1882ல் பிரசுரிக்கப்பட்ட ‘கொம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் அறிக்கை’யின் ரஷ்ய மொழிபெயர்ப்புக்கு எழுதிய முன்னுரையில் மாக்சும் ஏங்கல்சும் ரஷ்யாவில் புரட்சி இடம்பெறும் சாத்தியப்பாடு பற்றி குறிப்பிடுகின்றனர். 1848ல் முதல்முதலாக ‘அறிக்கை’ வெளிவந்தபோது அவர்கள் ரஷ்யாவை ஐரோப்பிய பிற்போக்குவாதத்தின் காப்பிடமாகவும் சார் (Tsar) அரசனை அதன் மூப்பனாகவும் கருதினர். ஆனால் 1882ல் ரஷ்யாவில் ஒருபுறம் அந்தப் பிற்போக்கு சூழலில் முதலாளித்துவம் வளர்வதையும் மறுபுறம் புரட்சிக்கான வாய்ப்புக்கள் இருப்பதையும் அவதானித்தனர். நிலப்பிரபுத்துவ ரஷ்யாவில் இருந்த ஒப்ஷினா (Obschina) என அழைக்கப்பட்ட மரபுரீதியான கூட்டுரிமை விவசாய உற்பத்தி முறை அதன் நிலப்பிரபுத்துவச் சுரண்டல் அடக்குமுறையிலிருந்து விடுபட்டு சோஷலிச மாற்றத்தின் அம்சமாகுமா அல்லது நீண்ட முதலாளித்துவ பாதைக்கு ஊடாக  தனியுடைமையாக்கப்படுமா என்ற கேள்விக்குப் பதில் ரஷ்யப் புரட்சி பாட்டாளிவர்க்கப் புரட்சியாக வெற்றி பெறுகிறதா இல்லையா என்பதிலேயே தங்கியுள்ளது எனும் அபிப்பிராயத்தை வெளிப்படுத்தினார்கள்.  ரஷ்யாவின் புரட்சி தொடர்பாக obschina பற்றி மாக்சும் ஏங்கல்சும் 1882ல் குறிப்பிடுவதற்கு ஒரு பின்னணி உண்டு. 1881ல் அப்போது ரஷ்ய ‘சோஷலிசப் புரட்சிவாதிகளின்’ (நரோட்னிக்குகளின்) முக்கியஸ்தரான Vera Zasulich ரஷ்யப்புரட்சியில் obschina வகிக்கும் முக்கியத்துவம் பற்றிக் கடிதம் மூலம் மாக்சுடன் தொடர்பு கொண்டார். நரோட்னிக்குகளின் கொள்கைப்படி obschina ரஷ்ய சோஷலிச நிர்மாணத்தின் ஒரு முக்கிய அடிப்படை. இதை ரஷ்ய மாக்சிஸ்டுகள் ஏற்கவில்லை. இது பற்றி விளக்குமாறு Zasulich மாக்சைக் கேட்டார். இதற்கு மாக்ஸ் எழுதிய பதிலின் சாரம்சத்தையே மேலே குறிப்பிட்ட முன்னுரையில் மாக்சும் ஏங்கல்சும் கூறுகின்றனர்.

சாரிசம் (Tsarism) இருபதாம் நூற்றண்டுவரை நின்றுபிடிக்கமாட்டாது என்ற கருத்தினை ரஷ்யாவின் பல அவதானிகள் கொண்டிருந்தனர். 1860களிலிருந்து ரஷ்யாவில் அரசுக்கெதிரான பலாத்காரச் செயற்பாடுகள் இடம்பெற ஆரம்பித்தன. 1880களிலிருந்து நரோட்னிக் பொப்பியூலிசவாதிகள் விவசாயிகளைப் புரட்சியின் பிரதான சக்தியாக ஏற்று உயர்மட்ட அரச அதிகாரிகளைக் கொலைசெய்வது போன்ற தனிநபர் பயங்கரவாதச் செயற்பாடுகளில் ஈடுபட்டனர். இத்தகைய குழுக்கள் பல இடங்களில் தோன்றின. 1886ல் St. Petersberg பல்கலைக் கழகத்தில் இயற்கை விஞ்ஞான மாணவனாயிருந்த லெனினின் மூத்த சகோதரரான அலெக்ஸ்சாண்டர் இந்தக் கருத்தியலால் கவரப்பட்டார். சாரிச முடியாட்சி அழிக்கப்படவேண்டும் என்பதில் அசையாத நம்பிக்கை கொண்ட அவர் சார் மன்னனைக் கொலைசெய்யும் திட்டமொன்றின் பங்குதாரியானார். இந்தத் திட்டத்தை நடைமுறைப்படுத்த முன்னரே அந்தக் குழுவினர் பொலிசாரால் கைதுசெய்யப்பட்டனர். அலெக்ஸ்சாண்டர் தூக்கிலிடப்பட்டார். தனது தோழர்களைக் காப்பாற்றும் நோக்கில் சாரைக் கொலைசெய்யும் சதித்திட்டத்திற்கான முழுப் பொறுப்பையும் தானே ஏற்றுக் கொண்டார். அலெக்ஸ்சாண்டர் தூக்கிலிடப்பட்டதால் லெனின் பாதிக்கப்பட்டபோதும் தனது தமையனின் கருத்தியலையும் அவர் பின்பற்றிய தனிநபர் பயங்கரவாதத்தையும் அவர் ஏற்கவில்லை என்பதைப் பின்னர் வந்த அவரது எழுத்துக்கள் காட்டுகின்ற போதும் ஆரம்பகாலத்தில் அவர் சாரிசத்திற்கு எதிரான புரட்சிகரப் பயங்கரவாதக் குழுக்கள்மீது வியப்பும் கரிசனையும் கொண்டிருந்தார் என 2000ல் வெளிவந்த லெனினின் வாழ்க்கைவரலாறு ஒன்று கூறுகிறது. [7]

1901ல் நரோட்னிக்குகள் சோஷலிசப் புரட்சிகரக் கட்சியை அமைத்தனர். இந்தக் கட்சி obschinaவை அடிப்படையாகக் கொண்டு ரஷ்யாவில் சோஷலிசத்தை உருவாக்கும் கொள்கையைக் கொண்டிருந்தது. இது பற்றிய மாக்ஸ் மற்றும் ஏங்கல்சின் கருத்தை ஏற்கனவே குறிப்பிட்டுள்ளேன். அப்போது ரஷ்யாவில் இந்தக் கட்சிக்குக் கணிசமான ஆதரவு இருந்தது. 1880களில் மாக்சும் ஏங்கல்சும் இந்த இயக்கத்தினரின் செயற்பாடுகளில் ஆர்வம் காட்டினர். நீண்ட முதலாளித்துவ கட்டத்தைத் தவிர்த்துப் புரட்சிக்கூடாகச் சோஷலிச சமூக அமைப்பினை நோக்கி நகர்வது பற்றி அவர்கள் சிந்திக்க முற்பட்ட காலமது. ஆயினும் மாக்சிச அறிஞரான பிளெக்கானோவின் (Plekhanovன்) தலைமையிலிருந்த ரஷ்ய மாக்சிஸ்டுகள் சோஷலிச புரட்சிகரக் கட்சியின் நிலைப்பாட்டை நிராகரித்தார்கள். பிளெக்கானோவின் நிலைப்பாட்டின்படி ரஷ்யாவில் முதலில் முதலாளித்துவம் விருத்தியடையவேண்டும். அதற்கூடாகப் பாட்டாளி வர்க்கம் வளரவேண்டும். அந்தக் கட்டத்திற்குப் பின்னரே சோஷலிசப் புரட்சி சாத்தியமாகும். இதையே மாக்சின் பிரதான நூலான ‘மூலதனம்’ சொல்கிறது என அவர் வாதிட்டார். இந்த அடிப்படையிலேயே நரோட்னிக்குகளின் புரட்சிகரக் கொள்கையை அவரும் மற்றைய மாக்சியவாதிகளும் நிராகரித்தனர். 1870ம் ஆண்டு பிறந்த லெனின் இளமைக் காலத்தில் பிளெக்கானோவின் மீது ஆழ்ந்த மதிப்புக் கொண்டிருந்தார். 1895ம் ஆண்டு ஐந்தாம் மாதம் பிளெக்கானோவை நேரில் சந்திக்க அவர் அப்போது வாழ்ந்துவந்த ஜெனீவாவிற்குச் சென்றார். அந்த சந்திப்பு அவர்களிடையே நெருக்கமான உறவை ஏற்படுத்தியது. அப்போது பிளெக்கானோவ் ‘தொழிலாளர் விடுதலைக் குழு’ (Emancipation of Labour Group)  என்ற பெயரில் ஒரு அமைப்பை வேறுசில நாடுகடத்தப்பட்ட (அல்லது அடக்குமுறையிலிருந்து தப்பி வந்துள்ள) ரஷ்ய மாக்சிஸ்டுகளுடன் சேர்ந்து நடத்தி வந்தார். ரஷ்யா இன்னமும் முதலாளித்துவ ஜனநாயகப் புரட்சியின் காலகட்டத்திலேயே இருக்கிறது எனும் பிளெக்கானோவின் நிலைப்பாட்டை அப்போது லெனின் ஏற்றுக் கொண்டார். லெனினைப் பற்றி பிளெக்கானோவும் அவரது குழுவினரும் உயர்வான அபிப்பிராயத்தைக் கொண்டிருந்தனர். ஆனால் சில வருடங்களின்பின் புரட்சிகரக் கட்சியின் அமைப்புப் பற்றியும் புரட்சி பற்றியும் லெனின் கோட்பாட்டுரீதியில் தன்னுடன் தீவிரமான மோதலில் ஈடுபடுவார் எனப் பிளெக்கானோவ் எதிர்பார்த்திருக்க மாட்டார்.

1898ம் ஆண்டு ரஷ்ய மாக்சிஸ்டுகள் ஒன்றிணைந்து ரஷ்ய சமூக ஜனநாயக தொழிற் கட்சியை (RSDLP) உருவாக்கினர். 1903 இறுதியில் லண்டனில் இடம்பெற்ற இந்தக் கட்சியின் இரண்டாவது காங்கிரசுக்குமுன்னர் இளம் லெனின் அதில் அங்கத்தவராக இணைந்தார். பிளெக்கானோவ் கட்சியின் தலைவரானார். இரண்டாவது காங்கிரசில் ஒரு பெரும் விவாதம் கட்சியின் பிரபலமான போல்ஷெவிக் (பெரும்பான்மை) – மென்ஷெவிக் (சிறுபான்மை) பிளவிற்குக் காரணமாகியது. பிளெக்கானோவின் கருத்திற்குச் சார்பான மாட்டோவின் தலைமையிலான சிறுபான்மை (மென்ஷெவிக்) மேற்கு ஐரோப்பாவிலிருப்பது போன்று ஒரு பரந்த சமூக ஜனநாயகக் கட்சியைக் கட்டியெழுப்பவேண்டும் எனும் நிலைப்பாட்டை ஆதரித்து வாதிட்டனர். லெனினின் தலைமையில் பெரும்பான்மைக் (போல்ஷெவிக்) குழுவினர் முழுநேரப் புரட்சிகரச் செயற்பாட்டாளர்களை மையமாகக் கொண்ட ஒரு கட்டுப்பாடுமிக்க இறுக்கமான கட்சியே ரஷ்யாவின் தேவை என வாதிட்டனர். லெனினின் முன்னெடுப்பினால் ஆரம்பிக்கப்பட்ட பத்திரிகையான ‘இஸ்க்றா’வும் (‘தீப்பொறி’யும்) இந்தப் பிளவினால் பாதிக்கப்பட்டது. மென்ஷெவிக்குகள் ரஷ்யா பூர்ஷ்வா ஜனநாயகப் புரட்சிக் கட்டத்திலேயே இருக்கிறது  முதலாளித்துவம் நன்கு விருத்தி பெற்ற பின்னரே சோஷலிசம் சாத்தியமாகும் எனும் கொள்கையைக் கொண்டிருந்தனர். அப்போது லெனினும் பூர்ஷ்வா ஜனநாயகப் புரட்சியின் கட்டத்திலேயே ரஷ்யா இருப்பதை ஏற்றுக் கொண்டார். அத்துடன் ரஷ்ய சோஷலிசப் புரட்சி முதலாளித்துவம் வளர்ச்சி பெற்ற ஐரோப்பிய நாடுகளின் சோஷலிசப் புரட்சியிலேயே தங்கியுள்ளது என்ற நிலைப்பாட்டையும் கொண்டிருந்த்தார். கட்சியின் அமைப்புப் பற்றியே அவருக்கும் மென்ஷெவிக்குகளுக்குமிடையே பாரிய வேறுபாடு இருந்தது. அவரின் தலைமையில் போல்ஷெவிக்குகள் RSLDPக்குள் தனியான குழுவாக இயங்கினர். அவர்கள் மென்ஷெவிக்குகளுக்கும் சோஷலிச புரட்சிகரக் கட்சிக்கும் (நரோடிசத்திற்கும்) எதிராகச் செயற்பட்டனர். 1917ல் ரஷ்யப் புரட்சியின் போக்கினை நிர்ணயிக்கும் அதிகாரத்தை லெனினின் தலைமையில் போல்ஷவிக்குகளே கைப்பற்றுவார்கள் என்பதை அன்றைய சூழலில் யாராலும் முன்கணிப்புக் கூறமுடியவில்லை.

1897 ஜனவரி மாதம் லெனின் ரஷ்யப் பொலிசால் கைதுசெய்யப்பட்டு சைபீரியாவில் மூன்று வருட சிறைத்தண்டனை விதிக்கப்பட்டார். அந்தச் சிறைவாசத்தைத் தனது முதலாவது முக்கிய ஆய்வுநூலை எழுதும் ஒரு சந்தர்ப்பமாக்கினார். ரஷ்யாவில் முதலாளித்துவத்தின் அபிவிருத்தி (The Development of Capitalism in Russia) எனும் தலைப்பில்  ரஷ்ய மொழியில் அவர் எழுதிய நூல் 1899ல் பிரசுரிக்கப்பட்டது. இந்த ஆய்வுக்கு வேண்டிய தரவுகளை ஏற்கனவே சேகரிக்க ஆரம்பித்துவிட்டார். சாரிச சிறைவாசத்திலும் ஆய்வைத் தொடரும் வசதிகள் இருந்தன. இந்த நூலில் நரோட்னிக்குகள் (சோஷலிசப் புரட்சிகரக் கட்சி) ரஷ்ய சமூகம் பற்றி வைத்திருந்த தப்பான கருத்துக்களையும் வாதங்களையும் ஆதாரபூர்வமாக எடுத்துக் காட்டினார். மாக்சின் அணுகுமுறையின் உதவியுடன் ரஷ்யாவில் முதலாளித்துவத்தின் விருத்திப்போக்கினை விளக்கி அங்கு தோன்றிவரும் வர்க்க உறவுகளையும் முரண்பாடுகளையும் தெளிவாக்கினார். நரோட்னிக்குகள் சொல்வதுக்குமாறாக ரஷ்ய நாட்டுப் புறத்தில் விவசாய சமூகம் வர்க்கரீதியான வேறுபடுத்தலுக்குள்ளாகிவரும் யதார்த்தப் போக்கினை எடுத்துக் காட்டினார். ரஷ்யப்புரட்சியின் பிரதான சக்தியான பாட்டாளிவர்க்கம் ஏழை மற்றும் நடுத்தர விவசாயிகளுடன் இணைந்து போராட்டத்தை முன்னெடுக்கவேண்டும் எனும் கருத்தை லெனின் கொண்டிருந்தார். ஆகவே RSLDPல் சேர்வதற்கு முன்னரே லெனின் தனது அரசியல் நிலைப்பாட்டின் அத்திவாரத்தை உருவாக்கத் தொடங்கிவிட்டார். ஆயினும் ரஷ்யப் புரட்சி எப்படி முன்னேறும் என்பது பற்றிய கேள்விக்கு திட்டவட்டமான பதிலை அவர் தேடிக்கொண்டிருந்தார். லெனின் போல்ஷெவிக் குழுவின் தலைவராயிருந்தபோதும் ரஷ்யப் புரட்சி தொடர்பான செயல்திட்டங்கள் உபாயங்கள் பற்றி அவருக்கும் மற்றைய தோழர்களுக்குமிடையே கருத்து வேறுபாடுகளும் விவாதங்களும் பல தடவைகள் எழுந்தன. லெனின் நீண்டகாலம் வெளிநாட்டில் வாழ்ந்தபடி இயக்கத்தை வழிநடத்துவதையும் சில போல்ஷெவிக்குகள் விமர்சித்தனர்.

1900ல் லெனின் மேற்கு ஐரோப்பிய நாடுகளுக்குப் பயணங்களை மேற்கொண்டார். 1902ல் லண்டனில் ரஷ்யப் புரட்சியாளரான லியோன் ட்றொட்ஸ்கி (Leon Trotsky) யைச் சந்தித்தார். Trotsky அந்தச் சந்தர்ப்பத்தில் RSLDPல் இணையவில்லை ஆனால் 1917ல் போல்ஷெவிக் புரட்சியின் முக்கிய தலைவர்களில் ஒருவரானார். 1903 போல்ஷெவிக் – மென்ஷெவிக் பிளவுக்குப் பின் போல்ஷெவிக்குகள் ரஷ்யாவுக்குள் தமது தொடர்புகளை வளர்க்கச் செயற்பட்டனர். 1904ல் சுகவீனமுற்ற லெனின் சுவிற்சர்லாந்துக்கு சென்றார். 1878ம் ஆண்டு ஜியோர்ஜியாவில் பிறந்த ஸ்டாலின் 1899ல் புரட்சிகர அரசியலில் ஈடுபடத்தொடங்கினார். 1901ல் RSLDPல் சேர்ந்த ஸ்டாலின் பின்னர் போல்ஷெவிக்குழுவுடன் இணைந்தார். 1905 பிற்பகுதியில் பின்லாந்தில் இடம்பெற்ற RSLDP கூட்டத்தில் முதல் தடவையாக லெனினைச் சந்தித்தார். பல தடவைகள் கைதுசெய்யப்பட்டு சிறைவைக்கப்பட்டபோதும் சிறையிலிருந்து பலதடவைகள் தப்பிக் கொண்ட ஸ்டாலின் 1913ல் மீண்டும் கைதுசெய்யப்பட்டு சைபீரியாவின் மிகத்தொலைவான பகுதிக்கு நாடுகடத்தப்பட்டார். 1917 பெப்ரவரிப் புரட்சி ஆரம்பித்தபோது முக்கியமான போல்ஷெவிக் தலைவர்கள் சைபீரியச் சிறைகளிலும் வெளிநாட்டிலுமிருந்தார்கள்.

1905 புரட்சி – 1917ன் முன்னோடி

1904-1905ல் ஜப்பானுடனான போரில் ரஷ்யா தோல்வியைத் தழுவிக் கொண்டது. போரின் தாக்கத்தினாலும் முன்பிருந்தே மோசமடைந்து வந்த பிரச்சனைகளாலும் சாரிசத்திற்கு எதிர்ப்பு வளர்ந்தது.  1905 ஜனவரி ஒன்பதாம் திகதி ஞாயிற்றுக் கிழமை சார் மன்னரின் குளிர்பருவகால மாளிகையை நோக்கி ஜியோர்ஜி கேப்பொன் (Georgi Gapon) பாதிரியாரின் தலைமையில் ஒரு அமைதியான ஊர்வலம் முன்னேறுகிறது. அதில் பெருந்தொகையான ஆண்கள், பெண்கள், சிறுவர்கள் பங்குபற்றுகிறார்கள். மனித உரிமைகள் மற்றும் ஜனநாயகரீதியான பிரதிநிதித்துவம் போன்ற அடிப்படை உரிமைகளைப் பணிவாக வேண்டும் கோரிக்கையை சார் மன்னரிடம் கையளிப்பதே ஊர்வலத்தின் நோக்கம். அதில் யாரும் புரட்சிகரச் சுலோகங்களை எழுப்பவில்லை.  அதற்கு மாறாக அமைதியான மகிழ்ச்சிகர உணர்வுமிக்க மனநிலையே பங்குபற்றுவோர் மத்தியில் தென்படுகிறது. சில அடிப்படை உரிமைகளை மன்னரிடம் விசுவாசமாக, மன்றாட்டமாகக் கோருவதே அவர்களின் நோக்கம். ஊர்வலம் அரச மாளிகையை நெருங்குகிறது. பாதுகாப்பு அதிகாரிகள் எல்லோரையும் கலைந்து செல்லுமாறு உத்தரவிடுகிறார்கள். மக்கள் அதைச் சட்டைசெய்யாது அரச மாளிகையை நோக்கி முன்னேறுகிறார்கள். மாளிகையின் பாதுகாப்புப் படையின் தளபதிகள் ஊர்வலத்தை நோக்கித் தொடர்ச்சியாகச் சுடுகிறார்கள். பெருந்தொகையானோர் கொல்லப்படுகிறார்கள். அமைதியாக ஆரம்பித்த அந்த ஞாயிறு ‘இரத்தம் தோய்ந்த ஞாயிறு’ (Bloody Sunday) ஆக மாறுகிறது. அதுவும் அதன் உடனடி விளைவுகளும் ரஷ்ய புரட்சியின் வரலாற்றில் ஒரு முக்கிய இடத்தைப் பிடிக்கின்றன.

அரச இயந்திரம் குற்றமற்ற மக்கள் மீது கட்டவிழ்த்துவிட்ட இரத்தக்களரி ஆட்சியாளர் எதிர்பார்த்ததுக்கு மாறான தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியது. நாட்டின் பல பாகங்களில் எதிர்ப்பலைகள் தோன்றின. தொழிலாளர்கள் வேலைநிறுத்தங்களில் குதித்தனர். விவசாயிகள் நிலக் கோரிக்கைகளுடன் கிளர்ந்தெழுந்தனர். தொழிலாளர் வேலை நிறுத்தங்கள் ஒரு பொது வேலை நிறுத்தமாகப் பரவியது. மறுபுறம் தாராளவாத ஜனநாயக வாதிகள்சட்டபூர்வமான பூர்ஷவா சீர்திருத்தங்களைக் கோரினர். சோவியத் யூனியன் பற்றிய பிரபல ஆங்கில வரலாற்றாசிரியரான E. H. Carrன் கருத்தில் 1905 புரட்சியில் இந்த மூன்று போக்குகளும் ஒருபோதும் இணைக்கப்படவில்லை (Carr, 1979).

தொழிலாளர்கள், விவசாயிகளின் எழுச்சிகளில் திட்டமிடப்படாத தன்னியல்புத் தன்மைகள் தென்பட்டன. அதேவேளை நாட்டிலிருந்த போல்ஷெவிக்குகளும் மென்ஷெவிக்குகளும் தொழிலாளர்களின் போராட்டங்களில் பங்கு வகித்தனர். Trotsky நாடு திரும்பிப் புரட்சியில் பங்குபற்றினார். ஸ்டாலின் அப்போது Azerbaijanன் Baku நகரில் அரசியல் செயற்பாடுகளில் ஈடுபட்டிருந்தார். 1905 புரட்சியின்போது அங்கு ஆர்மீனியர்களுக்கும் டாட்டர்களுக்குமிடையே (Tatar) இனக்கலவரம் மூண்டது.  லெனினும் வேறுபல போல்ஷெவிக்குகளும் சுவிற்சலாந்தில் இருந்தனர். தகவல்களின்படி 1905 புரட்சியில் போல்ஷெவிக்குகளையும்விட மென்ஷெவிக்குகளுக்கே கூடுதலான செல்வாக்கிருந்தது. பத்தாம் மாதம் St. Petersbergல் முதலாவது தொழிலாளர் பிரதிநிதிகளின் சோவியத் உருவாக்கப்பட்டது.[8]  இதன் முதலாவது தலைவர் கைது செய்யப்பட்டதைத் தொடர்ந்து ஒரு கட்சியையும் சாராத Trotsky தலைவரானார். மிகக்குறுகிய காலத்தில் அவரும் கைதுசெய்யப்பட்டார். முதலாவது சோவியத் பரிசோதனை அற்ப ஆயுளுடன் முடிவடைந்தது.

இந்தப் புரட்சியைப் பலாத்காரத்துக்கூடாகவும் மேலெழுந்தவாரியான சீர்திருத்தங்களுக்கூடாகவும் சாரிச அதிகாரவாத முடியாட்சி அடக்கியது. சாரிச சீர்திருத்தங்களில் முக்கியமான ஒன்று அரசுக்கு ஆலோசனை வழங்கும் பொறுப்புடைய Duma எனப்பட்ட பிரதிநிதிகள் சபையாகும். ஆனால் அந்த அடக்குமுறையும் அரைகுறை சீர்திருத்தங்களும் மக்களை அரசுக்கெதிரான செயற்பாடுகளை நோக்கி நகரத்தூண்டின. பூர்ஷ்வா ஜனநாயகவாதிகள் சீர்திருத்தங்களை வேண்டிநின்றனர். எதிர்காலப் புரட்சி பற்றி பொல்ஷெவிக்குகள், மென்ஷெவிக்குகள், சோஷலிச புரட்சிக் கட்சியினர், மற்றும் அனாக்கிச வாதிகள் (anarchists) தத்தமது நிலைப்பாடுகளுக்காக வாதிட்டு முரண்பட்டவண்ணமிருந்தனர். ஆட்சியாளர் இராணுவத்தைப் பலப்படுத்தவதற்கு முன்னுரிமை கொடுத்தனர். 1914ல் ஆரம்பித்த முதலாம் உலகப்போரின் தாக்கங்கள் 1917ல் புரட்சியின் தவிர்க்கமுடியாமையை நிதர்சனமாக்கின.

1905-1906 காலத்தில் Trotsky சுதந்திரமாக ரஷ்யப் புரட்சி பற்றிய தனது நிலைப்பாட்டை அவரது ‘நிரந்தரப் புரட்சி’ கோட்பாட்டுக்கமைய விளக்கினார். ரஷ்யாவின் பூர்ஷ்வா ஜனநாயகப் புரட்சி நேரடியாகவே சோஷலிசப் புரட்சிக்கு இட்டுச்செல்லும். ஆனால் பின்தங்கிய நாடான ரஷ்யாவின் சோஷலிசப் புரட்சியின் வெற்றியும் சோஷலிச மாற்றமும் ஐரோப்பிய சோஷலிசப் புரட்சியின் வெற்றியிலேயே தங்கியுள்ளது. அப்போது லெனின் இந்த நிலைப்பாட்டுடன் நூறுவீதம் ஒத்துப் போகவில்லை. சோஷலிசப் புரட்சி உடனடியாகத் தொடரும் சாத்தியப்பாடு ரஷ்யாவில் இல்லை எனக் கருதினார். ஆயினும் ரஷ்யாவின் சோஷலிசப் புரட்சியின் வெற்றி ஐரோப்பிய சோஷலிசப் புரட்சியிலேயே தங்கியுள்ளது என்ற Trotskyன் கருத்துடன் ஒத்துப்போனார். 1914ல் முதலாம் உலகப்போர் ஆரம்பித்தபோது ‘போரும் ரஷ்ய சமூக ஜனநாயகமும்’ எனும் தலைப்பில் லெனின் ஒரு கட்டுரையை எழுதினார்.[9] ஐரோப்பாவின் சகல சமூக ஜனநாயகவாதிகளும் – அதாவது மாக்சியவாதிகளும் – இந்த ஏகாதிபத்தியப் போரை எதிர்க்கவேண்டும் எனும் கருத்தினை வலியுறுத்தினார். ‘தந்தைநாட்டின் பாதுகாப்பு’ ‘தேசபக்தி’ எனும் பெயரால் ஜேர்மனிய, பிரெஞ்சு சமூக ஜனநாயகவாதிகள் தமது நாட்டு ஆட்சியாளர் நடத்தும் ஆக்கிரமிப்பு யுத்தத்தை ஆதரிப்பதைக் கண்டித்தார். அதே கட்டுரையில் புரட்சி பற்றிப் பின்வரும் கருத்தைத் தெரிவிக்கிறார். ரஷ்யா மிகவும் பின்னடைந்த நிலையில் இருப்பதால் அங்கு பூர்ஷ்வா ஜனநாயகப் புரட்சி இன்னமும் பூர்த்தி செய்யப்படவில்லை. இந்தப் புரட்சியைப் பொறுத்தவரை ரஷ்ய சமூக ஜனநாயகவாதிகள் மூன்று நிபந்தனைகளைப் பூர்த்தி செய்வதை நோக்காகக் கொள்ளவேண்டும்: சகல தேசிய இனங்களின் சமத்துவத்தையும் சுயநிர்ணய உரிமையையும் உறுதி செய்யும் ஒரு ஜனநாயகக் குடியாட்சி, பெரிய நிலச் சொத்துக்களின் பறிமுதல், எட்டு மணித்தியால வேலைநேரம். முதலாளித்துவம் முன்னேற்றமடைந்துள்ள எல்லா நாடுகளிலும் உலகப் போர் சோஷலிசப் புரட்சி எனும் சுலோகத்தை இன்றைய தேவையெனப் பதித்துள்ளது. நடைபெறும் உலகப்போரை உள்நாட்டுப் போராக மாற்றுவதே சரியான பாட்டாளிவர்க்க நிலைப்பாடு. 1914ல் இந்தக் கருத்தைக் கொண்டிருந்த லெனின் 1917ல் ரஷ்யாவின் பூர்ஷ்வா ஜனநாயகப்புரட்சி நேரடியாகச் சொஷலிசப் புரட்சியாக முன்னேறவேண்டும் எனும் தீர்க்கமான முடிவைப் பெப்ரவரிப் புரட்சிக்குப் பின் குழப்பமான நிலைப்பாடுகளைக் கொண்டிருந்த பெரும்பான்மையான சக போல்ஷெவிக்குகளுக்கு விளக்க முற்பட்டார். 1917ல் லெனினும் Trotskyயும் புரட்சி பற்றி ஒத்த நிலைப்பாட்டிலிருந்தனர். 1912லிருந்து போல்ஷெவிக்குகள் தம்மை RSDLP (போல்ஷெவிக்) என மென்ஷெவிக்குகளிடமிருந்து தனியாக அடையாளப்படுத்திக் கொண்டனர்.

1917: இரண்டு புரட்சிகள்

‘அரச அதிகாரமே ஒவ்வொரு புரட்சியினதும் அடிப்படைக் கேள்வி. இந்தக் கேள்வியைப் புரிந்து கொள்ளாமல் புத்திபூர்வமாகப் புரட்சியில் பங்குபற்ற முடியாது, அதற்கும் மேலாகப் புரட்சியை வழிநடத்துவது பற்றிப் பேசமுடியாது.’

– லெனின் April 1917[10]

1917ம் ஆண்டு ரஷ்யாவில் இரண்டு புரட்சிகள் இடம்பெற்றன. பெப்ரவரியில் இடம்பெற்ற புரட்சி பூர்ஷ்வா ஜனநாயகப் புரட்சி எனவும் அதைத் தொடர்ந்து ஒக்டோபரில் நடைபெற்றது சோஷலிசப் புரட்சி எனவும் அழைக்கப்படுகின்றன. பெப்ரவரி புரட்சியின் பின்னணியையும் தன்மையையும் அறியாமல் ஒக்டோபர் புரட்சியின் உள்ளடக்கத்தையும் முக்கியத்துவத்தையும் புரிந்து கொள்ளமுடியாது. அதேபோன்று ஒரு ஏகாதிபத்தியப் போரான முதலாம் உலகப் போரில் ரஷ்யாவின் பங்குபற்றலையும் அதனால் ரஷ்ய போர்வீரர்களும் மக்களும் அனுபவித்த கொடிய அவலங்களையும் மறந்து அந்த இரு புரட்சிகளுக்கும் இருந்த பரந்து பட்ட வெகுஜனத்தன்மையையும், மக்களின் எதிர்பார்ப்புக்களையும், புரட்சியில் ஏற்பட்ட திருப்பங்களையும் மதிப்பிடவோ புரிந்து கொள்ளவோ முடியாது. இன்னுமொரு உண்மை என்னவெனில் லெனினின் தலைமையிலான போல்ஷவிக்குகளின்றி ஒக்டோபர் புரட்சி இன்றுவரை நினைவுகூர்ந்து கொண்டாடப்படும், விவாதிக்கப்படும், விமர்சிக்கப்படும், தூற்றப்படும் ஒக்டோபர் புரட்சியாக இருந்திருக்கமுடியாது. புரட்சியை லெனினும் போல்ஷெவிக்குகளும் வழிநடத்திய விதம் ரஷ்ய மக்களின் விமோசனத்திற்கும் சோஷலிசத்தின் வெற்றிக்கும் ஏற்றதா என்ற கேள்வி அப்போதே பலரால் எழுப்பப்பட்டது. இன்று அந்தக் கேள்விக்குப் பதில் காண்பது சுலபம் போல் தோற்றமளித்தாலும் அதற்கு ஒன்றுக்கு மேற்பட்ட பதில்கள் தெரிகின்றன. எனது கருத்தைச் சுருக்கமாக முன்னுரையில் கூறியுள்ளேன். மேலும் இது பற்றிக் கட்டுரையின் இறுதிப் பகுதியில் பார்ப்போம். முதலில் பெப்ரவரி-ஒக்டோபர் புரட்சிகளின் சில முக்கிய விபரங்களைச் சுருக்கமாகத்தர முயற்சிக்கிறேன்.

சாரிச முடியாட்சியின் முடிவின் ஆரம்பமான பெப்ரவரிப் புரட்சி தலைநகர் பெட்றோகிராட்டில் வெடித்தது. தொழிலாளர்களும் தலைநகரிலிருந்த படைவீரர்களுமே இந்தப் புரட்சியின் ஆரம்பகர்த்தாக்கள். தொழிலாளர்களின் வேலை நிறுத்தங்கள் புரட்சியின் வருகையை அறிவித்தன. போருக்காக அரசாங்கம் ஆயுத உற்பத்தித் தொழிற்சாலைகளில் முதலீடு செய்திருந்தது. இதனால் தொழிலாளர்களின் தொகை முன்பைவிட அதிகரித்திருந்தது. ஆனால் தொழிலாளர்களின் ஊதியம் மிகக் குறைவாகவே இருந்தது, உற்பத்திச் சூழ்நிலைகள் மோசமாயிருந்தன. உணவுப் பற்றாக்குறையால் உணவுப் பொருட்களின் விலைகள் ஏறிக்கொண்டேயிருந்தன. கோதுமை மா மற்றும் ரொட்டி போன்ற உணவுவகைகளின் பங்கீடு கட்டுப்படுத்தப்பட்டது. தாமாகவே மக்கள் கூட்டாக அரசுக்கெதிரான ஆர்ப்பாட்டங்களில் ஈடுபட்டனர். பெப்ரவரி 23ம் திகதி (பழைய ரஷ்ய கலெண்டரின்படி) சர்வதேச மகளிர் தினம் ஒரு மாபெரும் ஊர்வலமாக மாறியது. போராட்டத்தில் குதித்த மக்கள் நகரத்திலிருந்த போர்வீரர்களை அரசுக் கெதிராகத் தம்முடன் இணையும்படி அழைத்தனர். இதுவே பெப்ரவரிப் புரட்சியின் ஆரம்பதினமாகக் கருதப்படுகிறது. முதலாம் உலகப் போர்க்களத்தில் ரஷ்ய போர்வீரர்கள் தினமும் பெருந்தொகையில் உயிரிழந்தவண்ணமிருந்தனர். ரஷ்ய இராணுவத்திற்குள் அதிருப்தி ஆழப் பரவியது. போர்வீரர்கள் மேலதிகாரிகளின் உத்தரவுகளை ஏற்க மறுத்துக் கிளர்ச்சி செய்தனர். ஆட்சியாளர்கள் போரின் தன்மை, தொடர்ச்சி பற்றித் தப்புக் கணக்கு போட்டிருந்தனர் என்பது தெளிவாயிற்று. ஆறு மாதங்களில் புதிய ஆள்பரப்புகளைக் கைப்பற்றிப் போரை முடிவுக்குக் கொண்டுவரமுடியும் என எண்ணியிருந்தனர். போரைத் தேசபக்திப் பிரச்சாரத்திற்குப் பயன்படுத்தி நாட்டிற்குள் முடியாட்சியைப் பலப்படுத்த முடியும் என எதிர்பார்த்தனர். ஆனால் போர்வீரர்களே போருக்கெதிராகத் திரும்பும் போக்கு வலுப்பெற்றது. சாரிச இராணுவத்தின் மிகப்பெரும்பான்மையினர் நாட்டுப்புறத்தினர் என்பதால் அவர்கள் விவசாயக் குடும்பங்களைச் சார்ந்தவர்கள். படைவீரரின் இந்தப் பின்னணி நாட்டுப்புறத்திற்கும் புரட்சியின் செய்தியைப் பரப்ப உதவியிருக்கலாம். ஆயினும் பெப்ரவரிப் புரட்சியின் மையம் தலைநகர் பெட்றோகிராட்டே.

பெப்ரவரி புரட்சி ஆரம்பித்த சில நாட்களில் தனது ஆட்சியின் முடிவு தவிர்க்கமுடியாதது என்பதை சார் நிக்கொலஸ் II உணர்ந்து கொண்டார். அந்த நாட்களில் அவர் போர்முனைக்கு விஜயம் மேற்கொண்டிருந்தார். முதலில் அரச பதவியை இரத்த ஒழுக்கு வியாதியால் (hemophilia) அவஸ்தைப் பட்டுக்கொண்டிருந்த பன்னிரண்டு வயதினரானஅவரது மகன் அலெக்செய்யுக்கு வழங்க முயற்சித்தார், பின்னர் மனதை மாற்றி தனது இளைய சகோதரருக்குக் கொடுக்க முயன்ற போது அவர் அதை ஏற்க மறுத்தார். இறுதியில் மார்ச் இரண்டாம் திகதி (புதிய கலெண்டரின் படி மார்ச் 15) சார் பதவி துறந்தார். அந்த இடைப்பட்ட சில நாட்களில் தலைநகர் பெட்றொகிராட்டில் மக்களின் எழுச்சி அரசியல் கட்சிகளை முந்திக்கொண்டு நகரும் நிலை உருவாகிக் கொண்டிருந்தது. நீண்ட காலமாகச் சர்வாதிகார அடக்குமுறையால் ஆண்ட சாரிச ஆட்சியை வெறுத்த மக்கள் மத்தியிலிருந்து எழுந்த தன்னியல்பான எதிர்ப்புப் போக்கு ரஷ்யப்புரட்சியின் ஒரு முக்கிய அம்சமாயிருந்தது.

போல்ஷெவிக் தலைவர்கள் சைபீரியாவிலும் வெளிநாடுகளிலும் இருந்தனர். தலைமையிடமிருந்து வழிகாட்டல் கிடைக்காத நிலையில் பெட்றோகிராட்டில் இருந்த போல்ஷெவிக்குகள் மத்தியில் என்ன செய்ய வேண்டும் என்பது பற்றிக் குழப்பமான நிலையே காணப்பட்டது. அவர்கள் புரட்சியை ஆதரித்தார்கள் ஆனால் அவர்களின் சக்திகளுக்கப்பால் துரிதமாக மாறும் அரசியல் சூழலில் ஒரு புதிய அரசாங்கம் தோன்றும் நிலையில் தாம் யாருடன் இணைவது, அடுத்தபடியாகச் செய்யவேண்டியது என்ன போன்ற கேள்விகளுக்குப் பதில்களைத் தேடினர். தம்மால் ஆரம்பிக்கப்பட்ட வேலைநிறுத்தத்தை நிற்பாட்டுவது பற்றிக்கூட அவர்கள் சிந்தித்தனர். ஆனால் யாராலும் நிற்பாட்டமுடியாத வேகத்தில் நிலைமைகள் மாறிக் கொண்டிருந்தன. தலைநகரில் படைவீரர்களின் கிளர்ச்சி எழுந்தது. போல்ஷெவிக்குகள் மத்தியில் ரஷ்யா பூர்ஷ்வா ஜனநாயகப் புரட்சியின் கட்டத்திலேயே உள்ளது என்ற கருத்தின் செல்வாக்குப் பலமாயிருந்தது. இந்தச் சூழலில் மென்ஷெவிக்குகள் தெளிவாக பூர்ஷ்வா ஜனநாயகப் புரட்சிக்காகச் செயற்பட்டனர். மறுபுறம் பூர்ஷ்வா தாராளவாதக் கட்சிகள் உடனடியாகத் தமது நிகழ்ச்சி நிரலை அமுலாக்க முற்பட்டனர்.

இத்தகைய சூழலிலேயே 1917 மார்ச் மாத ஆரம்பத்தில்  புதிய தற்காலிக அரசாங்கம் அமைக்கப்பட்டது. இந்த அரசாங்கம் தாராளவாதக் கட்சிகளின் பெரும்பான்மை அதிகாரத்தில் இருந்தது.  ரஷ்யாவை ஒரு தாராளவாத பாராளுமன்றக் குடியரசாக்குவதே இதன் தலைவர்களின் நோக்கமாக இருந்தது. அதே நேரம் போரைத் தொடர்வதும் இவர்களின் கொள்கையாயிருந்தது. இந்த அரசாங்கத்தில் சோஷலிசப் புரட்சி கட்சியினராயிருந்தவரும் சட்டவாளருமான அலெக்ஸ்சாண்டர் கெரென்ஸ்கி நீதி அமைச்சராக நியமிக்கப்பட்டார். பின்னர் இவர் தற்காலிக அரசாங்கத்தின் பிரதமரானார். மறுபக்கத்தில் மென்ஷெவிக்குகளின் முன்னெடுப்பில் பெட்றோகிறாட் சோவியத் அமைக்கப்பட்டது. 1905ல் உருவாக்கிய சோவியத்தை மாதிரியாகக் கொண்டே இது தெரிவு செய்யப்பட்டது. தொழிலாளர்கள் மற்றும் படைவீரர்களின் பிரதிநிதிகள் தெரிவு செய்யப்பட்டனர். 1917 மார்ச்சில் மென்ஷெவிக்குகளைப் பெரும்பான்மையாகக் கொண்டிருந்த இந்த சோவியத்தில் சோஷலிசப் புரட்சிக் கட்சியினரும் இருந்தனர். ஆனால் ஆரம்பத்தில் போல்ஷெவிக்குகள் இல்லை. பெட்றோகிராட் சோவியத் தற்காலிக அரசாங்கத்திற்கு மாற்று அமைப்பாகப் போட்டி போட்டது. இது ‘இரட்டை அதிகாரம்’ (dual power) எனும் நிலைமையை உருவாக்கியது.

புரட்சியின் செய்தியை சுவிற்சலாந்திலிருந்த லெனினாலும் மற்றைய போல்ஷெவிக்குகளாலும் முதலில் நம்ப முடியவில்லை. சாரிசம் சரிந்ததெனும் செய்தி அவர்கள் மிகவும் எதிர்பார்த்திருந்த ஒன்றாயிருந்தாலும் அதை உறுதிப்படுத்துவதற்கு பத்திரிகைகளைத் தேடி விரைந்தார்கள். உண்மையை அறிந்ததும் மகிழ்ந்து கொண்டாடினார்கள். ரஷ்யாவிற்குத் திரும்பும் ஆயத்தங்களில் ஈடுபட்டார்கள். தற்காலிக அரசாங்கம் உடனடியாக அரசியல் கைதிகளை விடுவித்தது. சைபீரியாவில் தண்டனை அனுபவித்துக் கொண்டிருந்த போல்ஷெவிக் முக்கியஸ்தர்களான ஸ்டாலினும் கமனெவ்வும் பெட்றோகிராட் வந்தடைந்தார்கள். அங்கு வந்தபின் அவர்கள் தற்காலிக அரசாங்கத்திற்கு நிபந்தனையுடன் ஆதரவு வழங்குவதற்குத் தயாராயிருந்தார்கள். இந்த நிலைப்பாட்டினால் பின்னர் இவர்களும் மத்திய செயற்குழுவினரும் லெனினுடைய கராரான விமர்சனத்துக்காளாவார்கள். லெனினும் சுவிற்சலாந்திலிருந்த மற்றைய போல்ஷெவிக்குகளும் அப்போதிருந்த போர்க்கால நிலைமைகளில் ரஷ்யா திரும்புவதற்கு ஜேர்மனிக்கூடாகப் பயணம் செய்வதற்கு ஜேர்மன் அரசாங்கத்தின் அநுமதியைப் பெறவேண்டியிருந்தது. அவர்களின் சார்பில் ஒரு சுவிஸ் சோஷலிசவாதி ஜேர்மனிய தூதரகத்துடன் பேச்சுவார்த்தை நடத்தி அவர்கள் ஜேர்மனிக்கூடாகப் புகையிரதம் மூலம் பாதுகாப்பாகப் பின்லாந்த்துக்குச் செல்லும் ஒழுங்குகளைச் செய்து கொடுத்தார். ஏகாதிபத்திய உலகப்போரின் பங்குதாரியான ஜேர்மனியின் உதவியைப் பெற்றதால் லெனினும் அவரது போல்ஷெவிக் தோழர்களும் மென்ஷெவிக்குகளினால் ‘ஜேர்மன் ஏஜண்டுகள்’ எனப்பட்டம் சூட்டப்பட்டனர். ஆயினும் இந்தப் பிரச்சாரம் எடுபடவில்லை. லெனின் தற்காலிக அரசு தூக்கி எறியப்பட்டுச் சோஷலிசப் புரட்சி தொடரவேண்டும் எனும் திடமான நிலைப்பாட்டுடன் ரஷ்யாவுக்குப் பயணமானார். அப்போது அவர் பத்து வருடங்களுக்குப் பின் மீண்டும் ரஷ்யா செல்கிறார்.

ஏப்ரில் மாதம் மூன்றாம் திகதி நள்ளிரவு லெனின், ஸினொவியெவ் (Zinoviev) உட்படப் பல போல்ஷெவிக்குகள் ஹெல்சிங்கியிலிருந்து பெட்றோகிராட்டின் பின்லாந்து புகையிரத நிலையத்தை (Finland Stationஐ) வந்தடைந்தனர். அங்கே அவர்களை வரவேற்கப் போல்ஷெவிக்குகள் உட்படப் பெருந்திரளானோர் காத்திருந்தனர். அப்போது லெனின் ஆற்றிய சிற்றுரை பலருக்குக் குழப்பத்தை ஏற்படுத்தியது. தற்காலிக அரசாங்கம் கவிழ்க்கப்படவேண்டும் என அவர் கூறியது அந்த அரசாங்கத்திற்கு நிபந்தனையுடனான ஆதரவு எனும் நிலைப்பாட்டிலிருந்த சக போல்ஷெவிக்குகளுக்கும் குழப்பத்தை ஏற்படுத்தியது. பூர்ஷவா ஜனநாயகப் புரட்சி – சோஷலிசப் புரட்சி தொடர்புகள் பற்றிய லெனினின் பின்னைய கருத்து மாற்றங்கள் பற்றி அவர்கள் அறிந்திருக்கவில்லை.

மறுநாள் லெனின் ஏற்கனவே பிரயாணத்தின்போது தயார் செய்து வைத்திருந்த தனது ‘ஏப்ரில் கட்டுரை’யை (April Thesesஐ) முதலில் போல்ஷெவிக்குகளுக்கும் அதைத் தொடர்ந்து போல்ஷெவிக்குகளும் மென்ஷெவிக்குகளும் அடங்கிய ஒரு கூட்டத்திலும் சமர்ப்பித்து விளக்கினார். பத்து அம்சங்களைக் கொண்ட இந்தக் கட்டுரையின் முக்கிய கருத்துக்களைப் பின்வருமாறு சுருக்கிக் கூறலாம்.[11]

  • ரஷ்யா பங்குபற்றும் போர் ஒரு சூறையாட்டத்தனம் மிக்க ஏகாதிபத்தியப் போர் என்பதால் அதை எதிர்க்கவேண்டும். ‘புரட்சிகரப் பாதுகாப்பு வாதம்’ (´revolutionary defencism´) எனும் பெயரில் போரைத் தொடரும் கொள்கையை கொண்ட புதிய அரசாங்கத்தின் முதலாளித்துவத் தன்மையைப் புரிந்து கொள்ளவேண்டும். போரின் தன்மையைத் தவறாகப் புரிந்து அதற்கு ஆதரவு வழங்கும் நேர்மையான வெகுஜனங்களுக்கும் படையினருக்கும் மூலதனத்திற்கும் ஏகாதிபத்தியப் போருக்குமிடையிலான உறவை விளக்கி அவர்களை வென்றெடுக்க வேண்டும்.
  • ரஷ்யாவில் தற்போது புரட்சி முதலாவது கட்டத்திற்கூடாகச் செல்கிறது. வர்க்க உணர்வு மற்றும் ஸ்தாபனரீதியான போதாமையால் பாட்டாளி வர்க்கம் அதிகாரத்தை பூர்ஷ்வா வர்க்கத்தின் கைகளில் வைத்துவிட்டது. இரண்டாவது கட்டத்தில் அதிகாரம் பாட்டாளி வர்க்கத்தினதும் மிக வறிய விவசாயிகளினதும் கைகளுக்கு மாறவேண்டும்.
  • தற்காலிக அரசுக்கு எதுவித ஆதரவும் கொடுக்கக்கூடாது.
  • சோவியத்களில் ‘RSDLP (போல்ஷெவிக்) மிகச் சிறுபான்மையாயுள்ளது எனும் உண்மையை ஏற்றுக் கொள்ளவேண்டும். அவற்றின் தவறுகளையும் குறைபாடுகளையும் சுட்டிக் காட்டும் அதேவேளை முழு அரச அதிகாரமும் சோவியத்களுக்கு மாற்றப்படவேண்டும் எனும் அவசியத்தை விளக்கவேண்டும்.
  • ஒரு பாராளுமன்றக் குடி அரசல்ல அதற்கு மாறாகச் சோவியத்களின் குடி அரசு.
  • சகல பெரிய நிலச் சொத்துக்களின் பறிமுதலும் நாட்டின் முழு நிலத்தினது தேசியமயமாக்கலும்.
  • நாட்டின் சகல வங்கிகளையும் ஒன்றிணைத்து சோவியத்களின் கட்டுப்பாட்டின் கீழ் ஒரு தேசிய வங்கியை உருவாக்கல்.
  • சோஷலிசத்தைக் கொண்டுவருவதல்ல உடனடிப் பணி ஆனால் உற்பத்தியும் பங்கீடும் சோவியத்களின் கட்டுப்பாட்டின்கீழ் வரவேண்டும்.
  • கட்சியின் பொதுக் கூட்டத்தைக் கூட்டி வேலைத் திட்டத்தை திருத்தியமைத்தலும் கட்சியின் பெயரை மாற்றலும். உலகரீதியில் சமூக ஜனநாயகக் கட்சிகளின் தலைவர்கள் சோஷலிசத்திற்குத் துரோகமிழைத்து பூர்ஷ்வா வர்க்கத்துடன் சேர்ந்துவிட்டதால் RSDLP (போல்ஷெவிக்) என்பதற்குப் பதிலாகக் கொம்யூனிஸ்ட் கட்சியெனப் பெயர் மாற்றல்.
  • ஒரு புதிய அகிலம் (அதாவது மூன்றாம் அகிலம்) உருவாக்கப்பட வேண்டும்.

லெனின் மிகவும் சிரமத்துடன் முன்வைத்து வாதிட்ட இந்தக் கருத்துக்களுக்கு போல்ஷெவிக்குகள் மத்தியில்கூட முதலில் ஆதரவு மிகக்குறைவாகவே இருந்தது. மென்ஷெவிக்குகள் லெனினின் கருத்துக்களை முற்றாக நிராகரித்தார்கள். ஆனால் இரண்டுவாரங்களுக்குப் பின் இடம்பெற்ற போல்ஷெவிக்குகளின் கூட்டத்தில் மிகப் பெரும்பான்மையான பிரதிநிதிகள் லெனினின் ஏப்ரில் கட்டுரையின் உள்ளடக்கங்களை முற்றாக ஆதரித்து வாக்களித்தார்கள்.[12] இதைத்தொடர்ந்து சோவியத்களில் போல்ஷெவிக்குகளின் பிரதிநிதித்துவத்தை அதிகரிப்பதில் கட்சிச் செயற்பாட்டாளர்கள் தீவிரமாக ஈடுபட்டார்கள். அரசியல் அதிகாரத்தைக் கைப்பற்றும் நோக்கில் போல்ஷெவிக்குகளின் அரசியல் திட்டத்திற்கு மக்களின் ஆதரவைத் திரட்டுவதில் லெனின் கண்ணாயிருந்தார். இரட்டை அதிகாரம் (dual power) நீடிக்கமுடியாது என வாதாடிய லெனின் முதலாளித்துவ தற்காலிக அரசாங்கம் தூக்கி எறியப்பட வேண்டும் எனவும் முழு அதிகாரமும் தொழிலாளர்கள், படைவீரர்கள், மற்றும் ஏழை விவசாயிகளின் பிரதிநிதிகளைக் கொண்ட சோவியத்களின் கைகளுக்கு மாறவேண்டும் எனவும் கட்டுரைகளுக்கூடாகவும் உரைகளுக்கூடாகவும் பிரச்சாரம் செய்தார். சோவியத்கள் தம்மிடம் வைத்திருக்கவேண்டிய அதிகாரத்தை தற்காலிக அரசாங்கத்திடம் விட்டிருக்கும் நிலையை விமர்சித்தார். ரஷ்யத் தொழிலாளர்களின் வர்க்க உணர்வு வளர்ச்சிகுன்றிய நிலையிலிருப்பதால் அது மேலும் வளர்க்கப்படுதல் புரட்சியின் வெற்றிக்கு அவசியமெனக் கருதினார். 1902ம் ஆண்டில் எழுதிய ‘இனிச் செய்யவேண்டியது என்ன?’ என்ற நூலில் தொழிலாளர்களின் வர்க்க உணர்வைப் புரட்சிகர மட்டத்திற்கு வளர்த்தெடுக்கப் புரட்சிகரக் கட்சி ஒன்று அவசியமென வாதாடினார். தொழிலாளரின் சுயமான வர்க்க உணர்வு தொழிற்சங்கத்திற்கூடாக ஊதிய உயர்வு, வேலைநேரம் போன்ற உரிமைகளுக்காகப் போராடும் உணர்வுக்கு அப்பால் செல்லமுடியாது. இந்த மட்டத்திலிருந்து தொழிலாளர் கூட்டாக முதலாளித்துவ சுரண்டலிலிருந்து விடுதலைபெறப் போராடும் அரசியல்ரீதியான வர்க்க உணர்வு வெளியிலிருந்தே ஊட்டப்படவேண்டும் என்பதால் அந்தப் பணியைச் செய்யும் முன்னணி அமைப்பாகப் (vanguard ஆக) புரட்சிகரக் கட்சி இயங்கவேண்டும் என்பதே லெனினின் கொள்கை.

உடல்நிலை மிகவும் குன்றியநிலையில் ரஷ்யாவுக்குத் திரும்பிய பிளெக்கானொவ் தற்காலிக அரசாங்கத்தை ஆதரித்தார். லெனினின் ஏப்ரில் கட்டுரையின் கொள்கையை முற்றாக நிராகரித்தார். மென்ஷெவிக்குகள், நரோடிச சோஷலிச புரட்சிவாதிகள், அனாக்கிஸ்டுகள் போன்றோருடன் போல்ஷெவிக்குகள் சேர்ந்து செயற்படுவதை லெனினும் முற்றாக நிராகரித்தார். தனியான கட்சியாக போல்ஷெவிக்குகள் சோவியத்களுக்கூடாக அதிகாரத்தைக் கைப்பற்றுவதே புரட்சியைச் சோஷலிசப்பாதைக்கு எடுத்துச் செல்லும் என்பதே அவருடைய உறுதியான நிலைப்பாடாயிருந்தது. இதற்கு வெளிநாட்டுப் போரைத் தொடர்வதை நிராகரித்து அதை தற்காலிக அரசாங்கத்தின் வீழ்ச்சிக்கும் போல்ஷெவிக்குகளின் தலைமையிலான சோஷலிசப் புரட்சிக்கும் உதவும் உள்நாட்டுப் போராக, வர்க்கப் போராக மாற்றவேண்டும் எனும் திட்டத்தையும் வலியுறுத்தினார். ‘தந்தை நாடு’ ‘தேசபக்தி’ எனும் சுலோகங்களைவைத்து ரஷ்யா ஏகாதிபத்தியப் போரில் தொடர்ந்தும் பங்குபற்றுவதற்கு எதிராக பாட்டாளிவர்க்க சர்வதேசியவாதம் மற்றும் ஐரோப்பிய சோஷலிசப் புரட்சி எனும் சுலோகங்களை முன்வைத்தார். லெனின் சர்வதேசியவாதத்திற்கும் ஐரோப்பியப் புரட்சிக்கும் முக்கியத்துவம் கொடுத்தார். ரஷ்யப் புரட்சியை வரப்போகும் ஐரோப்பியப் புரட்சியின் அம்சமாகவே அப்போது நம்பினார். ஆயினும் அவரது கட்சிக்குள் தொடர்ந்தும் கருத்து முரண்பாடுகளும் நடைமுறைப் பிரச்சனைகளும் எழுந்தவண்ணமிருந்தன. தொழிலாளர்கள், படைவீரர்கள், மற்றும் வறிய விவசாயிகள் மத்தியில் போராட்ட உணர்வும் முன்னேறிச்செல்லும் துணிவும் வளர்ச்சியடைந்திருப்பதை அவர் உணர்ந்தார். இதைச் சோஷலிசப் புரட்சியின் பாதையில் வழிநடத்துவது கட்சியின் பொறுப்பு எனும் அடிப்படையில் உட்கட்சிப் பிரச்சனைகளைக் கையாண்டு போல்ஷெவிக்குகளின் பலத்தை அதிகரிப்பதில் லெனின் ஈடுபட்டார்.

இந்தச் சமயத்தில் நியூயோக்கில் தஞ்சமடைந்திருந்த Trotsky மார்ச் பிற்பகுதியில் ரஷ்யாவுக்குப் புறப்பட்டு பல தடைகளுக்கூடாக மேமாதம் ரஷ்யா வந்து சேர்ந்தார். இடைவழியில் சிலகாலம் பிரிட்டிஷ் ஆட்சியால் சிறையில் தடுத்து வைக்கப்பட்டார். ரஷ்யா வந்தடைந்ததும் போல்ஷெவிக்குகளுடன் இணைந்து புரட்சியில் முக்கிய பங்கினை வகித்தார். சோஷலிசப் புரட்சி பற்றித் தான் நீண்டகாலமாகக் கொண்டிருந்த நிலைப்பாட்டிற்கு லெனினும் வந்திருப்பதையிட்டு அவருக்குத் திருப்தி. Trotsky பலவருடங்களாக லெனினுடைய கருத்துக்களோடு ஒத்துப்போகவில்லை. ஏற்கனவே கூறியதைப் போன்று ரஷ்யப் புரட்சியின் கட்டங்கள் பற்றி அவர்களிடையே வேறுபாடுகள் இருந்தன. அதையும்விட முக்கியமாக ஒரு முன்னணி அமைப்பு (vanguard party) புரட்சியின் வழிகாட்டியாக கட்டியெழுப்பப்படவேண்டும் எனும் லெனினிச நிலைப்பாட்டை Trotsky நீண்டகாலமாக ஏற்றுக் கொள்ளவில்லை. ஆனால் 1917 ஓகஸ்ட் மாதம் போல்ஷெவிக் கட்சியில் அங்கத்தவரான பின் கட்சியின் முக்கியத்துவம் பற்றித் தீவிரமாகப் பிரச்சாரம் செய்தார்.

தற்காலிக அரசாங்கம் ஏகாதிபத்தியப் போரைத் தொடரும் கொள்கையைத் தொடர்ந்தும் அமுல்படுத்திக்கொண்டிருந்தது. John Reed (1919) எழுதுவதுபோல் தற்காலிக அரசாங்கத்தின் கொள்கை பயனற்ற சீர்திருத்தங்களுக்கும் அடக்குமுறைச் செயற்பாடுகளுக்குமிடையே மாறி மாறி நகர்ந்தது. ஜூன் மாதம் போர்முனையில் ரஷ்யா பெரும் இழப்புக்களைச் சந்தித்தது. ரஷ்யா போரைத் தொடர்வதற்கு மக்கள் மற்றும் படைவீரர்கள் மத்தியில் எதிர்ப்பு மேலும் வலுத்தது. போரை எதிர்த்த  போல்ஷெவிக்குகளுக்கு ஆதரவு தொடர்ந்து வளர்ந்தது. அவர்கள் நாட்டில் இருக்கும் சோவியத்களில் தமது பங்குபற்றலை அதிகரிப்பதற்கு முன்னுரிமை கொடுத்துச் செயற்பட்டனர். படைவீரர்கள் தமது துப்பாக்கிகளைத் தற்காலிக அரசாங்கத்திற்கு எதிராகத் திருப்பத் தயாராயிருந்தார்கள். ஆயுதப் போராட்டத்தை அவர்கள் வலியுறுத்தினார்கள். போல்ஷெவிக்குகள் அவசரப்பட விரும்பவில்லை. ஆயுதக் கிளர்ச்சிக்கான நேரம் இன்னும் வரவில்லை என்பதே அவர்களின் கருத்து. பொது வேலைநிறுத்தத்தைப் புரட்சியின் ஒரு கருவியாகப் பயன்படுத்துவதில் அவர்கள் ஆர்வமாயிருந்தனர்.  ஆனால் பெட்றோகிராட்டில்  படைவீரர்கள் ஆயுதம் ஏந்தியபடி பேரணியாகத் திரண்டு தொழிற்சாலைகளுக்குச் சென்று தொழிலாளர்களைத் தம்முடன் ஊர்வலத்தில் இணையும்படி வேண்டினர். ‘சகல அதிகாரங்களும் சோவியத்களுக்கே’ எனும் கோஷத்துடன் பெருந்தொகையானோர் பேரணியில் இணைகின்றனர். போல்ஷெவிக்குகள் பேரணியை ஆதரிக்க முடிவெடுக்கின்றனர். இந்த நாட்களில் தினமும் பேரணிகள் இடம்பெறுகின்றன. போல்ஷெவிக்குகள் இணைகிறார்கள். லெனின் மக்கள்முன் உரையாற்றுகிறார்.

ஆரம்பத்தில் கிராமப்புறத்தில் நிலஉரிமைக்காகப் போராடும் விவசாயிகள் மத்தியில் பொதுவாகப் புரட்சிகர சோஷலிசக் கட்சிக்கே கூடுதலான ஆதரவு இருந்தது. ஆனால் இராணுவத்திலிருந்து கிராமங்களுக்குத் திரும்பிய இளைஞர்கள் போல்ஷெவிக்குகளுக்குச் சார்பாக இருந்தனர். அந்தச் சந்தர்ப்பத்தில் (மே-ஜூன் மாதங்களில்) போல்ஷெவிக்குகள் விவசாயிகள் நிலத்தைக் கைப்பற்றும் கொள்கையைப் பின்பற்றினர். இதனால் அவர்களுக்கு ஆதரவு வளர ஆரம்பித்தது. கிராமங்களில் மரபுரீதியான கூட்டுஅமைப்புக்களையும் விவசாயிகள் மீளுருவாக்கினர். இவற்றிற்கூடாக விவசாயக் குடும்பங்களின் தேவைக்கேற்பக் கைப்பற்றப்பட்ட நிலங்கள் பகிர்ந்தளிக்கப்பட்டன. இத்தகைய குட்டி முதலாளித்துவ நிலப்பகிர்வை லெனின் விரும்பாதபோதும் பாட்டாளிவர்க்கப் புரட்சிக்கு விவசாயிகளின் ஆதரவைப் பெற அது தவிர்க்க முடியாத ஒரு படி என ஏற்றுக்கொண்டார்.

‘ஜூலை நாட்களின்’ புரட்சிகர எழுச்சிகள் தற்காலிக அரசாங்கத்தைக் கலங்க வைக்கிறது. அரசாங்கம் தனக்கு விசுவாசமான படையினரைப் பயன்படுத்தி போல்ஷெவிக்குகளின் கட்சிக் காரியாலயம் மற்றும் கட்சிப் பத்திரிகையான ‘பிராவ்டா’ வின் அச்சகம் போன்றவற்றை தாக்குகிறது. லெனினையும் வேறுசில போல்ஷெவிக் தலைவர்களையும் கைது செய்ய அரசாங்கம் உத்தரவிடுகிறது. அவர்கள் தலைமறைவாக முயற்சிக்கிறார்கள். லெனின் மாறுவேடத்தில் தலைநகரை விட்டு வெளியேறுகிறார். பின்னர் பின்லாந்திற்கு செல்கிறார். சினொவியெவ்வும் வெளியேறுகிறார். Trotsky, கமனெவ் மற்றும் லுனாச்சாஸ்கி கைது செய்யப்படுகின்றனர். தற்காலிக அரசாங்கத்தில் மாற்றங்கள் செய்யப்படுகின்றன. கெரென்ஸ்கி பிரதமராகப் பதவி ஏற்கிறார். தலைமறைவாகிய லெனின் ‘அரசும் புரட்சியும்’ எனும் நூலை எழுதுகிறார். லெனின் தலைமறைவாக இருந்த நாட்களில் அவருக்கும் போல்ஷெவிக் மத்திய குழுவுக்குமிடையே கருத்து வேறுபாடுகள் ஏற்பட்டன. பின்லாந்திலிருந்து லெனின் மத்திய செயற்குழுவுக்கு அனுப்பிய ஒரு கடிதத்தில் பின்வரும் கருத்துக்களைத் தெரிவிக்கிறார்: சாத்வீக வழிக்கூடாக ரஷ்யப் புரட்சி முன்னேறும் நம்பிக்கைகளெல்லாம் மறைந்துவிட்டன. கெரென்ஸ்கி ஒரு இராணுவச் சர்வாதிகாரத்தை உருவாக்கியுள்ளார். சோவியத்கள் எதிர்ப்புரட்சியின் மூடிமறைப்பாய் மாறிவிட்டன. இந்தச் சூழலில் ஆயுத எழுச்சிக் கூடாக ஒரு புரட்சிகர அரசாங்கத்தை உருவாக்குவதே போல்ஷெவிக்குகளின் கடமை. ‘இப்போது நாம் அதிகாரத்தைக் கைப்பற்றத் தவறினால் வரலாறு நம்மை மன்னிக்கமாட்டாது’ என எழுதினார்.  லெனினின் கருத்து மத்தியகுழுவைத் திகைக்க வைத்தது. ஏப்ரில் மாதத்திலிருந்து பொல்ஷெவிக்குகள் பின்பற்றிய ‘சகல அதிகாரமும் சோவியத்களுக்கே’ என்ற கொள்கையைக் கைவிடும்படி லெனின் கூறுவதை அவர்களால் ஏற்க முடியவில்லை.  ஜூலை 13ம் திகதி ஒரு நீண்டநேரக் கூட்டத்தின் பின் மத்திய செயற்குழு லெனினின் முன்மொழிவை நிராகரித்து ‘சகல அதிகாரமும் சோவியத்களுக்கே’ என்ற சுலோகத்தைத் தொடர்ந்தும் தக்கவைத்தது.  இதனால் ஆத்திரமடைந்த லெனின் ‘சுலோகங்கள் பற்றி’ எனும் தலைப்பில் ஒரு கட்டுரையில் தன் நிலைப்பாட்டை விளக்கினார்.[13] ஆயினும் மத்திய செயற்குழு தன் முடிவை மாற்றவில்லை. செயற்குழுவின் முடிவை ஸ்டாலின் பின்வருமாறு சுருக்கிப் பதிவு செய்தார்: நாம் பெரும்பான்மையாயிருக்கும் சோவியத்களுக்கு எதுவித குழப்பமுமின்றி சார்பாக இருக்கிறோம். அத்தகைய சோவியத்களை நாம் மேலும் உருவாக்குவோம்.

அந்த நாட்களில் லெனினுக்கும் போல்ஷெவிக் மத்திய குழுவினருக்குமிடையே புரட்சியை முன்னெடுக்கும் வழிவகைகள் பற்றிக் கருத்து வேறுபாடுகள் நிலவியதை மேற்கூறிய சம்பவம் காட்டுகிறது. சோவியத்களில் மென்ஷெவிக்குகள் மற்றும் சோஷலிசப் புரட்சிக் கட்சியினரின் பங்குபற்றலையும் செல்வாக்கையும் லெனின் விரும்பவில்லை. அவர்கள் சோஷலிசத்தை நோக்கிப் புரட்சியை முன்னெடுப்பதற்கு எதிராயிருந்தனர். ஆனால் பல போல்ஷெவிக்குகளின் கருத்தில் சோவியத்களை போல்ஷெவிக்குகளால் கைப்பற்றமுடியும் எனும் நம்பிக்கை இருந்ததை மேற்குறிப்பிட்ட மத்திய குழுவின் முடிவு காட்டுகிறது. லெனினின் பார்வையில் சோவியத்கள் ஒரு குறிபிட்ட கட்டத்திற்கு உகந்தவையாயிருந்தன. ஆனால் அவற்றால் முழு அதிகாரத்தையும் கைப்பற்ற முடியவில்லை. அது உண்மையில் தொழிலாள வர்க்கத்தின் தலைமையில் நடந்திருந்தால் புரட்சி சாத்வீகமாக வெற்றி பெற்றிருக்கும் ஆனால் (ஜூலை 1917ல்) எதிர்ப்புரட்சி பலமடைகிறது. பெப்ரவரி 27 – ஜூலை 4 காலத்தில் புரட்சியின் முதலாவது கட்டம் முற்றுபெற்று இரண்டாவது கட்டம் ஆரம்பமாகிறது. இந்தக் கட்டத்தில் ஆயுதப் போராட்டம் அவசியமாகிறது எனும் கருத்தை லெனின் கொண்டிருந்தார். மேற்குறிப்பிட்ட ‘சுலோகங்கள் பற்றி’ என்ற தலைப்பிலான கட்டுரையில் இதே கருத்தைத் தெரிவிக்கிறார்.

தற்காலிக அரசாங்கத்தின் பிரதமாரான கெரென்ஸ்கி ரஷ்யப் படைகளின் தளபதியாக கோர்னிலோவ் என்பவரை நியமித்தார். செப்ரெம்பர் மாதம் கோர்னிலோவ் ஒரு இராணுவ சதிக்கூடாக ஆட்சியைக் கைப்பற்றமுயன்றார். இது வெற்றி பெறவில்லையாயினும் தற்காலிக அரசாங்கத்தின் நிலைமை மிகவும் பலவீனமடைந்தது. அதற்கு ஆதரவு மேலும் வீழ்ச்சியடைந்தது. இந்தக் கட்டத்தில் பின்லாந்தில் தலைமறைவாக இருந்த லெனின் ‘எல்லா அதிகாரமும் சோவியத்களுக்கே’ எனும் சுலோகத்தை மீண்டும் ஏற்றுகொண்டார்.  ஆயினும் பெட்றோகிராட் சோவியத்தில் மென்ஷெவிக்குகள் இன்னமும் பலமாயிருந்தனர்.  மறுபுறம் ஓகஸ்ட் பிற்பகுதியில் பெட்றோகிராட்டில் போல்ஷெவிக்குகளுக்கு ஆதரவான பல்லாயிரகணக்கான தொழிலாளர்கள் ஆயுதம் தரித்த ‘செங்காவலர்களாக’ (Red Guards ஆக) அணிதிரண்டனர். கோர்னிலோவின் சதியை முறியடிப்பதில் பெட்றோகிராட்டின் தொழிலாளர்கள் முக்கிய பங்கு வகித்தனர். இந்தக் கட்டத்தில் பெட்றோகிராட் சோவியத்தில் போல்ஷெவிக்குகளுக்கு ஆதரவு அதிகரிக்கத் தொடங்கியது. செப்ரெம்பர் 25ம் திகதி சிலநாட்களுக்குமுன் சிறையிலிருந்து விடுவிக்கப்பட்ட  Trotsky பெட்றோகிராட் சோவியத்தின் தலைவராகத் தெரியப்பட்டார். மொஸ்கோ சோவியத்திலும் போல்ஷெவிக்குகள் பெரும்பான்மையாயினர். கெரென்ஸ்கியுடன் சமரசம் செய்யும் அரசியலைப் பின்பற்றிய மென்ஷெவிக்குகளினதும் சோஷலிச புரட்சிகரக் கட்சியினதும் ஆதரவு வீழ்ச்சியடைந்தது. நாட்டுப்புறங்களில் விவசாயிகள் நிலங்களை கைப்பற்றும் செயற்பாடுகளில் ஈடுபட்டார்கள்.

ஒக்டோபர் – இறுதிக் கட்டமும் அதற்குப்பிறகும்

ஒவ்வொரு கணமும் மாறிக்கொண்டிருக்கும் அரசியல் புலத்திலிருந்து வரும் செய்திகளைத் தூரத்தில் பின்லாந்தில் இருந்த லெனின் அறிந்ததும் முன்னுக்குப்பின் முரணான அபிப்பிராயங்களைக் கொண்டிருந்தார். சில சந்தர்ப்பங்களில் அவர் அனுப்பிய முன்மொழிவுகளை போல்ஷெவிக் மத்திய குழு ஏற்கவில்லை. ஒக்டோபர் ஆரம்பத்தில் இரகசியமாக ரஷ்யாவுக்குள் நுழைய முடிவெடுத்தார். ஒக்டோபர் பத்தாம் திகதி நடக்கவிருக்கும் மத்திய செயற்குழுக் கூட்டத்தில் நேரடியாகப் பங்குபற்றி ஆயுதப் புரட்சிக்கூடாக ஆட்சியைக் கைப்பற்றும் பிரேரணையை மத்திய செயற்குழுவிடம் சமர்ப்பித்து ஏற்கவைக்கவேண்டும் எனும் நோக்கில் ஒரு லூதரிய கிறிஸ்த்துவ பாதிரி போல் வேடமிட்டு பெட்றோகிராட் சென்றார். மீசையையும் தாடியையும் சவரம் செய்து தலைக்குப் புனைமுடி வைத்துக்கொண்டார். இந்தக் கோலத்தில் மத்தியகுழுக் கூட்டத்தில் சமுகமளித்தார். அந்தக் கூட்டத்தில் லெனினின் பிரேரணையைப் பெரும்பான்மை அங்கத்தவர்கள் ஏற்று ஆயுதக் கிளர்ச்சிக்கூடாக ஆட்சியைக் கைப்பற்றுவதற்கு ஆயத்தங்களை மேற்கொள்வதென முடிவு எடுக்கப்பட்டது. ஆனால் திகதி பற்றி முடிவு எடுக்கப்படவில்லை. கூட்டத்தில் கலந்து கொண்ட  அங்கத்தவர்களில் லெனினுக்கு மிகவும் நெருங்கியவர்களான சினொவியெவ்வும் கமனெவ்வும் மட்டுமே எதிர்த்து வாக்களித்தனர்.[14] இவர்கள் இருவரும் புரட்சியைத் தாமதிக்க வேண்டுமெனும் கருத்தினைக் கொண்டிருந்தனர். இவர்கள் மத்திய செயற்குழுவின் இரகசியமான முடிவை மக்சிம் கோர்க்கியின் Novaya Zhizn (புது வாழ்வு) பத்திரிகை மூலமாகப் பகிரங்கப்படுத்தியதால் லெனினின் கடும் கோபத்திற்காளானார்கள். இந்தக் கசிவின் விளைவாக போல்ஷெவிக்குகள் ஒரு ‘இராணுவச் சதியை’ நடத்தத் திட்டமிடுகிறார்கள் எனும் செய்தி பரவியது.

புரட்சியின் பிரபல வரலாற்றாய்வாளர்களில் ஒருவரான Beryl Williams (1987)ன் கருத்தில் ஒக்டோபரில் நடக்கப்போகும் புரட்சியைப் பற்றிப் போல்ஷெவிக்குகள் மத்தியில் மூன்று விதமான கருத்துருக்கள் நிலவின. லெனின் உடனடியாக, முழு ரஷ்ய சோவியத்களின் இரண்டாவது கொங்கிரஸ் கூடமுன், ஆயுதக் கிளர்ச்சிக்கூடாகப் பாட்டாளி வர்க்கம் அதிகாரத்தை கைப்பற்றவேண்டும் என்ற நிலைப்பாட்டிலிருந்தார். சினோவியெவ்வும் கமனெவ்வும் ஆயுதக் கிளச்சியைப் பின்போடவேண்டும் என்றனர். அவர்களின் அபிப்பிராயத்தில் போல்ஷெவிக்குகளுக்கு தொழிலாள வர்க்கத்தினதும்  இராணுவத்தின் கணிசமான பகுதியினதும் ஆதரவு இருந்தபோதும் பிரதான நகரங்களுக்கு வெளியே பொது மக்கள் மத்தியில் ஆதரவு அற்பமாயிருப்பதால் அவசரப்பட்டு ஆயுதக் கிளர்ச்சியில் இறங்கக்கூடாது. அப்படிச் செய்வது ரஷ்யப் புரட்சியின் எதிர்காலத்தை மட்டுமன்றி ஐரோப்பியப் புரட்சியின் எதிர்காலத்தையும் ஆபத்திற்குள்ளாக்கும். சோவியத்களில் போல்ஷெவிக்குகள் பெரும்பான்மையாயிருந்தாலும் அதிகாரத்தைக் கைப்பற்றினால் மென்ஷெவிக்குகளுடன் கூட்டமைப்புக்குப் போகவேண்டிய நிலை ஏற்படும். இத்தகைய ஒரு விளைவை லெனின் விரும்பமாட்டார் எனும் அர்த்தத்தை சினோவியெவ் – கமனெவ் நிலைப்பாடு புலப்படுத்தியது. Trotsky வித்தியாசமான நிலைப்பாட்டைக் கொண்டிருந்தார். அவர் ஓகஸ்டில் தான் கட்சியில் சேர்ந்தார். அவருடைய நிலைப்பாட்டைத் தெளிவாக இனம் காண்பது சுலபமல்ல. ஆயினும் அவரது கருத்தில் ஆயுதக் கிளர்ச்சியை முழு ரஷ்ய சோவியத்களின் கொங்கிரஸ் நிகழ்வின் ஆரம்பத்துடன் இணைத்து நடத்துவதன் மூலம் ஏற்படும் சோவியத்களின் தொடர்பு புரட்சியின் நியாயப்பாட்டிற்கு உதவும். இது அவர் முன்வைத்த உத்தி. இதை மிகவும் அறிவுத்திறன் மிக்க கொள்கை என அவரே தன் கருத்தைப்பற்றிப் பின்னர் அபிப்பிராயம் தெரிவித்தார்.

Trotskyயுடன் கடந்த காலத்தில் கருத்து வேறுபாடுகள் இருந்தபோதும் லெனின் அவரின் திறமைகளையும் பயன்பாட்டையும் நன்கு அறிந்திருந்தார். அவருடைய ஒழுங்கமைப்பு ஆற்றலும் கவர்ச்சிகரமான பேச்சுத் திறனும் புரட்சிக்குத் தேவையானவை என்பதை உணர்ந்தார். ஏற்கனவே ஒக்டோபர் முற்பகுதியில் பெட்றொகிராட் சோவியத்தால் உருவாக்கப்பட்ட இராணுவப் புரட்சி செயற்குழுவின் (Military Revolutionary Committee – MRCன்) தலைவராக Trotsky நியமிக்கப்பட்டிருந்தார். இந்தப் பதவி ஆயுதக் கிளர்ச்சியை நடத்துவதில் அவருக்கு ஒரு விசேட தலைமைத்துவ இடத்தைக் கொடுத்தது.

ஆயுதக் கிளர்ச்சிக்கு பரந்து பட்ட மக்களின் ஆதரவு கிட்டுமா என்ற கேள்வி பற்றிக் கட்சி செயற்பாட்டாளர்கள் அக்கறையாயிருந்தனர்.  கட்சியின் பெயரால் ஆயுதக் கிளர்ச்சியைச் செய்வதைவிட ‘சகல அதிகாரமும் சோவியத்களுக்கே’ எனும் சுலோகம் கூடிய ஆதரவைப் பெறும் என அவர்கள் தெரிவித்தனர். ஆனால் ஆதரவு வீழ்ச்சியடைந்த நிலையில் தள்ளாடிய தற்காலிக அரசின் பிரதமர் கெரென்ஸ்கி சோவியத்களை நசுக்க எடுத்த முடிவு கிளர்ச்சிக்குச் சாதகமான சூழலை பலப்படுத்தியது. பெட்றொகிராட்டிலிருப்போர் வெளியேற்றப்பட்டு நகரம் ஜேர்மனியிடம் சரணடையப்போகிறது எனும் வதந்தியும் பரவியது. இந்தச்சூழலைப் பயன்படுத்தி Trotsky தலைமை தாங்கிய MRC பெட்றொகிராட்டின் இராணுவ முகாமை அதன் தளபதியிடமிருந்து பொறுப்பேற்றது. இது நடந்த ஒரு வாரத்தில் ஒக்டோபர் 24 இரவில் MRC தலைநகர் பெட்றொகிராட்டின் முக்கிய கேந்திரங்களைக் கைப்பற்றியது. புரட்சிக்கு ஆதரவான கடற்படையினர் மறுநாள் காலை MRC ஆரம்பித்த திட்டத்தை முழுமையாக்கினர். தற்காலிக அரசாங்கம் வீழ்ந்தது. 25ம் திகதி காலை 10 மணிக்கு தற்காலிக அரசாங்கத்திடமிருந்து அதிகாரம் MRCன் கைகளுக்கு மாறிவிட்ட செய்தி பிரகடனப்படுத்தப் பட்டது. பெட்றொகிராட்டை இரத்தம் சிந்தாது போல்ஷெவிக்குகள் கைப்பற்றிவிட்டனர். மொஸ்கோவிலும் வேறு சில நகரங்களிலும் இரத்தம் சிந்தப்பட்டது. 26ம் திகதி சோவியத்களின் கொங்கிரஸ் கூடியபொழுது குளிர்பருவக்கால மாளிகை மாத்திரமே புரட்சியாளர்களால் கைப்பற்றப்படவில்லை. அதுவும் பின்னர் கைப்பற்றப்பட்டது. போல்ஷெவிக்குகளின் பலம் அதிகரித்த கொங்கிரசின் அமர்விலிருந்து வலது சாரி சோஷலிச புரட்சியாளர்களும் மென்ஷெவிக்குகளும் தமது எதிர்ப்பைக் காட்ட வெளிநடப்புச் செய்தனர். அவர்கள் அவர்களாகவே தேடிகொண்ட வரலாற்றின் குப்பைத்தொட்டிக்குள் சென்றடைந்தனர் என Trotsky கூறினார். கூட்டத்திற்கு வந்திருந்த இடதுசாரி சோஷலிசப் புரட்சியாளர்களும் வேறுசில சிறிய புரட்சிகரக் குழுக்களும் போல்ஷெவிக்குகளுடன் சேர்ந்து லெனினின் உரையைக் கேட்டனர்.[15]

சோவியத்களின் கொங்கிரஸ் மூன்று முக்கிய ஆணைகளைப் பிரகடனம் செய்தது. இவற்றில் இரண்டு புதிதாக அமைக்கப்பட்ட தொழிலாளர்கள் – விவசாயிகளின் அரசாங்கத்தின் சார்பில் லெனினால் பிரகடனப்படுத்தப்பட்டன. முதலாவது பிரகடனம் நடைபெற்றுக் கொண்டிருந்த ஏகாதிபத்திய உலகப்போர் தொடர்பானது: போரில் ஈடுபட்டிருக்கும் தேசங்களும் அரசாங்கங்களும் எவ்வித ஆள்பரப்பு இணைப்புக்கள் மற்றும் இழப்பீடுகள் இல்லாத நீதியுடனான ஜனநாயகரீதியான அமைதியை அடைவதற்கான பேச்சுவார்த்தைகளை ஆரம்பிக்கவேண்டும். விசேடமாக மனித இனத்தின் மிக முன்னேற்றமடைந்த தேசங்களான பிரித்தானியா, ஜேர்மனி, மற்றும் பிரான்சின் வர்க்க உணர்வுள்ள தொழிலாளர்கள் போரை முடிவுக்குக் கொண்டுவர உதவேண்டுமெனும் வேண்டுகோள். போரில் சாரிச ரஷ்யா பிரான்ஸ் மற்றும் பிரித்தானியாவுடன் கூட்டுச் சேர்ந்திருந்தது. புரட்சிக்குப்பின் ரஷ்யா அந்தக் கூட்டிலிருந்து விலகியது.

இரண்டாவது பிரகடனம் நிலம் பற்றியது: நிலப்பிரபுக்களின் நிலங்கள் இழப்பீடு இன்றிப் பறிமுதல் செய்யப்படும். எல்லா நிலமும் தேசியமயமாக்கப்படும். ஆண், பெண் பேதமின்றி தமது சொந்த உழைப்பில் விவசாயம் செய்ய விரும்பும் ரஷ்யப் பிரஜைகளுக்கு நிலம் பாவிக்கும் உரிமை. நிலத்தை விற்றல், வாங்குதல் மற்றும் குத்தகைக்கு விடுதலுக்கும் கூலிக்கு உழைப்பைப் பாவிப்பதற்கும் தடை. போல்ஷெவிக்குகளின் நிலம் பற்றிய பிரகடனத்திற்கும் அவர்களின் எதிர்க் கட்சியான சோஷலிசப் புரட்சிகரக் கட்சியின் நிலம் பற்றிய கொள்கைக்கும் வேறுபாடு இல்லை என்பதை லெனின் மறுக்கவில்லை. மூன்றாவது பிரகடனம் கமனெவால் அறிவிக்கப்பட்டது: ஒரு மக்கள் ஆணையர்கள் சபை  (Council of People´s Commissars – Sovnarkom)  நிறுவப்படும்.

இந்த மூன்று பிரகடனங்களிலும் சோஷலிசம் எனும் பதம் இடம்பெறவில்லை. தனது உரைகளிலும் கட்டுரைகளிலும் லெனின் தொழிலாள வர்க்கத்தின் வெற்றி சமாதானத்திற்கும் சோஷலிசத்துக்கும் இட்டுச்செல்லும் எனக் குறிப்பிட்டார். ஒக்டோபர் 1917ல் இடம்பெற்ற ரஷ்ய சோவியத்கள் கொங்கிரசில் தெரிவு செய்யப்பட்ட Sovnarkomல் ஒரு பெண் (Alexandra Kollontai) உட்படப் பதினாறு அங்கத்தவர்கள் இருந்தார்கள். தலைவராக லெனின் தெரிவு செய்யப்பட்டார். ஒரு அமைச்சரவைக்குச் சமமான இந்தச் சபையில் பதினாறு அங்கத்தவர்களும் குறிப்பிட்ட துறைகளுக்குப் பொறுப்பானவர்கள். உதாரணமாக Trotsky வெளிநாட்டு விவகாரங்களுக்கும் ஸ்டாலின் தேசிய இனங்கள் விவகாரங்களுக்கும் பொறுப்பாக இருந்தார்கள். மக்கள் ஆணையர் சபை சோவியத் அரசாங்கத்தின் நிறுவன உருவாக்கத்தின் ஆரம்பப்புள்ளி. புதிய சோவியத் அரசின் உருவாக்கம் எப்படி அமையப்போகிறது என்ற கேள்வி எழுந்த காலம் அது. ஒரு சோஷலிச அரசின் தெளிவான மாக்சிச மாதிரியும் அதை ரஷ்யா போன்ற பல தேசிய இனங்களையும் சமூக, பொருளாதாரரீதியில் பின்தங்கிய நிலைமைகளையும் கொண்ட நாட்டில் எப்படி கட்டியெழுப்புவது என்பது பற்றிய முன்னுதாரணமும் அனுபவமும் 1917ல் இருக்கவில்லை. புவியியல்ரீதியில் போல்ஷெவிக்குகளின் அதிகாரம் முழு ரஷ்யாவையும் இன்னும் உள்ளடக்கவில்லை. ஒரு கட்சி ஆட்சி முறைதான் மனித விடுதலையை இலட்சியமாகக் கொண்ட சோஷலிச நிர்மாணத்துக்கு உகந்த அமைப்பா எனும் கேள்வியும் எழுகிறது.

புரட்சியின்பின் மற்றைய சோஷலிச அமைப்புக்களுடன் கூட்டு அரசாங்கம் அமைப்பது அவசியம் எனும் கருத்தைச் சில போல்ஷெவிக்குகள் முன்வைத்தனர். சினொவியெவும் கமனெவும் இது தொடர்பாக இடதுசாரிச் சோஷலிசப் புரட்சிவாதிகளுடனும் மென்ஷெவிக்குகளுடனும் பேச்சுவார்த்தைகளை மேற்கொண்டனர். கூட்டுச் சோஷலிச அரசாங்கம் அமைப்பதற்குச் சார்பான கருத்தினைப் பல போல்ஷெவிக்குகள் கொண்டிருந்தனர். ஆனால் லெனினும் Trotskyயும் போல்ஷெவிக்குகளின் தனியான ஒரு கட்சி ஆட்சியை அமைக்க விரும்பினர். கட்சிக்குள் முரண்பாடுகள் எழுந்தன. சினொவியெவ், கமனெவ் உட்படப் பல முக்கிய உறுப்பினர் இராஜினாமாச் செய்தனர். மீண்டும் பேச்சு வார்த்தைகளுக்கூடாக அவர்கள் தமது இராஜினாமாக்களை மீளப்பெற்றுக் கொண்டனர். இறுதியில் இடதுசாரிச் சோஷலிச புரட்சிவாதிகள் இருவர் Sovnarkomல் சேர்க்கப்பட்டனர். விவசாய மற்றும் நீதித் துறைகளை அவர்கள் பொறுப்பேற்றனர். சோவியத்களின் கொங்கிரசும் விவசாயிகளின் சோவியத்களையும் இராணுவம் மற்றும் தொழிற்சங்கங்களின் பிரதிநிதிகளையும் உள்வாங்கும் வகையில் விரிவாக்கப்பட்டது.

1918ல் சோவியத் அரசின் யாப்பு உருவாக்கம் ஆரம்பித்தது. இந்த முயற்சியின் முதலாவது செயலாக ஜனவரி மாதம் சோவியத்களின் கொங்கிரஸ் ‘கடும் உழைப்பாளர்கள் மற்றும் சுரண்டப்படும் மக்களின் உரிமைகளின்’ பிரகடனத்தை வெளியிட்டது. இது பிரெஞ்சுப் புரட்சி வெளியிட்ட ‘மனிதனின் மற்றும் குடிமகனின்/குடிமகளின் உரிமைகள்’ பிரகடனத்தின் போல்ஷெவிக் பதிப்பு எனலாம். போல்ஷெவிக் பிரகடனத்தில் ரஷ்யா தொழிலாளர்கள், படைவீரர்கள் மற்றும் விவசாயிகளின் பிரதிநிதிகளின் குடியரசு எனவும் சுதந்திரமான தேசியங்களின் சுதந்திரமான இணைவின் அடிப்படையிலான சோவியத் தேசிய குடியரசுகளின் சமஷ்டிக் கூட்டமைப்பு எனவும் எழுதப்பட்டிருந்தது.[16] சாரிச ரஷ்யா தேசிய இனங்களின் சிறைச்சாலை என எழுதிய லெனின் கோட்பாட்டுரீதியில் தேசிய இனங்களின் சுயநிர்ணய உரிமையை ஆதரித்தார்.

1918 பெப்ரவரியில் செஞ்சேனை நிறுவப்பட்டது. Trotsky போருக்குப் பொறுப்பான மக்கள் ஆணையராக நியமிக்கப்பட்டார். அவர் முன்னாள் சாரிஸ்ட் இராணுவத்தின் அதிகாரிகளை செஞ்சேனையின் வீரர்களுக்குப் பயிற்சி வழங்க நியமித்தார். பேச்சுவார்த்தைகளுக்கூடாகப் போரை நீதியான முடிவுக்குக் கொண்டுவரவேண்டும் எனச் சோவியத் அரசாங்கம் விடுத்த கோரிக்கையை மற்ற நாட்டு ஆட்சியாளர்கள் பொருட்படுத்தவில்லை. ஜேர்மனி ரஷ்யாவின் கட்டுப்பாட்டிலிருந்த கணிசமான பகுதிகளைக் கைப்பற்றியிருந்தது. பலமான நிலையிலிருந்த ஜேர்மனி எதையும் விட்டுக்கொடுக்கத் தயாராயில்லை. Brest-Litovskல் நடைபெற்ற பேச்சுவார்த்தைகளில் ரஷ்யாவின் சார்பில் கலந்து கொண்ட Trotsky புரட்சிகர நிலைப்பாட்டிலிருந்து பேசி ஏமாற்றமடைந்தார். ரஷ்யாவின் பலவீனத்தை உணர்ந்த லெனின் ஒரு ‘வெட்கத்துக்குரிய சமாதானத்தை’ ஏற்பதைத்தவிர வேறு வழியில்லை என்ற முடிவுக்கு வந்தார். இதை Trotskyயும் ஏற்றுக் கொண்டார். இறுதியில் 1918 மார்ச் மாதம் மூன்றாம் திகதி போல்ஷெவிக்குகள் விரும்பாத அந்த ‘வெட்கத்துக்குரிய சமாதான’ உடன்படிக்கையை சோவியத் அரசாங்கம் ஏற்றுக் கொண்டது. இதை எதிர்த்த இடதுசாரிச் சோஷலிச புரட்சிவாதிகள் Sovnarkom ல்லிருந்து வெளியேறினர். சோவியத் ஆட்சி மீண்டும் ஒரு கட்சி ஆட்சியாயிற்று.

ஆனால் மறுபுறம் 1918 நவம்பர் மாதம் ஜேர்மனியில் புரட்சிகர எழுச்சிகள் ஆரம்பித்தன. கடற்படை வீரர்களும் தொழிலாளர்களும் போருக்கும் முடியாட்சிக்கும் எதிராகக் கிளர்ந்தெழுந்தனர். போருக்கு ஆதரவாகச் செயற்பட்ட ஜேர்மன் சமூக ஜனநாயகக் கட்சிக்குள் அதை எதிர்த்த இடதுசாரிகள் கட்சியிலிருந்து வெளியேறிப் புரட்சிகரப் போராட்டங்களில் ஈடுபட்டனர். போல்ஷெவிக் புரட்சியால் ஆகர்சிக்கப்பட்ட இடதுசாரிகள் ஜேர்மனியில் புரட்சிகர மாற்றம் சாத்தியமாகும் என நம்பினர். ரஷ்யாவில் லெனினும் மற்றைய போல்ஷெவிக்குகளும் இதையே விரும்பினர். பேர்லினில் சமூக ஜனநாயகக் கட்சியிலிருந்து வெளியேறிய பிரபல மாக்சிச புரட்சிவாதியான Karl Liebeknecht போராட்டங்களுக்குத் தலைமை தாங்கினார். இன்னொரு மாக்சிச சிந்தனையாளரும் புரட்சிவாதியுமான றோசா லக்சம்பேர்க்கும் (Rosa Luxemburg) போரட்டங்களில் பங்குபற்றினார். 1918 ஜனவரியில் Liebknechtம் Luxemburgம் கைது செய்யப்பட்டுக் கொலைசெய்யப்பட்டனர். ஜேர்மனியின் பலநகரங்களிலும் ஜேர்மனி ஆக்கிரமித்துள்ள நாடுகளிலும் எழுச்சிகள் பரவின. 1918 நவம்பரில் போரின் பலம் மிக்க கூட்டாளிகளான பிரான்ஸ் மற்றும் பிரித்தானியாவுக்கும் அவர்களின் எதிரியான ஜேர்மனிக்குமிடையே போர்நிறுத்த உடன்படிக்கை கைச்சாத்திடப்பட்டது. இந்த உறவில் ஜேர்மனிதான் தோல்வியடைந்த கட்சி. 1919 ஓகஸ்ட் வரை தொடர்ந்த போராட்டங்கள் ஜேர்மனிக்குள் முடியாட்சியின் முடிவு போன்ற சில பூர்ஷ்வா ஜனநாயக மாற்றங்களுக்கு வழிவகுத்தது. ஆனால் புரட்சி நசுக்கப்பட்டது. அதே காலத்தில் பிரான்ஸ், பிரித்தானியா மற்றும் இத்தாலியிலும் பரவலான எழுச்சிகள் இடம் பெற்றன. ஆயினும் போல்ஷெவிக்குகள் எதிர்பார்த்த வெற்றிகரமான புரட்சிகர மாற்றங்கள் ஐரோப்பாவில் இடம்பெறத் தவறிவிட்டன.

போல்ஷெவிக் புரட்சியைத் தொடர்ந்து ஐரோப்பாவில் இடம்பெற்ற புரட்சிகர எழுச்சிகள் அந்த நாடுகளின் அரசாங்கங்களின் சோவியத் ரஷ்ய எதிர்ப்பு நிலைப்பாட்டை மேலும் பலப்படுத்தின. சோவியத் யூனியனையத் தனிமைப்படுத்தி அழிக்கும் கொள்கைகளைத் தீவிரமாக நடைமுறைப்படுத்தின. ரஷ்யாவுக்குள்ளே எதிர்ப்புரட்சி, மற்றும் போல்ஷெவிசத்திற்கு எதிரான அமைப்புக்களுக்கு ஆதரவு வழங்கின. கிழக்கில் ஜப்பானும் சோவியத் எதிர்ப்புத் தலையீடுகளில் ஈடுபடத் தொடங்கியது. போல்ஷெவிக் ஆட்சி உள்நாட்டுப் போருக்கு (1918-1920) முகம் கொடுக்கும் நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டது. புரட்சிக்குப்பின் நாட்டின் பொருளாதாரம் வீழ்ச்சியடைந்தது. போருக்கு ஆயுத உற்பத்தி செய்த ஆலைகள் மூடப்பட்டதால் பலர் வேலையிழந்தனர். விவசாய உற்பத்தியில் வீழ்ச்சி. வேலையின்மை அதிகரித்தது. பஞ்ச நிலைமைகள் உருவாகின. இதனால் அரசாங்கத்தின்மீது மக்களின் அதிருப்தி வளர்ந்தது. சோஷலிசப் புரட்சி வாதிகள், மென்ஷெவிக்குகள், அனாக்கிஸ்டுகள் போல்ஷெவிசத்திற்கு எதிராகச் செயற்பட்டனர். கொம்யூனிச எதிர்ப்பு, பிற்போக்கு, எதிர்ப்புரட்சி அமைப்பான ‘வெள்ளை இராணுவம்’ அல்லது ‘வெள்ளைக் காவலர்கள்’ செஞ்சேனைக்கு எதிராகப் போர்தொடுத்தனர். ஜேர்மனி தான் ஆக்கிரமித்திருந்த உக்கிரேய்னில் ரஷ்யாவிற்கு எதிரான பிரிவினைவாதிகளுக்கு ஆதரவு கொடுத்தது. போல்ஷெவிக் ஆட்சி நிலைக்குமா என்ற கேள்வி எழுந்தது. மேற்கு ஐரோப்பிய ஆளும் வர்க்கம் சோவியத் அரசாங்கம் ஒரு சில நாட்களுக்கும் நின்றுபிடிக்காது என நம்பினர். இந்தச் சூழலில் உள்நாட்டுப் போரை எதிர்நோக்கிய போல்ஷெவிக்குகள் எதிர்ப் புரட்சியை முறியடிப்பதில் தம்மால் அணிதிரட்டக்கூடிய முழு சக்திகளையும் பயன்படுத்தினர். உள்நாட்டுபோரில் எப்படியும் வெற்றிபெறும் நோக்கில் Trotsky செஞ்சேனையை ஒரு மரபுரீதியான இராணுவமாக மாற்றினார். இதில் ஏறக்குறைய 80 வீதமான அதிகாரிகள் முன்னாள் சாரிச இராணுவ அதிகாரிகள். இதற்குக் கட்சிக்குள் எதிர்ப்பிருந்தபோதும் லெனின் Trotskyயை ஆதரித்தார்.

இந்தக் காலத்தில் பாட்டாளிவர்க்க சர்வாதிகாரம் எனும் பெயரால் அதிகாரத்தின் மத்தியமயமாக்கல் பலமடைந்தது மட்டுமன்றி Trotsky உற்பத்தித் துறையிலும் இராணுவமயமாக்கல் கொள்கையை அமுல்படுத்த முற்பட்டார். தொழிற் சங்கங்கள் இதை எதிர்த்தன. உள்நாட்டுப் போரில் எதிரிகளைத் தோற்கடித்தபோதும் போல்ஷெவிக் கட்சிக்குள் வேறுபாடுகள் ஆழமடைந்தன. உள்நாட்டுப்போருக்குப்பின் போர்க்காலக் கட்டுபாடுகள் தொடர்வதற்கு எதிர்ப்புக்கு கிளம்பியது. தொழிற்சங்கங்கள் சுதந்திரமாக இயங்க விரும்பின. Trotsky விமர்சனங்களுக்குள்ளானார். ஆரம்பத்தில் லெனின் அவரை ஆதரித்தார். ஆனால் பின்னர் Trotsky பொருளாதார நிர்மாணத்தை முன்னெடுப்பதற்கு தொழிற்சங்கங்களைக் கட்டுப்படுத்த வேண்டும் எனும் நிலைப்பாட்டை எடுத்த போது லெனின் அவருடன் ஒத்துப் போகவில்லை.[17]

லெனினின் இறுதி நாட்கள்

போருக்குப்பின் ‘புதிய பொருளாதாரக் கொள்கை’யை லெனின் அறிமுகம் செய்தார். 1922ல் ஸ்டாலின் கட்சியின் பொதுக் காரியதரிசியானார். கட்சியின் ஒழுங்கமைப்பில் அதிக கவனம் செலுத்திய ஸ்டாலின் அதன் மிக முக்கியமான பதவிக்கு உயர்த்தப்பட்டார். ஆயினும் கட்சிக்கு வெளியே Trotsky, சினொவியெவ், கமனெவ், Bukharin போன்றோருக்கு இருந்த மதிப்பும் செல்வாக்கும் அவருக்கு இருக்கவில்லை. இவர்களில் Trotsky யைத் தவிர மற்றைய மூவரும் அப்போது ஸ்டாலினின் ஆதரவாளர்களாக இருந்தனர். அதே ஆண்டில் சோவியத் சோஷலிச குடியரசுகளின் ஒன்றியம் – அதாவது சோவியத் யூனியன் – சட்டபூர்வமாக நிறுவப்பட்டது. அதே ஆண்டு மேமாதத்தில் லெனின் பக்கவாதத்தினால் பாதிக்கப்பட்டார். இதன்பின் அவரின் உடல்நிலை மோசமடைந்தது. சில மாதங்களின்பின் யாரும் அவரைப் பார்க்க அநுமதிக்கப்படவில்லை. அவர் சொல்ல எழுதப்பட்ட குறிப்புகள் மூலம் கட்சிக்குத் தன் கருத்துக்களைத் தெரியப்படுத்தினார். டிசெம்பரில் இரண்டாவது தடவையாகப் பக்கவாதத்தால் பாதிக்கப்பட்டார். இந்த நாட்களில்தான் கட்சியின் எதிர்காலம் மற்றும் ஸ்டாலின், Trotsky பற்றிய அவரது இறுதி ஆவணமும் அவர் சொல்ல எழுதப்பட்டது. கட்சியின் பொதுக் காரியதரிசியான ஸ்டாலின் மிகவும் பொறுமையாக அதிகாரங்களை தன் கைவசமாக்கியுள்ளதுடன் கட்சியில் தனது தனிப்பட்ட செல்வாக்கையும் வளர்த்துள்ளார் என்பதைக் முதல் தடவை நோய்வாய்ப்பட்டபின் கட்சி அலுவல்களுக்குத் திரும்பிய லெனின் கண்டபோது அதிர்ச்சியடைந்தார். ஸ்டாலின் கட்சியில் ஒரு அதிகாரம் மிக்க புள்ளியாகிவிட்டார். அவரின் போக்கை விரும்பாத லெனின் அவரது ஆளுமைபற்றிச் சந்தேகம் கொண்டார் என E. H. Carr எழுதுகிறார்.

லெனினின் இறுதிச் சாசனம்

ஸ்டாலின் – Trotsky முரண்பாடு கட்சியில் பிளவை ஏற்படுத்தலாம் என லெனின் அஞ்சினார். லெனினின் இறுதி நாட்களில் அவரின் மனைவியும் சக போல்ஷெவிக்குமான குருப்ஸ்காயாவை ஸ்டாலின் புண்படுத்தும் வார்தைகளால் ஏசி அவமதித்ததும் மரணப்படுக்கையிலிருந்த லெனினுக்கு ஆத்திரமூட்டியது. மீண்டும் பக்கவாதத்தால் தாக்கப்பட்ட லெனின் 1924 ஜனவரி 21ம் திகதி மரணமானார். அவரின் மரணத்திற்குப்பின் குருப்ஸ்காயா அவரது இறுதிக் கடிதத்தை கட்சித் தலைமையிடம் கையளித்தார். லெனின் அந்த சாசனம் ஏப்ரில் 1924ல் இடம் பெறும் கட்சியின் கொங்கிரசில் வாசிக்கப்படவேண்டும் எனக் கேட்டிருந்தார்.[18] அப்பொழுது கட்சியின் தலைமைப் பொறுப்பு ஸ்டாலின், சினொவியெவ், கமனெவ் ஆகிய முக்கூட்டிடம் இருந்தது. இவர்களில் ஸ்டாலினைவிட மற்ற இருவரும் மூத்தவர்கள். 1922 டிசெம்பர் 23-24ம் திகதிகளில் பதியப்பட்டுக் கட்சிக் கொங்கிரசுக்கு விலாசமிடப்பட்ட அந்த ஆவணத்தில் லெனின் பல விடயங்கள் பற்றித் தனது கருத்துக்களையும் ஆலோசனைகளையும் முன்வைத்திருந்தார். பின்வருவன முக்கியமானவை:

  • கட்சியின் மத்திய செயற்குழுவை பெரிதாக்கல்: மேலும் சில டசின்கள் அல்லது நூறு அங்கத்தவர்கள் சேர்க்கப்படவேண்டும்
  • திட்டமிடல் ஆணையத்தைச் சட்டரீதியாகப் பலப்படுத்தல்
  • ஸ்டாலின் மற்றும் Trotsky பற்றி:

கட்சிப் பொதுக் காரியதரிசியாக வந்தபின் ஸ்டாலின் அளவு கடந்த அதிகாரத்தை தன் கைகளில் திரட்டியுள்ளார். அந்த அதிகாரத்தை அவரால் போதியளவு கவனமாகப் பாவிக்க முடியுமா என்பதைத் திடமாகக் கூறமுடியாது. Trotsky மத்திய செயற்குழுவில் மிகவும் ஆற்றல் மிக்கவர் அதேவேளை அவர் மிதமிஞ்சிய சுயஉறுதியும் அளவுக்கதிகமாக நிர்வாக அம்சங்களில் ஈடுபாடும் கொண்டவர். மத்திய செயற்குழுவின் மிகவும் திறமைமிக்க இவ்விருவரின் குறைபாடுகள் கட்சியின் பிளவுக்கு இட்டுச் செல்லக்கூடும். ஸ்டாலின் முரட்டுச் சுபாவமுடையவர். ஸ்டாலினைப் பதவியிலிருந்து விலக்கி அவரையும்விடச் சகிப்புத் தன்மை,விசுவாசம், பண்பட்ட நடத்தை, பரிவு, நிதானம் போன்ற குணங்கள் படைத்த ஒருவரை பொதுக் காரியதரிசியாக தெரிவது நல்லது.

மற்றைய மத்திய செயற்குழு அங்கத்தவர்கள் பற்றியும் தனது விமர்சனங்களை லெனின் தெரிவித்திருந்தார்.

1924 மேமாதம் 22ம் திகதி இடம்பெற்ற கட்சி கொங்கிரசின்போது கட்சியின் குறிபிட்ட முக்கியஸ்தர்கள் முன்னிலையில் கமனெவ் லெனினின் கடிதத்தை வாசித்தார். அவரைத் தொடர்ந்து பேசிய சினொவியெவ் மறைந்த தலைவரை மிகவும் புகழ்ந்த பின் கடிதம் பற்றிப் பேசினார். ‘ஒரு விடயத்தில்’ லெனினின் அச்சம் அடிப்படையற்றது அதாவது ஸ்டாலினை அவரது பதவியிலிருந்து அகற்றத் தேவையில்லை எனக் கூறினார். கமனெவ் சினொவியெவ்வை ஆதரித்துப் பேசினார். Trotsky உட்பட யாரும் எதுவும் சொல்லவில்லை. லெனினின் மனைவி குருப்ஸ்காயா லெனினின் கடிதம் முழுக் கொங்கிரஸ் முன்னிலையில் வாசிக்கப்படவேண்டும் என கோரினார். ஆனால் அங்கு சமூகமளித்தவர்களில் பெரும்பான்மையினர் (30 – 10) முக்கிய பிரதிநிதிகளுக்கு மட்டும் லெனினின் கடிதத்தைப்பற்றி இரகசியமாகத் தெரியப்படுத்தினால் போதும் என முடிவெடுத்தனர்.[19] பொதுக் காரியதரிசியாயிருந்த ஸ்டாலின் தனக்கு விசுவானமானவர்களுக்கே முக்கிய இடங்களைக் கொடுத்துக் கட்சிக்குள் தனது தனிப்பட்ட செல்வாக்கை வளர்த்துக் கொண்டார் என்பதையே இந்த முடிவு காட்டியது.  ஏப்ரில் 1922ல் கட்சியின் பொதுக் காரியதரிசியாகப் பதவி ஏற்ற ஸ்டாலின் ஒக்டோபர் 1952 வரை அதிகாரம்மிக்க அந்த ஆசனத்தில் அமர்ந்திருந்தார். மார்ச் 1953ல் மரணமடைந்தார்.

Trotsky ஸ்டாலினின் இடத்தில் இருந்திருந்தால் எப்படி நடந்திருப்பார் என்ற கேள்வி எழலாம். அவரிடம் அதிகாரம் இருந்தபோது அவர் நடந்து கொண்ட விதத்தை லெனின் தனது இறுதிக் கடிதத்தில் விமர்சித்துள்ளார். உண்மை என்னவெனில் நடந்துவிட்ட வரலாற்றையே நாம் பார்க்கிறோம். நடந்ததை மாற்றமுடியாது. ஆனால் அதிலிருந்து பாடங்கள் படிப்பது மனித முன்னேற்றத்துக்கு அவசியம். இந்த வகையில் நடைபெற்ற நிகழ்வுகளுக்கு மாற்றானவற்றைக் கற்பனை செய்து (counterfactual ஆக) கேள்வி கேட்டுக் கலந்துரையாடுவதும் விவாதிப்பதும் பயனற்றதென்று கருதுவது தவறு. உதாரணமாக லெனின் நீண்டகாலம் ஆரோக்கியமாக வாழ்ந்திருந்தால் புரட்சி எந்தப் பாதையில் நகர்ந்திருக்கும் அல்லது 1917க்குப் பின் ஐரோப்பாவில் புரட்சி பரவி வெற்றி பெற்றிருந்தால் என்ன நடந்திருக்கும் போன்ற கேள்விகள் ஒரு கற்பனார்த்த வரலாற்று உலகிற்கே நம்மை எடுத்துச் செல்லும். அதனால் பயனில்லை எனும் கருத்தில் நியாயமிருக்கலாம். ஆயினும் அத்தகைய கேள்விகள் விவாதங்களில் எழுவதுண்டு. அவை வரலாற்றை விமர்சனரீதியில் அணுகுவதற்கு உதவலாம். அத்தகைய ஒரு அப்பியாசத்தில் ஈடுபடுவது இந்தக் கட்டுரையில் சாத்தியமில்லை. ஆனால் இருபதாம் நூற்றாண்டு சோஷலிசப் பரிசோதனையின் பாடங்களைத் தேடும்போது அத்தகைய கேள்விகள் சோஷலிசத்தின், கொம்யூனிசத்தின் எதிர்காலம் பற்றிய கற்பிதங்களுக்கு உதவலாம்.

சில முடிவுரைகள்

‘சோவியத் யூனியனின் இறுதி வருடங்கள் ஒரு மெல்ல நகரும் பேரழிவு.’

-Eric Hobsbawm (1995)

ஒக்டோபர் புரட்சி நடைபெற்று நூறுவருடங்கள் கழிந்துவிட்டன. சோவியத் அமைப்பு மறைந்து இருபத்தி ஆறு வருடங்கள் கழிந்துவிட்டன. ரஷ்யா பல சிக்கல்களுகூடாக ஒரு முதலாளித்துவ வல்லரசாக மறுபிறவி எடுக்கும் திட்டத்தில் ஈடுபட்டுள்ளது. சீனா கொம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் தலைமையில் முதலாளித்துவப் பாதைக்குத் திரும்பி வீறுநடையில் வல்லரசாக எழுகிறது. இன்று சோஷலிச முகாம் என ஒன்று இல்லை. ஆனால் சோஷலிசம், கொம்யூனிசம் எனும் கருத்துருக்கள் மறையவில்லை. அவை பற்றிய விவாதங்கள் தொடர்கின்றன. முதலாளித்துவமே வரலாற்றின் இறுதி நிலையம் எனும் வாதம் எடுபடவில்லை.  அதனால்தான் எதிர்கால நோக்கில் இருபதாம் நூற்றாண்டின் தோல்வியடைந்த சோஷலிச வரலாற்றைத் திரும்பிப் பார்க்கிறோம், மீளாய்வு செய்து விவாதிக்கிறோம், நமது முன்னைய நிலைப்பாடுகளையும் நம்பிக்கைகளையும் கேள்விக்குள்ளாக்குகிறோம், சுயவிமர்சனம் செய்கிறோம். ஒக்டோபர் 1917ஐ 2017ல் நினைவு கூருவது இதற்கொரு விசேட சந்தர்ப்பத்தை கொடுக்கிறது.

மித மிஞ்சிய வன்முறையும் அழிவுகளும் இருபதாம் நூற்றாண்டின் வரலாற்றின் வரைவிலக்கணமெனப் பல அறிஞர்கள் கூறியுள்ளனர். இரண்டு ஏகாதிபத்திய உலகப் போர்கள், அரசுகளுக்கிடையிலான போர்கள், பல உள்நாட்டுப் போர்கள், புரட்சிகள், தேசிய விடுதலைப் போராட்டங்கள், எதிர்ப் புரட்சிகள், நிழற்போர்…. இதன் மறுபுறத்தில் நவீனமயமாக்கலின் எழுச்சி, விஞ்ஞான – தொழில்நுட்பவியலின் நிரந்தப்புரட்சி, சோஷலிச சிந்தனைகளின் பரவலும் வளர்ச்சியும், மனித சுதந்திரம், மனித உரிமைகள் தொடர்பான கதையாடல்களின் எழுச்சி, உலகளாவிய கொம்யூனிச எதிர்ப்புப் பிரச்சாரம், நவீனத்துவத்துவத்துக்குப் பின்னைய வாதங்களின் வருகை…. இவையெல்லாம் கடந்த நூற்றாண்டை தீவிர எதிர்நிலைப் போக்குகளின் சகாப்தமென வரைவிலக்கணப் படுத்தக் காரணங்களாகின்றன. மாக்சிச வரலாற்றாசிரியர் Eric Hobsbawm எழுதிய நூலான ´Age of Extremes – The short twentieth century 1914-1991´ இதற்கு ஒரு சிறப்பான உதாரணமாகும்.

போல்ஷெவிக் புரட்சியைப் பின்நோக்கிப் பார்க்கும்போது இந்தப் பின்னணியையும் நினைவுகூருவது பயன்தரும். புரட்சி ஒரு மதியபோசனவிருந்தோ அல்லது தையல்பூவேலையோ அல்ல என மாஓ சொன்னார். இருபதாம் நூற்றாண்டின் யதார்த்ததை இது வெளிப்படுதுகிறது. போல்ஷெவிக் புரட்சியின் ஆரம்பத்தில் புரட்சிகர வன்முறை பெருமளவில் பயன்படுத்தப்படவில்லை. ஆனால் புரட்சிக்குப்பின் உள்நாட்டுபோர் வடிவில் வந்த எதிர்ப்புரட்சியிலிருந்து புரட்சியை வன்முறையின்றிக் காப்பாற்ற முடிந்திருக்காது. லெனின் எதிர்பார்த்த ஐரோப்பிய சோஷலிசப் புரட்சிக்கு மாறாக சோவியத் யூனியனுக்குள் எதிர்ப்புரட்சியின் சக்திகளுக்கு வலுவூட்டும் ஐரோப்பிய ஆட்சிகள்தானிருந்தன. வெளிநாட்டு ஆக்கிரமிப்பை எதிர்நோக்கவும் உள்நாட்டு எதிர்ப்புரட்சிகரச் சக்திகளை அடக்குவதற்கும் போல்ஷெவிக் கட்சி (சோவியத் கொம்யூனிஸ்ட் கட்சி) அரச இயந்திரத்தின் வன்முறை அலகுகளைப் பலப்படுத்தியது. இராணுவம், பொலிஸ், இரகசியப் பொலிஸ், உளவுத்துறை போன்றவை மிகவும் பாரிய நிறுவனங்களாயின. நாட்டிற்குள்ளேயும், கட்சிகுள்ளேயும் அரசின் இந்தக் கருவிகளைப் பாவிப்பதில் கட்சியின் தலைமை தவறிழைத்தது. புரட்சியின் நண்பர்கள் யார், எதிரிகள் யார், வென்றெடுக்கப்பட வேண்டியவர்கள் யார் எனும் கேள்விகளுக்கு உரிய முக்கியத்துவத்தைக் கொடுக்கவில்லை. கட்சிக்குள்ளே எழுந்த முரண்பாடுகள் எதிர் முரண்பாடுகளாக்கப்பட்டதன் விளைவாகப் பல சிறந்த கொம்யூனிஸ்டுகள் துரோகிகளாகப் பட்டம் சூட்டப்பட்டு கட்சியிலிருந்து விலக்கப்பட்டு, போலி விசாரணைகளுக்குப்பின் மரணதண்டனை விதிக்கப்பட்டனர்.

1917ல் முதலாவது சபைக்குத் தெரிவான பதினாறு பேரில் எட்டுப் பேர் 1937-38 காலத்தில் அரசியல் குற்றங்கள் சாட்டப்பட்டு மரண தண்டனைக்குள்ளானார்கள். அப்போது ஸ்டாலின் கட்சிப் பொதுக் காரியதரிசியாகவும் சோவியத் யூனியனின் தலைவராகவும் இருந்தார். அவரது நெருங்கிய ஆதரவாளர்களாக இருந்த சினொவியெவ், கமனெவ், Bukharin, மற்றும் பலர் 1937-39 காலத்தில் துரோகிகளாக் குற்றம் சுமத்தப்பட்டு மரணதண்டனைக்குள்ளானார்கள். Trotsky கட்சியிலிருந்து விலக்கப்பட்டு நாடுகடத்தப்பட்டார். அவர் 1940ல் மெக்சிக்கோவில் கொலை செய்யப்பட்டார். ஸ்டாலின் அதிகாரத்திலிருந்த காலத்தில் பல்லாயிரக்கணக்கானோர் அரசியல் காரணங்களுக்காகக் கொல்லப்பட்டனர் அல்லது சிறையிலடைக்கப்பட்டனர். இந்தத் தண்டனைகள் அரச பயங்கரவாதம் என்பதில் சந்தேகமில்லை. அரசு வெகுஜனங்களிடமிருந்து தன்னைத் தொடர்ச்சியாக அந்நியப்படுத்திக் கொண்டது. இந்தப் பயங்கரவாதம் புரட்சிகர வன்முறையல்ல, ஸ்டாலின் தலைமையில் இடம்பெற்ற இந்த பயங்கரவாதம் போல்ஷெவிக் புரட்சிக்கு அபகீர்த்தியையும் கொம்யூனிசத்திற்கு எதிர்ப்பையும் வளர்க்கத்தான் உதவியது என மாக்சிச தத்துவஞானி Alain Badiou (2013) சொல்வது நியாயமானதே.[20]

Hobsbawm (1995) சொல்வதுபோல் பரந்த, பல நாடுகளை உள்ளடக்கிய கொம்யூனிச முகாமின் வளர்ச்சி அந்த நாடுகளின் பொதுமக்களின் சிந்தனை மாற்றத்தினைக் குறிக்கவில்லை என்பது அந்த முகாமின் திகைக்க வைக்கும் வீழ்ச்சியிலிருந்து தெளிவாகத் தெரிகிறது. இந்த நாடுகளின் கொம்யூனிஸ்ட் கட்சிகள் எல்லாம் லெனின் வகுத்த கட்சி மாதிரியைப் பின்பற்றி ஒரு தத்துவார்த்தரீதியான மேனிலையாளரின் (elites) தலைமையில் இயங்கின. பாட்டாளிவர்க்கமும் மற்றைய சமூகப்பிரிவுகளும் கொம்யூனிசக் கோட்பாட்டை ஆழமாக உள்வாங்கும் சூழல் உருவாக்கப்படவில்லை. நடைமுறையில் கட்சி எதிர்கால இலட்சியமென அது கருதிய ‘கொம்யூனிச’ சமூகத்தை அடைவதற்காக மக்களைக் கருவிகளாகப் பயன்படுத்தியது. அந்தப் பயணத்தின் இடைக்காலம் சோஷலிசமெனப் பிரச்சாரம் செய்யப்பட்டாலும் அது ஒரு மேலிருந்து கீழான ‘கட்டளைச் சோஷலிசம்’ (command socialism).[21]

1917ல் போல்ஷெவிக் புரட்சியை ஆதரித்து அதில் பங்குபற்றிய தொழிலாளர்கள், போர்வீரர்கள், ஏழை விவசாயிகள், சமூகத்தின் மற்றைய அங்கத்தினர் எல்லோரும் போல்ஷெவிக்குகள் அல்ல. அப்போது போல்ஷெவிக்குகள் ஒரு கட்டுப்பாடுமிக்கக் கட்சியிலிருந்த ஒரு சிறுகுழுவினர் மட்டுமே. மக்களுக்கு அரசியல் அறிவூட்டுவதன் அவசியத்தை லெனின் வலியுறுத்தினார். ஆனால் அவர் உருவாக்கிய முன்னணி அமைப்பான (vanguard  ஆன) கட்சிக்கும் மக்களுக்குமிடையே கருத்தியல்ரீதியில் இணைத்து வைக்க முடியாத பெரும் இடைவெளி இருந்ததையே இறுதி முடிவு காட்டிநிற்கிறது. முன்னணி அமைப்புத் தேவையில்லை என்பதல்ல எனது வாதம். அதற்கும் மக்களுக்குமிடையே உள்ள இடைவெளி வளர்வதற்குப் பதிலாக மறையும் போக்கு இல்லாத நிலைமைகளில் சோஷலிச சமுதாயத்தைக் கட்டி எழுப்பமுடியாது என்பதையே வரலாற்று அனுபவம் காட்டுகிறது. லெனினின் மறைவுக்குப்பின் ஸ்டாலின் உருவாக்கிய ‘மாக்சிசம்-லெனினிசிம்’ விமர்சனத்துக்கு அப்பாற்பட்ட கருத்தியலாகப் புனிதமயப்படுத்தப்பட்டது. அது சோவியத் தொழிலாளர்களால் மற்றும் பரந்த வெகுஜனங்களினால் ஏற்கப்படவில்லை என்பதை வரலாறு உணர்த்துகிறது.

புரட்சிகரப் போராளிகளுக்கும் மக்களுக்குமிடையிலான உறவை மாஒ மீனுக்கும் நீருக்குமிடையிலான உறவுக்கு ஒப்பிட்டார். இந்த ஒப்புமை கெரில்லா ஆயுதப் போருக்குப் பொருத்தமாயிருக்கலாம். ஆனால் முழுமையான போராட்டத்திலும் சோஷலிச – கொம்யூனிச சமூக உருவாக்கத்திலும் மக்கள் உணர்வுபூர்வமான செயல்முனைப்புக்கூடாக வரலாறு படைக்கும் கலாச்சாரத்தை அவர்களே உருவாக்குவதற்கு உதவும் அரசியல் இயக்கங்கள் தேவை. இந்தப் பார்வையில் மக்களை நீராகவும் கொம்யூனிஸ்டுகளை அதைப் பயன்படுத்தி இயங்கும் மீன்களாகவும் கருதமுடியாது. அத்தகைய அணுகுமுறை மக்களை முனைப்பற்ற ஒரு கூட்டமாக மாற்றுகிறது. இருபதாம் நூற்றாண்டின் அனுபவங்களிலிருந்து பிறக்கும் பாடங்களில் இதுவும் ஒன்று.

‘சோஷலிச’ முகாமின் வீழ்ச்சிக்குப்பின் நவதாராளவாதிகள் சுயபோட்டிச் சந்தை முதலாளித்துவத்திற்கு மாற்று வழியோ அமைப்போ இல்லை எனப் பிரச்சாரம் செய்தனர். இதன் அர்த்தம் முதலாளித்துவத்திற்கு அப்பால் வரலாறு இல்லை என்பதே. ஆனால் யதார்த்தம் அவர்களின் பிரச்சாரத்தை அர்த்தமற்றதாக்கிவிட்டது. மூலதனத்தின் வரலாற்றில் முன்னெப்போதும் இல்லாதவகையில் பொருளாதாரச் சிக்கல்கள் அடிக்கடி எழுகின்றன. இதன் சமூக, பொருளாதார விளைவுகள் பாரதூரமானவை. இருபத்தியோராம் நூற்றாண்டில் மேலும் உலகமயப்படுத்தப்பட்ட நிதிமயமாக்கப்பட்ட முதலாளித்துவம் உலகரீதியில் ஏற்றத்தாழ்வுகளை முன்னெப்போதும் இல்லாத வகையில் அதிகரித்துள்ளது. மனித உழைப்பின் சுரண்டலும் இயற்கையின் சூறையாடலும் அதிகரித்த வேகத்தில் தொடர்கின்றன. இன்று முன்னெப்போதையும் விட முதலாளித்துவத்திற்கு அப்பால், அதற்கு மாற்று அமைப்புப்பற்றிச் சிந்திக்கும் தேவை எழுந்துள்ளது. சோஷலிசம், கொம்யூனிசிம் பற்றிய மீள்கற்பிதங்களும் விவாதங்களும் எழுவதைத் தவிர்க்கமுடியாது. இந்தச் சூழலில் இருபதாம் நூற்றாண்டின் சோஷலிசப் பரிசோதனைகள் தரும் பாடங்களின் முக்கியத்துவத்தைக் குறைத்து எடைபோடமுடியாது.

[1] V. I. Lenin, March 7, 1917, Letters from Afar, First Letter, The First Stage of the First Revolution, in Lenin, Between the Two  Revolutions, 1971, Progress Publishers, Moscow.

[2] John Reed, 1919, Ten Days That Shook the World, 1967, Mentor Book. உலகைக் குலுக்கிய பத்து நாட்கள், அமெரிக்கர் ஜோன் ரீட் ஒக்டோபர் புரட்சியை நேரில் கண்டபின் எழுதிய பிரபலமான நூல்.

[3] E. H. Carr, 1979, The Russian Revolution From Lenin to Stalin 1917-1929, Macmillan Press, London.

[4] Eric Hobsbawm, 1996, Can We Write the History of the Russian Revolution?, in Eric Hobsbawm, 1997, On History, Abacus, London

[5] Eric Hobsbawm, 1995, The Age of Extremes The short twentieth century 1914-1991, Abacus

[6] 1993ல் ‘ஒக்ரோபர் 1917 மறதிக்கு எதிராக நினைவுகளின் போராட்டமும் ஒரு சுய விமர்சனமும்’ எனும் தலைப்பில் ஒஸ்லோவிலிருந்து வெளிவந்த ‘சுவடுகள்’ சஞ்சிகைக்கு எழுதிய கட்டுரை.

[7] Robert Service, 2000, Lenin A Biography, Macmillan. இந்த நூலாசிரியர் லெனினையும் ரஷ்யப் புரட்சியையும் எதிர்ப்புணர்ச்சியுடனே இந்த நூலில் அணுகியுள்ளார் என்பதைக் குறிப்பிடவேண்டும்.

[8] சோவியத் எனபது தெரிவுசெய்யப்பட்ட பிரதிநிதிகளின் சபையைக் குறிக்கிறது.

[9] Lenin, November 1914, War and Russian Social Democracy, Selected Works Volume 1, Progress Publishers, Moscow, 1977

[10] Lenin, April 1917, Dual Power, Selected Works Volume 2, Progress Publishers, Moscow, 1977

[11] Lenin, April 1917, The Tasks of the Proletariat in the Present Revolution, Selected Works, Volume 2, Progress Publishers Moscow, 1977

[12] Beryl Williams, 1987, The Russian Revolution 1917-1921, Basil Blackwell

[13] லெனின் எழுதிய கட்டுரையின் ஆங்கில மொழிபெயர்ப்பைப் பின்வரும் இணையத்தில் பார்க்கலாம். Lenin, On Slogans, https://www.marxists.org/archive/lenin/works/1917/jul/15.htm

[14] லெனினின் பிரேரணை – Lenin, October 10 1917, Meeting of the Central Committee of the RSDLP (B) October 10 (23) 1917. https://www.marxists.org/archive/lenin/works/1917/oct/10a.htm

[15] லெனினுடைய உரையை இங்கு பார்க்கலாம்: Lenin, Second All Russia Congress of Soviets of Workers´and Soldiers´Deputies, https://www.marxists.org/archive/lenin/works/1917/oct/25-26/index.htm

[16]  E. H. Carr, 1979.

[17] Beryl Williams, 1987; E. H. Carr, 1979

[18]  லெனினின் சாசனம் Letter to the Congress: https://www.marxists.org/archive/lenin/works/1922/dec/testamnt/congress.htm

[19] E. H. Carr, 1979

[20] Alain Badiou, 2013, The Communist Idea and the Question of Terror, in Slavoj Zizek (ed.) 2013, The Idea of Communism 2, The New York Conference, Verso Books.

[21] Eric Hobsbawn, 1995 op. cit.

Please follow and like us:

மூலதனமும் இயற்கையும் – மாக்சிய செல்நெறிகள் பற்றிச் சில குறிப்புகள் – IV

சமுத்திரன்

பல முரண்பாடுகள் பல போராட்டத் தளங்கள்

மனிதர்களின் செயற்பாடுகள் இயற்கையை மாற்றுகிற அதேவேளை மனிதரும் சமூகரீதியில் மாற்றத்துக்குள்ளாகிறார்கள் எனும் பொதுவான கருத்தின் விளக்கத்தை  குறிப்பிட்ட வரலாற்றுக் காலகட்டத்தின் அரசியல் பொருளாதார கலாச்சார அமைப்புக்களின் தன்மைகளிலேயே தேடவேண்டும். முதலாளித்துவ அமைப்பில் மனிதருக்கும் இயற்கைக்குமிடையிலான உறவுகள் மூலதனத்தின் நேரடியான மற்றும் மறைமுகமான மேலாதிக்கத்திற்குள்ளாகின்றன. மூலதனம் ஒரு சமூக உறவு. இந்த உறவிற்குப் பல பரிமாணங்களுண்டு. மூலதனம்-உழைப்பு முரண்பாடு இதற்கு வரைவிலக்கணமாக விளங்குகிறது. ஆனால் இதனுடன் தொடர்புடைய வேறு முரண்பாடுகளுண்டு.

பல்வேறு முரண்பாடுகள் குறிப்பான அரசியல் நிலைமைகளைப் பொறுத்து பல்வேறு தளங்களில் பாதிக்கப்பட்ட மக்களின் போராட்டங்களாக வெளிப்படுகின்றன. முரண்பாடுகள் எப்போதும் சுயமாகப் போராட்டங்களாக வெடிப்பதில்லை. பாதிக்கப்பட்டவர்களின் பரவலான அதிருப்தியும் எதிர்ப்புணர்வும் போராட்டமாக மாறுவதற்கு அவர்களின் அரசியல் உணர்வு, தலைமை, அணிதிரட்டல்  போன்றவை இன்றியமையாதவை. இத்தகைய போராட்டங்களின் உதாரணங்கள் சில: தொழிலாளர்களின் மெய்ஊதிய உயர்வுக்கான மற்றும் அவர்களின் வேலைத்தள சூழ்நிலைகள், பாதுகாப்புத் தொடர்பான போராட்டங்கள், இன, மத, பால், நிற, சாதிரீதியான அடக்குமுறைகளுக்கு எதிரான போராட்டங்கள், பாதிக்கப்பட்ட சமூகக்குழுக்கள் சூழல் சீரழிவுக்கெதிராக நடத்தும் போராட்டங்கள், அணு ஆயுதங்களுக்கெதிரான போராட்டங்கள், நில அபகரிப்புக்கெதிரான போராட்டங்கள், நீர்வளங்களின் தனியுடைமையாக்கலுக்கு எதிரான போராட்டங்கள், பாரிய நீர்தேக்க அணைக்கட்டுத் திட்டங்களுக்கு எதிரான போராட்டங்கள், காடழிப்புகெதிரான போராட்டங்கள்….. இப்படிப் பலவகையான தளங்களில் முரண்பாடுகள் மக்களின் கூட்டுச் செயற்பாடுகளுக்கு வழிவகுக்கின்றன. இவை குறிப்பிட்ட தளங்களில் இடம்பெறும் அதேவேளை சர்வதேசரீதியில் இயங்கும் மூலதனத்துடனும் அறிவியல் மற்றும் கருத்தியல்ரீதியான மேலாட்சியுடனும் தொடர்புடையன.

பொதுவாக இத்தகைய போராட்டங்கள் நிறுவனரீதியான சீர்திருத்தங்களை நோக்காகக் கொண்டவை. இவை பெரும்பாலும் தனித் தனியாக ஒன்றுடன் மற்றது தொடர்பின்றி அல்லது இணைய முடியாத நிலையில் இடம்பெறுவதைக்காணலாம். சில சந்தர்ப்பங்களில் ஒரே பிரதேசத்தில் ஒரு பிரச்சனை தொடர்பாக முரண்படும் இரு போராட்டங்கள் இடம் பெறலாம். இதற்கு ஒரு நன்கறியப்பட்ட உதாரணத்தைக் கூறலாம். ஒரு ஆலைத் தொழிற்சாலையின் கழிவுப் பொருட்களால் சூழலை அசுத்தப்படுத்துவதால் பாதிக்கப்படும் சமூகத்தினர் அந்தத் தொழிற்சாலையை மூடும்படி போராடுகிறார்கள். போராட்டத்தின் விளைவாக தொழிற்சாலை உரிமையாளர் அதை மூட நிர்ப்பந்திக்கப்படுகிறார்கள். மறுபுறம் அது மூடப்படுவதால் வேலையிழக்கும் தொழிலாளர்கள் அதற்கு எதிராகப் போராடுகிறார்கள். இத்தகைய சூழல் தொடர்பான முரண்பாடுகளைச் சமீபகாலங்களில் பல இடங்களில் காணலாம். போராட்டங்கள் சமூகங்களை ஒன்றிணைப்பதும் பிரித்து எதிரிகளாக்குவதும் முதலாளித்துவ அமைப்பின் தன்மையைக் காட்டுகின்றது.

மறுபுறம் இத்தகையபோராட்டங்கள் எல்லாமே வெற்றியடைவதில்லை ஆயினும் அவற்றின் அனுபவங்கள் பல பாடங்களை விசேடமாக அதிகார உறவுகள்பற்றிய படிப்பினைகளைத் தருகின்றன. ஒரு பொதுவிதி போல் போராட்டங்கள் சீர்திருத்த நோக்கிலேயே ஆரம்பிக்கின்றன, தொடர்கின்றன. இதற்கு விலக்குகள் இல்லாமலில்லை. ஆயினும் சீர்திருத்தப் போராட்டங்கள் சீர்திருத்தவாதச் சிந்தனைக் கட்டமைப்பினால் வழிநடத்தப்படும்போது இருக்கின்ற அமைப்பின் நியாயப்படுத்தலுக்கே உதவுகின்றன. பன்முக முரண்பாடுகள், பலதளங்களில் அவற்றின் வெளிப்பாடுகள், போராட்டங்களை வழிநடத்தும் அரசியல் சிந்தனைகளும் கொள்கைகளும், மற்றும் அரச அமைப்பின் தன்மை எல்லாமே முதலாளித்துவத்தை முழுமையாகப் புரிந்துகொள்வதை மேலும் கடினமாக்குகின்றன.  தான் உருவாக்கும் பிரச்சனைகளுக்கும் அழிவுகளுக்கும் தனது நலனுக்குப் பங்கம் ஏற்படாதவகையில் விளக்கங்கள் கொடுத்து அவற்றை பொதுமக்களிடம் ‘சந்தைப்படுத்தும்’ கலையில் முதலாளித்துவம் மிகவும் கைதேர்ந்தது. இதற்கு விஞ்ஞானத்தையும் கருத்தியலையும் இணைத்துக் கலாச்சார தொடர்பு சாதனங்களுக்கூடாகப் பிரச்சாரம் செய்வது அதன் அன்றாட செயல் திட்டம். விருத்தியடைந்த முதலாளித்துவ ஜனநாயகத்தில் முதலாளித்துவம் சிவில் சமூகத்திற்கூடாகத் தனது ‘மென் அதிகாரத்தை’ (soft powerஐ) பிரயோகிக்கிறது.

முதலாளித்துவம் வழங்கும் சீர்திருத்தங்களை அவற்றிற்காகப் போராடிய மக்கள் அமைப்புக்கள் தமக்குக் கிடைத்த வெற்றிகளாகக் கருதுவதில் நியாயமுண்டு. ஆனால் மறுபுறம் அவை முதலாளித்துவத்தின் நிறுவனரீதியான நெகிழ்வுத்தன்மையையும் அதற்கூடாக அது மேலும் பலத்துடன் தொடரவல்லது என்பதையும் காட்டுகின்றன. காலத்துக்குக்காலம் ஏற்படும் பொருளாதாரச் சிக்கல்களும் அவற்றின் சமூகரீதியான பாதிப்புக்களும் முதலாளித்துவத்தின் முடிவைப் பறைசாற்றவில்லை அதற்குமாறாகச் சிக்கல்களுக்குப்பின் மூலதனம் முன்பைவிட வீரியத்துடன் எழுவதையே இதுவரை வரலாறு ஒரு பெரும் பாடமாகத் தந்துள்ளது. ஆயினும் சமீப தசாப்த்தங்களில், அதாவது நவதாராளமயமாக்கலின் வருகைக்குப்பின், பொருளாதாரச் சிக்கல்கள் அடிக்கடி தோன்றுவதும் அவற்றைக் கையாள்வதில் முதலாளி வர்க்கம் தடைகளைச் சந்திப்பதும் யதார்த்தமாகிவிட்டது. மூலதனத்தின் விரிவாக்கப்பட்ட மீளுற்பத்தி முன்பைவிடப் பாரிய சவால்களைச் சந்திக்கிறது. மக்கள் நலன் சார்ந்த சீர்திருத்தங்களுக்கான போராட்டங்களைப் பலவழிகளைப் பயன்படுத்தி நசுக்குவது அல்லது திசைதிருப்புவது ஒரு பொதுக் கொள்கையாகிவிட்டது.

இந்தப் பொதுவான கருத்துக்கள் மூலதனம்-இயற்கை உறவுகளைப் புரிந்து கொள்வதற்கு உதவும். இது பற்றிப் பார்க்கமுன் மூலதனத்தின் பன்முக முரண்பாடுகள் பற்றி 2014ல்  David Harvey எழுதிய ´Seventeen Contradictions and the End of Capitalism´ எனும் நூல்பற்றிய ஒரு அறிமுகக் குறிப்புப் பயன்தரும் என நம்புகிறேன். இந்த நூலின் முக்கிய அம்சங்களில் மூலதனம்-இயற்கை உறவுகளும் உள்ளடங்கும். ஏன் பதினேழு முரண்பாடுகள்? Harveyன் இந்த விவரணம் அறுதியானதா, மாக்சிசக் கோட்பாட்டுடன் ஒத்துப்போகிறதா? போன்ற கேள்விகள் எழலாம். ஏன் பதினேழு முரண்பாடுகள் என அவரிடம் ஒருவர் கேட்ட கேள்விக்கு Harvey தனக்குப் பகா எண்களைப் (prime numbersஐ) பிடிக்கும் எனச் சற்று பகிடியாகப் பதிலளித்தார். இந்த நூல் மூலதனமெனும் பொருளாதார இயந்திரத்தின் முரண்பாடுகள் பற்றியது. இதை எழுதுவதில் மாக்சின் ‘மருந்துக் குறிப்பை’ விட்டு அவரின் அணுகுமுறையையே தான் பின்பற்றியதாகக் கூறுகிறார் நூலாசிரியர். இன்றைய முதலாளித்துவ உலகின் நிலைமைகள் மற்றும் மரபுரீதியான இடதுசாரி அமைப்புக்களின் பின்னடைவுகள், தேக்கநிலை போன்றவற்றை ஆழஆராயும் நோக்கினால் இந்த நூலின் ஆக்கம் உந்தப்பட்டுள்ளது. Harveyன் கருத்தில் இன்றைய முதலாளி வர்க்கத்தின் மேனிலையாளர்களும் மற்றும் அறிவாளர்களும் மட்டுமல்ல முதலாளித்துவம் தொடர்ச்சியாக எதிர்கொள்ளும் சிக்கல்களிலிருந்து அதை மீட்க வழிதெரியாது நிற்கிறார்கள். அதேபோல் மரபுரீதியான இடதுசாரிக் கட்சிகளும் தொழிற்சங்கங்களும் மூலதனத்தின் அதிகாரத்திற்கு எதிராகத் திடமான எதிர்ப்பினை முன்னெடுக்கமுடியாத நிலையில் உள்ளன. எஞ்சியுள்ள தீவிர இடதுசாரி அமைப்புக்கள் தனித்தனியான அரசியல் செயற்பாடுகளில் ஈடுபடுகின்றன. இந்தச் செயற்பாடுகள் எதிர்காலத்தில் ஒரு பரந்த இயக்கத்திற்கு வழிவகுக்கும் என அவை எதிர்பார்க்கின்றன. ஆனால் அவை பின்பற்றும் நவீனத்துவத்திற்குப் பின்னான சிந்தனைகள் இதற்கு உதவப் போவதில்லை. இத்தகைய சூழலிலேயே மாக்சிசப் பார்வையில் இந்த நூலை எழுத முடிவு செய்ததாகக் கூறுகிறார்.

Harveyன் பதினேழு முரண்பாடுகள் அறுதியானவை அல்ல ஆனால் மூலதனத்தின் இன்றைய போக்குகளை விளங்கிக்கொள்ள அவரின் அணுகுமுறை உதவுகிறது. அவர் இனங்கண்டுள்ள பதினேழு முரண்பாடுகளையும் மூன்று குழுக்களாக வகைப்படுத்துகிறார். அவையாவன: அடித்தள முரண்பாடுகள் (7), அசையும் (அல்லது மாற்றவல்லமை கொண்ட) முரண்பாடுகள் (7), ஆபத்தான முரண்பாடுகள் (3). அடித்தள முரண்பாடுகள்: பயன்பாட்டு பெறுமதி – பரிமாற்றப் பெறுமதி, உழைப்பின் சமூகப்பெறுமதியும் அதன் பணரீதியான பிரதிநிதித்துவமும், தனி உடைமையும் முதலாளித்துவ அரசும், தனிஉரிமையாக்கலும் பொதுச்செல்வமும், மூலதனம் – உழைப்பு, மூலதனம் ஒரு படிமுறைப்போக்காக அல்லது பொருளாக, உற்பத்தியும் (பரிமாற்றத்திற்கூடாக/ சந்தைக்கூடாக) அதன் பெறுமதியைப் பெறுதலும்.

அசையும் முரண்பாடுகள்: தொழில் நுட்பவியல், தொழில், மற்றும் மனிதரை தேவையற்றோராக்கல், தொழிற்பிரிவு, ஏகபோகத்தனியுரிமையும் போட்டியும், மையப்படுத்தலும் பரவலாக்கலும், சமச்சீரற்ற புவியியல்ரீதியான அபிவிருத்தியும் பரப்பின் உற்பத்தியும், வருமானம் மற்றும் செல்வத்தின் ஏற்றத்தாழ்வுகள், சமூக மீளுற்பத்தி, சுதந்திரமும் மேலாதிக்கமும். ஆபத்தான முரண்பாடுகள்: பொருளாதாரத்தின் முடிவிலாத் தொடர் வளர்ச்சி, மூலதனம் – இயற்கை உறவுகள், மனித இயற்கையின் கிளர்ச்சியும் உலகளாவிய அந்நியமாக்கலும்.

தனது நூல் மூலதனத்தின் முரண்பாடுகளின் ஒரு ஊடுகதிர்ப் படம் (X-ray) எனக்கூறும் Harvey இறுதியில் முதலாளித்துவத்திற்கு எதிரான போராட்ட அரசியல் நடைமுறைக்கு உதவும் பதினேழு சிபார்சுகளை முன்வைத்துள்ளார். இவை அவரது பதினேழு முரண்பாடுகளை அடிப்படையாகக் கொண்டு வகுக்கப்பட்டவை. ஹாவீயின் நூலின் பிரதான அம்சங்களைச் சுருக்கிக் கூறுவது இந்தக் கட்டுரையில் சாத்தியமில்லை. அதைத் தொடர்ந்து 2016ல் ´The Ways of the World´ எனும் தலைப்பில் ஒரு புதிய நூலை வெளியிட்டுள்ளார். மூலதனம் – இயற்கை உறவுகள் பற்றிய அவரது சில கருத்துக்கள்பற்றி அடுத்து வரும் பகுதியில் உரையாடப்படும்.[1]

மூலதனம், சமூகம் மற்றும் இயற்கையின் மீளுற்பத்தி

மாக்சிசக் கோட்பாட்டில் உற்பத்தி அமைப்பினதும் முழு சமூகத்தினதும் மீளுற்பத்தி ஒரு முக்கியமான கருத்துருவாகும். இயற்கையுடனான உறவுகள் இதன் ஒரு அம்சம்.  சமூகம் – இயற்கை உறவுகள் இருவழியாகத் தொடரும் உறவுகள். மூலதனத்தின் மீளுற்பத்தி அதன் சமூக உறவுகளின் மீளுற்பத்தியை மையமாகக் கொண்டுள்ளது. இதற்கு தேசிய, சர்வதேச மற்றும் உலகளாவிய பரிமாணங்கள் உண்டு. உபரிப் பெறுமதியின் அபகரிப்புக்கூடாக மூலதனக் குவியலை உந்தும் உள்ளார்ந்த தர்க்கவியல் (immanent logic) தேசிய எல்லைகளையோ இயற்கைரீதியான எல்லைகளையோ மதிப்பதில்லை என மாக்ஸ் விளக்கியது பற்றி இந்தக் கட்டுரைத் தொடரின் முதலாவது பாகத்தில் குறிப்பிட்டிருந்தேன். ஆகவே மூலதனத்திற்கும் இயற்கைக்குமிடையிலான உறவுகளின் மீளுற்பத்தி பல மட்டங்களுக்கூடாக இடம்பெறும் ஒரு சிக்கலான போக்கு. முன்பிருந்த அளவைவிடப் பெருமளவிலான விரிவாக்கப்பட்ட மீளுற்பத்தியே (extended reproduction) மூலதனத்தின்  உள்ளார்ந்த இயக்கரீதியான விதி. இந்த முடிவிலாக் குவியலுக்கான தேடல் மூலதனம் – இயற்கை உறவுகளை நிர்ணயிக்கின்றது. இதனால் எழும் மூலதனங்களுக்கிடையிலான போட்டியில் வெற்றியும் தோல்வியும் சகஜம். நட்டத்திற்குள்ளாகும் நிறுவனங்கள் மறைவதும், இலாபத்திற்காக நிறுவனங்கள் இணைவதும் ஒரு பொதுப் போக்கு. நிலம், மற்றும் இயற்கைவளங்களின் தனியுடைமையாக்கல், பண்டமயமாக்கல், மூலதனமயமாக்கல் மட்டுமன்றி மனித மற்றும் உயிரினங்களின் உயிர்வாழ்வுக்கு அவசியமான பொதுச்சொத்துக்களான (அதாவது பண்டமயமாக்கப்படாத அல்லது பண்டமயமாக்கப்பட முடியாத) வளிமண்டலம், சமுத்திரங்கள், ஆறுகள், இயற்கைக்காடுகள், மற்றும் பரந்த சூழல் போன்றவற்றை இயற்கையின் ‘இலவச நன்கொடை’ யாகத் தனியாரின் இலாபத்திற்காக அபகரிப்பது, அசுத்தப்படுத்துவது மூலதனத்தின் தொடரும் வரலாறாகும். மறுபுறம் இயற்கையின் பாதுகாப்பெனும் கொள்கையில் பரந்த பிரதேசங்களை அடைத்து அவற்றில் காலாதி காலமாகத் தங்கியிருந்த சமூகங்களை அகற்றுவதும் உலகரீதியான நடைமுறையாகிவிட்டது. கடந்த பல வருடங்களாக வளர்முக நாடுகளில் (விசேடமாக ஆபிரிக்க, ஆசிய நாடுகளில்) உலக நிதி மூலதனம் பெருமளவிலான நில அபகரிப்புக்களைச் (land grabs ஐ) செய்துவருகிறது. இதில் மேற்கத்திய, சீன, இந்திய, தென் கொரிய, அரபிய கூட்டுத்தாபனங்கள் ஈடுபட்டுள்ளன. இதனால் பெருந்தொகையானோர் தமது வாழ்வாதாரங்களுக்கு நீண்டகாலமாகப் பயன்படுத்திவந்த நிலவளங்களிலிருந்து வெளியேற்றப்பட்டுள்ளனர். இத்தகைய சொத்து அபகரிப்புக்களை ‘பறித்தலுக்கூடான சொத்துக்குவியல்’ (accumulation by dispossession) என David Harvey (2005) வர்ணிக்கிறார்.[2] இந்த நிலங்களை ஏற்றுமதி உற்பத்திகளுக்குப் பயன்படுத்துவதே பொதுவான நோக்கமாகும். இயற்கையின் தனியுடைமையாக்கல், அரசுடைமையாக்கல், மற்றும் பண்டமயமாக்கல் மனிதரை இயற்கையிடமிருந்து அந்நியப்படுத்துகிறது. சூழல் சீரழிவை ஏற்படுத்தியபின் அதைக் கட்டுபடுத்தும் தொழில்நுட்பவியலை உருவாக்கி அதற்கூடாக இலாபம் பெறுவதும் அறிவுசார் சொத்துக்களைத் தனியுடைமையாக்குவதும் மூலதனத்தின் தொடர்ச்சியான திட்டமாகும். இந்த வழிகளுக்கூடாக மூலதனம் இயற்கையை மீளமைக்கிறது. Harveyன் (2014) கருத்தில் மூலதனம் ஒரு செயற்படும், பரிணாமப்போக்குடைய சூழலியல் அமைப்பு. இயற்கையில் டார்வீனிய பரிணாமப் போக்குகள் இடம்பெறும் அதேவேளை மூலதனத்தின் மற்றும் மற்றைய மனித தலையீடுகளினால் பல மாற்றங்கள் இடம்பெற்ற வண்ணமிருக்கின்றன. Harveyன் கருத்து சமூகமும் இயற்கையும் கூட்டுப்பரிணாம(coevolution) உறவைக் கொண்டுள்ளன எனும் மாக்சிச நிலைப்பாட்டுடன் தொடர்புடையது. இந்ததக் கூட்டுப்பரிணாமப் போக்குப்பற்றி வேறு ஆய்வாளர்கள் நிறைய எழுதியுள்ளார்கள் (Foster, 2000; Foster and Burkett, 2016).[3]

காலத்திற்கூடாக இடம்பெறும் இந்த மீளுற்பத்திப் போக்குப் பல முரண்பாடுகளைக் கொண்டது. பொருளாதாரரீதியில் வளர்ச்சி பெறும் புதிய நிலத்தோற்றங்கள் உருவாகின்றன, சேரிகள் அழிக்கப்பட்டு அங்கு வாழ்ந்த மக்கள் அகற்றப்பட்டு அங்கே புதிய நகரங்களும் வசதிபடைத்தோருக்கான வாழிடங்களும் தோன்றுகின்றன,  முன்னர் இலாபம் தந்து பின்னர் வீழ்ச்சியடைந்த பகுதிகள் கைவிடப்படுகின்றன, இதனால் அந்தப்பிரதேசவாசிகள் வேலையிழந்து வறுமைக்குள்ளாகிறார்கள், சூழல் சீரழிவினால் தொடர்ந்தும் மூலதனத்திற்குப் பயன்தராத இடங்களைக் கைவிட்டுப்புதிய இடங்களைத் தேடுகிறது மூலதனம், சமூகரீதியில் வெளிவாரிப் படுத்தப் பட்டோர் புதிய சேரிகளை உருவாக்கும் நிர்ப்பந்தத்திற்குள்ளாகிறார்கள், நீர்வளங்கள் தனியுடைமையாக்கப்படுகின்றன, சூழல் பாதுகாப்பு இயக்கங்களின் எதிர்ப்பை மற்றும் சர்வதேச அழுத்தங்களைச் சமாளிக்க அரசாங்கம் புதிய சூழல் முகாமை சட்டங்களையும் நிறுவனங்களையும் உருவாக்கலாம். இவை சில உதாரணங்கள் மட்டுமே. இந்த மீளுற்பத்திப் போக்கில்அரசுக்கும் முக்கிய பங்குண்டு. அரசியல் அமைப்பின் ஜனநாயக/ஜனநாயகமற்ற தன்மையைப் பொறுத்து இந்தப்போக்கின் தன்மைகளும் வேறுபடலாம். உதாரணமாக பூர்ஷ்வா ஜனநாயக சுதந்திரங்கள் உள்ள நாட்டில் பலம்மிக்க தொழிலாளர் மற்றும் மக்கள் அமைப்புக்களின் சில கோரிக்கைகள் அரசாங்கத்தின் பொருளாதார மற்றும் சூழல் கொள்கைகளில் சில மாற்றங்களை ஏற்படுத்த உதவலாம். மறுபுறம் மீளுற்பத்திப் போக்குத் தனியே தேசிய எல்லைகளுக்குள் கட்டுப்படுத்தப் பட்டதல்ல. மூலதனத்தின் சர்வதேசத் தொடர்புகளும் அதன் மீளுற்பத்தியின் முக்கிய அம்சங்களாகும். இயற்கையைப் பொறுத்தவரை பலவிதமான வளங்களின் இடமாற்றம் (ஏற்றுமதி, இறக்குமதி), பாவனை ஒன்றுக்கு மேற்பட்ட தேசிய எல்லைகளுடன் தொடர்புள்ளனவாயிருப்பதும், பல சூழல் பிரச்சனைகள் தேசிய எல்லைகளைத்தாண்டியவை என்பதும் யதார்த்தங்கள். அரசாங்கங்களின் கொள்கைகளை வகுப்பதிலும் சர்வதேச அதிகார உறவுகளும் தொடர்புகளும், பல்தேசிய கூட்டுத்தாபனங்கள் மற்றும் சர்வதேச சட்டங்கள் முக்கிய பங்குகளை வகிக்கின்றன. கடந்த நான்கு தசாப்தங்களாக சூழல் பிரச்சனைகளுக்கு சந்தைத் தீர்வுகளை முன்வத்து அவற்றின் அமுல்படுத்தலுக்கான சட்டங்களையும் பொறிமுறைகளும் உருவாக்குவதில் செல்வந்த நாடுகளின் ஆட்சியாளரும் உலக மூலதன கூட்டுத்தாபனங்களும் தொடர்ச்சியாக ஈடுபட்டு வருவதைக் காணலாம். இதில் ஐ. நா. மற்றும் உலக வணிக நிறுவனம் (World Trade Organization) போன்ற பல்பக்க நிறுவனங்கள் (multilateral organizations) சர்வதேச சட்டங்கள் மற்றும் விதிமுறைகளை ஆக்குவதிலும் அமுல்படுத்துவதிலும் முக்கிய பங்கினை வகிக்கின்றன. சந்தைத் தீர்வெனும்போது தனியுடைமையாக்கலும் பண்டமயமாக்கலும் அதன் தவிர்க்கமுடியாத முன்நிபந்தனைகளாகின்றன.[4] இந்த வழி இதுவரை மூலதனத்தின் மீளுற்பத்திப்போக்கிற்கு வெளிவாரியாக இருந்த இயற்கையின் அம்சங்களை உள்வாரிப்படுத்த உதவும் அதே சமயம் சூழல் பிரச்சனைகளையும் மூலதனத்திற்கு உதவும் வகையில் கையாள உதவுகிறது.

நவீன விஞ்ஞான மற்றும் தொழில்நுட்பவியலின் உதவியுடன் இயற்கையில் உயிரியல்ரீதியான, விசேடமாக மரபணுவியல்ரீதியான, பாரதூரமான மாற்றங்கள் இடம்பெற்ற வண்ணமிருக்கின்றன. இந்தக் கண்டுபிடிப்புக்களின் காப்புரிமைகளை மூலதனத்தின் நலனுக்கேற்ப தனியுரிமைகளாக்கும் சட்டங்கள் அமுல் படுத்தப்படுகின்றன. இந்தச் சூழலியல் அமைப்பில் மூலதனமும் இயற்கையும் தொடர்ச்சியாக உற்பத்தியும் மீளுற்பத்தியும் செய்யப்படுகின்றன. ஏற்கனவே குறிபிட்டது போல் இந்த மீளுற்பத்திப் போக்கு பல முரண்பாடுகளைக் கொண்டது. இந்த முரண்பாடுகள் மேலே குறிப்பிடப்பட்ட மூலதனம் – இயற்கை உறவுகளுடன் தொடர்புடையவை. சுருக்கமாகக் கூறின், உபரிப் பெறுமதிக்காக மனித உழைப்பின் சுரண்டலும்  பல வழிகளுக்கூடாக இயற்கையைக் கைப்பற்றி இலாபநோக்கிற்குப் பயன்படுத்தலுமே மூலதனக் குவியலின் காரணிகள். இதற்கூடாக மூலதனத்தின் மீளுற்பத்தியை விரிவாக்கப்பட்ட மீளுற்பத்தியாக்குவதே முதலீட்டாளரின் நோக்கமாகும். இங்கு வர்க்க உறவுகள் முக்கியத்துவம் பெறுகின்றன. மூலதனத்தின் மீளுற்பத்தியும் சமூக மீளுற்பத்தியும் ஒன்றல்ல. முதலாளித்துவ சமூகத்தில் இவை இரண்டிற்குமிடையே நெருக்கமான உறவுண்டு ஆனால் சமூக மீளுற்பத்தியைத் தனியே வர்க்க உறவுகளை மட்டும் வைத்துப் புரிந்து கொள்ளமுடியாது. சமூக மீளுற்பத்தி முழு சமூகத்தின் பல்வேறு உறவுகளின் அன்றாட மற்றும் சந்ததிகளுக்கூடான மீளுற்பத்தியை உள்ளடக்குகிறது. இதற்கு வர்க்கம், பால், நிறம், இனம், மதம், சாதி, புவியியல், சூழல் போன்று பல பரிமாணங்கள் உண்டு. சமூகரீதியில் ஓரங்கட்டப்பட்டோர் மற்றும் உள்நாட்டுப்போர் போன்றவற்றால் பாதிக்கப்பட்டோர் சந்தர்ப்பங்களையும் பாதுகாப்பையும் தேடி வெளிநாடுகளுக்குப் புலம்பெயர்வது ஒரு உலகளாவிய போக்கு. சமூகத்தின் வேறுபாடுகளும் ஏற்றத்தாழ்வுகளும் இவற்றுடன் தொடர்புடையன. சமூக மீளுற்பத்திப் போக்கு இந்த அம்சங்களையெல்லாம் உள்ளடக்குகிறது.

தொழிலாளர்களின் உழைப்பு சக்தியின் அன்றாட மீளுற்பத்தியிலும் சந்ததிகளின் மீளுற்பத்தியிலும் பெண்களின் பங்களிப்பை மாக்ஸ் கவனிக்கவில்லை எனும் விமர்சனத்தை முன்வைத்துப் பெண்ணிய வாதிகள் மாக்சிசத்தின் குறைபாட்டை நிவர்த்தி செய்துள்ளார்கள். உணவு சமைத்தல், குழந்தைகளைப் பெற்றுப் பராமரித்தல்,  மற்றும் வீட்டு வேலைகள் போன்ற பெண்களின் செயற்பாடுகள் இலவசமாக மூலதனத்தினதும் சமூகத்தினதும் மீளுற்பத்திக்கு உதவுகின்றன. உழைப்பு சக்தியின் அன்றாட மீளுற்பத்தியில் பெண்களின் ஊதியமற்ற உழைப்பின் பங்களிப்பினால் தொழிலாளரின் ஊதியத்தை முதலாளிகளால் குறைக்க முடிகிறது. இது நடக்கும்போது பெண்களின் ‘வீட்டு வேலையால்’ மூலதனம் நன்மை பெறுகிறது. உண்மையில் மாக்ஸ் பெண்களின் மற்றும் குழந்தைகளின் உழைப்புச் சுரண்டல் பற்றி எழுதியுள்ளார். ஆயினும் இருபதாம் நூற்றாண்டின் பெண்ணிய ஆய்வாளர்கள் முதலாளித்துவ அமைப்பில் ஆணாதிக்கத்தின் தொடர்ச்சி மற்றும் பெண்களின் அந்தஸ்து பற்றிப் புதிய சிந்தனைகளைப் பகிர்ந்துள்ளார்கள்.

Harveyன் மூலதனம் ஒரு சூழலியல் அமைப்பெனும் கருத்தினை ஆழமாகப்பார்த்தல் அவசியம். ஏற்கனவே குறிப்பிட்டது போன்று மாக்சிசப் பார்வையில் சமூகத்திற்கும் இயற்கைக்குமிடையிலான உறவு ஒரு கூட்டுப் பரிணாம உறவு. முதலாளித்துவ அமைப்பில் இந்த உறவு மூலதனத்தின் மேலாதிக்கத்திற்குள்ளாகிறது. மூலதனத்தின் மீளுற்பத்தியிலும் சமூக மீளுற்பத்தியிலும் இயற்கையுடனான தொடர்புகளை விளங்கிக்கொள்வதற்கு மாக்சின் சமூக வேதியியல் மற்றும் அந்நியமாக்கல் கோட்பாடுகள் மிகவும் பயனுள்ளவை. மாக்சிச தத்துவஞானி Istvan Meszaros (1970) சொல்வதுபோல் மாக்சின் அந்நியமாக்கல் கோட்பாடு மூன்று அம்சங்களின் முக்கோண உறவுகளை அடிப்படையாகக் கொண்டது:[5] மனித இனம் – உழைப்பு/உற்பத்தி – இயற்கை. முதலாளித்துவ அமைப்பில் இந்த முக்கோண உறவுகள் அந்நியமாக்கலுக்காளாகின்றன: அந்நியப்படுத்தப்பட்ட மனித இனம் – அந்நியப்படுத்தப்பட்ட உழைப்பு/உற்பத்தி – அந்நியப்படுத்தப்பட்ட இயற்கை.

முதலாளித்துவ சமூகத்தில் மனிதர்கள் முன்பிருந்த சமூக உறவுகளிலிருந்து பிரிக்கப் பட்டு தனியன்களாக்கப்பட்டு புதிய உற்பத்தி உறவுகளில் இணைக்கப்படுகிறார்கள். மனிதர் மனிதரிடமிருந்து அந்நியப்படுகிறார்கள். தொழிலளர்கள் உற்பத்தி சாதனங்களிலிருந்து அந்நியப்படுத்தப்படுகிறார்கள், அவர்களின் உழைப்பு அவர்களிடமிருந்து அந்நியப்படுத்தப்பட்டு ஒரு ஊதிய உறவாக மாறுகிறது. அவர்கள் உற்பத்தி செய்யும் பொருட்கள் பண்டங்களாக அவர்களிடமிருந்து அந்நியப்படுத்தப் படுகின்றன. மனித உறவுகள் சந்தை உறவுகளாக (பரிமாற்ற உறவுகளாக) மாறுகின்றன, அல்லது சந்தை உறவுகளின் மேலாதிக்கத்துக்குள்ளாகின்றன. பணத்தின் ஆட்சிக்கு மனிதர் சுயமாகவே கீழ்ப்படிகிறார்கள். இயற்கையின் பெறுமதி பணமயமாக்கப்பட்ட அளவுரீதியான பெறுமதியாகக் கணிக்கப்படுகிறது. சமூக உறவுகள் பொருட்களுக்கிடையிலான உறவுகளாக உருவெடுக்கின்றன. ஊதிய உழைப்பு, தனிச்சொத்து, பரிமாற்றம், பணம், வாடகை, இலாபம், பரிமாற்றப் பெறுமதி போன்றவை எல்லாம் உழைப்பின் அந்நியமாக்கலின் வெளிப்பாடுகள், சின்னங்கள். மனித ஆளுமை துண்டாடப்படுகிறது. மனிதர் மனிதரிடமிருந்து அந்நியப்படுவதுபோல் இயற்கையிடமிருந்தும் அந்நியப்படுகிறார்கள். மூலதனம் இயற்கையைத்தன் கருவியாக்குவதுபற்றி எற்கனவே விபரமாகக் குறிப்பிட்டுள்ளேன். ஆகவே முதலாளித்துவ அமைப்பின் சமூக மீளுற்பத்தி இந்த அந்நியப்படுத்தப்பட்ட உறவுகளின் மீளுற்பத்தியே.

Foster மற்றும் Clark (2016) கூறுவதுபோல் அந்நியமாக்கல் பற்றிய மாக்சின் கோட்பாட்டிற்கு Meszaros தரும் விளக்கத்தை மேலும் தெளிவாக்க மாக்சின் சமூக வேதியியல் (social metabolism) மற்றும் வேதியியல்ரீதியான பிளவு (metabolic rift) ஆகியன பற்றிய கோட்பாடு உதவுகிறது.[6] இந்தக் கோட்பாட்டை இந்தக் கட்டுரைத் தொடரில் ஏற்கனவே அறிமுகம் செய்துள்ளேன். இங்கு அதற்கும் அந்நியமாக்கலுக்குமிடையிலான தொடர்பு பற்றிய ஒரு குறிப்பு அவசியமாகிறது. Foster மற்றும் Clark சொல்வதுபோல் மாக்சின் பார்வையில் உழைப்பும் உற்பத்திப்போக்கும் இயற்கையினதும் சமூகத்தினதும் வேதியியல் வினைமாற்றம் ஆகும். இது முக்கோண உறவுகளைக் கொண்டது: மனித இனம் – சமூக வேதியியல் வினைமாற்றம் – இயற்கையின் உலகளாவிய வேதியியல் வினைமாற்றம். முதலாளித்துவ பண்ட உற்பத்திச் சமூகத்தில் இந்த முக்கோண உறவுகள் அந்நியமாக்கப்பட்ட உறவுகளாக மாற்றமடைகின்றன. வேதியியல்ரீதியான பிளவு இந்த அந்நியமாக்கலின் பிரதான பரிமாணமாகிறது: அந்நியப்படுத்தப்பட்ட மனித இனம் – அந்நியப்படுத்தப்பட்ட சமூக வேதியியல் வினை மாற்றம்  (வேதியியல்ரீதியான பிளவு) – அந்நியப்படுத்தப்பட்ட இயற்கையின் உலகளாவிய வேதியியல் வினைமாற்றம். உலக மூலதனம் இயற்கை விஞ்ஞானத்தையும் தொழில்நுட்பவியலையும் இந்த வேதியியல்ரீதியான பிளவின் சூழல்ரீதியான வெளிப்பாடுகளைக் கையாள்வதற்கே பயன்படுத்துகிறது. அடிப்படைக் காரணங்களை மறைத்து வெளிப்பாடுகளின் தொழில்நுட்பவியல்ரீதியான, ஒழுங்கமைப்புரீதியான முகாமையை ஒரு இலாபம் தரும் வியாபாரமாக்கியுள்ளது உலக மூலதனம். இந்த அணுகுமுறையை மூலதனம் தனது விரிவாக்கப்பட்ட மீளுற்பத்திக்குப் பயன்படுத்துகிறது. ஆயினும் இந்தப் போக்குப் பல சந்தர்ப்பங்களில் மூலதனகுவியலை மட்டுமன்றி முழு சமூகத்தையும் பாதிக்கும் இயற்கைரீதியான தடைகளையும் நீண்டகால விளைவுகளையும் சந்திக்கிறது. காலத்துக்குக்காலம் ஏற்படும் பொருளாதாரச் சிக்கல்கள் இந்தத் தடைகளின் வெளிப்பாடுகளே.

உண்மையில் மூலதனத்தின் சுயமீளுற்பத்திப் போக்கிலிருந்தே அதைப் பாதிக்கும் தடைகள் பிறக்கின்றன. ‘மூலதனம்’ மூன்றாம் பாகத்தில் மாக்ஸ் சொல்வதுபோல், முதலாளித்துவ உற்பத்தி இந்த உள்ளார்ந்த தடைகளைத் தாண்டுவதற்குத் தொடர்ச்சியாக முயற்சிக்கிறது, ஆனால் மேலும் பலம் மிக்க அளவிலான தடைகளைப் புதிதாக உருவாக்குவதன் மூலமே அது இவற்றைத் தாண்டுகிறது. மூலதனமே முதலாளித்துவ உற்பத்தியின் உண்மையான தடை. மூலதனத்தினதும் அதன் சுயபெறுமதியாக்கலுமே உற்பத்தியின் ஆரம்பப் புள்ளியும் இறுதிப் புள்ளியுமாகும், இதுவே அதன்  உள்நோக்கமும் குறிக்கோளும். உற்பத்தி என்பது மூலதனத்திற்கு மட்டுமான உற்பத்தியே, இதன் எதிர்வழியானதல்ல. அதாவது உற்பத்தி மூலதனத்திற்காகவே, மூலதனம் உற்பத்திக்காகவல்ல. முதலாளித்துவ உற்பத்திச் சாதனங்கள் உற்பத்தியாளரின் சமூகத்தின் வாழ்க்கைமுறையை ஸ்த்திரமாக விருத்தி செய்யும் சாதனங்களல்ல.[7]

முதலாளித்துவ சிக்கல் (capitalist crisis) உண்மையில் மூலதனத்தின் விரிவாக்கப்பட்ட மீளுற்பத்தியின் சிக்கலே. மூலதனத்தின் சுயபெறுமதியாக்கற்போக்குச் செயலிழந்துவிட்டது என்பதே இதன் அர்த்தம். முதலாளித்துவ சிக்கலுக்கு மாக்சிசக் கோட்பாட்டு மரபில் ஒன்றுக்கு மேற்பட்ட விளக்கங்களும் அவை தொடர்பான நீண்ட விவாதங்களும் உண்டு. இவற்றில் பின்வரும் கருத்துருக்கள் முக்கியமான இடங்களைப் பெறுகின்றன: மூலதனத்தின் மிதமிஞ்சிய குவியல் (முதலீட்டுச் சந்தர்ப்பங்களின்றி இருக்கும் உபரி மூலதனம்), நிதிமூலதனத்தின் எழுச்சியும் உற்பத்தி மூலதனம் அதற்குகீழ்ப்படுத்தப்படலும் (ஊகத்துறை உற்பத்தித் துறையையும் விட பன்மடங்கு பெரிதாகிச்செல்கிறது), முதலீட்டுப்  பொருட்களின் உற்பத்திக்கும் நுகர் பொருட்களின் உற்பத்திக்குமிடையிலான சரிவிகித சமனின்மை, மற்றும் இலாபவீதம் வீழ்ச்சியடையும் நடைப்பாங்கு விதி. முதலாளித்துவ சிக்கல் பற்றிய விளக்கங்கள், விவாதங்கள் பற்றி ஆய்வது இந்தக் கட்டுரையின் நோக்கத்திற்கு அப்பால்பட்டது. ஆயினும் கட்டுரையின் நோக்கத்துடன் தொடர்புடைய சில கருத்துக்களைக் குறிப்பிடவேண்டும்.

முதலாளித்துவப் பொருளாதாரசிக்கலுக்கும் இயற்கைக்குமிடையிலான உறவுகளைப் பொறுத்தவரை O´Connor முன்வைத்த ‘இரண்டாவது முரண்பாடு’ பற்றிய தொடுகோளை நினைவுகூருதல் தகும். இதுபற்றி இந்தக் கட்டுரைத் தொடரின் இரண்டாவது பாகத்தில் விவரித்துள்ளேன். உற்பத்தி உறவுகள் மற்றும் உற்பத்திச் சக்திகளுக்கும் உற்பத்திச் சூழ்நிலைகளுக்குமிடையிலான முரண்பாட்டையே O´Connor முதலாளித்துவத்தின் இரண்டாவது முரண்பாடெனக் குறிப்பிடுகிறார். இதுவே மாக்சிச சூழலியல் பார்வையில் பொருளாதாரச்சிக்கலை விளக்குவதற்கான அணுகுமுறையின் ஆரம்பப்புள்ளி என்பதே அவரின் வாதம். O´Connorன் விளக்கத்தின் பயன்பாடு மற்றும் அதன் குறைபாடுகள் பற்றி ஏற்கனவே விவரித்துள்ளேன். இங்கு அழுத்திக் கூறவேண்டிய ஒரு விடயம் இருக்கிறது. அதாவது இயற்கைரீதியான தடைகள் பொருளாதாரச்சிக்கல்களின் காரணிகளாயிருப்பதுக்கும் அப்பால் நிலைபறும் மனித மேம்பாட்டினைச் சாத்தியமற்றதாக்குகின்றன. மனித மற்றும் உயிரினங்களின் வாழிடமான பூகோளத்தின் சீரழிவு உயிர்வாழ்வைப் பலவிதமாகப் பாதிக்கிறது.  மூலதனக் குவியலுக்கு இயற்கை போடும் தடைகளை மூலதனம் தொழில் நுட்பவியல், புதிய சட்டங்கள், பொருளாதாரக் கொள்கை மாற்றம், மற்றும் முகாமைச் சீர்திருத்தம் போன்றவற்றின் உதவியுடன் தற்காலிகமாகத் தள்ளி வைக்கும் செயல்திட்டங்களை பின்பற்றித் தனது உடனடிப் பிரச்சனைகளைத் தீர்த்துக்கொள்கிறது. காரணிகளைத் தவிர்த்து விளைவுகளைக் கையாள்வதே பிரதான கொள்கை. இதைப்போன்றே மற்றவிதமான தடைகளையும் கையாளுகிறது. ஆனால் மாக்ஸ் கூறியதைப்போல் இந்தக் குறுக்கு வழிகள் முன்பைவிட மேலும் சிக்கலான புதிய தடைகளைத் தோற்றுவிக்கின்றன. ஆதாரங்களின்படி குறிப்பிட்ட பிரதேச மட்டங்களில் சில பிரச்சனைகள் கட்டுப்படுத்தப்பட்டு அல்லது தீர்க்கப்பட்டுள்ளபோதும் பூகோளத்தின் சீரழிவு தொடர்கிறது. இதனால் மனித வாழ்வு தன்மைரீதியாகப் பாதிக்கப்படுகிறது. இதன் நீண்டகால விளைவுகள் பாரதூரமானவை. வாழிடம் மாசுபடல், புதுவிதமான உடல்நல மற்றும் மனநலப் பிரச்சனைகள், மருத்துவம் உட்பட அடிப்படைச் சேவைகளின் தனியுடைமையாக்கலால் வாழ்க்கைச் செலவு அதிகரித்தல் போன்ற பல பிரச்சனைகளைச் சமூகம் ஏற்கனவே எதிர்நோக்குகிறது. பணபலம் உள்ளோர் தம்மைப் பாதுகாத்துக்கொள்கின்றனர். மற்றையோர் சூழல்சீரழிவின் விளைவுகளால் பல கஷ்டங்களை அனுபவிக்கிறார்கள். மூலதனம் உலகரீதியில் நடத்தும் இயற்கை அபகரிப்பினால் வெளிவாரிப்படுத்தப்பட்டோர் வேறு வழியின்றி வானிலை மாற்றம் மற்றும் சூழல் சீரழிவுகளால் சுலபமாக அவலங்களுக்குள்ளாகும் பகுதிகளுக்குக் குடிபெயர்ந்து அல்லல்படுகிறர்கள். பூகோளத்தின் சீரழிவு தொடரும் போதும் மூலதனம் தற்காலிக வழிகளுக்கூடாகப் பொருளாதாரச் சிக்கல்களிலிருந்து விடுபட்டு முன்னே நகரும் போக்கினை விடப்போவதில்லை. இப்பொழுது ‘பசுமை வளர்ச்சி’ (Green growth) எனும் ‘புதிய’ பதாகையை ஏந்தியவண்ணம் மூலதனம் உலகை வலம் வருகிறது.  ஆகவே சமூகம் – இயற்கை உறவுகளைப் பார்க்கும்போது மூலதனம் எப்படிப் பொருளாதாரச் சிக்கலிலிருந்து விடுபட்டு எழுகிறது என்ற கேள்விக்கும் அப்பால் செல்லவேண்டும்.

மாக்சின் சிந்தனையில் மனித விடுதலையின் மார்க்கமான நிலைபெறும் தொடர்ச்சியான மனிதமேம்பாட்டுப் போக்கு முதலாளித்துவ அமைப்பில் சாத்தியமில்லை. சமகால மாக்சிச ஆய்வுகள் பல இந்தக் கருத்தினால் ஆகர்சிக்கப்படுகின்றன.

தொடரும்

[1] David Harvey, 2014, Seventeen Contradictions and the End of Capitalism, Oxford University Press.

David Harvey, 2016, The Ways of the World, Profile Books

[2] David Harvey, 2005, The New Imperialism, Oxford University Press

[3] John Bellamy Foster, 2000, Marx´s Ecology – Materialism and Nature, Monthly Review Press, New York. சமூகம் – இயற்கை உறவுகள் பற்றி மாக்சும் ஏங்கல்சும் கொண்டிருந்த கூட்டுப் பரிணாமகரக் (co-evolutionary) கருத்துக்களை இந்த நூல் மிக ஆழமாகவும் ஆதாரபூர்வமாகவும் ஆராய்ந்து விளக்குகிறது. இந்த வகையில் பின்வரும் நூலும் பயனுள்ளது: John Bellamy Foster and Paul Burkett, 2016, Marx and the Earth An anti-critique, Haymarket Books, Chicago.

[4] உதாரணமாக 1997ல் வானிலை மாற்றம் தொடர்பான ஐ. நா. சட்டக ஒப்பந்தத்தின் (UN Framework Convention on Climate Changeன்) கீழ் உருவாக்கப்பட்ட கியோத்தோ விதிமுறைத் தொகுதி (Kyoto Protocol) அப்போது அமெரிக்க உப ஜனாதிபதியாகவிருந்த Al Goreன் தீவிரமான தலையீட்டால் வானிலை மாற்றம் தொடர்பான பிரச்சனைகளுக்கு சந்தையை அடிப்படையாகக் கொண்ட தீர்வுகளை முன்வத்தது. இதன்படி சூழல் பாதுகாப்பின் பண்டமயமாக்கல், கரிமச் சந்தைகளின் (carbon marketsன்) உருவாக்கம், மற்றும் சூழலியல் அமைப்புக்களின் சேவைகளின் பணமயமாக்கல் (monetisation of ecosystem services) போன்ற திட்டங்கள் அமுலுக்கு வந்துள்ளன.

[5] Istvan Meszaros,1970, Marx´s Theory of Alienation, https://www.marxists.org/archive/meszaros/works/alien/index.htm

[6] John Bellamy Foster and Brett Clark, 2016, Marxism and the Dialectics of Ecology, Monthly Review, Vol.68, Issue 05 October 2016

[7] Karl Marx (1894), Capital Volume III, English Edition, Penguin Classics, 1991: 358

Please follow and like us:

மூலதனமும் இயற்கையும் – மாக்சிய செல்நெறிகள் பற்றிச் சில குறிப்புகள் -III

 

சமுத்திரன்

‘இயற்கைமீது மனிதர் ஈட்டிய வெற்றிகளையிட்டு நாம் தற்புகழ்ச்சி அடையாமலிருப்போமாக. ஏனெனில் நமது ஒவ்வொரு வெற்றிக்கும் இயற்கை நம்மைப் பழிவாங்குகிறது. முதலில் ஒவ்வொரு வெற்றியும் நாம் எதிர்பார்த்த முடிவுகளைத் தருகிறது என்பது உண்மைதான் ஆனால் இரண்டாம் மூன்றாம் தடவைகளில் அது மிகவும் வித்தியாசமான நாம் எதிர்பார்க்காத – பல சந்தர்ப்பங்களில் முதல் கிடைத்த முடிவுகளை இரத்துச் செய்யும் – விளைவுகளைத் தருகிறது.’ Frederick Engels, 1876, The Part Played by Labour in the Transition from Ape to Man. https://www.marxists.org/archive/marx/works/1876/part-played-labour/

புரொமிதிய (Promethean) வாதம் தொடர்பாக

ஏற்கனவே கூறியதுபோல் மாக்சை விமர்சிக்கும் சூழல்வாதிகள் – இவர்களில் சில மாக்சீய ஆய்வாளர்களும் அடங்குவர் – அவரை ஒரு புரொமிதியவாதியாகக் காட்ட முயற்சிக்கின்றனர். இந்தச் சந்தர்ப்பத்தில் புரொமிதியவாதம் என்பது மனிதர் இயற்கையை வெற்றி கொண்டு அதன்மீது ஆதிக்கம் செலுத்த வல்ல சக்தியைக் கொண்டிருப்பதை மெச்சி நியாயப் படுத்துவதைக் குறிக்கிறது. மாக்ஸ் பற்றிய இந்த விமர்சனம் தற்போது முன்பைவிட மிகவும் பலமிழந்து பொதுவாக நிராகரிக்கப் பட்டுள்ளது. இதற்கான காரணம் கடந்த இரு தசாப்தங்களில் வெளிவந்த, தொடர்ந்தும் வெளிவந்து கொண்டிருக்கும் ஆய்வுகளே. விசேடமாக Paul Burkett மற்றும் John Bellamy Foster போன்றோரின் பல பங்களிப்புக்களைக் குறிப்பிடலாம். சென்ற வருடம் (2016) இவர்கள் இருவரும் சேர்ந்து எழுதி வெளியிட்டுள்ள Marx and the Earth – An anti-critique எனும் நூலில் இந்த விமர்சனத்திற்கு எதிராகத் தமது விமர்சனத்தை மேலும் விரிவாக முன்வைக்கின்றனர். மாக்சும் புரொமிதிய வாதமும் தொடர்பான சர்ச்சைபற்றி மேலும் சில அம்சங்களைத் தெளிவாக்குவது அவசியம்.

மானிட வரலாற்றின் நகர்ச்சியில் முதலாளித்துவ உற்பத்தி அமைப்புக்கும் அதற்கு முந்திய உற்பத்தி அமைப்புக்களுக்கு மிடையிலான வேறுபாடுகளை விளக்கும்போதும், விஞ்ஞானம் மற்றும் தொழில்நுட்பவியலின் விருத்திக்கும் பிரயோகத்துக்கும் ஊடாக உற்பத்தி சக்திகளின் அபரிதமான விருத்தியை அடைவதில் மூலதனம் வகிக்கும் வரலாற்றுரீதியான பங்களிப்பை மதிப்பீடு செய்யும்போதும் மாக்ஸ் கையாளும் சொல்நடையில்  பலர் புரொமிதியவாதத்தின் சாயலைக் காண்பதற்கான பின்னணி சுவராஸ்யமானது. மாணவப்பருவத்திய மாக்ஸ் கிரேக்க தத்துவஞானத்திலும் இலக்கியத்திலும் மிக்க ஆர்வமுள்ளவராயிருந்தார். கிரேக்க புராணக் கதைகளை இரசித்துப் படித்தார். கிரேக்கப் புராண மரபியலில் புரொமிதியஸ் அபரித ஆற்றல்களைக் கொண்ட மாவீரன். சொர்க்கத்தில் கடவுளிடமிருந்து நெருப்பைக் களவாடிப் பூலோகத்து மனித குலத்திற்கு வழங்கியமை அவனது பல வீரச்செயல்களில் ஒன்றாகும். மனித இனத்திற்காகக் கடவுள்களுடன் முரண்பட்ட புரொமிதியஸ் தண்டனைகளைப் பெற்றபோதும் தனது போக்கை மாற்றவில்லை. இந்தப் புரொமிதியஸ் இளம் மாக்சின் விருப்பத்திற்குரிய ஒரு பாத்திரம் என்பது ஒரு பிரபலமான விடயம். 1843ல் இளம் பத்திரிகை ஆசிரியராக இருந்தகாலத்தில் பிரஷ்ய அரச தணிக்கையாளரின் தடைக்குள்ளானபோது ஒரு கேலிச்சித்திரத்தில் மாக்சும் தண்டனை பெறும் புரொமிதியசாக ஒரு பெயரைச் சொல்லவிரும்பாத சித்திரக்கலைஞரால் சித்தரிக்கப்பட்டார். ஒரு புராணக் கதையின் பாத்திரமான புரொமிதியசை அதிகாரத்திற்குச் சவால்விடும் போராளியாக மனித விடுதலையின் கருவியாக உருவகிப்பதில் நியாயம் உண்டு. ஆரம்ப காலத்தில் எழுதிய சில கட்டுரைகளில் மாக்ஸ் புரொமிதியசை உருவகப்பாணியில் பயன்படுத்தி உள்ளார். அவரது முனைவர் பட்டக் கட்டுரை எப்பிக்குரஸ் (Epicurus) பற்றியது ஆயினும் அதன் முகவுரையில் புரொமிதியசின் மேற்கோள் ஒன்றைச் சேர்த்திருந்தார். இன்னொரு ஆரம்பகாலக் கட்டுரையான The German Ideologyல் எப்பிக்குரசைப் புரொமிதியசுக்கு ஒப்பிடுகிறார். ஆனால் பின்னைய ஆக்கங்களில் புரொமிதியசை அவர் உருவகப் பாணியில் குறிபிட்டதற்கான ஆதாரம் இல்லை.[1] புரொமிதியஸ் மனித இனத்திற்கு நெருப்பைக் கொடுத்தது அன்று ஒளியைக் கொடுத்ததாகக் கருதப்பட்டது. மனிதர் ஏறக்குறைய ஐம்பது இலட்சம் ஆண்டுகளுக்குமுன் கண்டுபிடித்த நெருப்பு நவீனகாலத்தில் ஆலைத்தொழிற்புரட்சியின் சக்தியைப் பிரதிபலிப்பதாகக் கருதப்படுவதால் புரொமிதியஸ் பற்றிய புராணக் கதையின் உருவகப்பாணி வியாக்கியானமும் மாறுபடுகிறது.

ஆயினும் மூலதனத்தின் சக்தியைப் பற்றி மாக்ஸ் எழுதியிருப்பது அதை புரொமிதியசின் அபரித ஆற்றல்களுடன் ஒப்பிடுவதாகப் படலாம். 1848ல் மாக்சும் ஏங்கல்சும் எழுதிய ‘கொம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் அறிக்கை’ யில் முதலாளித்துவம் உலகை அடிப்படையாக மாற்றும் வல்லமை கொண்டதெனும் செய்தியை உயிரூட்டம்மிக்க வார்த்தைகளில் வடிக்கிறார்கள். 1848ல் முதலாளித்துவம் பற்றி இத்தகைய தர்க்கரீதியான தெளிவான நீண்ட காலப் பார்வையை வேறுயாருமே கொண்டிருக்கவில்லை. 2012ம் ஆண்டு வெளியிடப்பட்ட ‘கொம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் அறிக்கை’ யின் புதிய ஆங்கிலப் பதிப்பிற்கு பிரபல மாக்சிய வரலாற்றாசிரியரான Eric Hobsbawm எழுதியுள்ள முன்னுரையில் ஒரு முக்கிய விடயத்தை நினைவூட்டுகிறார். ‘1848ல் மாக்சும் ஏங்கல்சும் ஏற்கனவே முதலாளித்துவத்தினால் மாற்றியமைக்கப்பட்ட உலகை விபரிக்கவில்லை. அது எப்படி தர்க்கரீதியான விதிப்படி மாற்றியமைக்கப்படப் போகிறது என்பதை முன்கூட்டியே தெரிவிக்கிறார்கள்.’

உற்பத்திக் கருவிகளின் தொடர்ச்சியான புரட்சிகரமயமாக்கலின்றி முதலாளி வர்க்கத்தால் தன் இருப்பைப் பேணமுடியாது என்பதை ‘அறிக்கை’ யில் தெளிவாக்குகிறார்கள் மாக்சும் ஏங்கல்சும். மாக்சின் ‘மூலதனம்’ இதை மேலும் ஆழமாக ஆராய்கிறது. உற்பத்தியில் நிரந்தரமான புரட்சி முதலாளித்துவத்தின் பண்பு. இந்த வரலாற்றுப் போக்கில் விஞ்ஞானமும் தொழில்நுட்பவியலும் பெரும் பங்கினை வகிக்கின்றன. முதலாளித்துவம் இயற்கை விஞ்ஞானத்தின் துரித வளர்ச்சியை ஊக்குவிக்கிறது. அது விஞ்ஞானத்தை உழைப்பிலிருந்து வேறுபடுத்தி ஒரு உற்பத்தி சக்தியாக்குகிறது என ‘மூலதனம்’ முதலாம் பாகத்தில் ‘தொழிற் பிரிவும் ஆலை உற்பத்தியும்’ பற்றிய பாடத்தில் கூறுகிறார். ‘மூலதனம்’ மூன்றாம் பாகத்தில் மாக்ஸ் பின்வருமாறு எழுதுகிறார்: சமூக உழைப்பின் உற்பத்தி சக்திகளின் அபிவிருத்தியே மூலதனத்தின் வரலாற்றுப் பணியும் நியாயப்பாடுமாகும். இந்த வழிக்கூடாகவே அது உணர்வுபூர்வமின்றி (unconsciously) ஒரு உயரிய உற்பத்தி அமைப்புக்கு அவசியமான பொருள்ரீதியான தேவைகளை உருவாக்குகிறது.

உயரிய உற்பத்தி அமைப்பென மாக்ஸ் கூறுவது கொம்யூனிச அமைப்பையே. மாக்ஸ் மூலதனத்தின் வரலாற்றுப்பணியை, முன்னைய உற்பத்தி அமைப்புக்களுடன் ஒப்பிடும் போது, அதன் முற்போக்கு அம்சங்களை விவரிக்கும் விதம் அதை ஒரு புரொமிதிய தன்மையுடையதாகக் காட்டுகிறது எனும் வாசிப்பில் நியாயமிருக்கலாம். ஆனால் அது மூலதனத்தின் தன்மைபற்றிய ஒரு விவரணமாகவே கருதப்படவேண்டும். இந்தக் கருத்தையே Burkett (2014)ம் முன்வைக்கிறார். இயற்கையை வெற்றி கொண்டு அதை மனித தேவைக்குக் கீழ்ப்படுத்துவது மனித விடுதலைக்கு இன்றி அமையாதது எனும் ஒரு சிந்தனைப் போக்கு ஐரோப்பிய அறிவொளிக் காலத்துடன் (The Enlightenment) பிறந்தது. முதலாளித்துவத்தின் வரலாறு இயற்கையைத் தன்நலனுக்கேற்ற கருவியாக்கும் வரலாறு என்பது உண்மை. ஆனால் மாக்சும் ஏங்கல்சும் அதற்குச் சார்பான நிலைப்பாட்டைக் கொண்டிருக்கவில்லை என்பதை அவர்களது மூலதனம்-சமூகம்-இயற்கை உறவுகள் பற்றிய எழுத்துக்கள் தெளிவாக்குகின்றன. விசேடமாக உழைப்பாளர் உற்பத்திச்சூழ்நிலைகளிலிருந்து அந்நியமாக்கப்படுவது மற்றும் வேதியியல்ரீதியான பிளவு பற்றி ஏற்கனவே விளக்கியுள்ளேன். வேதியியல்ரீதியான பிளவின் மீட்சி நகரம்-நாட்டுப்புறம் எனும் முரண்பாட்டின் நிராகரணத்திலே தங்கியுள்ளது. இது முதலாளித்துவத்தில் சாத்தியமில்லை, கொம்யூனிச அமைப்பில்தான் இது சாத்தியம் என்பது மாக்சின் நிலைப்பாடு. ‘உழைப்பு பொருட்செல்வத்தின் தந்தை, இயற்கை அதன் தாய்’ எனும் William Pettyன் வார்த்தைகைளை மாக்ஸ் தனது நிலைப்பாட்டிற்கு ஆதரவாக மேற்கோள் காட்டியுள்ளார்.

முதலாளித்துவ காலகட்டத்தில் விஞ்ஞான வளர்ச்சி இயற்கையின் இயக்க விதிகளை அறிய உதவியுள்ளது. இந்த அறிவு தொடர்ந்தும் வளர்கிறது. ஆனால் மூலதனம் அந்த அறிவு உற்பத்தியையும் அதன் பயன்பாட்டையும் தனது இலாப நோக்கத்திற்குப் பயன்படுத்துவதிலேயே கண்ணாயிருக்கிறது. விஞ்ஞான மற்றும் தொழி நுட்ப உற்பத்தி மூலதனத்தின் அதிகார உறவுகளினால் கட்டுப்படுத்தப் படுகிறது. இன்று விஞ்ஞான ஆராய்ச்சியின் பெரும்பகுதி பல்தேசியக் கொம்பனிகளின் கட்டுப்பாட்டிலேயே நடைபெறுகிறது. இயற்கை பற்றிய விஞ்ஞான அறிவை மூலதனம் இயற்கையை முடிந்தவரை தனியுடைமையாக்க, பண்டமயமாக்க, மூலதனமயமாக்க, தனியார் செலவுகளை வெளிவாரிப்படுத்தப் பயன்படுத்துகிறது. இதை எதிர்க்கும் இயக்கங்கள் விஞ்ஞான அறிவை மூலதனத்தின் அழிவுசக்திகளை அம்பலப்படுத்துவதற்குப் பயன்படுத்துகின்றன.

இயற்கையின் தனியுடைமையாக்கல், பண்டமயமாக்கல் மற்றும் மூலதனமயமாக்கலுக்கு இயற்கைரீதியான எல்லைகளும் தடைகளுமுண்டு. பகுதி பகுதியாகத் துண்டாடப்பட்ட இயற்கையைத் தனியுடைமயாக்கவோ பண்டமயமாக்கவோ முடியலாம். ஆனால் பரந்த சூழலை, வளிமண்டலத்தை, இயற்கையின் சுழற்சிகளைத் தனியுடைமையாக்கவோ பண்டமயமாக்கவோ முடியாது.  இயற்கையின் துண்டாடப்பட்ட பண்டமயமாக்கலுக்கும் அதற்கு இடங்கொடுக்காத இயற்கையின் முழுமையான அமைப்புக்களுக்குமிடையிலான முரண்பாடு நவீன யுகத்தில், விசேடமாகச் சமீப தசாப்தங்களில் மிகவும் ஆழமாகிவருகிறது. இந்தக் கட்டுரைத் தொடரின் ஆரம்பத்தில் குறிப்பிட்ட கோளரீதியான அபாய அறிவுப்புக்களை ஆழ ஆராய்ந்த விஞ்ஞானிகளின் முடிவுகளின்படி நவீன கால மனித செயற்பாடுகளின் விளைவாக நமது பூகோளம் புவிஅமைப்பியல்ரீதியான (geological) காலகட்டமயமாக்கலில் ஒரு புதிய கட்டத்தை அடைந்துள்ளது. புதைபடிவ எரிபொருள் முதலாளித்துவம் இதன் வரைவிலக்கணம்.  இந்தப் புதிய கட்டம் பற்றியும் அதைச்சுற்றியுள்ள சர்ச்சை பற்றியும் ஒரு குறிப்பு தொடர்கிறது.

நவ மானிட யுகம் (Anthropocene) – புதைபடிவ முதலாளித்துவமும் பூகோளம் எதிர்கொள்ளும் சிக்கலும்

பூகோளத்தின் புவிஅமைப்பியல் வரலாற்றின்படி கடந்த 11,700 ஆண்டுகளான காலம் ஹோலொசீன் (Holocene) என புவிஅமைப்பியல் விஞ்ஞானிகளால் பெயரிடப்பட்டது. இந்தக் காலத்தில் மனித நாகரீகம் பல கட்டங்களுக்கூடாக மாற்றங்களையும் முன்னேற்றங்களையும் கண்டுள்ளது. முதலாளித்துவத்தின் வருகை மனித நாகரீகத்தின் வரலாற்றுரீதியான நகர்ச்சியில் அடிப்படையான உலகளாவிய மாற்றப்போக்குகளின் வருகையை அறிவித்தது. நவீன காலத்தில் இயற்கைக் காரணிகளைவிட மனித செயற்பாடுகளே பூகோளரீதியான மாற்றங்களை ஏற்படுத்துவதில் பிரதான பங்கினை வகிக்கின்றன என்பதைச் சுட்டிக்காட்டுகிறார்கள் விஞ்ஞானிகள். மிகவும் குறிப்பாக பூகோளத்தின் வெப்பமாக்கலுக்கான முழுக்காரணியும் மனித செயற்பாடுகளே. நீராவி இயந்திரத்தின் கண்டுபிடிப்பும் அதை இயக்குவதற்கு நிலக்கரியின் பயன்பாடும்நவீன ஆலைத்தொழில் புரட்சியின் பிறப்பின் இலக்கணம் போலாயின. 1784ம் ஆண்டில் James Watt நிலக்கரியின் சூட்டால் நீராவி ஆலையை இயங்கவைக்கும் தொழில்நுட்பத்தைக் கண்டுபிடித்தார். இது புதைபடிவப் பொருளாதாரத்தின் எழுச்சிக்கு அத்திவாரமிட்டது (Malm, 2016). இங்கிலாந்தில் ஆரம்பித்த இந்தப் புரட்சி காலப் போக்கில் மற்ற நாடுகளுக்கும் பரவியது. பெட்றோலிய வளங்களின் கண்டுபிடிப்பும் தொடர்ச்சியான விஞ்ஞான, தொழில்நுட்பவியல் புரட்சியும் மூலதனத்தின் உலகமயமாக்கலுக்கு உதவின.

நவீன காலத்தில் மனித செயற்பாடுகளின் விளைவாக உலகம் ஹொலோசீன் யுகத்திலிருந்து வேறொரு காலகட்டத்தில் நுழைந்துள்ளது எனும் கருத்தை இரசயானத்துறையில் நோபல் பரிசு பெற்ற Paul Crutzen 2000ம் ஆண்டில் முன்வைத்தார். இந்த புதிய காலகட்டத்தை Anthropocene என அவர் அழைத்தார். இதைத் தமிழில் நவமானிடயுகம் என அழைக்கலாம் என நான் கருதுகிறேன். Crutzenனைத் தொடர்ந்து பல புவிஅமைப்பியலாளர்கள், வேறு துறைகள் சார்ந்த விஞ்ஞானிகள், சூழல் வரலாற்றாளர்கள் Anthropocene எனும் கருத்துருவுக்குச் சாதகமான நிலைப்பாட்டை எடுத்தனர். பூகோளம் தொடர்ச்சியாக வெப்பமடைவதே மனித செயற்பாடுகள் ஏற்படுத்திய மிகவும் பாதகமான தாக்கமெனக் கூறினர். பூகோளம் உயிரினப் பல்வகைமை குறைந்து செல்லும், காடுகள் மறையும், வெப்பம் அதிகரிக்கும், காலநிலை மாற்றமடையும் நிலைக்கே தள்ளப்பட்டுக்கொண்டிருக்கிறது எனப் பல விஞ்ஞானிகள் கூட்டாக ஆய்வுக் கட்டுரைகள் வெளியிட்டனர்.[2] இந்தப் புதிய காலகட்டம் எப்போது ஆரம்பித்தது எனும் கேள்விக்கு விஞ்ஞானிகளிடமிருந்து வேறுபட்ட பதில்கள் வந்தன. முதலில் இது பதினெட்டாம் நூற்றாண்டின் பிற்பகுதியில் ஆலைத்தொழிற்புரட்சியுடன் ஆரம்பிக்கிறது எனும் அபிப்பிராயம் தெரிவிக்கப்பட்டது. பின்னர் (2016) ஒரு நிபுணர்குழு Anthropocene கடந்த நூற்றாண்டின் நடுப்பகுதியில் (1950ல்) ஆரம்பிக்கிறது எனச் சர்வதேச புவிஅமைப்பியல் காங்கிரசுக்குச் சிபார்சு செய்துள்ளது. தரவுகளின்படி 1950ன் பின்னர் பூகோள அமைப்பின் சீரழிவின் குறிகாட்டிகள் முன்பைவிடத் துரிதமாக ஏறிச் செல்கின்றன. இந்தக் குழு ஏற்கனவே இருந்த பட்டியலில் அணுக்குண்டுப் பரீட்சைகளின் விளைவான கதிரியக்கம், பிளாஸ்டிக் பாவனையிலால் வரும் சூழல் அசுத்தம் போன்றவற்றையும் சேர்த்துள்ளது. Anthropocene கோட்பாடு இயற்கை விஞ்ஞானிகளின் நீண்ட கால ஆய்வுகளின் அடிப்படையில் அவர்களால் உருவாக்கப்பட்டது. 1750-2000 காலத்தில் பூகோள அமைப்பில் மனித தலையீடுகளின் விளைவுகளை அவர்கள் ஆவணப்படுத்தி ஆராய்ந்தறிந்த முடிவுகளை வேறு விஞ்ஞானிகள் இதுவரை ஆதாரபூர்வமாக நிராகரிக்கவில்லை.  Anthropoceneன் சம்பிரதாயபூர்வமான அங்கீகாரத்திற்குச் சில காலம் எடுக்கலாம். ஆயினும் அது ஏற்கனவே மிகவும் பிரபலமான கதையாடலாகிவிட்டது. விவாதங்கள் தொடர்கின்றன.

மாக்சிச சூழலியல் முகாமில் Anthropocene எனும் கருத்தை ஏற்று அதற்கு மாக்சிச விளக்கத்தைக் கொடுப்போரும் அதை நிராகாரித்து மாற்றுக் கருத்தை வைப்போரும் உண்டு. Anthropoceneஐ விமர்சனப்பார்வையில் ஏற்பவர்கள் பூகோளத்தின் நிலைமை பற்றிய இயற்கை விஞ்ஞான ஆய்வுகளின் முடிவுகளை மதிக்கிறார்கள். மறுபுறம் Anthropoceneன் வர்க்கப் பரிமாணங்களை, நாடுகளுக்கிடையிலான ஏற்றத்தாழ்வுகளை, மற்றும் வரலாற்றுரீதியான, புவியியல்ரீதியான, சமூகரீதியான அம்சங்களை வலியுறுத்துகிறார்கள். மனிதரின் செயற்பாடுகளினால் பூகோளம் சீரழிகிறது எனும்போது மனிதர் வாழும் சமூக அமைப்பிலிருந்து அவர்களைத் தனிமைப் படுத்திப் பார்க்கமுடியாது.  நடைமுறையில் உலக சூழல் சிக்கல் பற்றி இயற்கை விஞ்ஞானமும் சமூக விஞ்ஞானமும் இணைந்த அறிவு உற்பத்தியின் அவசியத்தை இந்தப் போக்கு வலியுறுத்துகிறது எனலாம்.

Anthropceneஐ முற்றாக நிராகரிக்கும் மாக்சியசார்பு ஆய்வாளார்களின் குரலாக இருக்கிறார் Jason Moore. இன்றைய காலகட்டத்திற்கு உகந்த பெயர் Capitalocene என வாதிடும் Moore, Anthropocene கோட்பாட்டை நிராகரித்து கட்டுரைகள் எழுதியது மட்டுமன்றி ஒத்த கருத்துடைய பல மாக்சிய சார்பு ஆய்வாளர்கள் பங்களித்துள்ள ஒரு நூலையும் தொகுத்து வெளியிட்டுள்ளார்.[3] Moore குழுவினரின் பார்வையில் நவீன காலம் மூலதனத்தின் காலம் ஆகவே Capitalocene எனும் பெயரே பொருத்தமானது. Anthropocene ஒரு மேலெழுந்தவாரியான கோட்பாடு. அது முதலாளித்துவத்தின் நீண்ட வரலாற்றை, அதன் இலாபநோக்கினால் உந்தப்படும் அதிகார உறவுகளை, அதன் மீளுற்பத்தியை ஆழப்பார்க்காது மனிதரையும் இயற்கையையும் இரு கூறுகளாக நோக்கும் மரபுரீதியான அணுகுமுறையின் விளைவான கோட்பாடு. இந்த விமர்சனத்தை முன்வைக்கும் Moore முதலாளித்துவம் என்பது ஒரு உலக சூழலியல் அமைப்பு அது இயற்கை, மூலதனம், அதிகாரம் ஆகிய மூன்றையும் இணைத்து வரலாற்றுரீதியான பரிணாமத்துக்கூடாக இயங்கும் ஒரு முழுமையான அமைப்பு எனும் விளக்கத்தை முன்வைக்கிறார். அவருடைய அணுகுமுறை மாக்சிய வட்டாரங்களில் சர்ச்சைக்குரிய உலக அமைப்புக் கோட்பாடு (world system theory) சார்ந்தது என்பதையும் குறிப்பிடவேண்டும்.

Mooreன் கருத்துக்களையும் அவர் தொகுப்பாசிரியராக வெளியிட்ட நூலையும் சர்வதேச மட்டத்தில் அறியப்பட்ட மாக்சிச சூழலியலாளரான Ian Angus மிகவும் காரசாரமாக விமர்சித்துள்ளார்.[4] Mooreம் மற்றையோரும் Anthrpoceneன் பற்றி விஞ்ஞானிகள் முன்வைத்துள்ள விஞ்ஞானரீதியான முடிவுகளை ஆதாரபூர்வமாக மறுதலிக்கவோ விமர்சிக்கவோவில்லை. அவர்கள் மாற்று விஞ்ஞானரீதியான முடிவுகளையும் தரவில்லை. அவர்கள் சொல்வதென்னவென்றால் பூகோளத்தின் சிக்கலுக்குக் காரணம் முதலாளித்துவமே. இதுவல்லப் பிரச்சனைக்குரிய விடயம். ஆனால் Anthropocene பற்றி ஆயிரக்கணக்கான விஞ்ஞானிகள் கண்டறிந்துள்ள முடிவுகளுக்கு எதிராக அவர்கள் ஆதாரபூர்வமான சவாலை முன்வைக்காது அந்தக் கோட்பாட்டை நிராகரிக்கிறார்கள். Mooreன் பிரசுரத்தின் உள்ளடக்கங்கள் அதன் தலைப்புச் சொல்வதைச் செய்யவில்லை. இதுவே Angusன் பிரதான விமர்சனம்.

Angus எழுதிய ‘Facing the Anthropocene: Fossil capitalism and the crisis of the earth system´ (நவமானிட யுகத்தை எதிர்கொள்ளல்: புதைபடிவ முதலாளித்துவமும் பூகோள அமைப்பின் சிக்கலும்) எனும் நூல் 2016ல் வெளியிடப்பட்டது. இந்த நூலில் Anthropocene கோட்பாட்டிற்குச் சார்பான விஞ்ஞானரீதியான தரவுகளையும் ஆய்வுகளின் முடிவுகளையும் தொகுத்து அவற்றின் உதவியுடன் உலக முதலாளித்துவத்தின் சூழல் அழிப்புப் போக்கினை ஆராய்கிறார். இரண்டாம் உலகப் போர் நவீன வரலாற்றுப் போக்கில் ஏற்படுத்திய மாற்றங்களுக்கு முக்கிய இடம் கொடுக்கிறார். மனித வரலாற்றில் மிகவும் மனிதாபிமானமற்ற அந்த உலகப்போரும் அதைத்தொடர்ந்து உருவாக்கப்பட்ட நிலைமைகளும் முதலாளித்துவத்திற்குச் சூழலை மோசமாக அழிக்கும் பாதையை வகுத்துக் கொடுத்தன என ஆதாரபூர்வமாக வாதிடுகிறார். மூலதனத்திற்கு உலகப் போரினால் கிடைத்த இலாபம், தனிஆதிக்க மூலதனத்தின் எழுச்சி, இராணுவவாத கெய்னீசினியனிசம் (Keynesianism) ஆகியன இந்தக் காலகட்டத்தின் சில குணாம்சங்கள். 1950க்குப் பின் இடம்பெற்ற பெரும் பொருளாதார ஏற்றத்தை முன்தள்ளிய நான்கு காரணிகளைக் குறிப்பிடுகிறார். அவையாவன: USAல் சில நூறு பாரிய கூட்டுத்தாபனங்களின் கைகளிலிருந்த பலம்மிக்க ஆலைத்தொழில் அடித்தளம்; தொடர்ந்து வளர்ந்து செல்லும் இராணுவ வரவு செலவுத்திட்டம்; ஒழுக்க விதிகளுக்கமையப் பயிற்சிப்படுத்தப்பட்ட வருமானரீதியில் பாதுகாப்புள்ள, போராளிகளும் போராட்ட உணர்வும் இல்லாதொழிக்கப்பட்ட, தொழிற்படை; அளப்பரிய நிரம்பல் போல் தோன்றிய மலிவான புதைபடிவ எரிபொருள். இந்தச் சூழ்நிலைகள் முதலாளித்துவம் உலகரீதியில் பூகோள அமைப்பைச் சீரழித்து இலாபம் பெற உதவின. நூலின் இறுதிப்பகுதி சோஷலிச சூழலியல் பற்றி அதை நோக்கிச் செய்யவேண்டியது என்ன என்பது பற்றிய பொதுப்படையான அரசியல் கருத்துக்களைக் கொண்டுள்ளது. இந்த நூலிலும் அதுபற்றிய உரையாடல்களிலும் அவர் முன்வைக்கும் கருத்துக்கள் விவாதிக்கப் படவேண்டியவை. இன்றைய கோளரீதியான சிக்கலுக்கு மனிதத்துவம்மிக்க ஒரு நிரந்தரத் தீர்வு முதலாளித்துவ அமைப்புக்குள் ஒருபோதும் சாத்தியமில்லை எனும் கருத்தை அழுத்திக் கூறும் அதேவேளை, உடனடியாக முதலாளித்துவ அமைப்பின் சீர்திருத்தங்களுக்கான போராட்டங்களின் அவசியத்தையும் வலியுறுத்துகிறார். அத்தகைய போராட்டங்களுக்கு பரந்த அணிதிரட்டல் தேவை. இதற்கூடாகவே சோஷலிச சூழலியலுக்கான போராட்டக் கட்டத்தை அடையமுடியும் என்பதுதான் அவர் தரும் செய்தி. கருகிப்போன பூமியில் சோஷலிசத்தைக் கட்டியெழுப்ப முடியாது. இன்று புரட்சி சாத்தியமில்லை ஆனால் சூழலின் அழிவைக் குறைக்கும், மனித, மற்றைய உயிரினங்களின் பாதுகாப்பைப் பலப்படுத்தும்  போராட்டங்கள் சாத்தியம். கடந்த கால்த்தில் இத்தகைய போராட்டங்களுக்கூடாகச் சில சீர்திருத்தங்கள் சாத்தியமாகின. Angusன் கருத்தில் Anthropoceneன் தற்போதைய சூழல் சீரழிவுப் போக்குத் தொடர்ந்தால் அதுவே பூகோளத்தின் வரலாற்றின் புவிஅமைப்பியல் காலகட்டங்களின் மிகச்சிறிய காலகட்டமாகலாம், அதாவது மனித நாகரீகத்தினதும் மற்றைய உயிரினங்களினதும் பெருமளவிலான அழிவைத் தடுக்க முடியாது போகலாம். ஆகவே உடனடியான தேவை பரந்த அணிதிரட்டலுக்கூடாகச் சீர்திருத்தங்களுக்கான போராட்டம். இது போன்ற கருத்தினை ஏற்கனவே பலரிடமிருந்து பல தடவைகள் கேட்டிருக்கிறோம். ஆயினும் அது ஒரு உலகரீதியான அரசியல் தேவையின் அவசரத்தன்மையை, நெருக்கிடையை வெளிப்படுத்துகிற நோக்கில் எழும் கோரிக்கையெனக் கருதலாம்.

Anthropocene கோட்பாடும் அதைச் சுற்றி எழுந்துள்ள கதையாடல்களும் உலக சூழல் சிக்கல் பற்றிய அறிவின் ஆழமாக்கலுக்கு உதவியுள்ளன. மூலதனம்-இயற்கை உறவுகளை மேலும் ஆழமாகப் புரிந்து கொள்ள இயற்கை விஞ்ஞான ஆய்வுகள் உதவியுள்ளன. முதலாளித்துவ அமைப்பின் சிக்கல்கள் பலவிதமான முரண்பாடுகளாக பல மட்டங்களில் வெளிப்படுகின்றன. இதன் விளைவாகப் பலவிதமான தளங்களில் போராட்டங்கள், பலவிதமான உடனடிக் கோரிக்கைகள், பலவிதமான போராட்ட வடிவங்கள், சில தற்காலிக வெற்றிகள், பின்னடைவுகள். இவையெல்லாம் இன்றைய யதார்த்தத்தின் அம்சங்கள்.

தொடரும்

[1] இது தொடர்பாக Foster தரும் விளக்கத்தைப் பின்வரும் நேர்காணலில் பார்க்கலாம்: John Bellamy Foster Answers Three Questions on Marxism and Ecology, http://climateandcapitalism.com/2016/03/21/marxism-and-ecology-three-questions-for-john-bellamy-foster/

[2]  உதாரணமாக Will Steffen, Paul J Crutzen, John R McNeill,2007, The Anthropocene: Are humans now overwhelming the great forces of nature, Ambio, 36 (8);

http://www.bioone.org/doi/abs/10.1579/0044-7447%282007%2936%5B614%3ATAAHNO%5D2.0.CO%3B2#

[3] Jason Moore (Ed.), 2016, Anthropocene or Capitalocene? Nature, History and the Crisis of Capitalism, PM Press

[4]Ian Angus, 2016, ‘Anthropocene or Capitalocene?’ misses the point,
http://climateandcapitalism.com/2016/09/26/anthropocene-or-capitalocene-misses-the-point/
Please follow and like us:

மூலதனமும் இயற்கையும் – மாக்சிய செல்நெறிகள் பற்றிச் சில குறிப்புகள் – II

 

சமுத்திரன்

இருபத்திஓராம் நூற்றாண்டில் தொடரும் மாக்சிச சூழலியல் ஆய்வுகளிலும் விவாதங்களிலும் மாக்சின்  வேதியியல்ரீதியான பிளவு பற்றிய கருத்துரு முக்கிய இடத்தை பெறுகிறது. இந்தக்கோட்பாடு இன்றைய உலகின் பிரச்சனைகளை அறிந்து ஆழப்பார்க்க உதவும் வகையில் மேலும் ஆழமாகவும் விரிவாகவும் வளர்த்தெடுக்கப்பட்டுள்ளது. விசேடமாக அது இயற்கை விஞ்ஞானத்திற்கும் சமூக விஞ்ஞானத்திற்குமிடையிலான இணைப்பிற்கு உதவியுள்ளது. இன்று வேதியியல்ரீதியான பிளவு சூழலியல் ஆய்வாளர்களால் பல மட்டங்களில் ஆராயப்படுகிறது.  இயற்கையின் இயக்கவிதிகளையும் தன்மைகளையும் விஞ்ஞானரீதியில் அறிதல் மனித விடுதலையின் முன்னேற்றத்திற்கு இன்றியமையாதது என மாக்ஸ் வலியுறுத்துகிறார். சந்தர்ப்பசூழ்நிலைகளும் அறியாமையும் மனிதரின் வாழ்வை நிர்ணயிப்பதற்கு மாறாக மனிதரே தமது சந்தர்ப்பசூழ்நிலைகளை நிர்ணயிக்கும் ஆற்றலைப்பெறும்போதே விடுதலையை நோக்கி நகரமுடியும் என்பதும் அவரின் கருத்தாகும். மனித இனம் இயற்கையின் ஒரு அங்கம். மனித இனத்தின் இயற்கை மீதான தங்கிநிற்பு அறுதியானது, நிரந்தரமானது என்பதால் அந்த உறவினை நன்கறிந்து அந்தக் கட்டுப்பாட்டின் அடிப்படையிலேயே மனித விடுதலையைத் தேடவேண்டும் என்பது மாக்ஸ் தரும் அறிவுரையாகும்.

ஆயினும் இருபதாம் நூற்றாண்டின் பிற்பகுதியில் வெளிவந்த பல மாக்சிச சூழலியல் கருத்துக்களும் ஆய்வுகளும் மாக்சின் ‘சமூக வேதியியல்’ மற்றும் ‘வேதியியல்ரீதியான பிளவு’ போன்ற கருத்துருக்களைக் கணக்கிலெடுக்கத் தவறிவிட்டன. அது மட்டுமன்றி அவை சூழல் பிரச்சனை தொடர்பாக மாக்ஸ் எழுதியுள்ள வேறு பல முக்கியமான கருத்துக்களையும் கவனிக்கத் தவறிவிட்டன. இதற்கு ஒரு உதாரணமாக அமைகிறது 1980களில் மாக்சிச சமூக விஞ்ஞானியான  James O´Connor முன்வைத்த பிரபலமான மாக்சிச சூழலியல் அணுகுமறை. இவரது பங்களிப்பில் பயனுள்ள பலகருத்துக்கள் இருப்பதை மறுக்கமுடியாது. ஆனால் கோட்பாட்டுரீதியான அடிப்படைப் பிரச்சனைகள் சுட்டிக் காட்டப்பட்டுள்ளன. சமகால விவாதங்களைப் பொறுத்தவரை இவரின் பங்களிப்பு முக்கியமானது என்பதால் அதுபற்றிய சில குறிப்புகளைத்தர விரும்புகிறேன்.

முதலாளித்துவத்தின் ‘இரண்டாவது முரண்பாடு’ – சூழலியல் மாக்சிசத்தின் (ecological Marxism ன்) ஆரம்பப்புள்ளி

  • O´Connor ன் தொடுகோளும் அது தொடர்பான விமர்சனமும்                                

மாக்சிய கோட்பாட்டின்படி உற்பத்தி உறவுகளுக்கும் உற்பத்தி சக்திகளுக்கு மிடையிலான முரண்பாடே முதலாளித்துவ உற்பத்தி அமைப்பின் அடிப்படை முரண்பாடு. ஆயினும் 1984ல், Capitalism, Nature, Socialism (CNS) எனும் ஆய்வுச் சஞ்சிகையின் நிறுவு ஆசிரியரான James O´Connor சூழலியல் மாக்சிசத்தின் ஆரம்பப்புள்ளி முதலாளித்துவத்தின் இன்னொரு அதாவது ‘இரண்டாவது முரண்பாடு’ தான் எனும் தொடுகோளை முன்வைத்து வாதிட்டார்.

முதலாளித்துவ உற்பத்தி உறவுகள் மற்றும் உற்பத்தி சக்திகளுக்கும் முதலாளித்துவ உற்பத்திச் சூழ்நிலைகளுக்குமிடையிலான முரண்பாடே சூழலியல் மாக்சிசத்தின் ஆரம்பப்புள்ளியாகும்.

மாக்ஸ் குறிப்பிடும் உற்பத்திச் சூழ்நிலைகள் (conditions of production) பல மட்டங்களில் சூழலுடன் தொடர்புடையவை. O´Connorன் வாதத்தின்படி இந்த இரண்டாம் முரண்பாட்டின் அடிப்படையிலான அணுகுமுறையே பொருளாதார சிக்கல் மற்றும் சோஷலிசத்திற்கான மாற்றப்போக்கு ஆகியவற்றின் மாக்சிச சூழலியல் கோட்பாட்டை உருவாக்க வழிவகுக்கிறது. இது மரபுரீதியான மாக்சிச அணுகுமுறையிலிருந்து முற்றிலும் மாறுபட்டது எனவும் அவர் அழுத்திக் கூறுகிறார். அவரைப் பொறுத்தவரை ‘இரண்டாவது முரண்பாடே’ முதல் முக்கியத்துவம் பெறுகிறது. மாக்சியக் கோட்பாட்டின்படி உற்பத்தி சூழ்நிலைகள் முதலாளித்துவ உற்பத்தி அமைப்பினை வரைவிலக்கணப்படுத்தும் உற்பத்தி உறவுகளுக்கு வெளிவாரியான அந்தஸ்தினைக் கொண்டுள்ள போதும் மூலதனத்தின் மீளுற்பத்திக்கு அவசியமானவை. O´Connor மாக்ஸ் குறிப்பிடும் மூன்று வகையான உற்பத்திச் சூழ்நிலைகளை இன்றைய சூழலியல் நோக்கில் இனம் காணுகிறார்.

  • பௌதிகரீதியான வெளிவாரி உற்பத்திச் சூழ்நிலைகள்: இன்று இவைபற்றிய கருத்தாடல்கள் சூழல் பிரச்சனைகள் பற்றியன, உதாரணங்கள்: சூழலியல் அமைப்புக்கள் (ecosystems) அவற்றின் செயலாற்றலின் பாதிப்பு, மீவளி மண்டல ஓசோனின் குன்றல், காற்று, நீர், மண் போன்றவற்றின் மற்றும் கடலோர வளங்களின் பாதிப்பு, காலநிலை மாற்றம்
  • தொழிலாளர் பணிபுரியும் சூழ்நிலைகள்: தொழிலாளரின் மனித நன்நிலையை உடல்ரீதியாக, உளரீதியாகப் பாதிக்கும் காரணிகள்; தொழில் புரியும் சூழ்நிலைகள், வாழிடவசதிகளும் வாழ்வு நிலைமைகளும், சுகாதார மற்றும் கல்வி வசதிகள், ஒட்டு மொத்தமாக உழைப்பாளரினதும் அவர்களின் குடும்பத்தவர்களினதும் வாழ்வின் தரத்திற்கும் உற்பத்திச் சூழ்நிலைகளுக்குமிடையிலான தொடர்பு.
  • உற்பத்தி சூழ்நிலைகளின் சமூகக்கூட்டு (communal) ரீதியான அம்சங்கள் – இன்றைய கருத்தாடல்களில் இவை ‘சமூக மூலதனம்’ (social capital) மற்றும் நகர, கிராம உட்கட்டுமானங்களை அடக்கும்

உற்பத்திச் சூழ்நிலைகள் முதலாளித்துவ உறவுகளால் உற்பத்தி செய்யப்படுவதில்லை எனும் மாக்சியக் கருத்தினை வலியுறுத்துகிறார் O´Connor. சூழலைச் சீரழிப்பது, மனித மற்றும் மற்றைய உயிரினங்களுக்குத் தீங்கு விளைவிப்பது போன்றவற்றின் செலவுகளை வெளிவாரிப்படுத்துவதன் மூலம் மூலதனம் தனது மீளுற்பத்திக்குத்தானே குந்தகம் விளைவிக்கிறது. இதற்கும் முதலாளித்துவ பொருளாதாரச் சிக்கலுக்கு மிடையிலான உறவினை அறிய ‘இரண்டாம் முரண்பாட்டு அணுகுமுறையே’ பயன் படவல்லது. வழமையான மாக்சிச அணுகுமுறையின்படி முதலாளித்துவ பொருளாதாரச் சிக்கலுக்கு மூலதனத்தின் மிதமிஞ்சியகுவியலால் அதாவது முதலீடு செய்யும் வாய்ப்புக்களின்மையால் வளரும் உபரி மூலதனமே காரணம். இத்தகைய சிக்கல் கேள்வியுடன் தொடர்புடையது. இதற்கு மாறாகத் தான் முன்வைக்கும் (இரண்டாம் முரண்பாட்டு அணுகுமுறை) விளக்கம் நிரம்பலுடன் தொடர்புடையது என்கிறார் O´Connor. இதன்படி மூலதனத்தின் குவியலின் போதாமையே பொருளாதாரச் சிக்கலுக்கு வழிவகுக்கிறது.

இதைப் பின்வருமாறு விளக்குகிறார். தமது தனிப்பட்ட இலாபத்தை அதிகரிக்கும் நோக்கில் முதலீட்டாளர் தாம் பொறுக்கவேண்டிய செலவுகளை இயற்கை, தொழிலாளர் மற்றும் உட்கட்டுமானங்களிடம் வெளிவாரிப் படுத்துகிறார்கள். இந்தத் தனியார் செயற்பாட்டின் கூட்டான பாதகமான விளைவுகள் (சூழலின் சீரழிவு, தொழிலாளரின் நலக்குறைவு, உட்கட்டுமானங்களின் பாதிப்பு) பின்னர் எல்லா முதலீடுகளின் இலாபங்களையும் வீழ்ச்சியடையச் செய்கிறது. இந்த ‘சூழலியல் மாக்சிசப்’ பார்வையில் பொருளாதாரச் சிக்கல் மூலதனத்தின் உற்பத்திக்கும் உற்பத்திச்சூழ்நிலைகளுக்குமிடையிலான முரண்பாடு முக்கியத்துவம் பெறுகிறது. இந்த முரண்பாட்டைக் கையாள்வது மூலதனத்திற்கு அவசியமாகிறது. இந்தச் சிக்கல் மூலதனத்தையும் அரசையும் இணைந்து செயற்பட நிர்ப்பந்திக்கிறது. பிரச்சனைகளின் முகாமைக்குத் சந்தையில் மாத்திரம் தங்கியிருக்க முடியாது. ஆனால் முடிவு உற்பத்தி சூழ்நிலைகளின் சீரழிவிற்கு எதிரான இயக்கங்களின் பலம் மற்றும் அரசியல் நிலைமகளில் தங்கியுள்ளது.

மிகை உற்பத்தியும் குறை உற்பத்தியும் பரஸ்பரம் பிரத்தியேகமான போக்குகள் அல்ல எனக் கூறும் O´Connor இவ்விரண்டினையும் இணைத்து ஆராய்ந்தால் மரபுரீதியான தொழிலாளர் அமைப்புக்களினதும் சோஷலிச இயக்கங்களினதும் வீழ்ச்சி மற்றும் ‘புதிய சமூக இயக்கங்களின்’ எழுச்சி பற்றி விளங்கிக்கொள்ள உதவும் எனவாதிடுகிறார். ஆயினும் இந்த விடயம் பற்றிய அவரது கோட்பாட்டுரீதியான விளக்கம் குழப்பாக இருக்கிறது. இது பற்றிப் பின்னர் பார்ப்போம். அவர் ‘post-Marxism’ எனப்படும் ‘மாக்சிசத்திற்குப் பின்னைய வாதத்தை’ விமர்சித்து அந்தப் போக்கே உற்பத்திச்சூழ்நிலைகள் தொடர்பான கருத்தாடல்களின் ஏக தலைமையைக் கைப்பற்றி ‘தீவிர ஜனநாயகம்’ மற்றும் ‘பல்வர்க்க’ ‘புதிய சமூக இயக்கங்கள்’ போன்றவையே சமூகமாற்றத்தின் சக்திகள் எனும் சிந்தனைப் போக்கினைபரப்புகிறது எனும் வாதத்தை முன்வைக்கிறார். இந்த இயக்கங்கள் குறிப்பிட்ட போராட்டங்களின் தள வரையறுப்பு  (site specificity), மற்றும் உற்பத்திச்சூழ்நிலைகளின் வேறுபாடுகளால் அவற்றிற்கு இடையே காணப்படும் வேறுபாடுகள் போன்றவற்றிற்கு அளவுக்கும் அதிகமான முக்கியத்துவம் கொடுப்பதால் அவற்றால் பரந்துபட்ட ஐக்கியத்தைக் கட்டி எழுப்பவோ பொதுவான கோரிக்கைகளை முன்வைக்கவோ முடிவதில்லை. அரசை ஜனநாயகமயமாக்குவதுதான் நோக்கமென்றால் இந்த வழியால் அது கைகூடப்போவதில்லை. ஏனெனில் தொழிலாள வர்க்கத்தின் ஒன்றுபட்ட போராட்டமின்றி அதை அடையமுடியாது. சூழல் பிரச்சனைகளால் செல்வந்தரை விட வறியோரே அதிகமாகப் பாதிக்கப்படுகின்றனர். இந்தப் பிரச்சனைகள் வர்க்கப் பிரச்சனையையும்விடப் பெரியனவாயிருக்கும்போதும் இவற்றிற்கு ஒரு வர்க்கப் பரிமாணமும் உண்டு. சூழல் பாதுகாப்பு, சுகாதார மற்றும் மனித விடுதலைக்கு உதவும் கல்வி வசதிகளைச் சமூகத்திற்குப் பொதுச்செலவில் வழங்கும் கொள்கைகளை மூலதன உடைமையாளர் எதிர்ப்பது வர்க்க முரண்பாட்டின் வெளிப்பாடே. இந்தக்கருத்துகளைக் கொண்டிருக்கும் O´Connor ன் அபிப்பிராயத்தில் ‘இரண்டாம் முரண்பாட்டு அணுகுமுறை’ புதிய சமூக இயக்கங்களின் அரசியல் திட்டத்தை மாக்சிச நோக்கில் வகுக்க உதவும்.

விமர்சனம் 

O´Connor ன் ஆரம்பப் பங்களிப்புக்குப் பின்வந்த மாக்சிச சூழலியல் ஆய்வுகள் அவரின் அணுகுமுறையை விமர்சித்துள்ளன (Foster et al 2010; Burkett, 2014).  உற்பத்திச்சூழ்நிலைகளின் முக்கியத்துவத்தை மாக்சின் கருத்துக்கள் மூலம் அவர் சுட்டிக் காட்டியது வரவேற்கப்பட்ட போதும் அவர் ‘இரண்டாம்’ முரண்பாட்டிற்கு கொடுக்கும் பிரத்தியேக இடமும், இரண்டு முரண்பாடுகளுக்குமிடையே உள்ள உறவு பற்றிய அவரது குழப்பமான விளக்கங்களும் விமர்சிக்கப்பட்டன. தனது அணுகுமுறை மரபுரீதியான மாக்சிச அணுகுமுறையிலிருந்து முற்றிலும் மாறுபட்டது என அவர் கூறுவது மாக்ஸ் மூலதனத்திற்கும் இயற்கைக்குமிடையிலான உறவு பற்றி கூறியுள்ள பல முக்கியமான விடயங்களைப் புறந்தள்ளியிருப்பதையே காட்டுகிறது. Marx and Nature – A red and green perspective எனும் தலைப்பில் Paul Burkett (2014) எழுதியுள்ள விரிவான நூலில் O´Connor ன் அணுகுமுறை ஆழமாக விமர்சிக்கப்படுகிறது. இங்கு இந்த விமர்சனங்களில் சில முக்கியமானவற்றைச் சுருக்கிக் கூறுதல் தகும்.

O´Connor சொல்கிறார் முதலாவது முரண்பாடு – அதாவது உற்பத்தி உறவுகளுக்கும் உற்பத்திச் சக்திகளுக்குமிடையிலான முரண்பாடு – முதலாளித்துவ அமைப்பின் உள்ளார்ந்த முரண்பாடு என்பதால் அதற்கு உற்பத்திச் சூழ்நிலைகளுடன் எதுவிதத் தொடர்புமில்லை. இது கோட்பாட்டுரீதியில் தவறானது. இந்தத்தவறான கருத்து இரண்டு முரண்பாடுகளுக்குமிடையில் செயற்கையான ஒரு சுவரை எழுப்புகிறது. இரண்டு முரண்பாடுகளும் பின்னிப்பிணைந்துள்ளன. மாக்சின் பகுப்பாய்வில் மூலதனம் உழைப்பைச் சுரண்டுவது மற்றும் இயற்கையை அபகரிப்பது, வளங்களைத் தனியுடைமயாக்குவதும் பண்டமயமாக்குவதும், உற்பத்திக்கு ‘வெளியே’ இருக்கும் இயற்கையை, அதாவது சூழலை, இலவசமாகத் தனது தேவைக்குப் பயன்படுத்துவது எல்லாமே பின்னிப் பிணைந்துள்ளன. ஆகவே முதலாம் முரண்பாட்டை ஒதுக்கி இரண்டாம் முரண்பாட்டிற்கு  முக்கியத்துவமளிப்பதும் பின்னையதன் அடிப்படையில்  பொருளாதாரச் சிக்கலை விளக்க முனைவதும் அர்த்தமுள்ள அணுகுமுறையாகாது. இரண்டு முரண்பாடுகளுக்குமிடையிலான தொடர்பாடல்களை அறிதல் அவசியம். O´Connorன் நிலைப்பாட்டை ஆழ விமர்சிக்கும் Burkett தனது நூலில் மாக்சின் எழுத்துக்களின் உதவியுடன் சூழல் சிக்கலை ஆராய்கிறார்.

தொடரும் சிந்தனைப் போக்குகள்

1980களில் பரவ ஆரம்பித்த மாக்சிச சூழலியல் சிந்தனைகளும் ஆக்கங்களும் மாக்சிச சூழலியலின் விருத்தியின் முதலாவது கட்டமெனலாம். இவை மேலும் புதிய ஆய்வுகளுக்கும் விவாதங்களுக்கும் வித்திட்டன. இயற்கை மற்றும் சூழல் பிரச்சனை தொடர்பாக மாக்ஸ் மற்றும் ஏங்கல்சின் எழுத்துக்கள் மீது பல ஆய்வாளர்களின் கவனம் திரும்பியது. முதலாவது கட்ட ஆய்வாளர்கள் தவறவிட்ட பல அம்சங்கள் தெளிவாக்கப்பட்டன. சமகால சூழல் பிரச்சனைகள் பற்றிய ஆய்வுகளும் அவை தொடர்பான விவாதங்களும் பல களங்களில் இடம்பெறுகின்றன. இங்கு ஒரு சில பங்களிப்புக்கள் பற்றி மட்டுமே குறிப்பிட முடியும்.

Marx and Nature (மாக்சும் இயற்கையும்) எனும் நூலில் Paul Burkett இயற்கை பற்றிய மாக்சின் கோட்பாட்டை மிகவும் தெளிவாகவும் நுணுக்கமாகவும் மீளுருவாக்குகிறார். இந்த நூல் முதலில் 1998ல் வெளிவந்தது. பின்னர் புதிய முன்னுரையுடன் 2014ல் பிரசுரிக்கப்பட்டது. இந்தப் பதிப்பிற்கு Foster முகவுரை எழுதியுள்ளார். நூல் பின்வரும் மூன்று பாகங்களைக் கொண்டுள்ளது: இயற்கையும் வரலாற்றுப் பொருள்முதல்வாதமும், இயற்கையும் முதலாளித்துவமும், இயற்கையும் கொம்யூனிசமும். இந்த நூலின் பிரதான நோக்கம் இயற்கை பற்றி மாக்ஸ் கொண்டிருந்த பார்வை தொடர்பாக மாக்சை விமர்சிப்போர் கொண்டிருக்கும் மூன்று பொதுவான தப்பான சிந்தனைப்போக்குகளை மறுதலித்து அவரின் உண்மையான நிலைப்பாட்டை எடுத்துரைப்பதாகும்.

  • முதலாவது தப்பான விமர்சனம்: மாக்ஸ் ‘உற்பத்திவாத’ ‘புறொமீதிய’ (Promethean) பார்வையைக் கொண்டிருந்ததால் மனிதர் இயற்கையை ஆட்கொண்டு அதன்மீது மேலாதிக்கம் செய்யும் முதலாளித்துவப் போக்கிற்கு சார்பாக இருந்தார். இந்தப்பார்வையில் கொம்யூனிசம் என்பது மனிதர் இயற்கைமீது முழுமையான மேலாதிக்கம் செலுத்துவதைக் குறிக்கும். ஆகவே முதலாளித்துவம் கொம்யூனிசம் இரண்டுமே மனிதருக்கும் இயற்கைக்குமிடையே பகைமை உறவு தவிர்க்கமுடியாதது என்பதையே எடுத்துக் காட்டுகின்றன.
  • இரண்டாவது தப்பான விமர்சனம்: முதலாளித்துவம் பற்றிய மாக்சின் ஆய்வு உற்பத்தியில் இயற்கையின் பங்கினைத் தவிர்க்கிறது அல்லது தரம் குறைக்கிறது – விசேடமாக மாக்சின் பெறுமதிக் கோட்பாடு (labour theory of value).
  • மூன்றாவது தப்பான விமர்சனம்: முதலாளித்துவத்தின் முரண்பாடுகள் பற்றிய மாக்சின் விமர்சனத்திற்கும் இயற்கைக்கும் அல்லது இயற்கைரீதியான உற்பத்தி சூழ்நிலைகளுக்கும் எதுவிதத் தொடர்புமில்லை.

இவற்றை நிராகரித்து அதற்கான விளக்கங்களை மாக்சின் எழுத்துகளுக்கூடாகவே தருகிறார் நூலாசிரியர். மாக்ஸ் இரண்டுவகையான சூழல் சிக்கல்களை இனங்காணுகிறார் என விளக்குகிறார். ஒன்று மூலதனத்தின் தொடர்ச்சியான குவியலுக்கு வேண்டிய மூலப் பொருட்களின் தேவைகளுக்கும் அவற்றின் இயற்கையான உற்பத்திச் சூழ்நிலைகளுக்குமிடையிலான சமநிலைஇன்மையால் ஏற்படும் சிக்கல்கள். மூலதனத்தைப் பொறுத்தவரை குறிப்பிட்ட நேரங்களில் குறிப்பிட்ட அளவில் பல்வேறு தன்மைகொண்ட மூலப்பொருட்களின் தேவை பூர்த்தி செய்யப்படவேண்டும். இந்த மூலப்பொருட்களுக்காக மூலதனங்கள் போட்டி போடுகின்றன. மூலதனத்தின் ஓய்வற்ற விரிவாக்கப்பட்ட குவியல் போக்கு இயற்கையின் எல்லைகளை எதிர்நோக்குகிறது. இவற்றை மாற்ற மூலதனம் வழிகளைத்தேடுகிறது. ஆயினும் இயற்கையும் சந்தையும் இறுதியில் எல்லைகளை நிர்ணயிக்கின்றன. இதனால் மூலதனக் குவியல் சிக்கலுக்குள்ளாகிறது. இந்தப் போக்கு சூழல்ரீதியான சிக்கலையும் விளைவிக்கிறது.

இரண்டாவது வகை சூழல்ரீதியான சிக்கல் பொதுவான மனித மேம்பாட்டுடன் தொடர்புடையது. இயற்கைச் செல்வத்தின் நிலைமையும் தன்மையும் மனித வாழ்வின், சமூக முன்னேற்றத்தின் அடிப்படையான நிபந்தனை. அதன் சீரழிவு மனித மேம்பாட்டிற்குப் பாதகமானது. இது நகரம்-நாட்டுப்புறம் எனும் முரண்பாட்டுடன் தொடர்புடையது. இந்த முரண்பாடு முதலாளித்துவத்திற்கு முன்னைய சமூக அமைப்புக்களிலுமிருந்தது. ஆயினும் முதலாளித்துவத்தின் எழுச்சியும் பரவலும் இந்த முரண்பாட்டினைப் பன்மடங்காக்குகின்றன. இதன் சூழல்ரீதியான விளைவுகள் பல பரிமாணங்களைக் கொண்டுள்ளன. கிராமியப் பொருளாதார, சமூக அமைப்புகளில் மற்றும் ஜனத்தொகையியலில் அடிப்படை மாற்றங்கள் ஏற்படுகின்றன. நகரம்-நாட்டுப்புறம் எனும் பிரிவினைக்கு ஆலைத்தொழில் (நகரம்)-விவசாயம் (நாட்டுப்புறம்) எனும் பிரிவினை அடிகோலுகிறது. நாட்டுப்புறத்தில் உற்பத்தியாளர்கள் உற்பத்தி சாதனங்களிலிருந்து பிரிக்கப்படுகிறார்கள். இது அவர்களின் பாட்டாளிவர்க்கமயமாக்கலின் ஆரம்பம். இவர்கள் வேலைதேடி நகரங்களை நோக்கி நகர்கிறார்கள். இந்தப் போக்கின் தன்மைகள் இடத்துக்கு இடம் காலத்துக்குக் காலம் வரலாற்று நிலைமைகளைப் பொறுத்து மாறுபடலாம். மாக்சும் ஏங்கெல்சும் பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டின் இங்கிலாந்தில் இடம்பெற்ற மாற்றங்களை அவதானித்து ஆராய்ந்து இதை விளக்குகிறார்கள்.[1]

முதலாளித்துவ நகரமயமாக்கல் பல வழிகளுக்கூடாக சூழல் பிரச்சனைகளை விளைவிக்கிறது. இவை மனித மேம்பாட்டைப் பாதிக்கின்றன. உற்பத்திக்குவேண்டிய வளங்கள் நாட்டுப்புறங்களிலிருந்து எடுக்கப்பட்டு ஏற்றுமதி செய்யப்படுவதனால் ஏற்படும் விளைவுகள். ஆலைத்தொழில் உற்பத்தி கழிவுப்பொருட்களை வெளிவாரிப்படுத்துவதால் ஏற்படும் விளைவுகள். நகரவாசிகளின் நுகர்வும் அதனால் வெளிவரும் கழிவுப்பொருட்களின் சூழல்ரீதியான விளைவுகள். வேலத்தளங்களின் உற்பத்திச் சூழ்நிலைகள் உற்பத்தியாளரின் உடல் மற்றும் உள நலத்தில் ஏற்படுத்தும் தாக்கங்கள். இதேபோன்று நாட்டுப்புறத்திலும் அங்கு இடம்பெறும் இயற்கைவள அகழ்வு, உற்பத்தி மற்றும் நுகர்வின் விளைவுகள் சூழலையும் மனித நன்நிலையையும் பாதிக்கின்றன.

இந்தப் போக்குகள் எல்லாம் இயற்கையின் பண்டமயமாக்கலுடனும் மூலதனமயமாக்கலுடனும் தொடர்புடையவை. முதலாளித்துவம் உலகரீதியான வரலாற்றுப் போக்கினைக் கொண்டது என்பதை நாம் அனுபவரீதியாகக் காண்கிறோம். காலனித்துவமும் ஏகாதிபத்தியமும் அதன் வரலாற்றுக் கருவிகளாயின. ஏற்கனவே குறிப்பிட்டதைப்போன்று வேதியியல்ரீதியான பிளவு உலகமயமான போக்கு. சமீபகால ஆய்வுகள் இதற்குத் தொடர்ச்சியாகச் சான்றுகளைத் தந்த வண்ணமிருக்கின்றன. 2016 ல் வெளிவந்த  Andreas Malmன் Fossil Capital  எனும் நூல் புவியின் வெப்பமாக்கலின் வேர்களை இனங்கண்டு ஒரு வரலாற்றுரீதியான ஆய்வினைத்தருகிறது. மூலதனத்தின் எழுச்சியின் வரலாற்றின் சக்தி அடிப்படை புதைபடிவ எரிபொருட்கள் (fossil fuel) என்பதை அடிக்கோடிட்டு அழுத்திக் கூறவேண்டும். இந்த வளங்களுக்கான போட்டி உலக அமைதிக்கு ஒரு தொடர்ச்சியான சவாலாகிவிட்டது. மறுபுறம் புதைபடிவ எரிபொருள் பாவனைக்கும் உலகின் சூழல் சிக்கலுக்கும் நேரடித் தொடர்புண்டு.  நிலக்கரி, பெட்ரோலிய வளங்கள் மற்றும் இயற்கை எரிவாயு ஆகியவையே நவீன பொருளாதாரத்தின் இயக்கத்திற்கு வேண்டிய சக்தியை வழங்குகின்றன. இதன் விளைவாக வெளிப்படும் கரியமிலவாயு (carbon di oxide) வளிமண்டலத்தை தொடர்ச்சியாக அசுத்தப் படுத்தி வருகிறது. புவியின் வெப்பம் அதிகரிப்பதற்கு இது பிரதான காரணி. உலகப் பொருளாதாரம் ஒரு கரிமப் பொருளாதாரம் (carbon economy). ஆனால் இந்த வரலாற்றின் வர்க்கப் பரிமாணம் பற்றி ஒரு முக்கியமான விடயத்தை நினைவூட்டுகிறார் Andreas Malm (2016). உற்பத்திக்கு வேண்டிய சக்தியின் மூலப்பொருளை அதிகாரமுள்ள ஒரு சிலர் அதிகாரமற்றோரின் எதிர்ப்புக்கு மத்தியில் அல்லது அவர்களின் சம்மதத்தைப் பெறாமல் தேர்ந்தெடுக்கிறார்கள். அது முழு சமூகத்தினதும் சுயமான தெரிவு அல்ல. ஆனால் அதிலேயே முழு சமூகமும் தங்கிநிற்கிறது. அதிகார உறவுகளை மறந்து இந்த வரலாற்றை முழுமையாகப் புரிந்து கொள்ள முடியாது.

ஆலைத்தொழில் புரட்சியைத் தொடர்ந்து 19ம் நூற்றாண்டில் பிரித்தானியாவே கரிம வெளியீட்டால் (carbon emissions) வளிமண்டலத்தை மாசுபடுத்துவதில் முன்னணியில் இருந்தது. அதைத் தொடர்ந்து மற்றைய மேற்கத்திய செல்வந்த நாடுகள், ஜப்பான், அவுஸ்திரேலியா, தென்கிழக்காசிய நாடுகள். இன்று சீனா, பிராசில், இந்தியா மற்றும் எழுந்துவரும் பொருளாதாரங்கள். வரலாற்றுரீதியில் ஏறக்குறைய இரண்டு நூற்றாண்டுகளாக பழைய செல்வந்த முதலாளித்துவ நாடுகளே உலகின் இயற்கை வளங்களை அபகரிப்பதில், உயிரினப் பல்வகைமையினை அழிப்பதில், வளிமண்டலத்தை மாசுபடுத்துவதில் முன்னின்றன. இருபதாம்-இருபத்திஓராம் நூற்றாண்டுகளில் பல நாடுகள் இவற்றுடன் சேர்ந்த வண்ணமிருக்கின்றன. இந்தப்பூமியின் மனித இனத்தின் பொதுச் சொத்துக்களான வளிமண்டலத்தையும் சூழலின் மற்றைய அம்சங்களையும் தனியாரின் இலாப நோக்கத்திற்காகச் சீரழிக்கும் போக்குத் தொடர்கிறது.

இன்று உலகப் பொருளாதாரத்தின் வளர்ச்சி எழுந்துவரும் தெற்கத்திய நாடுகளின் பொருளாதாரங்களிலேயே தங்கியுள்ளது. விசேடமாக சீனா, பிராசில், இந்தியா ஆகிய நாடுகளின் பொருளாதாரங்கள் முன்னணியில் நிற்கின்றன. சீனாவின் பொருளாதார வளர்ச்சியும் அது உலக வல்லரசு அந்தஸ்தை அடைந்துள்ளதும் உலகைப் பிரமிப்பில் ஆழ்த்தியிருப்பதில் ஆச்சர்யமில்லை. அதேவேளை சீனாவின் பிரமிப்பூட்டும் எழுச்சியின் மறுபக்கம் பல ஆய்வாளர்களின் கவனத்தை ஈர்த்துள்ளது. இந்த நூற்றாண்டில் புதைபடிவ எரிபொருள் பாவனையில் சீனா உலகிலேயெ முதலாம் இடத்தைப் பிடித்துள்ளது. 2000-2006 காலத்தில்  உலக மொத்தக் கரிம வெளியீட்டின் 55 வீதம் சீனாவிலிருந்தே பிறந்தது. 2006ல் அதுவரை இந்த மாசுபடுத்தலில் முதலிடம் வகித்துவந்த USAக்கும் அப்பால் சென்றுவிட்டது சீனா. சீனா ஆலைத்தொழில் உற்பத்தியில் உலகிலேயே முன்னணியில் நிற்கிறது. வெளிநாட்டு முதலீடுகளைக் கவர்வதிலும் அதுவே முன்னணியில் இருந்தது. வட அமெரிக்காவும் ஐரோப்பாவுமே சீனாவின் உயர் பெறுமதி ஏற்றுமதிகளின் பிரதான சந்தைகள். சீனாவின் புதிய பட்டுப்பாதைத் திட்டம் நவீன வரலாற்றிலேயே மிகப்பிரமாண்டமான உட்கட்டுமான அபிவிருத்தித் திட்டம். சீனா மாவல்லரசாவதைத் தடுக்கமுடியாதென்பதே பொதுவான உலக அபிப்பிராயம். சீனாவின் பொருளாதார எழுச்சியின் முதுகெலும்பாக விளங்குவது அந்த நாட்டின் உற்பத்தித்திறன் மிக்க தொழிற்படை.  ஆனால் உலக மூலதனத்தைக் கவர்வதில் இந்தத் திறன்மிக்கத் தொழிலாளர் பெறும் குறைந்த ஊதியத்திற்குப் பிரதான இடமுண்டு. சீனாவின் மாபெரும் தொழிற்படையின் ஒருபகுதி உபரித் தொழிற்படை என்பதும் முக்கியம். இது ஊதியத்தைக் கட்டுப்படுத்த உதவுகிறது. 2008ம் ஆண்டில், சீனாவின் தொழிலாளரின் ஒரு மணித்தியால சராசரி ஊதியம் ஜப்பானின் சராசரியின் ஐந்துவீதம், அமெரிக்காவின் சராசரியின் நான்கு வீதம், ஐரோப்பிய வலயத்தின் சராசரியின் மூன்று வீதம் (Malm, 2016). மலிந்த விலையில் சிறந்த உழைப்புச் சக்தி. இது மூலதனத்திற்குக் கிடைத்த வரப்பிரசாதம். வெற்றிகரமாக  முன்னேறும் சீனாவின் மாவல்லரசுப் பயணம் அந்த நாட்டின் தொழிலாளா வர்க்கம் உருவாக்கும் உபரிப் பெறுமதியிலும் மூலதனம் தனது குவியலின் தேவைகளுக்கு இயற்கையைக் கருவியாக்குவதிலும் தங்கியுள்ளது. இந்த வரலாற்று முக்கியத்துவம் வாய்ந்த திட்டம் சீனக் ‘கொம்யூனிஸ்ட் கட்சியின்’ தலைமையில் சீன அரசின் தலையாய பங்குபற்றலுடன் அமுல்படுத்தப் படுகிறது!

கரிமப் பொருளாதாரம் தொடர்கிறது, பரவுகிறது. முதலாளித்துவ உற்பத்தி அமைப்பு அது சந்தைப்படுத்திவரும் நுகர்வுவாதக்கலாச்சாரம் மற்றும் வாழ்க்கைப் பாங்கு எல்லாம் தொடர்கின்றன. உலகப் பொருளாதாரம் ஒரு கரிமப் பொறிக்குள்ளேயே தொடர்கிறது  என்பதுதான் இன்றைய யதார்த்தம். ஆனால் முதாலளித்துவம் இதற்கு ஒரு விஞ்ஞான-தொழில்நுட்ப-முகாமைரீதியான மாற்று வழியைக் கண்டுபிடிக்கும் ஆற்றலைக் கொண்டுள்ளது எனும் வாதம் பலமாகவே ஒலிக்கிறது. முதலாளித்துவத்தின் வரலாறு இதையே காட்டுகிறது என்பதும் இந்த வாதத்திற்கு ஆதரவாகச் சுட்டிக்காட்டபடுகிறது. இந்த வரலாற்றின் பாதை ஆக்கபூர்வமான அழிவுகளுக்கூடாகச் செல்லும் பாதை எனக் கூறலாம். ஆனால் இதன் விளைவுகளின் சர்வதேசரீதியான, நாடுகளுக்குள்ளே சமூகரீதியான, புவியியல்ரீதியான தாக்கங்கள் மிகவும் அசமத்துவமானவை. இதை மக்கள் எல்லா இடங்களிலும் சும்மா பார்த்துப் பொறுத்துக் கொண்டிருக்கவில்லை. எதிர்ப்புக்கள் பல இடங்களில் பல வடிவங்களில் எழுந்தவண்ணமிருக்கின்றன. மூலதனம்-இயற்கை முரண்பாடுகள் பலவிதமாக வெளிப்படுகின்றன. இவையெல்லாம் வேதியியல்ரீதியான பிளவின் உலகமயமாக்கலின் பல்விதமான வெளிப்பாடுகள்.

தொடரும்

[1] பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டின் ஐரோப்பிய நிலைமைகளை மாக்ஸ் ஆராய்ந்தார். 1845ல் ஏங்கெல்ஸ் ‘இங்கிலாந்தின் தொழிலாள வர்க்கத்தின் நிலைமைகள்’ (Conditions of the Working Class in England) எனும் தலைபிலான நூலை வெளியிட்டார். மாஞ்செஸ்டர் (Manchester) மற்றும் லிவெப்பூல் (Liverpool) ஆகிய பாரிய ஆலைத்தொழில் நகரங்களில் வாழ்ந்த தொழிலாளர்களினதும் அவர்கள் குடும்பத்தவர்களினதும் வாழ்க்கை நிலைமைகள் பற்றியும் அவர்களைப்பாதிக்கும் வியாதிகள் பற்றியும் ஆராய்கிறார். குறைந்த ஊதியம், அடிப்படை வசதிகளற்ற வதிவிடம், சுகாதார வசதிகளின்மை போன்றவற்றால் இந்த மக்கள் பல நோய்காளால் பாதிக்கப்படுகிறார்கள். இதனால் இந்த வர்க்கத்தினரின் மரணவீதம் நாட்டுப்புறத்து சமூகத்துடன் ஒப்பிடும்போது பன்மடங்கு அதிகம் என்பதையும் ஆவணப்படுத்தியுள்ளார். இந்த ஆய்வினைச் செய்தபோது ஏங்கெல்சுக்கு 24 வயது. மாக்சைச் சந்திக்க முன்னரே இந்த ஆய்வினை ஏங்கெல்ஸ் மேற்கொண்டார் என்பதைக் குறிப்பிட வேண்டும். இன்றைய இங்கிலாந்தில் தொழிலாள வர்க்கத்தின் வாழ்க்கை நிலைமகள் பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டு நிலைமைகள் போலில்லை. இன்று தொழிலாளர்கள் அனுபவிக்கும் உரிமைகள் நீண்ட போராட்டங்களின் விளைவுகள் என்பதை மறந்திடலாகாது. இன்று தொழிலாளர்களையும் மற்றைய நகர்ப்புறவாசிகளையும் பாதிக்கும் சூழல் பிரச்சனைகள் பல்வேறு தன்மையின என்பதும் பொது அறிவு. ஆயினும் இளம் ஏங்கெல்ஸ் அன்றைய நகர்ப்புற தொழிலாளர்களைத்தாக்கிய சூழல்பிரச்சனைகளை நன்கு ஆவணப்படுத்தி ஆராய்ந்துள்ளார்.

 

 

Please follow and like us:

மூலதனமும் இயற்கையும் – மாக்சிய செல்நெறிகள் பற்றிச் சில குறிப்புகள் – I

 

சமுத்திரன்[1]

‘மனிதனின் பௌதிக மற்றும் ஆத்மீக வாழ்வு இயற்கையுடன் இணந்துள்ளது என்பதன் தெளிவான அர்த்தம் இயற்கை தன்னுடனே இணைந்துள்ளது என்பதே, ஏனெனில் மனிதன் இயற்கையின் ஒரு அம்சமே.’ Karl Marx,1844, Economic and Philosophic Manuscripts

இயற்கையின் தனியுடைமையாக்கல், மூலதனமயமாக்கல், பண்டமயமாக்கல் மற்றும் சூழலின் சீரழிவாக்கல் உலகரீதியில் மிகவும் தீவிரமாகத் தொடரும் காலகட்டத்தில் நாம் வாழ்ந்து கொண்டிருகிறோம். கடந்த ஒன்றரை நூற்றாண்டு காலமாக மனித செயற்பாடுகளின் விளைவாக மனித இனத்தினதும் மற்றைய உயிரினங்களதும் வாழிடமான பூகோளத்தில் பல பாதகமான மீட்டெடுக்க முடியாத மாற்றங்கள் இடம்பெற்றுள்ளன என விஞ்ஞானிகள் தொடர்ச்சியாக எச்சரித்துவரும் போதும் இந்தப் போக்குகள் தொடர்கின்றன. சுவீடனின் தலைநகரில் அமைந்துள்ள ஆய்வு நிறுவனமான Stockholm Resilience Centre (SRC) சூழல் தொடர்பான பல்வேறு விஞ்ஞான ஆய்வுகளை நடத்தி வருகிறது. Resilience என்பது அதிர்ச்சியிலிருந்து விடுபடும் ஆற்றலைக் குறிக்கிறது. SRC இயற்கையின் அத்தகைய ஆற்றல் பற்றிய ஆய்வுகளில் ஈடுபட்டுள்ளது. அந்த நிறுவனத்தின் சமீபத்திய அறிக்கைகளின்படி சுவாத்திய மாற்றம், உயிரினப் பல்வகைமையின் இழப்பு (biodiversity loss), காடழித்தல் போன்றவற்றால் ஏற்படும் நில வளங்களின் அழிவு, மற்றும் நைட்ரஜன் (வெடியம்), ஃபொஸ்ஃபொரஸ் (phosphorous) சுழற்சிகளின் பாதிப்பு ஆகிய நான்கும் ஏற்கனவே பூகோளத்தின் பாதுகாப்பு எல்லைகளைத் தாண்டிவிட்டன. விஞ்ஞானிகளால் பூகோளரீதியாகப் பாதுகாப்பு எல்லைகள் வகுக்கப்பட்ட ஒன்பது போக்குகளில் (processes) இந்த நான்கும் அடங்கும். மற்றைய ஐந்தும் பின்வருமாறு: மீவளிமண்டல ஓஸோனின் குன்றல் (stratospheric ozone depletion), சமுத்திரங்களின் அமிலமயமாக்கல், தூயநீர் பாவனை, வளிமண்டலத்தில் அழுத்தக் கொள்கலன்களால் வெளிப்படும் நுண்துகள்களின் சுமை (atmospheric aerosol loading), மற்றும் சூழலைப் பாதிக்கும் புதிய வகைகள் (உதாரணமாக கதிரியக்கமுடைய கழிவுப் பொருட்கள், மற்றும் பலவிதமான அதிநுண்துகள்கள்). SRCன் ஒரு பேச்சாளரின் கருத்தில் இந்தக் கோளரீதியான எல்லைகள் மனித சமூகங்கள் எப்படி அபிவிருத்தியடைய வேண்டும் என நிர்ப்பந்திக்கவில்லை ஆனால் மனித இனம் பாதுகாப்பாக இருக்கக்கூடிய வெளியை வரையறுப்பது பற்றிய முடிவுகளை எடுப்போருக்கு அவை உதவியாயிருக்கும். பூகோளத்தின் சூழலியல்ரீதியான (ecological) எல்லைகள் மதிக்கப்படவேண்டும் என்பதே SRC தரும் பிரதான செய்தியாகும்.

சூழல் மற்றும் அபிவிருத்தி பற்றி இடம்பெறும் விவாதங்களுக்கு SRC போன்ற நிறுவனங்களின் ஆய்வுகள் உதவியுள்ளன என்பதில் சந்தேகமில்லை. அதேவேளை உலக சூழல் பிரச்சனைகள் பற்றிப் பலவிதமான, பெரும்பாலும் முரண்படுகின்ற, போட்டி போடும் கதையாடல்களைக் காண்கிறோம். இந்தக் கட்டுரையின் நோக்கம் மூலதனத்திற்கும் இயற்கைக்குமிடையிலான உறவு மற்றும் உலக சூழல் பிரச்சனை பற்றி மாக்சீய மரபில் தொடரும் சில செல்நெறிகள் பற்றிச் சுருக்கமான குறிப்புகளைத் தருவதே. இந்த விடயம் தொடர்பாக மாக்சிய பார்வையில் கட்டுரைகளும் நூல்களும் பெருமளவில் வெளிவந்துள்ளன, தொடர்ந்தும் வந்து கொண்டிருக்கின்றன. இங்கு இவை பற்றிய ஒரு அறிமுகமாக சில சிந்தனைப் போக்குகள், விவாதங்கள் பற்றியே குறிப்பிட விரும்புகிறேன்.

விஞ்ஞானிகள் அக்கறையுடன் ஆய்வுக்குட்படுத்தும் கடந்த ஒன்றரை நூற்றாண்டுக் காலம் அதையும்விட நீண்ட முதலாளித்துவத்தின் வரலாற்றின் ஒரு பகுதியே என்பதை மறந்துவிடலாகாது. அந்த வரலாற்றுடன் ஒப்பிடும் போது நடைமுறையிலிருந்த ‘சோஷலிசத்தின்’ வரலாறு சிறியதாயினும் சூழலைப் பொறுத்தவரையில் அதன் ஆவணப்பதிவு மிகவும் ஏமாற்றமளிப்பதாகவே உள்ளது. ஆயினும் Foster மற்றும் Magdoff ஆகிய மாக்சிய ஆய்வாளர்கள் 2012ல் எழுதியுள்ளதை நினைவுகூருதல் தகும். 1920களில் சோவியத் யூனியன் சுற்றுச்சூழல் விஞ்ஞானத்துறையில் உலகிலேயே மிகவும் முன்னேற்றமடைந்த நாடாக விளங்கியது. இந்த வளர்ச்சியெல்லாம் ஸ்டாலின் அதிகாரத்தின் கீழ் அழிக்கப்பட்டுவிட்டதென அவர்களின் ஆய்வு கூறுகிறது.

இந்தக் கட்டுரையின் ஆரம்பத்திலுள்ள மேற்கோள் மாக்சின் பிரபல்யம்வாய்ந்த ஒரு கட்டுரையிலிருந்து எடுக்கப்பட்டது. 1844ல் அதை எழுதும் போது மாக்ஸ் இருபத்தி ஆறு வயது இளைஞன். அன்று அவர் மனிதரை இயற்கையின் ஒரு அம்சமாகப் பார்த்த கருத்தினை இறுதிவரையும் கொண்டிருந்தார் என்பதை அவரது பின்னைய கால எழுத்துகளிலிருந்து விசேடமாக அவரின் ‘மூலதனம்’ மற்றும் அந்த நூலுக்கான ஆய்வுகளின் குறிப்புகளைக் கொண்ட நூல்களிலிருந்து அறியலாம்.  ஆயினும் மாக்சிசம் வரலாற்றை உற்பத்தி சக்திகளின் வளர்ச்சியின் வரலாறாகப் பார்க்கும் ஒரு கோட்பாடென்பதால் அது இயற்கையை மனிதத் தேவைக்குப் பயன்படும் ஒரு கருவியாக, மனிதரின் மேலாதிக்கத்திற்குக் கீழ்ப்படுத்தப்பட வேண்டிய ஒன்றாகவே பார்க்கிறது எனும் வாதம் பல சூழல்வாதிகளால் (environmentalists) முன்வைக்கப்பட்டது. தம்மைச் சூழலியல் சோஷலிச வாதிகள் (eco-socialists) எனச் சொல்லிக்கொள்ளும் சில ஆய்வாளர்களும் இந்தக் கருத்தினைக் கொண்டுள்ளனர். இவர்களின் அபிப்பிராயத்தில் இது மாக்சிசத்தின் ஒரு குறைபாடு, ஆகவே அது திருத்தப்படவேண்டும். மாக்சிசத்தில் குறைபாடுகள் உண்டு என்பதை மறுக்க முடியாது ஆனால் இந்த விமர்சனம் மூலதனம் – இயற்கை உறவுகள் பற்றி மாக்ஸ் பல இடங்களில் குறிப்பிட்டு விளக்க முற்பட்டுள்ள வற்றைக் கணக்கிலெடுக்கத் தவறிவிட்டது எனப் பல மாக்சிய ஆய்வாளர்கள் ஆதாரபூர்வமாகக் காட்டியுள்ளனர். இது தொடர்பாக மாக்சின் பல கருத்துக்கள் ஆரம்பக் கட்டத்திலேயே இருந்தபோதும் மிகவும் தெளிவாகவே முன்வைக்கப்பட்டுள்ளன. அவை ஒரு மாக்சிய சூழலியலுக்கான அடிப்படைகளைத் தருகின்றன என்பதும் பல ஆய்வாளர்களின் கருத்தாகும். இன்று இந்த ஆய்வுச் செல்நெறியும் அது தொடர்பான விவாதங்களும் பல படிகள் முன்னேறியிருப்பதைக் காண்கிறோம்.

அவரது காலத்தில் செல்வாக்குப் பெற்றிருந்த பொருள்முதல்வாத சிந்தனையின் குறைபாடுகளை விமர்சித்த மாக்ஸ் மனித வரலாற்றுக்கு முன்பிருந்த இயற்கை (சமீப காலங்களில் உருவான சில அவுஸ்திரேலிய பவழத் தீவுகளைத் தவிர) இப்போது இல்லை, உண்மையில் நடப்பது என்னவெனில் மனிதர் இயற்கையுடனான பரிமாற்ற உறவுகளுக்கூடாகத் தம்மையும் இயற்கையையும் மாற்றிய வண்ணமிருக்கிறார்கள் எனும் நிலைப்பாட்டிற்கு வந்தார். இந்த ஆரம்பக் கருத்துக்களை அவர் தனது பின்னைய ஆக்கங்களில் மேலும் ஆழமாக ஆய்வதைக் காணலாம். மூலதனம் – இயற்கை உறவுக்கு இயங்கியல் அணுகுமுறைக்கூடான விளக்கத்தைக் கொடுக்கிறார்.  மூலதனம் எப்படி மனித உழைப்பையும் இயற்கையையும் சுரண்டும் அதே சமயம் மனிதரை மனிதரிடமிருந்தும் இயற்கையிடமிருந்தும் அந்நியப்படுத்துகிறது என்பதை விளக்குகிறார். Grundrisse மற்றும் ‘மூலதனம்’ (மூன்று பாகங்கள்) ஆகிய நூல்கள் மற்றும் அவைக்கு முன்னர் வந்த அரசியல் பொருளாதார விமர்சனங்கள் முதலாளித்துவ உற்பத்தி அமைப்பின் பிரமிக்கத்தகுந்த அசுர, புறொமிதிய (Promethean) உற்பத்தி ஆற்றலைத் தெளிவுபடுத்தி விளக்கும் அதேவேளை அந்த ஆற்றலின் மறுபகுதியான அழிப்பு சக்திகள் பற்றியும் கூறுகின்றன. உபரிப் பெறுமதியின் அபகரிப்புக்கூடாக மூலதனக் குவியலை உந்தும் உள்ளார்ந்த தர்க்கவியல் (immanent logic) தேசிய எல்லைகளையோ இயற்கைரீதியான எல்லைகளையோ மதிப்பதில்லை. அதன் இயக்கப்போக்கிற்கு இந்த எல்லைகள் அர்த்தமற்றவை. அது மட்டுமன்று தடைகளுக்கும் எல்லைகளுக்கும் இடையிலான வேறுபாட்டினைக் கூட மூலதனத்தின் உள்ளார்ந்த தர்க்கவியல் மதிப்பதில்லை. மூலதனத்தைப் பொறுத்தவரை எல்லைகளும் உடைத்துத்தாண்டப் படவேண்டிய தடைகளே! மூலதனத்திற்கு ‘ஒவ்வொரு எல்லையும் ஒரு தடையாக மட்டுமே இருக்கமுடியும் அல்லாவிடில் அது மூலதனமாக – சுயமாக மீளுற்பத்தியாகும் பணமாக – இருக்கமுடியாது’ என்கிறார் மாக்ஸ்.[2] ஆகவே எல்லைகளைத் தற்காலிகமான தடைகளிலிருந்து வேறுபடுத்தும் ஆற்றலற்ற உற்பத்தி அமைப்பு ஆட்சி செலுத்தும் உலகில் விஞ்ஞானிகள் வகுக்கும் பூகோளரீதியான பாதுகாப்பு எல்லைகள் மீறப்படுவது ஆச்சரியமளிக்கும் விடயமல்ல.

ஆனால் இருபதாம் நூற்றாண்டின் ஆரம்பத்திலிருந்து  ஏறக்குறைய ஏழு தசாப்தங்களாக உலகின் சூழல் பிரச்சனைகள், மூலதனம் – இயற்கை உறவுகள் பற்றிக் கோட்பாட்டுரீதியான மாக்சிய பங்களிப்புக்கள் சிறியளவிலேயே இருந்தன. பின்நோக்கிப் பார்க்கும்போது  இது ஆச்சர்யத்தை கொடுக்கலாம். ஏனெனில் அந்தக் காலகட்டத்தில் மாக்சிசம்  கோட்பாட்டுரீதியான எழுச்சிகளைக் கண்டது, சோஷலிச மற்றும் தேசிய விடுதலை போராட்ட இயக்கங்களின் தலையாய கருத்தியலாய், ‘இரண்டாம் உலக’ நாடுகளை ஆண்ட கொம்யூனிஸ்ட் கட்சிகளின் கொள்கையாய் விளங்கியது. மாக்சிசம் பற்றிய பலவிதமான வியாக்கியானங்கள், விளக்கங்கள் தோன்றி வளர்ந்தன. அதன் செல்வாக்கிற்குள்ளாகாத சமூக விஞ்ஞானத்துறைகளைக் காண்பது அரிது. ஆயினும் சூழல் பிரச்சனைகள், சூழலியல் தொடர்பான விவாதங்கள் இந்தப் போக்குகளின் கவனத்தை ஈர்க்கவில்லை. பிரபல மாக்சிய சிந்தனையாளர் David Harvey (1998) கூறியதுபோல் சூழல் பிரச்சனைகளுக்குரிய முக்கியத்துவத்தை கொடுப்பதற்கு மாக்சியவாதிகள் மிக நீண்ட காலத்தை எடுத்துள்ளனர். 1960-1970களில் மேற்கு நாடுகளில் எழுந்த சூழல் இயக்கங்களின் கருத்தியலாளர்கள் மாக்சிசத்தை ஒரு சூழல் விரோதத் தத்துவமாகச் சித்தரிக்க முயன்றனர். மாக்சிசம் ஒரு ‘உற்பத்திவாத’ (productivist), இயற்கைமீது மனித ஆதிக்கத்தை நியாயப்படுத்துகிற சிந்தனைப்போக்கு எனக் காட்ட முற்பட்டனர். அதில் ஓரளவு வெற்றியும் அடைந்தனர். இதைப் பல மாக்சிய இடதுசாரிகள் ஒரு சவாலாக ஏற்றுச் சூழல் பிரச்சனைகளை மாக்சியப் பார்வையில் அணுகி ஆராயவிளைந்தனர். மூலதனம்- இயற்கை உறவுகள், சூழல் பிரச்சனைகள் பற்றி மாக்சும் ஏங்கல்சும் எழுதியவற்றைத் தேடித்துருவி ஆராய்ந்தனர். முன்னைய மற்றும் சமகால மாக்சியச் செல்நெறிகளை விமர்சன நோக்கில் மீளாய்வு செய்தனர். 1980களிலிருந்து வளர்ந்துவரும் மாக்சிய சூழலியல் போக்குகளின் வரலாற்றின் கோட்பாட்டுரீதியான பின்னணியை ஆழமாகவும் அறிவூட்டும் வகையிலும் தமது ஆய்வுகளில் தருகிறார்கள் John Bellamy Fosterம் அவரது சக ஆய்வாளர்களும் (Foster, 2000; 2015; Foster, Clark and York, 2010).

சோவியத் யூனியனின் ஆரம்ப காலத்தில் சூழலியல் கற்கைகள் அதிகாரத்துவத் தலையீடுகளின்றி வளர்ந்தன. உதாரணமாக 1926ல் Vladimir Vernadsky ´The Biosphere´ (உயிர்க்கோளம்) எனும் அவரது பிரதான ஆய்வுநூலை வெளியிட்டார். பிரபல மரபணு விஞ்ஞானியான Nikolai I. Vavilov மனிதர் இயற்கையிடமிருந்து தம் பயன்பாட்டிற்குத் தேர்ந்தெடுத்த தாவரங்கள் பற்றிய தனது உலகரீதியான ஆய்வுகளை வெளியிட்டார். இவற்றின் விளைவாக இத்தகைய தாவரங்களின் மையங்கள் Vavilov Centres எனப் பெயர் சூட்டப்பட்டுள்ளன. இப்படியாகப் பல சூழலியல்ரீதியான பங்களிப்புக்கள். ஆனால் இத்தகைய ஆய்வுகளின் சுதந்திரமான தொடர்ச்சி துரதிஷ்டவசமாக சோவியத் கொம்யூனிஸ்ட் கட்சியில் வளர்ந்து வந்த அதிகாரத்துவவாதத் தலையீடுகளால் பாதிக்கப்பட்டது (மேலும் தகவல்களுக்கு: Foster, 2015).

இதே காலகட்டத்தில் சோவியத் யூனியனுக்கு வெளியே மூன்றாம் உலகிலும் மேற்கிலும் மாக்சிசம் பரந்த வரவேற்பைப் பெற்றது மட்டுமன்றி பன்முகரீதியான தத்துவார்த்த விருத்திகளையும் கண்டது. 1940 களில் சீனப் புரட்சியின் வெற்றியும் மாஓவின் சிந்தனைகளும் பின்னர் வெற்றிபெற்ற கியூபாவின் புரட்சியும் மூன்றாம் உலக நாடுகளின் தேசியவிடுதலைப் போராட்டங்களுக்கு ஆகர்ஷமாய் விளங்கின. 1960களில் இவை மேற்கு நாடுகளின் மாணவ இயக்கங்களையும் கவர்ந்தன. ஆனால் சூழல் பிரச்சனைகள் தொடர்பான கதையாடல்களும் செயற்பாடுகளும் சூழல்வாதிகளின் செல்வாக்கிலிருந்து விடுபடவில்லை. சீனாவில் துரிதமான காடழிப்பு மற்றும் சூழல் பிரச்சனைகள் தோன்றின. காலனித்துவம், ஏகாதிபத்தியம் மூன்றாம் உலகின் இயற்கை வளங்களைச் சூறையாடுவது பற்றிய நவமாக்சிய ஆய்வுகள் பல வெளிவந்தபோதும்  அப்போது அதன் சூழல் பரிமாணம் ஆழமாகக் கவனிக்கப்படவில்லை.

1920களில் ஐரோப்பாவில் புதிய மாக்சிச செல்நெறி ஒன்று தோன்றி மிகவும் செல்வாக்குப் பெற்றது. இது ‘மேற்கத்திய மாக்சிசம்’ (Western Marxism) என அழைக்கப்பட்டது. இதன் பிரபலமான ஆரம்ப கர்த்தாக்களில் Georg Lukacs, Antonio Gramsci, Karl Korsch, Ernst Bloch ஆகியோர் அடங்குவர். இந்த செல்வாக்குமிக்க போக்கே பின்னர் Frankfurt Schoolன் ஆய்வுகளின் பிரதான ஆகர்ஷமாய், அடிப்படையாய் விளங்கியது. இந்தப் போக்கு மாக்சிசத்தின் கோட்பாட்டுரீதியான முன்னேற்றத்திற்கும் விவாதங்களுக்கும் கணிசமான பங்களிப்பைச் செய்துள்ளது. ஆயினும் இயற்கை மற்றும் இயற்கை விஞ்ஞானம் தொடர்பான விடயங்களில் போதியளவு அக்கறை காட்டவில்லை. இந்தப் போக்கிற்கு ´Western Marxism` எனும் பட்டத்தை முதலில் சூட்டியது சோவியத் கொம்யூனிஸ்ட் கட்சியே. இந்தப் பட்டம் சூட்டல் அதை இழிவுபடுத்தும் நோக்கிலேயே செய்யப்பட்டதாயினும் அதற்கு மாறாக அது பலராலும் வரவேற்கப்பட்டது. மேற்கத்திய மாக்சிசத்தின் குறை நிறைகள் பற்றி ஆழ ஆய்வது இந்தக் கட்டுரையின் நோக்கமல்ல. இங்கு முக்கியமாக இயற்கை பற்றிய மாக்சிச நிலைப்பாடு தொடர்பாக ஆரம்பத்தில் Lukacs கொண்டிருந்த கருத்து மற்றும் அவரின் கருத்தின் செல்வாக்கின்கீழ் Alfred Schmidt (1962) எழுதிய ´The Concept of Nature in Marx´ எனும் நூல் தொடர்பான விமர்சனங்கள் உண்டு என்பதைக் குறிப்பிடவேண்டும். Lukacsன் பார்வையில் இயங்கியல் அணுகுமுறை வரலாறு மற்றும் சமூகம் பற்றிய அறிதலுக்கு மட்டுமே பயன்படவல்லது. இந்த நோக்கில் அவர் ஏங்கல்சின் Dialectic of Nature (இயற்கையின் இயங்கியல்) ஆய்வை ஒரு ஹேகலியத் தவறு எனக்கூறியுள்ளார். இயங்கியல் அணுகுமுறை பற்றிய Lukacs ன் கருத்தை கிராம்சி விமர்சித்தார் என்பதைக் குறிப்பிடுதல் தகும். ஆயினும் தனது குறுகிய வாழ்க்கையில் மாக்சிச சிந்தனை மரபின் விருத்திக்குப் பயனுள்ள பங்களிப்பினை செய்தவரான கிராம்சி  மூலதனத்திற்கும் இயற்கைக்குமிடையிலான இயங்கியல் உறவு பற்றிக் கவனம் செலுத்தவில்லை. தத்துவார்த்த மட்டத்தில் மாக்சிசம் நேர்மறையாக்கத்தின் (positivismன்) செல்வாக்கிற்குள்ளாவதை எதிர்ப்பதில் அன்றைய மேற்கத்திய மாக்சிஸ்டுகள் ஆர்வமாயிருந்தனர். இது இயற்கை தொடர்பான அவர்களின் கவனமின்மைக்குக் காரணமாயிருந்திருக்கலாம். பொதுவாக ‘சோஷலிச’ (சோவியத் முகாம், சீனா) நாடுகளில் இடம்பெற்ற சூழல் சீரழிவுகள்,  மேற்கத்திய மாக்சிச செல்நெறி சூழல் பிரச்சனையை நன்கு கையாளத் தவறியமை,  மற்றும் மூலதனம் – இயற்கை உறவுகள் பற்றிய மாக்சின் கருத்துகளைக் காணத்தவறியமை போன்ற காரணங்களால் மாக்சிசம் சூழலியலுக்கு எதிரானது எனும் கருத்துப் பரவலாக நம்பப்பட்டது.[3]

1960-70களில் சூழல்வாதிகள் மாக்சிசம் பற்றிக் கொண்டிருந்த விமர்சனங்களையும் அவற்றின் விளைவாக 1980-90 களில் பிறந்த சூழலியல் (ecology) சார்ந்த மாக்சிச செல்நெறிகளையும் நோக்கும்போது இந்தப் பின்னணியையும் நினைவுகூர்தல் பயன்தரும். இந்தக் காலகட்டத்தில் சில மாக்சிய ஆய்வாளர்கள் மாக்ஸ் ஆலைத்தொழில் புரட்சியின் மற்றும் அத்துடன் பிறந்து பரந்து வளர்ந்த நவீன நாகரீகத்தின் இயற்கை விரோதத்தன்மை பற்றி ஆழ்ந்த விமர்சனரீதியான கருத்தினைக் கொண்டிருக்கவில்லை எனும் நிலைப்பாட்டைக் கொண்டிருந்தனர். இந்தக் குறையைத் திருத்தவேண்டும் என வாதிட்டுத் தமது கருத்துக்களை முன்வைத்தனர். உதாரணமாக Michael Lowy, Ted Benton, James O´Connor இந்த முகாமைச் சேர்ந்தவர்கள். இன்னொரு சாரார் இதை ஏற்கமறுத்து மூலதனம் – இயற்கை உறவுகள் பற்றி நீண்ட காலமாக மாக்சியவாதிகள் கவனிக்காதுவிட்ட மாக்சின் கருத்துக்களை எடுத்துக் கூறி அவை ஒரு மாக்சிய சூழலியலின் கோட்பாட்டுரீதியான விருத்திபோக்கின் அடிப்படைகளாகப் பயன்படவல்லன என வாதிட்டனர். இந்தப் போக்கின் பிரதிநிதிகளாக John Bellamy Foster, Brett Clark, Richard York, Paul Burkett, Fred Magdoff, Kohei Saito போன்றோரைக் கொள்ளலாம். இன்னும் பல மாக்சியவாதிகள் இந்த இரு போக்குகளுக்கும் இடைப்பட்ட நிலைப்பாடுகளைக் கொண்டுள்ளனர் – உதாரணங்களாக David Harvey, Andreas Malm, Jason Moore ஆகியோரைக் குறிப்பிடலாம். இங்கு நான் முக்கிய பங்களிப்புக்களைச் செய்தோரில் ஒரு சிலரின் பெயர்களை மட்டுமே அதுவும் ஆங்கில மொழியில் எழுதுவோர் பற்றியே குறிப்பிடுள்ளேன். சூழல் தொடர்பான மாக்சிச ஆய்வுகள் வரலாற்று நோக்கிலானவை மட்டுமல்லாது அவை பல விஞ்ஞானத் துறைகளை ஒருங்கிணைத்து ஆயும் பண்புடையவை.

இன்னுமொரு முக்கியமான தகவல் என்னவெனில் ஆரம்பத்தில் இருந்ததை விடக் காலப்போக்கில் இந்த எழுத்தாளர்களிடையே பல விடயங்களில் பொதுமைப்பாடு அதிகரித்துள்ளது எனலாம். மாக்சிய சூழலியல் தொடர்பான சர்வதேச ஆய்வுகளைப் பல சஞ்சிகைகள் பல மொழிகளில் பிரசுரிக்கின்றன. ஆங்கில மொழியைப் பொறுத்தவரை விசேடமாக மூன்று மாக்சிச சஞ்சிகைகளைக் குறிப்பிடலாம்: James O´Connor 1980களில் ஆரம்பித்த Capitalism, Nature, Socialism; தற்போது John Bellamy Fosterஐ ஆசிரியராகக்கொண்ட Monthly Review (இது 1949ம் ஆண்டிலிருந்து வெளிவரும் சஞ்சிகை என்பது குறிப்பிடத்தகுந்தது) மற்றும் Susan Watkins ஐ ஆசிரியராகக் கொண்ட New Left Review. சூழல் தொடர்பான மாக்சிச ஆய்வுக் கட்டுரைகள் கருத்துப் பரிமாறல்கள் பல இணையத்தளங்களிலும் பிரசுரிக்கப்படுகின்றன.

வேதியியல்ரீதியான பிளவு (Metabolic Rift): மாக்சின் விளக்கமும் அதன் பயன்பாடும் 

 முதலாளித்துவ ஆலைத்தொழில் மயமாக்கல், நகர்மயமாக்கல், விவசாயத்தின் நவீனமயமாக்கல், மற்றும் நெடுந்தூர வணிகம் போன்றவை இயற்கை வளங்களின் உபயோகம் மற்றும் சூழல்மீது ஏற்படுத்தும் தாக்கங்கள் பற்றி மாக்ஸ் ஆழ்ந்த அக்கறையுடன் அவதானித்துவந்தார். முதலாளித்துவ உற்பத்தி உறவுகளும் உற்பத்தி சக்திகளின் வளர்ச்சியும் இயற்கையில் ஏற்படுத்தும் மாற்றங்களை அன்றைய காலத்தில் கிடைக்கக்கூடிய விஞ்ஞான ஆய்வுகளின் உதவியுடன் புரிந்துகொள்ள விளைந்தார். நகரம் – நாட்டுப்புறம் எனும் பிரிவினை சமூகத்திற்கும் இயற்கைக்குமிடையே நிலவும் வேதியியல்ரீதியான பரஸ்பர தங்கிநிற்றலில் (metabolic interdependence ல்) சீர்படுத்தமுடியாத பிளவினை (irreparable rift ஐ) ஏற்படுத்துகிறது எனக் குறிப்பிட்டார். தனியுடைமையாளரின் இலாப நோக்கினால் உந்தப்படும் அமைப்பில் இந்தப்பிளவு விரிவடைவது எதிர்பார்க்கப்படக்கூடியது. இந்த நோக்கிலேயே மாக்ஸ் 19ம் நூற்றாண்டில் ஐரோப்பாவில் உருவெடுத்த சூழல் பிரச்சனைக்கு ஒரு கோட்பாட்டுரீதியான அடிப்படையைக் கொடுக்க முற்பட்டார். மாக்சின் இந்த அடிப்படைக் கருத்திற்கு  metabolic rift (வேதியியல்ரீதியான பிளவு) எனும் பதத்தினை Foster (1999) அறிமுகம் செய்தார். 1867ல் முதல்முதலாக ஜேர்மன் மொழியில் பிரசுரமாகிய ‘மூலதனம்’ முதலாம் பாகத்தில் (Capital, Volume I) பேரளவு ஆலைத்தொழில் மற்றும் விவசாயம் பற்றிய ஆய்வில் மாக்ஸ் விரிவாகக்கூறுவதைப் பின்வருமாறு சுருக்கிக் கூறலாம்.[4]

முதலாளித்துவ உற்பத்தி மக்களை பெரிய மையஇடங்களில் ஒன்றுசேர்க்கிறது. அது நகர்ப்புற ஜனத்தொகையின் தொடர்ச்சியான வளர்ச்சிக்குக் காலாயிருக்கிறது. இதனால் இரண்டு விளைவுகள் ஏற்படுகின்றன: ஒரு புறம் அது வரலாற்றுரீதியான இயக்கசக்தியைச் செறிவாக்குகிறது. மறுபுறம் அது மனிதனுக்கும் பூமிக்குமிடையிலான வேதியியல்ரீதியான தொடர்பினைச் சீரறுக்கிறது – அதாவது கிராமத்தின் உற்பத்திகள் (உணவு மற்றும் பலவிதமான உள்ளீடுகள்) நகரத்திற்கு ஏற்றுமதியாவதால் மண்ணிடமிருந்து அவை அகற்றும் கனிமங்கள் போன்றன மீண்டும் மண்ணிடம் போய்ச்சேரும் சுழற்சிப் போக்குத் தடைபடுகிறது. இதனால் நித்தியமாக மண்ணின் வளத்தைப் பராமரிக்கும் இயற்கையான செயற்பாடு, அதாவது மண்வளத்தின் இயற்கையான மீளுருவாக்கம், பாதிக்கப்படுகிறது. இதனால் மண்வளம் சீரழிகிறது. முதலாளித்துவம் உருவாக்கும் ‘நகரம் – நாட்டுப்புறம்’ எனும் பிரிவினைப் போக்கின் விளைவுகளால் நகர்ப்புறத் தொழிலாளியின் உடல்நலமும் நாட்டுப்புறத் தொழிலாளியின் அறிவுசார்வாழ்வும் ஒரேகாலத்தில் அழிக்கப்படுகின்றன.

நகர்புறத்தின் சூழல் பிரச்சனைகளும் கிராமப்புறத்தின் இயற்கை வளங்களின் சீரழிவும் இருபதாம் நூற்றாண்டில் அதிக முக்கியத்துவம் பெற்றன. பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டில் இவற்றின் தோற்றம் மற்றும் விளைவுகள் பற்றி மாக்ஸ் கூர்மையான பார்வையைக் கொண்டிருந்தார்.  சமகால ஜேர்மனிய விவசாய இரசயானவியல் விஞ்ஞானியான Justus von Liebigன் ஆய்வுகளை மாக்ஸ் கவனமாகப் படித்தார். நகர்மயமாகிவரும் ஐரோப்பாவில் விவசாய உற்பத்தியின் தீவிரமயமாக்கலும் நீண்டதூர ஏற்றுமதியும் மண்வளத்தின்மீது ஏற்படுத்தும் பாதகமான தாக்கங்கள் பற்றிய ஆய்வுகளில் Liebig ஈடுபட்டிருந்தார். இதுபற்றிய அவரது இறுதியான முடிவுகள் நீண்டகாலமெடுத்தன. Liebigன் கருத்துக்களால் மாக்ஸ் கவரப்பட்டார். இயற்கை விஞ்ஞானத்தில் முக்கியமான வேதியியல் (ஆங்கிலத்தில் metabolism ஜேர்மனில் stoffwechsel) எனும் பதத்தினை அவர் Liebig  இடமிருந்து பெற்றே அதற்கு ஒரு சமூகவிஞ்ஞான அர்தத்தையும் கொடுத்தார் எனக் கருத இடமுண்டு. இயற்கைக்கும் மனிதருக்குமிடையிலான உறவினை  சமூக வேதியியல் (social metabolism) என மாக்ஸ் குறிப்பிடுகிறார்.

பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டில் ஐரோப்பாவிலும் வட அமெரிக்காவிலும் விவசாய உற்பத்தியின் தீவிரமாக்கலின் விளைவாக மோசமாகத் தலையெடுத்த மண்வளச்சீரழிவினை ஈடுசெய்யத் தென் அமெரிக்காவின் பெரு (Peru) நாட்டில் பல நூற்றாண்டுகளாகக் குவிந்திருந்த கடற்பறவைகளின் எச்சம் (guano) இயற்கை உரமாக இறக்குமதி செய்யப்பட்டது. அப்போது இது மிக இலாபம்மிக்க வணிகமாகியது. ஆனால் இதனால் பெருவிற்கு நன்மைகளைவிடத் தீமைகளே அதிகம். பிரித்தானிய மற்றும் பிரஞ்சு கொம்பனிகளே பெரியளவில் இலாபங்களைச் சுருட்டிக்கொண்டன. அப்போது பெரு பிரித்தானியாவிடம் பெருமளவு கடன்பட்டிருந்தது. ஸ்பெயினிடமிருந்து விடுதலைபெறும் போராட்டத்திற்காகப் பெரு இந்தக் கடனைப்பெற்றது. இதைத்திருப்பிக் கொடுக்கவே தனது விவசாயத்திற்கு நீண்டகாலம் பயன்படவல்ல இயற்கை உரத்தை ஏற்றுமதி செய்ய முன்வந்தது. நாற்பது வருடங்களாகத் தொடர்ந்த இந்த வியாபாரத்திற்கு பெருவில் தொழிலாளர் போதாமையால் ஆயிரக்கணக்கில் சீனாவிலிருந்து கூலியாளார்கள் இறக்குமதி செய்யப்பட்டனர். இந்த guano வணிகத்தினதும் அதன் சூழல் மற்றும் சமூகரீதியான விளைவுகளினதும் அரசியல் பொருளாதாரத்தை ஆராய்ந்த Fosterம் அவரது சகாக்களும் இதை ‘சூழலியல் ஏகாதிபத்தியம்’ (ecological imperialism) என விபரிக்கின்றனர். இன்றைய மாக்சிய கருத்தாடல்களில் ‘சூழலியல் ஏகாதிபத்தியம்’ ஒரு ஆய்வுப்பொருளாகவும் விவாதத்திற்குரிய விடயமாகவும் விளங்குகிறது.

இருபதாம் நூற்றாண்டில் செயற்கையான கனிமஉரவகைகள் (inorganic fertilizers) பெருமளவில் பயன்பாட்டிற்கு வந்தன. அத்துடன் அதிக விளைச்சலைத்தரும் பயிரினங்களும் உருவாக்கப்பட்டன. இது தீவிரமான இரசாயன விவசாய உற்பத்தியின் உலகமயமாக்கலுக்கு உதவியது. இந்த விவசாயவிருத்தியின் சூழல் விளைவுகள் மற்றும் அவற்றின் சமூகரீதியான தாக்கங்கள் பற்றிப் பெருந்தொகையான ஆய்வுகள் வெளிவந்துள்ளன. இவை மற்றும் ஆலைத்தொழில்மயமாக்கலின் சூழல் தாக்கங்கள் பற்றிய பொது அறிவும் சமூக உணர்வும் இப்போது பரவிவருவதைக் காண்கிறோம்.

தனியாரின் இலாபநோக்கினால் உந்தப்படும் உற்பத்தி அமைப்பில் தனியுடைமையாளர் தனியார்செலவினங்களை முடிந்தவரை தொழிலாளர், சூழல் மற்றும் நுகர்வாளர் மீது வெளிவாரிப்படுத்துகிறார்கள். நுகர்வாளர்களும் கழிவுப்பொருட்களைச் சுலபமாக சூழலில் வெளிவாரிப்படுத்தும் போக்கினைக் காணலாம். நகர்ப்புறங்களில் கழிவுப்பொருட்களின் முகாமை பெரும் பிரச்சனையாகியுள்ளது. இயற்கை வளங்களை அகழ்ந்தெடுப்பதிலிருந்து, உற்பத்தி, போக்குவரவு மற்றும் நுகர்வுவரை வெளியேறும் கழிவுகளை உள்வாங்கி உறிஞ்சி அவற்றை மீள்சுழற்சிசெய்யும் சூழலின் இயற்கையான சக்திக்கும் அப்பால் அதன்மீது கழிவுகள் சுமத்தப்படுகின்றன. இந்தப்போக்கு உலகமயமாக்கப்படுகிறது. இதன் விளைவாக வேதியியல்ரீதியான பிளவும் உலகமயமாக்கப்படுகிறது. இதுவே இன்றைய யதார்த்தம். ஆனால் இந்தச் சிக்கலையும் இலாபம் தேடும் ஒரு சந்தர்ப்பமாக மூலதனம் மாற்றியுள்ளது. இன்று சூழல் சீரழிவைச் சீர்படுத்தும் அல்லது குறைக்கும் தொழில்நுட்ப உற்பத்தி ஒரு பாரிய முதலீட்டுத்துறையாகிவிட்டது. தான் உருவாக்கும் பிரச்சனையைக் கூட இலாபம்தரும் ஒரு சந்தர்ப்பமாக்கும் ஆற்றல் மூலதனத்திற்கு உண்டு. அது மூலதனத்தின் விசேடபண்பு. ஆனால் உண்மையில் மூலதனம் செய்வது பிரச்சனயின் தீர்வல்ல அதைத் தற்காலிகமாக வேறொரு பக்கத்திற்கு அகற்றி விடுவதே. தனியுடைமை அடிப்படையிலான மூலதனக் குவியலின் தேவைகளுக்கும் இந்தப்பூமியில் வாழும் மனித மற்றும் மற்றைய உயிரினங்களின் உயிர்வாழ்வுக்கு இன்றி அமையாத பொதுச் சொத்துக்களை (commons) உள்ளடக்கும் சூழலின் பாதுகாப்பின் தேவைகளுக்குமிடையிலான முரண்பாடு உச்சமடைந்த வண்ணமிருக்கிறது. மூலதனம் தனக்கே உரிய வகையில் இந்த முரண்பாட்டைக் கையாள்கிறது. இவை பற்றி மேலும் அடுத்த பாகத்தில்.

தொடரும்

[1] இந்தக் கட்டுரை 2015ல் நான் ஆங்கிலத்தில் எழுதிய பின்வரும் கட்டுரையைத் தழுவி எழுதப்பட்டுள்ளது. N. Shanmugaratnam, Marxism and Ecology – Notes on some theoretical developments, http://ssalanka.org/marxism-and-ecology-notes-on-some-theoretical-developments/  published November 2015.

[2] Karl Marx (1857-1858), Grundrisse, English translation by Martin Nicolaus, 1974:334. இந்த நூல் 1857-58ல் மாக்ஸ் ஜேர்மன் மொழியில் எழுதிய ஏழு குறிப்புப் புத்தகங்களை உள்ளடக்குகிறது. இந்தக்குறிப்புக்கள் மாக்சின் ‘மூலதனம்’ நூலுக்கான ஆய்வுகளின் ஒரு பகுதியாகும். நீண்ட காலமாகத் தவறிப் போயிருந்த இந்தக் குறிப்புக்கள் 1953ம் ஆண்டிலேயே அவை மூலமுதலாக எழுதப்பட்ட ஜெர்மன் மொழியில் முழுமையாகப் பிரசுரிக்கப்பட்டன. ஆங்கில மொழிபெயர்ப்பு 1974ல் வெளிவந்தது. இந்தக் குறிபுக்களைப் பிரசுரிக்கும் நோக்கில் மாக்ஸ் எழுதவில்லை. பொருளியல் மற்றும் பல விடயங்கள் பற்றிய தன் சுயதெளிவாக்கலுக்காகவே இவைபோன்ற வேறு (உதாரணமாக Theories of surplus value) குறிப்புக்களையும் எழுதியுள்ளார். ஆயினும் அவரின் சிந்தனைப் போக்கினை ஆழ அறிந்துகொள்ள இந்தக் குறிப்புக்கள் மிகவும் பயன் தருவன.

[3] இதுபற்றி மேலும் அறிய: Foster (2000); Foster et al (2010)

[4] Karl Marx, Capital (Vol. I) English Edition, Penguin Classics, 1999

Please follow and like us:

இலங்கையின் வடக்கு கிழக்கு மக்களின் சமூக மேம்பாடும் புலம்பெயர்ந்த தமிழ் சமூகத்திற்கு அரசாங்கம் விடுத்திருக்கும் அழைப்பும்

 

சமுத்திரன்

22 ஜூன் 2017 

I

தாயகத்தில் போரினால் பாதிக்கப்பட்ட மக்களின் வாழ்வாதார விருத்தி மற்றும் சமூக முன்னேற்றத்தில் புலம்பெயர்ந்த தமிழர்களின் பங்கு பற்றி நீண்ட காலமாக விவாதங்கள் எழுந்த வண்ணம் இருக்கின்றன. தமிழ் சமூகத்தினுள் நடைபெறும் இந்த விவாதங்கள் எல்லாமே எழுத்து வடிவம் பெறுவதில்லை. பொதுவாக வெளிநாடுகளில் இவை கருத்தரங்குகளிலும் ஈழத்தமிழர்கள் கூடும் மற்றைய நிகழ்ச்சிகளிலும் இடம்பெறுவதைக் காணலாம். 2009 ஐந்தாம் மாதம் இராணுவரீதியில் போர் முடிவுக்குக் கொண்டுவரப்பட்டபின் இந்த விடயம் வடக்கு கிழக்கின் அபிவிருத்தியில் புலம்பெயர்ந்த தமிழரின் பங்கு எனும் வடிவத்தில் முக்கியத்துவம் பெற்றுள்ளது. அப்போது ராஜபக்ச அரசாங்கம் அகங்காரத்துடன் தேசிய இனப் பிரச்சனை என ஒன்றில்லை இருந்தது பயங்கரவாதப் பிரச்சனையே அது தீர்க்கப்பட்டுவிட்டது இனிச் செய்யவேண்டியது வடக்கு கிழக்கின் அபிவிருத்தியே எனும் கொள்கையைப் பின் பற்றியது. நடைமுறையில் அந்த அரசாங்கம் போருக்குப்பின் மாற்றுவழிகளுக்கூடாகப் போரைத் தொடர்ந்தது. அரசியல் தீர்வு பற்றிய பேச்சுக்கே இடமின்றி அபிவிருத்தியை முன்வைத்தது. அரசியல் தீர்வுக்கும் போரினால் பாதிக்கப்பட்ட வடக்கு கிழக்கின் அபிவிருத்திக்கும் நெருங்கிய உறவுண்டு ஆனால் பின்னையது முன்னையதின் பிரதியீடாகாது எனும் கருத்தினை நான் வலியுறுத்தி வந்துள்ளேன். அத்துடன் ராஜபக்ச ஆட்சி வடக்கு கிழக்கின் ‘அபிவிருத்தி’யை இராணுவ மயப்படுத்தி அடக்குமுறையின் கருவியாகப் பயன்படுத்தியது. இது போருக்குப்பின் அது மாற்றுவழிகளுக்கூடாகப் போரைத் தொடரும் கொள்கையின் ஒரு அம்சமாகியது. இது பற்றி ஒரு விரிவான கட்டுரையையும் எழுதியுள்ளேன்.[1] புலிகள் மீண்டும் அணிதிரள முற்படுகிறார்கள் என்றும் அதனால் தேசிய இறைமைக்கு ஆபத்து தொடர்கிறது என்றும் பிரச்சாரங்கள் செய்து இராணுவத்தை வடக்கு கிழக்கில் தொடர்ந்தும் நிலைகொள்வதை நியாயப்படுத்தியது அரசாங்கம். ராஜபக்ச ஆட்சியில் புலம் பெயர்ந்த தமிழர்கள் தாயகத்தில் போரினால் பாதிக்கப்பட்ட மக்களின் சமூக முன்னேற்றத்திற்கு உதவும் திட்டங்களைச் செயற்படுத்துவதற்குப் பலவிதமான கட்டுப் பாடுகளும் தடைகளும் இருந்தன. இதனால் தனிப்பட்ட காசாதார உதவிகளுக்கு அப்பால் திட்டமிட்ட சமூக மேம்பாட்டுக்கு உதவும் செயற்பாடுகள் குறைவாகவே இருந்தன. அடக்குமுறையின் விளைவான பயமும் நிச்சயமின்மையும் வடக்கு கிழக்கில் அபிவிருத்தி தொடர்பாக அரசசார்பற்ற மற்றும் தனியார் நிறுவனங்களின் முன்னெடுப்புக்களுக்குப் பெரும் தடைகளாயின.

2015ல் இடம்பெற்ற ஆட்சி மாற்றத்திற்குப்பின் வடக்கு கிழக்கின் அபிவிருத்தி புலம்பெயர்ந்த தமிழ் சமூகத்தவர்  மத்தியில் மேலும் அதிகமான முக்கியத்துவம் பெற்றுள்ளது என்பதைக் காணமுடிகிறது. அரசாங்கம் ‘தமிழ் டயஸ்போறா’வை வடக்கு கிழக்கு மாகாணங்களின் அபிவிருத்தியில் பங்காளர்களாகும்படி அழைத்துள்ளது. இந்த ஆட்சி மாற்றத்தை ஏற்படுத்துவதில் தமிழ் மற்றும் முஸ்லிம் மக்களின் பங்கு மிகவும் முக்கியமானது. அப்போதைய ஆட்சிக்கு எதிரான சிங்கள மக்களுடன் சேர்ந்து  அவர்கள் வழங்கிய பெரும் ஆதரவின்றி ஆட்சி மாற்றம் இடம் பெற்றிருக்கவே முடியாது. ஆட்சி மாற்றத்தின்பின் சில விடயங்களைப் பொறுத்தவரை சாதகமான சூழ்நிலை உருவாகியுள்ளது என்பதை மறுக்க முடியாது. விசேடமாகப் பேச்சுச் சுதந்திரம், நடமாடும் சுதந்திரம், இனவாதங்களுக்கு எதிராக மற்றும் மனித உரிமைகளுக்காக குரல் கொடுக்கும் சிவில் சமூக அமைப்புகளின் சுதந்திரம், மற்றும் வெளிநாட்டில் வாழும் தமிழர் இலங்கைக்குப் பிரயாணம் செய்வது, போரினால் பாதிக்கப்பட்டவர்களுக்கு உதவும் திட்டங்களைச் செயற்படுத்துவது போன்றவற்றில் காணக்கூடிய முன்னேற்றங்களைக் குறிப்பிடலாம். அதேபோன்று யாப்பின் 19வது திருத்தமும் வரவேற்கப்படவேண்டியதே. மறுபுறம் பல்வேறு வகையில் ஆட்சிமாற்றம் ஏமாற்றங்களையே கொடுத்துள்ளது. தேசிய இனப் பிரச்சனையின் அரசியல் தீர்வுபற்றிப் பேசப்படுகிறது ஆனால் தெளிவாகத் தென்படும் முன்னேற்றம் இல்லை. புதிய யாப்புத் தொடர்பான செயற்பாடுகளின் எதிர்காலம் பெரும் கேள்விக்குறியாகியுள்ளது. இலங்கை அரசின் அமைப்பில் அடிப்படையான சீர்திருத்தமின்றி தேசிய இனப் பிரச்சனைக்கு ஜனநாயகரீதியான தீர்வினைக் காணமுடியாது. இதைச்செய்யும் அரசியல் திடசித்தம் அரசாங்கத்திற்கு இருக்கிறதா?

இன்னொரு மட்டத்தில் பார்த்தால் இராணுவம் நீண்டகாலமாகக் கைப்பற்றி வைத்திருக்கும் தனியார் நிலங்களைக்கூட இதுவரை அரசாங்கத்தினால் முழுமையாக விடுவிக்க முடியவில்லை. வடக்கு கிழக்கின் இராணுவ மயமாக்கலைப் பொதுமக்களைத் திருப்திப்படுத்தும் வகையில் குறைக்கக் கூட முடியவில்லை. தெற்கிலே தலைவிரித்தாடும் பேரினவாத சக்திகளைத் துணிகரமாக எதிர்க்க முடியாத நிலையிலேயே அரசாங்கம் இருக்கிறது. போர்க்குற்றம் தொடர்பாக அரசாங்கம் ஜெனிவாவில் கொடுத்த வாக்குறுதிக்கு முற்றிலும் முரண்படும் கொள்கையையே நாட்டில் பின்பற்றுகிறது.

ஊழல் தொடர்பாகக் கொடுத்த வாக்குறுதியின் ஒரு அற்ப பகுதியையாயினும் நிறைவேற்றமுடியாமை மட்டுமன்றி தனது ஆட்சிக்குள்ளேயே வளரும் ஊழலைக் கூடத் தடுக்கமுடியாமை ‘நல்லாட்சி’ அரசாங்கத்தின் பயங்கரமான பலவீனத்தையே வெளிக்காட்டுகின்றது. சிங்கள மக்கள் மத்தியிலும் அரசாங்கம் மீதான ஏமாற்றமும் எதிர்ப்பும் வலுவடைந்துள்ளன. ஏறிச்செல்லும் வாழ்க்கைச் செலவினால் சகல இன மக்களும் பாதிக்கப்படுகின்றனர். ஆட்சிமாற்றத்திற்கு அயராது உழைத்த சிவில் சமூக அமைப்புக்கள் தமது ஏமாற்றத்தையும் ஆத்திரத்தையும் தொடர்ச்சியாகப் பகிரங்கமாக வெளிப்படுத்தி வருகின்றன. அரசாங்கத்தின் பொருளாதாரக் கொள்கை தெளிவற்றதாக இருக்கும் அதேவேளை நடைமுறையில் பழைய கொள்கையே தொடர்கிறது. சமூகத்தில் ஏற்றத்தாழ்வுகள் தொடர்ந்து வளர்கின்றன. புவியியல்ரீதியில் பொருளாதார வளர்ச்சி மிகவும் அசமத்துவமான போக்கிலேயே தொடர்கிறது. இலங்கை மத்திய வங்கியின் புள்ளிவிபரங்களின்படி (2015) நாட்டின் மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தியில் (GDP ல்) 40 வீதத்திற்கும் மேலான பங்கு மேல்மாகாணத்தில் இடம்பெறுகிறது. மிகுதி எட்டு மாகாணங்களில் தென், மத்திய மற்றும் வடமேல் ஆகிய மூன்று மாகாணங்களும் கூட்டாக 30 வீதத்தைப் பெறுகின்றன (தலா 10%) . எஞ்சிய மாகாணங்களில் வடமாகாணம் நாட்டிலேயே ஆகக்குறைந்த மூன்று வீதத்தையும், அதற்கு அடுத்தநிலையில் ஊவா மாகாணம் ஐந்து வீதத்தையும் அடுத்து கிழக்கு மாகாணம் ஆறு வீதத்தையும் பெறுகின்றன.  இந்தப் போக்கு நீண்ட காலமாக இடம்பெறுகிறது என்பதைக் குறிப்பிடவேண்டும். இன்றைய சூழலில் வடக்கு, கிழக்கு மாகாணங்கள் சமூக, பொருளாதாரரீதியில் இலங்கையின் மிகப் பின்தங்கிய மாகாணங்களில் அடங்குகின்றன. அத்துடன் நீண்ட போரின் விளைவாக இந்த மாகாணங்கள் விசேட பிரச்சனைகளைக் கொண்டுள்ளன.[2]

1977ல் UNP ஆட்சி அறிமுகம் செய்த பொருளாதாரக் கொள்கையே பல முரண்பாடுகளுடன் இன்றுவரை தொடர்கிறது. சென்ற நான்கு தசாப்தங்களில் இலங்கையின் பொருளாதாரம் வளர்ச்சிபெற்று இன்று இலங்கை கீழ்நடுத்தர வருமான நாடெனும் அந்தஸ்தினைப் பெற்றுள்ளது. ஆயினும் இதுவரையிலான பொருளாதார வளர்ச்சி மிக அற்ப தொழில் வாய்ப்புக்களையே கொடுத்துள்ளது. நாட்டின் தொழிற்படையின் 20-25 வீதத்தினர் வெளிநாடுகளிலேயே வேலை செய்கிறார்கள். இவர்களில் பெரும்பான்மையினர் மத்தியகிழக்கில் தொழில் செய்கிறார்கள். அதில் ஏறக்குறைய அரைவாசியினர் பெண்கள். இவர்களில் 80 வீதத்திற்கும் மேலானோர் வீட்டுப்பணிப் பெண்கள். வெளிநாடுகளில் வேலை தேடுவோருக்கு உதவுவதற்கென்றே ஒரு அமைச்சு இலங்கையில் இயங்குகிறது. வெளிநாடுகளில் தொழில்செய்யும் இலங்கையர்கள் அனுப்பும் பணமே நாட்டின் பிரதான அந்நிய செலாவணி வருமானங்களில் ஒன்றாகும். ராஜபக்ச ஆட்சியில் குவிந்த கடன் சுமையைக் கையாள்வதில் பல சிக்கல்களை எதிர்நோக்கும் இன்றைய அரசாங்கம் நாட்டின் கடன் சுமையை மேலும் அதிகரித்துள்ளது. கடன் பொறியிலிருந்து மீளும் நோக்கில் சர்வதேச நிதியத்திடம் சரணடைந்துள்ளது.  மறுபுறம் எதிர்பார்த்த அளவிற்கு வெளிநாட்டு முதலீடுகள் வரவில்லை. நிதிமயமாக்கல் (financialization) மேலாட்சி செய்யும் இன்றைய உலகப் பொருளாதாரத்தில் இலங்கை போன்ற ஒரு நாடு உற்பத்தி மூலதனத்தைக் கவருவது சுலபமல்ல. வேறு பல நாடுகளுடன் போட்டி போடும் நிலையிலேயே இலங்கை உள்ளது.

இத்தகைய சூழலில் அரசாங்கம் புலம் பெயர்ந்து மேற்குநாடுகளில் வாழ்ந்துவரும் தமிழர்களை வடக்கு கிழக்கின் அபிவிருத்தியில் பங்குதாரர்களாக வரும்படி அழைப்பு விடுத்து அதற்கும் அப்பால் சில செயற்பாடுகளையும் முன்னெடுத்து வருகிறது. தமிழ் டயஸ்போறாவிடமிருந்து முதலீடுகளையும் விஞ்ஞான மற்றும் தொழில்நுட்பரீதியான பங்களிப்புக்களையும் எதிர்பார்க்கிறது. இந்த அழைப்புப்பற்றிப் பார்க்கமுன் போரினால் பாதிக்கப்பட்ட மக்களுக்கும் புலம் பெயர்ந்த தமிழர்களுக்குமிடையிலான தொடர்புகள் பற்றி மற்றும் வடக்கு கிழக்கு நிலைமைகள் பற்றிச் சில விடயங்களை நினைவுகூர்தல் பயன் தருமென நம்புகிறேன்.

II

வெளிநாடுகளில் (விசேடமாக மேற்கு நாடுகளில்) வாழும் புலம் பெயர்ந்த தமிழ் சமூகத்தவர்க்கும் தாயகத்திலுள்ள அவர்களின் உறவுகளுக்குமிடையே பன்முகத் தன்மை கொண்ட தொடர்புகள் இருப்பதும் காலப்போக்கில் இவை ஒரு நாடுகளைக் கடந்த சமூகத்தின் (transnational community) உருவாக்கத்திற்கு வழிவகுத்ததும் பலரும் அறிந்த விடயமாகும். இலங்கையில் வாழும் வடக்கு கிழக்குத் தமிழ் சமூகத்தில் ஒரு காசாதாரப் பொருளாதாரம் உருவாகியுள்ளதும் யாவரும் அறிந்ததே. போர்க் காலத்தில் நாட்டிலே பாதிக்கப்பட்டோரில் கணிசமான பகுதியினர் வெளிநாட்டிலிருந்து சென்ற பண உதவியால் காப்பாற்றப்பட்டனர். ஆனால் காசாதாரப் பொருளாதாரத்தின் வளர்ச்சி வடக்கு கிழக்கின் பொருளாதார விருத்திக்குப் பெருமளவில் உதவவில்லை. வெளிநாட்டிலிருந்து செல்லும் காசாதாரம் சமூக மேம்பாட்டிற்கு உதவும் அபிவிருத்திப் போக்கிற்கு உதவுமா இல்லையா என்பது உள்நாட்டு நிலைமைகளிலேயே தங்கியுள்ளது என பல சர்வதேச ஆய்வுகள் காட்டுகின்றன. இந்த வகையில் வடக்கு, கிழக்கு மாகாணங்களில் அத்தகைய அபிவிருத்திக்கு உதவும் கொள்கை மற்றும் நிறுவனரீதியான சூழல் இருக்கவில்லை என்பதே உண்மை. வெளிநாட்டுக் காசாதாரம் அங்கு உற்பத்தி மூலதனத்தின் வளர்ச்சிக்கு உதவியதையும் விடப் பெருமளவில் ஒரு நுகர்வுவாதக் கலாச்சாரத்தின் வளர்ச்சிக்கே உதவியுள்ளது. மறுபுறம் வெளிநாட்டுக் காசாதாரம் பெருமளவில் கோவில்களைப் புனரமைக்கவும் விஸ்தரிக்கவும் புதிய கோவில்களைக் கட்டவும் பயன்பட்டுள்ளது தொடர்ந்தும் பயன்படுகின்றது.

இன்றைய வட மாகாணத்தின் அரசியல் ஒரு குழம்பிய குட்டைபோல் தெரிகிறது. மூன்றரை வருடங்களுக்கும் மேலாக தமிழ் தேசியக் கூட்டமைப்பின் (TNA) ஆட்சியிலிருக்கும் வட மாகாணசபையிடம் மக்களின் பங்குபற்றலுடன் உருவாக்கப்பட்ட ஒரு அபிவிருத்தித் திட்டம் இல்லை. அத்தகைய ஒரு திட்டம் உருவாக்கப்பட்டிருக்கவேண்டும். அதன் அமுலாக்கலில் மத்திய அரசுடன் பிரச்சனைகள் எழுந்திருக்கலாம். அந்தக் கட்டத்தில் அபிவிருத்தித் திட்டத்தை மக்களின் ஜனநாயகப் பொருளாதார உரிமைகளுக்கான போராட்டத்தின் கருவியாக்கி இருக்கலாம். அதற்கு நாட்டின் ஜனநாயக சக்திகளின் ஆதரவைப் பெற்றிருக்கலாம். இத்தகைய மக்கள் நலன் சார்ந்த சிந்தனை மாகாண சபையிடம் இருக்கவில்லை.

அதேபோன்று காசாதாரப் பொருளாதாரத்தை மாகாணத்தின் அபிவிருத்திக்கு உதவும் வகையில் மாற்றியமைப்பது பற்றிய கொள்கை எதுவும் இருப்பதாகத் தெரியவில்லை. மாகாணத்தின் அபிவிருத்தியில் புலம்பெயர்ந்த தமிழ் சமூகத்தின் பங்கு பற்றிய கொள்கை எதுவும் இருப்பதாகத் தெரியவில்லை. மாகாண சபையின் முயற்சியின் விளைவாக மக்களின் – விசேடமாகப் போரினால் பாதிக்கப்பட்ட மக்களின் – சமூக மேம்பாடு தொடர்பாகக் குறிப்பிடத்தகுந்த முன்னேற்றம் ஏற்பட்டுள்ளதாகத் தெரியவில்லை. ஆனால் இதே காலகட்டத்தில் ஊழல் ஒரு பெரிய பிரச்சனையாக உருவெடுத்துள்ளது. இந்த ஊழலை முதலமைச்சர் இதுவரை காணாமல் இருந்தது அதிசயமே. இதை அவரால் ஏன் முளையிலே கிள்ளிவிட முடியவில்லை? இந்த நிலை உருவானதில் அவருக்கு ஒரு பொறுப்பும் இல்லையா? இதுவரை அவரின் பொறுப்பிலிருக்கும் அமைச்சுகளின் வினைத்திறன் பற்றிய மதிப்பீடு என்ன?

மாகாண சபைக்கு இருக்கும் அதிகாரம் போதாது என்பதில் நியாயம் உண்டு. மத்திய அரசுக்கும் மாகாண சபைக்குமிடையிலான உறவு மிதமிஞ்சிய அசமத்துவமாயிருப்பது உண்மை.  கூடுதலான அதிகாரப்பகிர்வுக்காகப் போராடவேண்டும் என்பதிலும் நியாயமுண்டு. ஆனால் இருக்கும் அதிகாரத்தை மக்களின் மனித நன்நிலையை வளர்க்க உதவும் வகையில் பயன்படுத்துவதற்கான திட்டமெதுவுமின்றி மாகாண சபையைக் கைப்பற்றுவதனால் எதைச்சாதித்துள்ளது TNA எனும் கேள்வி நியாயமானதே. இன்று TNAன் சீர்குலைவு ஒரு துன்பியல் கலந்த நகைச்சுவை நாடகமாக அரங்கேறியுள்ளது. அதற்கு மாற்றாகத் தோன்றியிருக்கும் தமிழ் மக்கள் பேரவை (TPC) இந்த நாடகத்தின் ஒரு உப காட்சியாகச் சமாந்திரமாகத் தொடர்கிறது. பேரவை தன்னைக் கூட்டமைப்பையும் விடப் பெரிய தமிழ் தேசிய வாதியாகக் காட்ட முற்படுகிறது. இந்தக் குறுந்தேசியவாதப் போட்டியின் விளைவுகளால் இனவாத அரசியலே மேலும் பலப்பட்டு தமிழ் மக்களின் உரிமைப் போராட்டம் மேலும் தனிமைப்படும். இதனால் வருந்தப் போவது மக்களே.

கிழக்கு மாகாணம் வடக்கைவிட பல்லினமயப்பட்டது. இனங்களுக்கிடையிலான முரண்பாடுகளை மேலும் இனவாதப்போக்கில் அரசியல் மயப்படுத்தித் தேர்தலில் வாக்குப்பெறும் வழிகளையே எல்லாக் கட்சிகளும் பின்பற்றுகின்றன. அதேவேளை மாகாண சபையின் தலைமைக்கும் அரசாங்கத்துக்கு மிடையிலான உறவு வடக்கிலிருந்து வித்தியாசமானது. இன்று கிழக்கில் TNAயே மிகப்பெரிய தமிழ் அரசியல் அமைப்பு. அது மாகாண சபை ஆட்சியில் ஒரு பங்காளி. ஆயினும் இன்றைய தமிழ் அரசியல் (TNA,TPC), தமிழ் டயஸ்போறாவின் பங்களிப்பு மற்றும் மக்களின் மனித நன்நிலையை மையமாகக்கொண்ட அபிவிருத்திக் கொள்கை இல்லாமை பற்றி மேலே கூறப்பட்டுள்ள கருத்துக்கள் கிழக்கிற்கும் பொருந்தும்.

III

அரசாங்கத்தின் அழைப்பு தமிழ் டயஸ்போறாவில் பலவிதமான கருத்துக்களையும் எதிர்வினைகளையும் ஏற்படுத்தியுள்ளது. அதை விமர்சனமின்றி ஏற்றுக்கொள்ளும் நிலைப்பாடு ஒரு முனையிலும் முற்றாக நிராகரிக்கும் நிலைப்பாடு மறுமுனையிலும் இருக்க இந்த இரண்டிற்குமிடையே சில போக்குகளையும் காணலாம். முதலாவது நிலைப்பாட்டைக் கொண்டவர்களில் இலாபநோக்குடன் முதலீடுகள் செய்ய விரும்புவோர் அடங்குவர். வடக்கு கிழக்கில் இலாபம்தரும் முதலீடுகளை ஏற்கனவே சில புலம்பெயர்ந்த தமிழர்கள் செய்துள்ளார்கள். இந்த முதலீடுகள் விசேடமாக உல்லாசத்துறை சார்ந்தவை. இன்றைய ஆட்சியின் அழைப்பு இத்தகைய முதலீட்டாளர்களை மேலும் ஊக்கிவிக்கும் என எதிர்பார்க்கலாம். இவர்கள் அரசின் முதலீட்டு அதிகார சபையின் (Board of Investment ன்) அனுசரணையுடன் தமது முதலீடுகளைச் செய்யலாம். அரசாங்கத்தின் அழைப்பை முற்றாக நிராகரிப்பவர்கள் பொதுவாகத் தீவிர தமிழ்தேசியவாத உணர்வினால் உந்தப்படுகின்றனர்.

இடைப் போக்குகளில் பரவலாகக் கேட்கும் ஒரு கருத்து இருக்கும் சந்தர்ப்பங்களைப் பயன்படுத்தி போரினால் பாதிக்கப்பட்ட வடக்கு கிழக்கு மக்களின் சமூகமேம்பாட்டிற்கு உதவும் செயற்பாடுகளுக்கு முன்னுரிமை கொடுக்க வேண்டும் என்பதாகும். போரினாலும் வேறுகாரணிகளாலும் மிகவும் பாதிக்கப்பட்ட மக்களின் நன்நிலையில் அக்கறை கொண்ட டயஸ்போறா தமிழர்களில் பெரும்பான்மையினர் அல்லது கணிசமான தொகையினர் இத்தகைய கருத்துடன் ஒத்துப்போவார்கள் எனக்கருத இடமிருக்கிறது. வாழ்வாதாரவிருத்தி, இளம் சந்ததியினரின் கல்வி, தொழில்பெறும் தகைமைகள் மற்றும் மேல்நோக்கிய சமூக நகர்ச்சி போன்றவற்றிற்கு இவர்கள் முன்னுரிமை கொடுக்கிறார்கள். இத்தகைய கருத்துடையோர் மத்தியில் ஒரு சாரார் அரசியலை முற்றாக ஒதுக்கியே சமூக மேம்பாட்டைப் பார்க்கிறார்கள். மற்றயோர் அரசியல்ரீதியில் சிந்திப்போர். அரசாங்கம் பற்றித் தம் விமர்சனங்களைக் கொண்டுள்ளோர். அரசியல் தீர்வுக்கு உதவும் வகையில் அல்லது அதைப் பின்தள்ளாத வகையிலயே சமூகமேம்பாட்டுச் செயற்பாடுகளை முன்னெடுக்கவேண்டும் எனும் பார்வையைக் கொண்டுள்ளோர். இருசாராரும் அரசுசாரா மற்றும் சிவில் சமூக அமைப்புக்களுக்குடாகவே செயற்பட விரும்புகின்றனர். இத்தகைய தொடர்புகளைப் பல குழுக்கள் ஏற்கனவே கொண்டுள்ளன. ஆயினும் நிறுவனங்களின் மற்றும் மனிதர்களின் விஞ்ஞான, தொழில்நுட்ப அறிவையும் ஆற்றல்களையும் விருத்தி செய்யும் திட்டங்களைப் பொறுத்தவரை அரச மற்றும் தனியார் நிறுவனங்களுடன் ஒத்துழைக்கவேண்டிய தேவையையும் இவர்கள் ஏற்றுக் கொள்கின்றனர்.

எனது அபிப்பிராயத்தில் போரினாலும் வேறுகாரணிகளாலும் இடர்பாட்டிற்குள்ளாயிருக்கும் மக்களின் மேம்பாட்டிற்கு முன்னுரிமை கொடுத்து செயற்பட விரும்பும் நிலைப்பாடு வரவேற்கப்பட வேண்டியதே. அதேவேளை இந்த மக்களை உள்வாங்கியிருக்கும் அதிகார உறவுகளைக் கணக்கில் எடுக்காது அவர்களின் நிலைமைகளைச் சரியாக அறிந்து கொள்ள முடியாது. அவர்களை அந்த உறவுகளிலிருந்து பிரித்துப்பார்க்க முடியாது. அந்த உறவுகளைப் புரிந்து கொள்வது அவர்களின் அன்றாட போராட்டங்களின் தன்மைகளையும் அந்தப் போராட்டங்களின் சமூகரீதியான அரசியல்ரீதியான முக்கியத்துவத்தையும் புரிந்து கொள்ள உதவும். போரினால் பாதிக்கப்பட்டோர் எனும்போது அது ஒரு மிகப்பரந்த வகைப் படுத்தலைக் குறிக்கலாம். இந்த வகையுள் போர்ப் பிரதேசங்களில் வாழும் எல்லோரும் அடங்குவர். ஆனால்  ‘பாதிக்கப்பட்டோர்’ எனும் போது மனித நன்நிலைகுன்றிய, உரித்துடமைகள் இழந்த நிலைமைகளில் வாழ்வோரையே பலரும் மனதில் கொண்டுள்ளார்கள் எனக் கருதுகிறேன். இந்த வகையினர் எப்படி அவர்களின் வாழ்நிலைகளுக்காளானார்கள்? ஏன் அந்த நிலைமைகளில் தொடர்ந்தும் இருக்கிறார்கள்? இந்தக் கேள்விகளுக்கான பதில்கள் இல்லாமல் அவர்களின் அன்றாட வாழ்வுப் போராட்டங்களைப் புரிந்து கொள்ள முடியாது. அத்தகைய புரிந்துணர்வு அவர்களின் நிலைமைகளைத் தனியே ஒரு மனிதாபிமானப் பிரச்சனையாகப் பார்ப்பதற்கும் அப்பால் அவற்றின் வர்க்க, பால், சாதி, பிரதேச ரீதியான பரிமாணங்களை அறிந்து கொள்ள உதவும். இப்படிப் பார்க்கும்பொழுது மக்களுக்கும் அரசுக்குமிடையிலான நேரடியான முரண்பாடுகளையும் மற்றைய சமூக, பொருளாதார முரண்பாடுகளையும் இனம் காணமுடியும். இந்த உறவுகளெல்லாம் அதிகார உறவுகள் என்பதும் தெளிவாகும். இந்த மக்களின் அன்றாட போராட்டங்களில் வாழிட உரிமை, வாழ்வாதார அபிவிருத்தியும் பாதுகாப்பும், சுரண்டல் மிகுந்த கடன் உறவுகளிலிருந்து விடுபடுதல், இளம் சந்ததியின் உடல் நலன், கல்வி மற்றும் மனித ஆற்றல்களின் விருத்தி, மனித மற்றும் சமூகப் பாதுகாப்பு உரித்துடைமைகள், சூழல் பாதுகாப்பு போன்றவை முக்கியத்துவம் வாய்ந்தன. இந்த அன்றாடப் போராட்டங்கள்  பொதுவாகத் தனிமனித, குடும்ப மட்டங்களிலும் சில சமயம் குறிப்பிட்ட கிராமிய அல்லது பிரதேச மட்டத்தில் கூட்டுச் செயற்பாடுகளுக்கூடாகவும் இடம்பெறுகின்றன. உதாரணங்களாக இராணுவம் கைப்பற்றியுள்ள தமது நிலங்களுக்கான மற்றும் காணாமல் ஆக்கப்பட்டோர் தொடர்பான அணிதிரட்டல்களும் போராட்டங்களும் பாதிக்கப்பட்டொரினதும் அவர்களின் ஆதரவாளர்களினதும் கூட்டுச் செயற்பாடுகளாகும். துரதிஷ்டவசமாகப் பொதுவான பிரச்சனைகள் உள்ள வேறு பகுதியினரை அணிதிரட்டி அவர்களின் கோரிக்கைகளுக்குக் கூட்டான குரல் கொடுக்கும் அமைப்புக்கள் இல்லை. உதாரணங்களாக வறுமையில் வாடும் பெருந்தொகையான பெண்தலைமைக் குடும்பங்கள் மற்றும் முன்னைநாள் போராளிகளைக் குறிப்பிடலாம். அதேபோன்று கல்வி, சுகாதார, சுத்தமான குடிநீர் வசதிகள் இல்லாத கிராமங்களையும் குறிப்பிடலாம்.

இங்கு சுருக்கமாகக் குறிப்பிட்டுள்ள விடயங்கள் ஆழ ஆராயப்படவேண்டியவை. அத்தகைய அறிவின் உதவியுடனேயே புலம்பெயர்ந்த தமிழ் அமைப்புக்கள் தமது திட்டங்களை வகுத்து நாட்டில் பங்காளர்களைத் தேட வேண்டும். இனங்களுக்கிடையிலான குரோதங்களை வளர்க்காது அதற்கு மாறாக புரிந்துணர்வையும் சமத்துவத்தையும் வளர்க்கும் அணுகுமுறையின் அவசியத்தை வலியுறுத்த வேண்டும். செயற்பாடுகளைச் சட்டபூர்வமான வழிகளில் சுதந்திரமாக முன்னெடுப்பதற்கான சூழலை மத்திய அரசாங்கமும் வடக்கு கிழக்கு மாகாண சபைகளும் உருவாக்கவேண்டும். இங்கு அரசியலைத் தவிர்க்கமுடியாது. அரசாங்கத்துடன், மாகாண சபைகளுடன், வேறு அரசியல் அமைப்புக்களுடன் பேச்சுவார்த்தைகள் தேவைப் படலாம் ஆனால் அரசாங்கத்தின் பங்காளராக வேண்டியதில்லை. உண்மையான பங்காளர்கள் வேறு மட்டங்களில் அரசாங்கத்திற்கு வெளியேதான் உள்ளார்கள். அங்கு அன்றாடு போராடிகொண்டிருக்கும் மக்கள் மற்றும் அவர்களின் சுயமுனைப்புகளை ஊக்குவிக்கும் அமைப்புக்கள், நாட்டில் சகல மக்களின் சமூக, அரசியல், பொருளாதார ஜனநாயக உரிமைகளுக்காகப் போராடும் இயக்கங்கள், முற்போக்கு அறிவாளர்களின் அமைப்புக்கள், இனவாதங்களுக்கு எதிரான அமைப்புக்கள் போன்றவைதான் பங்காளிகளாக வேண்டும்.

[1] பார்க்க:  https://samuthran.net/2017/04/24/அபிவிருத்தி-மனித-மேம்பாட்டின் பாதையா அல்லது அடக்குமுறையின் கருவியா?

[2] 2015ல் மாகாண GDPன் பொருளாதாரத் துறைரீதியான பங்குகளைப் பொறுத்தவரை கிழக்கில் விவசாயம் 12.1%, ஆலைத்தொழில் (industry) 31.8%, சேவைகள் 48.5%; வடக்கில் விவசாயம் 15%, ஆலைத்தொழில் 17.2%, சேவைகள் 60.6%.

 

Please follow and like us:

கடன் ஏகாதிபத்தியம் – கடன் வாங்கி ஆக்கிரமிப்பு யுத்தங்கள் புரியும் அமெரிக்க வல்லரசு

 

 

சமுத்திரன்

May2017

தனது அணியைச் சேர்ந்த நாடுகளின் செலவில் தனது மேலாதிக்க நலன்களுக்காகச்  சில குறிப்பிட்ட நாடுகள் மீது ஆக்கிரமிப்பு யுத்தங்களைத் தொடுக்கும் ஒரு உபாயத்தைத் திறனுடன் கையாண்டு வருகிறது அமெரிக்கா. அமெரிக்காவின் இந்தத் திட்டத்தில் நேரடியாகவும் மறைமுகமாகவும் பங்காளிகளாயிருக்கும் கூட்டத்தில் ஐரோப்பிய நாடுகளுடன், ஜப்பான், தென் கொரியா, தைவான், அவுஸ்திரேலியா மற்றும் குவைத், சவூதி அரேபியா போன்ற நாடுகளும் அடங்கும். அமெரிக்காவிற்கும் இந்த நாடுகளுக்குமிடையிலான உறவுகளின் ஒரு பரிமாணம் அந்த நாட்டின் அரசாங்கம் இவற்றிடமிருந்து தொடர்ச்சியாகப் பெறும் கடன்களாகும். அமெரிக்க அரசின் உள்நாட்டு, வெளிநாட்டுக் கடனுக்கும் அதன் இராணுவ மற்றும் போர்ச் செலவுகளுக்கும் நெருங்கிய உறவு இருப்பதை நீண்டகாலப் புள்ளிவிபர ஆதாரங்களுடன் ஆய்வுகள் காட்டியுள்ளன. அமெரிக்கா உலகரீதியில் பாரிய போர் இயந்திரத்தைக் கொண்டுள்ளது. எழுபது நாடுகளில் 800 மேற்பட்ட இராணுவத் தளங்களை வைத்திருக்கிறது. இவற்றின் பராமரிப்பும் அபிவிருத்தியும், ஆக்கிரமிப்பு யுத்தங்களும் பெருஞ் செலவுகளுக்கான காரணங்கள். நீண்ட காலமாக அமெரிக்காவின் வர்த்தகப் பற்றாக்குறை (trade deficit) ஒரு பிரச்சனை. வெளிநாட்டுக் கடனை அமெரிக்க அரசாங்கம் தனது திறைசேரிப் பிணைமுறிப் பத்திரங்களை (US Treasury Bonds ஐ) அமெரிக்க டொலர்களைப் பெருமளவில் வைத்திருக்கும் நாடுகளுக்கு விற்பதன் மூலம் பெறுகிறது. தனது நாட்டுச் செலாவணியிலேயே சுலபமாகக் கடன் பெறுவதும் அதைத் திருப்பிக் கொடுப்பது பற்றி அலட்டிக் கொள்ளாதிருப்பதும் அமெரிக்காவின் வரப்பிரசாதம் போலும். அமெரிக்க டொலரின் உலக நாணய அந்தஸ்து அமெரிக்காவிற்கு மற்ற நாடுகளின் மத்திய வங்கிகள்மீது செல்வாக்குச் செலுத்தும் சந்தர்ப்பத்தைக் கொடுக்கிறது. சமீப காலங்களில், உலக அரங்கில் அமெரிக்க வல்லரசுடன் போட்டி போடும் எழுந்துவரும் வல்லரசான சீனாவும் பெருமளவில் அமெரிக்க பிணைமுறிப் பத்திரங்களை வாங்கிவருகிறது. ஆனால் சீன-அமெரிக்க உறவு வேறுவகையானது. இது பற்றிப் பின்னர்.

பொருளாதார பலம் மிக்க கடன் கொடுக்கும் நாடாக இருந்து பின்னர் கடன் வாங்கும் நாடாக மாறியபோதும் பெற்ற கடனைத் திருப்பிக் கொடுப்பதில் அக்கறையின்றித் தொடர்ந்தும் கடன் வாங்கித் தனது ஏகாதிபத்திய அந்தஸ்தைத் தக்கவைத்துக் கொள்ளும் அமெரிக்க அரசின் போக்கினைக் ‘கடன் ஏகாதிபத்தியம்’ (debt imperialism) என அழைக்கிறார் அந்த நாட்டின் பொருளியலாளர் மைக்கேல் ஹட்சன் (Michael Hudson). அவர் அமெரிக்க ஏகாதிபத்தியத்திற்கு ‘மாஏகாதிபத்தியம்’ (super imperialism) எனப் பெயர் சூட்டியுள்ளார்.[i] இரண்டாம் உலகப் போருக்குப்பின் இந்தோசீனத்தில், மத்திய கிழக்கில் மற்றும் ஆப்கானிஸ்தானில் அமெரிக்காவும் அதன் துணை நாடுகளும் நடத்திய அல்லது நடத்தும் யுத்தங்கள் எல்லாமே அமெரிக்க அரசைக் கடனாளி அரசாக்கியுள்ளன. ஆயினும் நாட்டின் உயர் செல்வந்த அந்தஸ்து, உலகரீதியான இராணுவ அதிகாரம், பல நாடுகளுடன் செய்துள்ள பாதுகாப்பு ஒப்பந்தங்கள், பல்பக்க நிறுவனங்கள் (உலக வங்கி, சர்வதேச நாணய நிதியம், உலக வர்த்தக ஸ்தாபனம், ஐ. நா. சபை) மீதான ஆதிக்கம், மற்றும் அமெரிக்க டொலரே மிகச் செல்வாக்குமிக்க உலக நாணயம் எனும் அந்தஸ்து ஆகியவற்றால் தனது வல்லரசு ஸ்தானத்தைத் தொடர்ந்தும் பல பிரயத்தனங்களுக் கூடாகத் தக்கவைத்துக் கொள்கிறது அமெரிக்கா.

அமெரிக்கா வரலாற்று முக்கியத்துவம் வாய்ந்த படுதோல்வியைத் தழுவிக்கொண்ட வியட்நாம் யுத்தம் பற்றிப் பலருக்கு – குறிப்பாக எனது சந்ததியினருக்கு – நினைவிருக்கலாம். 1955 பிற்பகுதியிலிருந்து 1975 நாலாம் மாதத்தின் இறுதிவரை தொடர்ந்த இந்தப் போர் வியட்நாமை மட்டுமன்றி அதன் அண்டை நாடுகளான லாஓஸ் மற்றும் கம்போடியாவையும் உள்ளடக்கியது. இந்த நீண்ட இந்தோசீனப் போரின் செலவினால் அமெரிக்க மாவல்லரசு கடனாளியாகியது. அமெரிக்க பொருளாதாரத்தின் சென்மதி நிலுவையில் (balance of paymentல்) பெரிய விழுக்காடு தொடர்ச்சியான ஒரு பிரச்சனையாயிற்று.[ii] அந்த நாட்டின் பொருளாதாரச் சிக்கலைத் தீர்க்கும் நோக்கில் 1971 எட்டாம் மாதம் 15ம் திகதி அப்போதைய அமெரிக்க ஜனாதிபதி நிக்சன் உலகை அதிர்ச்சியிலாழ்த்தும் ஒரு முடிவினை அறிவித்தார். வெளிநாடுகளில் வைப்பிலிருக்கும் அமெரிக்க டொலர்களைத் இனிமேல் தங்கமாகப் பரிமாற்றம் செய்யமுடியாது என்பதுதான் அந்த அறிவிப்பு. அந்த எதிர்பாராத முடிவு 1930 களிலிருந்து சர்வதேச அங்கீகாரத்துடன் நடைமுறையிலிருந்து வந்த அமெரிக்க டொலருக்கும் தங்கத் தராதரத்திற்கும் (Gold Standard) இருந்த இணைப்பைத் துண்டித்தது. இதற்குப் பின்னர் வெளிநாட்டு மத்திய வங்கிகள் தமது டொலர்களை அமெரிக்க திறைசேரிக் கடன் பத்திரங்களுடனேயே பரிமாற்றம் செய்யும் நிலை ஏற்பட்டது. சென்மதி நிலுவை விழுக்காடுக்கூடாக இழந்த டொலர்களை அமெரிக்கா மீட்க இது உதவுகிறது. மறுபுறம் ஏற்றுமதியின் வளர்ச்சியால் கிடைக்கும் வர்த்தக உபரியை மற்றைய நாடுகள் (அவற்றின் மத்திய வங்கிகள்) அமெரிக்கத் திறைசேரிப் பிணைமுறிப் பத்திரங்களில் முதலீடு செய்கின்றன. இது அமெரிக்க அரசுக்கும் மற்றய அரசுகளுக்குமிடையிலான நிதிரீதியான பரிவர்த்தனையாகும். மைக்கேல் ஹட்சனின் கருத்தில் இந்த உறவு அமெரிக்க அரசாங்கம் மற்ற அரசாங்கங்களைச் சுரண்டும் உறவாகும். அவர் இந்த ஏகாதிபத்தியத்தை தனியார் கூட்டுத்தாபனங்களுக்கூடான ஏகாதிபத்திய பொருளாதார உறவிலிருந்து வேறுபடுத்துகிறார். இன்றைய ஏகாதிபத்தியம் பற்றி வேறு விளக்கங்களுமுள்ளன.[iii]

அமெரிக்காவிற்குப் பெருமளவில் கடன் வழங்கிய நாடுகளில் ஜப்பானும் தென் கொரியாவும் அடங்கும். இரண்டாம் உலகப் போருக்குப்பின், பனிப்போர் (அல்லது நிழற்போர்) காலகட்டத்தில், இவ்விரு நாட்டு ஆட்சியாளர்களும் அமெரிக்காவின் அரசியல்-இராணுவரீதியான ஆதிக்கத்தை ஏற்று அந்த மாவல்லரசுடன் பாதுகாப்பு ஒப்பந்தங்கள் செய்துகொண்டன. ஜப்பான் போரில் தோல்வியடைந்து அமெரிக்காவிடம் சரணடைந்து அந்த நாட்டின் கட்டுப்பாட்டின் கீழ் வந்தது. தனது கொலொனிகளாயிருந்த கொரியா, மற்றும் தைவான், மஞ்சு போன்ற சீனாவின் பகுதிகளை இழந்தது. அத்துடன் ஜப்பானிய ஏகாதிபத்தியத்தின் வரலாறு முடிவுக்கு வந்தது.  உலகப் போரின் முடிவுக்குப்பின் இடம்பெற்ற கொரியப் போர் அந்த நாட்டின் பிரிவினையில் முடிந்தது. வட கொரியா ´சோஷலிச´ முகாமிலும் தென் கொரியா அமெரிக்க முகாமிலும் இணைக்கப்பட்டன. இதன் விளைவாக ஜப்பானிலும் கொரியாவிலும் பல பெரிய அமெரிக்க இராணுவத் தளங்கள் இன்றும் உள்ளன. அமெரிக்காவைத் தமது காவலனாக ஏற்று துரித முதலாளித்துவப் பொருளாதார விருத்திக்கூடாக செல்வந்த நாடுகளாகிவிட்ட இவ்விரு நாடுகளும் அந்தநாட்டுக்கு தாம் கொடுத்த கடனைத் தமது இராணுவரீதியான பாதுகாப்பினை மேலும் உறுதி செய்யும் ஒரு உபாயமாகக் கருதக்கூடும். இது உண்மையில் கடனா அல்லது அமெரிக்க வல்லரசு பெற்றுக் கொள்ளும் பாதுகாப்புப் பணமா? மறுபுறம் பொதுமக்களின் எதிர்ப்புக்கும் மத்தியில் அமெரிக்க இராணுவத் தளங்களைத் தொடர்ந்தும் இருக்க அனுமதிப்பது இந்த அரசாங்கங்களுக்கு அமெரிக்காவுடன் பேரம்பேசும் பலத்தைக் கொடுக்கிறது. அத்துடன் அமெரிக்க பொருளாதாரம் வீழ்ச்சியடைவதையும் இவை விரும்பமாட்டா. ஏனெனில் அவற்றின் உயர் பெறுமதி ஏற்றுமதிகளின் ஒரு முக்கிய சந்தை அமெரிக்காவாகும். இந்த ஏற்றுமதிகளுக்கூடாக இவற்றின் உபரி டொலர்களும் வளர்ந்துள்ளன. இங்கு ஜப்பான், தென்கொரியா பற்றிக்கூறியது தாய்வானுக்கும் பொருந்தும். சீனப்புரட்சியின் வெற்றியைத் தொடர்ந்து சியாங்கை ஷேக்கும் அவரது கோமின்டாங்க் கட்சியினரும் தைவான் தீவுக்குத் தப்பியோடி அங்கே அமெரிக்க ஆதரவுடன் ஆட்சி அமைத்தனர். ஆகவே ஜப்பான், தென்கொரியா மற்றும் தைவான் ஆகிய மூன்றும் அமெரிக்காவின் கொம்யூனிச எதிர்ப்புக் கூட்டின் கிழக்காசிய அரண்களாயின. நிழற்போர் (பனிப்போர்) முடிந்த பின்னரும் இந்த நாடுகள் பாதுகாப்பெனும் பெயரில் அமெரிக்காவிலேயே தங்கியுள்ளன. ஒரு வல்லரசாகச் சீனா துரிதமாக எழுச்சிபெறுவது இந்த தங்கிநிற்பினை மேலும் வலுவூட்டியுள்ளது போல் படுகிறது.

இன்று கிழக்காசியாவில் இரு கொரியாக்களுக்கு மிடையைலான முரண்பாட்டையும் அதில் அமெரிக்காவின் பங்கினையும் புரிந்து கொள்ள இந்தப் பின்னணியைப் புரிந்து கொள்ளல் அவசியமாகும். வடகொரிய அரசமைப்பும் அதன் தலைமையும் பிரச்சனைக்குரியவை. அந்த அமைப்பு சோஷலிச அமைப்பல்ல. ஆயினும் அந்தப் பிராந்தியத்தின் சிக்கலுக்கு ஒரு வரலாறுண்டு. இரு கொரியாக்களும் அமைதியான வழியில் தமது பிரச்சனைகளைத் தீர்க்கமுடியாதிருப்பதற்கு இந்த வரலாறும் அமெரிக்காவின் ஆதிக்கப்போக்கிலான தலையீடும் பெரும் தடைகளாயுள்ளன. இன்றைய அமெரிக்க ஜனாதிபதிக்கு ஒரு புதிய போர் தேவைப் படலாம் ஆனால் அமெரிக்காவின் துணைநாடுகள் அதற்குத் தயாராயில்லை. அவை அனுபவத்திற்கூடாகச் சில கசப்பான பாடங்களைக் கற்றுக் கொண்டுள்ளன போல் படுகிறது.

அமெரிக்க அரசு கடனுக்கூடாகப் பெறும் டொலர்கள் அதன் செலவுக்கான பற்றாக்குறையை நிரப்ப உதவும் அதேவேளை அதன் பாதுகாப்பு, மற்றும் நேரடி ஆக்கிரமிப்புத் தொடர்பான செலவுகள் அந்த நாட்டின் தனியார் கூட்டுத்தாபனங்களுக்குப் பெரும் இலாபம் தரும் சந்தர்ப்பங்களைக் கொடுக்கின்றன. அத்துடன் அமெரிக்க அரசு தனது பிராந்திய அரசியல் நலன்களுக்கேற்ப வளர்முக நாடுகளுக்குக் கடன் மற்றும் அபிவிருத்தி உதவிகளை வழங்குகிறது.

அமெரிக்க டொலரே உலக நாணயமாக அரசோச்சுகிறது. பின்னர் வந்த யூரோ (Euro) வால் இதுவரை குறிப்பிடத்தகுந்த அளவிற்கு முன்னேற முடியவில்லை. ஆசியாவிலிருந்தும் இன்னும் டொலருக்கு ஒரு மாற்று நாணயம் சர்வதேசரீதியில் எழவில்லை. ஆனால் அமெரிக்காவின் உலகரீதியான இராணுவ பலமும் அதிகாரமும் வீழ்ச்சியடையும் போது இந்த நிலை மாறும். அப்போது அந்த நாடு பெற்ற கடன்களை எப்படித் திருப்பிக் கொடுக்கப் போகிறது எனும் கேள்வியும் எழும். 

கடன் பொறிகளில் சிக்கித்தவிக்கும் நாடுகளும் அமெரிக்காவும்

இன்றைய உலகில் செல்வந்த நாடுகள் சுலபமாகக் கடன் பெறுகின்றன. செல்வந்தருக்குக் கடன் கொடுக்க வங்கிகள் போட்டி போடுவது போல் செல்வந்த நாடுகளுக்குக் கடன் வழங்க நாடுகள், வங்கிகள், செல்வந்தர்களான தனிமனிதர்கள் தயங்குவதில்லை. கிரேக்கமும் அமெரிக்காவும் கடனாளி நாடுகள் ஆனால் முன்னையது பொருளாதார வீழ்ச்சியில், கடன் பொறிக்குள் அவஸ்தைப் படுகிறது, மேலும் கடன் பெறும் ஆற்றலற்ற நாடாகக் கணிக்கப்படுகிறது. ஐரோப்பிய யூனியனாலும், சர்வதேச நாணய நிதியத்தாலும் தொடர்ந்து மிரட்டப்படுகிறது. அமெரிக்கா பாரிய பொருளாதாரச் சிக்கலால் பாதிக்கப்பட்டதாயினும் அதற்கு வெளிநாட்டுக் கடன் பெறுவதில் பிரச்சனையில்லை.

தான் பெற்ற கடன்களைத் திருப்பிக் கட்டும் அழுத்தங்களின்றி இருக்கும் அமெரிக்கா சர்வதேசக் கடன் பளுவில் அகப்பட்டுள்ள வளர்முக நாடுகள் தமது கடன்களைத் திருப்பிக் கொடுக்கவேண்டுமெனப் பலவழிகளால் நிர்ப்பந்திகிறது. இது அமெரிக்காவின் வழமையான இரட்டை நியமம். விசேடமாக உலக வங்கி, சர்வதேச நாணய நிதியம் (IMF) போன்ற நிறுவனங்களுக்கூடாக இத்தகைய அழுத்தங்களைப் பிரயோகிக்கிறது. இந்த நிறுவனங்கள், விசேடமாக  IMF, கடன் பொறிக்குள் மாட்டிக் கொண்ட வளர்முக நாடுகளுக்கு மிகவும் இறுக்கமான நிபந்தனைகளுடன் குறைந்த வட்டியில் கடன் வழங்கும் கொள்கையைக் கொண்டுள்ளன. இந்த நிபந்தனைகள் பொருளாதார வளர்ச்சியை நோக்காகக் கொண்டிருப்பினும் பல பாதகமான சமூக விளைவுகளை ஏற்படுத்துகின்றன. இது பல நாடுகளின் அனுபவம்.

சமீப காலங்களில் இலங்கை உட்படப் பல வளர்முக நாடுகள் சீனாவிடம் பெருமளவில் கடன் பெறுகின்றன. இதிலும் பல பிரச்சனைகள். மறுபுறம் சீனா தனது பொருளாதாரத்தில் ஏற்றுமதிக்கூடாகக் குவியும் உபரி டொலர்களை மத்திய வங்கிக்கூடாகத் தேசிய நாணயத்தைப் (renminbi ஐப்) பயன்படுத்திக் கொள்வனவு செய்து அமெரிக்க பிணைமுறிப் பத்திரங்களில் பெரிய அளவில் முதலீடு செய்கிறது. இந்த வழிக்கூடாக renminbi ன் பெறுமதி மிதமிஞ்சி ஏறாதவாறு பார்த்துக் கொள்கிறது. அப்படி ஏறவிடுவது சீனாவின் ஏற்றுமதிப் பண்டங்களின் விலைகளை அதிகரிக்கச் செய்யும். இது சர்வதேச ஏற்றுமதிச் சந்தைப் போட்டியில் சாதகமானதல்ல. சீனாவின் உயர் பெறுமதி ஏற்றுமதிகளின் பிரதான சந்தைகளில் அமெரிக்கா முக்கியமான இடத்தை வகிக்கிறது. எழுந்து வரும் வல்லரசுகளில் ஒன்றான சீனா வளர்முக நாடுகளுக்குக் கடன் வழங்கும் கொள்கையின் அரசியல் வேறாக ஆராயப்படவேண்டிய விடயம்.

[i] இதுபற்றி ஹட்சன் பல நூல்களையும் கட்டுரைகளையும் 1972 லிருந்து இன்றுவரை எழுதிவந்துள்ளார். இந்தக் கட்டுரைக்குப் பின்வரும் நூல் உதவியுள்ளது. Hudson, Michael, 2003, Super Imperialism – The origins and fundamentals of US world dominance, Pluto Press. இந்த நூல் 1972 அவர் எழுதிய நூலின் புதிப்பிக்கப்பட்ட, விரிவாக்கப்பட்ட பதிப்பு ஆகும். ஹட்சனின் ஆய்வுகளைத் தொடர்ந்து வந்த வேறு ஆய்வுகளில் பின்வரும் நூல் அமெரிக்காவின் கடனுக்கும் அதன் சர்வதேச ஆதிக்கத்திற்குமிடையிலான உறவுகள் பற்றிக் கூறுகிறது. David Graeber, 2014, Debt The First 5000 Years, Melville House Publishing. இந்த நூல் கடனின் வரலாற்றின் பல்வேறு பரிமாணங்களை மானிடவியல் நோக்கில் அணுகுகிறது.

[ii] இந்தப் பிரச்சனை இரண்டாம் உலகப் போருக்குபின் வந்த கொரியப்போரின் போதே இருந்தது என ஹட்சனின் ஆய்வு காட்டுகிறது (Hudson, 2003)

[iii] உதாரணமாக – David Harveyன் பின்வரும் நூல்கள், 2005, The New Imperialism, Oxford University Press. 2005, A Brief History of Neoliberalism, Oxford University Press. 2010, The Enigma of Capital and the Crises of Capitalism, Profile Books. 2014, Seventeen Contradictions and the End of Capitalism, Oxford University Press.

Please follow and like us:

உள்நாட்டு யுத்தம், சமாதானம், உலகமயமாக்கல்

சமுத்திரன்

இரண்டாம் உலகயுத்தத்திற்குப் பின்னர் அரசுகளுக்கிடையிலான யுத்தங்களை விட உள்நாட்டு யுத்தங்களே அதிகரித்துள்ளன. இந்த உள்நாட்டு யுத்தங்கள் ஆசிய ஆபிரிக்க லத்தீன் அமெரிக்க நாடுகளிலும் நிழல்யுத்தத்தின்( Cold war) முடிவுக்குப்பின் அதாவது சோவியத்முகாமின் மறைவுக்குப்பின் கிழக்கு ஐரோப்பாவிலும் இடம்பெற்றுவந்துள்ளன அல்லது இடம்பெறுகின்றன. பல ஆய்வுகளின்படி அரசுகளுக்கிடையே ஏற்படும் யுத்தங்களைவிட உள்நாட்டு யுத்தங்கள் பொதுவாக நீண்டகாலம் தொடர்வனவாகவும் சுமூகமான தீர்வைப் பெறுவதில் மிகவும் கடினமானவையாகவும் இருக்கின்றன. உள்நாட்டுயுத்தம் எனும்போது அது ஒருவித வெளிநாட்டுத் தொடர்புமற்ற தனியான நிகழ்வெனக் கொள்ள முடியாது. ஒவ்வொரு உள்நாட்டு யுத்தத்திற்கும் சர்வதேச தொடர்புகளுண்டு. அதன் தொடர்ச்சிக்கும் சிக்கல்களுக்கும் தீர்வின் தடைகளுக்கும் வெளிவாரிச் சக்திகளின் பொறுப்புகளும் தாக்கங்களும் உண்டு.

உள்நாட்டு அரசியல் முரண்பாடுகளும் யுத்தங்களும்

சர்வதேசமயமாக்கப்பட்டுள்ள இன்றைய காலகட்டத்தில் யுத்தங்களை அரசியல் ரீதியில் தீர்த்து வைப்பதிலும், சமாதானத்தை உருவாக்குவதிலும் சமூக பொருளாதார அபிவிருத்திக் கொள்கைகளை வகுப்பதிலும் பல்பக்க நிறுவனங்களும் முக்கிய பங்கினை வகிக்கத் தொடங்கியுள்ளன. இன்றைய உலகமயமாக்கல் கட்டத்தில் இந்தப் போக்கானது சமீபத்திய காலங்களில் மிகவும் பலம் பெற்றுள்ளது. ஆகவே ஒருபுறம் உள்நாட்டு முரண்பாடுகளும், யுத்தங்களும் சர்வதேசமயமாக்கப்படுகின்றன. மறுபுறம் அவற்றின் தீர்வுகளுக்கான வழிமுறைகளும் செயற்பாடுகளும் சர்வதேச மயமாகின்றன. இந்தக் கட்டுரையில் இந்தப் போக்குகள் பற்றிய சில பொதுப்படையான கருத்துக்களைக் குறிப்பிட்டு உரையாட விரும்புகிறேன்.

  • உள்நாட்டு யுத்தங்களும் ‘சர்வதேச சமூகமும்’

இன்றைய உலகில் மேற்கத்திய முதலாளித்துவ ஜனநாயக நாடுகள் அமைதியின் உறைவிடமாகவும் அதே உலகின் மற்றைய பகுதி உள்நாட்டுக் கொந்தளிப்புக்கள் மிகுந்ததாகவும் இருப்பதாகச் சில வலதுசாரி ஆய்வாளர்கள் கூறுகிறார்கள். அமெரிக்க ஜனாதிபதி Bush ன் தத்துவத்தின்படி ஜனநாயகங்களிடையே போர்கள் இடம்பெறுவதில்லை ஏனெனில் அவை நாகரீகமான வழிகளில் தமது பிரச்சனைகளைத் தீர்த்துக் கொள்கின்றன. வரலாறு பற்றி Bushன் அறியாமை உலகறிந்தது. ஆனால் ‘ஜனநாயகங்கள் போர் செய்வதில்லை’ என்ற சுலோகம் அறியாமையின்பால் வந்ததல்ல. அது இன்றைய உலகமயமாக்கலின் நடத்துனர்களின் மேலாட்சித்திட்டத்தின் கவர்ச்சிகரமான கொள்கைப் பிரகடனம் என்றே சொல்ல வேண்டும். உண்மையில் இன்றைய உலகில் அமைதியின் உறைவிடமெனப்படும் வளர்ச்சிபெற்ற முதலாளித்துவ நாடுகளின் முகாமின் வரலாறு பல தொடர்ச்சியான உள்நாட்டு யுத்தங்களுக்கூடாகவும், இரண்டு உலக யுத்தங்களுக்கூடாகவும் பிறந்தது. இன்றைய ‘அமைதி நாகரீகத்தின்’  வரலாறு வன்செயல்களும் யுத்தங்களும் மிகுந்தது. ஒருவகையில் பார்த்தால் இந்த வரலாறுதான் வேறு வடிவங்களில், போக்குகளில் தொடர்கிறது எனக் கூறலாம். அதுமட்டுமல்ல ‘ அமைதி நாடுகளுக்கும்‘ யுத்தங்கள் இடம்பெறும் மற்றைய பகுதிகளுக்குமிடையிலான உறவுகள் முக்கியமானவை.

ஏற்கனவே குறிப்பிட்டது போல் ஒவ்வொரு உள்நாட்டு யுத்தத்திற்கும் அதற்கேயுரிய சர்வதேச தன்மைகள், தொடர்புகள் உண்டு. 1945-1989 காலகட்டத்தில் மூன்றாம் உலகநாடுகளின் விடுதலைப்போராட்டங்கள், புரட்சிகள் பகிரங்கமான சர்வதேச உறவுகளைக் கொண்டிருந்தன. ஒருபுறம் சோவியத்தயூனியன், புரட்சிக்குபின்னான சீனா, கியூபா போன்ற நாடுகள் விடுதலைப் போராட்டங்களை ஆதரித்தன. மறுபுறம் அமெரிக்க உளவு ஸ்தாபனமாகிய CIA இந்தப் போராட்டங்களுக்கு எதிராக சர்வாதிகார பாசிச அரசுகளுக்கு பல்வேறு உதவிகளை வழங்கியது. அதுமட்டுமல்ல சோவியத்யூனியன், கியூபா, சீனா போன்ற நாடுகளுக்கு எதிராக சீர்குலைவு நடவடிக்கைகளிலும் ஈடுபட்டது. வியட்நாமில் அமெரிக்கா நடத்திய ஆக்கிரமிப்பு, நிக்கரகுவாவின் புரட்சிகர அரசுக்கெதிராக உருவாக்கி உதவிய எதிர்ப்புரட்சி இயங்கங்கள், சிலியில் ஜனநாயகரீதியில் ஆட்சிக்குவந்த இடதுசாரி அரசாங்கத்தைப் பாசிச ராணுவச் சதிக்கூடாக கவிழ்த்தது போன்ற அமெரிக்க ஏகாதிபத்தியச் செயற்பாடுகளை மறக்க முடியுமா ?

சரி, நிழற்போருக்குப் பின் நடப்பது என்ன? சோவியத்முகாமின் மறைவிற்குப் பின்  ‘யுத்தங்கள் வரலாறாகிவிட்டன நிரந்தர அமைதிக்கான காலம் தோன்றிவிட்டது’ போன்ற பிரச்சாரங்கள் வெளிவந்தன. ஆனால் உலக யதார்த்தங்களோ வேறாக இருந்தன. கடந்த இருபது வருடங்களாக செல்வந்தநாடுகள் பலவற்றின் ஆயுத உற்பத்தியும் ஏற்றுமதியும் முன்பை விட அதிகரித்துள்ளன. ஐநாவின் பாதுகாப்புச்சபையின் (Security Council) அங்கத்துவ நாடுகளான  USA , ரஷ்யா, பிரான்ஸ் ஆகிய மூன்றும் உலக ஆயுத ஏற்றுமதியின் 80 வீதத்திற்குப் பொறுப்பாயுள்ளன. USA உலக ஆயுத ஏற்றுமதியின் 50 வீதத்தைக் கொண்டுள்ளது. ரஷ்யா அதற்குப் போட்டியாகவுள்ளது. உலக ஆயுதவிற்பனையின் 60 வீதம் வளர்முக  (மூன்றாம் உலக) நாடுகளுக்குச் செல்கிறது. இது சட்டபூர்வமான வர்த்தகம். கறுப்புச்சந்தைக்கூடாக இடம்பெறும் ஆயுதக்கொள்வனவுகளும் பெருமளவில் வளர்முக நாடுகளுக்குத்தான் சென்றடைகின்றது.

சட்டபூர்வமாக வளர்முக நாடுகளுக்குச் செல்லும் ஆயுதங்களின் ஒருபகுதி பல வழிகளினூடாக வேறு நாடுகளுக்கும், ஆயுதப்போராட்டத்தில் ஈடுபட்டிருக்கும் இயக்கங்களுக்கும், பாதாள உலக குழுக்களுக்கும் விற்கப்படுகிறது. பல ஆயுத விற்பனைத் தரகர்கள் அரசாங்கங்களுக்கும், அவற்றை எதிர்த்துப் போராடும் இயக்கங்களுக்கும் ஆயுதங்களைக் கொள்வனவு செய்ய உதவுகிறார்கள். ஜனநாயகங்கள் போருக்குப் போவதில்லை என்றும் யுத்தம் தேவையற்றது என்றும் கூறும் நாடுகள் ஆயுத உற்பத்தியிலும் ஏற்றுமதியிலும் ஈடுபட்டிருப்பது அவற்றின் இரட்டை நியமங்களைக் காட்டுகிறது. இதில் ஆச்சரியம் தரும் விடயமென்னவெனில் உலக சமாதானத்தூதுவராக, நடுவராக, அனுசரனையாளராகச் செயற்படும் நோர்வேயும் ஆயுதஉற்பத்தியில் ஈடுபட்டுள்ளதென்பதாகும். நோர்வேயின் ஆயுதஉற்பத்திச்சாலையின் அரைவாசிப் பங்குதாரராக நோர்வே அரசு விளங்குகிறது. இந்தத்துறையில் 5000 பேர் வரை வேலைவாய்ப்புப் பெற்றுள்ளார்கள். நோர்வேயின் சனத்தொகையுடன் ஒப்பிடும் போது அதாவது தலா ஆயுத ஏற்றுமதியைப் பொறுத்தவரை நோர்வே உலகின் பெரிய ஆயுத ஏற்றுமதி நாடாகிறதென அறிக்கைகள் கூறுகின்றன. இது நோர்வேயின் தொழிற்கட்சிக்கோ அல்லது தேசிய தொழிலாளர் அமைப்பிற்கோ ஒரு பிரச்சனையாகப்படவில்லை. இத்தகைய இரட்டை நியமப்போக்கு நோர்வேயின் தனிச்சொத்தல்ல. தனது யாப்பு சமாதானயாப்பு அதன்படி ஆயுதம் விற்பது சட்டவிரோதமானது எனச் சொல்லிக் கொள்ளும் ஜப்பான் பிலிப்பைன்சுக்கும் வேறு சில நாடுகளுக்கும் ஆயுதங்கள் ஏற்றுமதி செய்துள்ளதென்பதற்கும் ஆதராங்களுண்டு. ஜப்பான் இரகசியமாகச் செய்வதை நோர்வே சட்டபூர்வமாகச் செய்கிறது. ஆனால் இரு நாடுகளும் சமாதானம் பற்றிப் பேசுவதைக் கேட்போருக்கு அவை ஆயுதவிற்பனையில் ஈடுபட்டிருப்பது நல்ல செய்தியாக இருக்க மாட்டாது. ஏனெனில் அவை விற்கும் ஆயுதங்கள் எப்படியோ யுத்த தேவைகளுக்கு உதவக்கூடும்.

ஆயுதம் சமாதானத்தை அடைய உதவமாட்டாது என்பது எனது விவாதமல்ல. ஆயுதப்போராட்டங்கள் எல்லாமே தவறானவை என்பதும் எனது நிலைப்பாடல்ல. நான் இங்கு விமர்சிப்பது யுத்தம் பிரச்சனைகளுக்குத் தீர்வாகாது எனும் நாடுகளின் நடைமுறையைத்தான். இந்த வகையில் நோர்வேயின் நடைமுறை விசித்திரமானது.

இரட்டை நியமங்களாகத் தெரியும் இந்த சர்வதேசப்போக்கின் உண்மையான அரசியல் என்ன?

எனது அபிப்பிராயத்தில் சமாதானம் நாகரீகமானது, ஜனநாயகம் சார்ந்தது, யுத்தம் அநாகரீகமானது, ஜனநாயகத்திற்கு மாறானது எனும் பிரச்சாரம் ஒரு கருத்தியில் ரீதியான பொய்ப்பிரச்சாரம். இங்கு அடிப்படையான விடயம் என்னவெனில் பலாத்கார இயந்திரமும், கருவிகளும் தேசிய மட்டத்திலும் சர்வதேசமட்டத்திலும் தமக்குச் சார்பான, தமது அணியிலுள்ள அரசுகளின் தனியாதிக்கத்தில் இருக்க வேண்டும் என்பதே USA ன் தலைமையிலுள்ள உலக அதிகாரக் கூட்டணியின் நோக்கமும் திட்டமுமாகும். அத்தகைய அரசுகளைப் பலப்படுத்துவதே இந்தக் கூட்டணியின் கொள்கை நிலைப்பாடு. ஆயினும் இதற்குப் பல சவால்கள் கிளம்பியுள்ளன. உள்நாட்டு யுத்தங்களைப் இந்த நோக்கிலேயே உலக அதிகார சக்திகள் அணுகுகின்றன. இதனால்தான்  ‘பயங்கரவாதத்திற்கு எதிராக ‘ யுத்தம் பிரகடனப்படுத்தப்பட்டுள்ளது.

இப்படிச் சொல்வது வல்லரசு முகமாமின் முழுத்திட்டமும் ராணுவ ரீதியானது என்பதல்ல. முதலாளித்துவ அரசின் பலாத்காரத் தனியாதிக்கம் உறுதி செய்யப்படுவது ஒரு முக்கிய தேவையாக இருக்கும் அதேவேளை அரசினதும் ஆள்பரப்பின் அரசியற் பொருளாதார அமைப்புகளினதும் நியாயப்பாட்டை உறுதிசெய்யும் மேலாட்சித்திட்டமும் (Hegemony) முக்கியத்துவம் பெறுகிறது. இந்த மேலாட்சி சிந்தனைரீதியானது, கலாச்சார ரீதியானது. தனியுடமை, தனிமனிதசுதந்திரம் போன்ற விழுமியங்களை உள்ளடக்கிய ஒரு மேலாட்சித்திட்டம் இது. இது சமாதானம் – ஜனநாயகம் அபிவிருத்தி என்னும் இணைப்பாக முன்வைக்கப்படுகிறது. இதன் தோற்றம் நியாயமானதாகவே படுகிறது. இந்த நோக்கங்களை யார் எதிர்ப்பார்கள்?  இவை உலக மயமாக்கலின் நல்ல விளைவுகளாகுமென்றால் நாம் அதை ஏன் எதிர்க்க வேண்டும்? இவை நியாயமான கேள்விகளே.

பிரச்சனை இந்த திட்டத்தின் அடிப்படைகளிலும் நடைமுறைகளிலும்தான்.

  • சந்தை ஜனநாயகத்தின் அடிப்படையில் சமாதானமும் அபிவிருத்தியும்

உள்நாட்டு யுத்தங்களின் தீர்வும் அதைத் தொடர்ந்து சமாதானத்தையும் சமூகத்தையும் கட்டியெழுப்புவதையும் சர்வதேசமயமாக்கும் திட்டம் கடந்த பத்தாண்டுகளின்போதே முழுமையான ஒரு பொதியாக உருவாக்கம் பெற்றது. தற்போது பாதுகாப்பும் அபிவிருத்தியும் ஒருங்கிணைக்கப்பட்டுள்ளன. இந்த ஒருங்கிணைப்பு செப். 11 க்குப்பின் (9/11) மிகவும் முன்னுரிமை பெற்று சர்வதேசக் கொள்கையாகிவிட்டது. USA ன் தலைமையிலான OECD நாடுகள் இந்தக் கொள்கையைப் பல வழிகளில் அமுல் நடத்துகின்றன. இதற்கு அவை ஐ. நா, உலகவங்கி போன்ற பல்பக்க நிறுவனங்களைப் பயன்படுத்துகின்றன. உலக வல்லரசு முகாமின் நலன்களுக்கமைய உருவாக்கப்பட்ட இந்தப் பொதியின்படி சமாதானம் என்பது  ‘பயங்கரவாதம்‘ முற்றாக அகற்றப்பட்டு சுய போட்டிச்சந்தைப் பொருளாதாரத்துக்கு வேண்டிய நிறுவனரீதியான சீர்திருத்தங்களின் அடிப்படையில் ‘ஜனநாயக’ ரீதியில் கட்டியெழுப்பப்பட வேண்டியதாகும். தூய சந்தைப் போட்டி உறவுகளுக்கு அடிப்படை முக்கியத்துவம் கொடுப்பதால் இந்த அணுகுமுறையை ‘சந்தை ஜனநாயகம்’ என ஆய்வாளர்கள் வர்ணிக்கின்றனர். நீண்ட காலமாக உள்நாட்டு யுத்தத்தால் பாதிக்கப்பட்ட ஒரு நாட்டில் சமாதானத்தையும், மனிதர்களின் வாழ்வாதாரத்தையும் கட்டியெழுப்புவதற்கு இது உகந்த ஒரு கொள்கையா என்ற கேள்வி எழுவது இயற்கையே. வரலாற்று அனுபவங்களை நோக்கும் போது யுத்தத்தால் பாதிக்கப்பட்ட நாடுகளின் புனர்நிர்மாணத்தில் அரசு முக்கிய பங்கினை வகித்திருப்பதைக் காணலாம். குறிப்பாக சமூக பொருளாதார சந்தர்ப்பங்கள் வருமானம் போன்றவற்றின் அசமத்துவங்கள் மோசமாகத வகையில் நிர்வகிக்கும் பொறுப்பினை அரசு கொண்டிருப்பதை அவதானிக்கலாம். இத்தகைய ஒரு சீர்திருத்தப்பட்ட முதலாளித்துவ அபிவிருத்திப்போக்கு உள்நாட்டில் நிலைபெறும் அமைதியைக் கட்டியெழுப்ப உதவும் என்பது யுத்தத்தால் பாதிக்கப்பட்ட மேற்கத்தைய நாடுகளினதும், ஜப்பானினதும் அனுபவம். சந்தை ஜனநாயக அணுகுமுறை இதற்கு உதவமாட்டாது என்பதை சமீபத்திய அனுபவங்கள் காட்டுகின்றன. இந்த வழியைப் பின்பற்றி சமாதானத்தையும், சமூகத்தையும் கட்டியெழுப்ப முற்பட்ட கம்போடியா, எல்சல்வடோர், நிக்கராகுவா, மொசாம்பிக், அங்கோலா, ருவாண்டா, பொஸ்னியா போன்ற நாடுகள் பல பிரச்சனைகளுக்குள்ளாகி இருப்பதை ஆய்வுகள் வெளிப்படுத்தியுள்ளன. இந்த ஆய்வுகளின்படி இந்நாடுகளில் பொருளாதார அபிவிருத்தி மந்தமாகவும், ஏற்றத்தாழ்வுகள் மிகவும் அதிகமாகவும் உள்ளன. அத்துடன் இவையும் வேறு காரணிகளும் ஜனநாயக மயமாக்கலைப் பாதித்துள்ளன. இந்தப் போக்குகள் தொடர்ந்தால் சமூக அமைதி பாழடையும் சமானதானத்துக்கும், மக்கள் நலன்களுக்கும் உதவக்கூடிய முதலாளித்துவ அமைப்பு, சந்தை ஜனநாயகமா சமூக ஜனநாயகமா என்ற கேள்வி எழுகிறது. இவை இரண்டும் முதலாளித்துவத்துக்குள்ளான மாற்று வழிகள். ஆயினும் இன்றைய உலகமயமாக்கலை வழிநடத்தும் வல்லரசு முகாம் சந்தை ஜனநாயகப் பொதியையே யுத்தத்தாலும் வேறு காரணிகளாலும் பலவீனமடைந்துள்ள நாடுகள் மீது திணிக்கிறது.

உயிர்மெய் சித்திரை- ஆனி 2006

 

 

Please follow and like us:

நுஃமான் மாமா இல்லாத தமிழ் ஈழம் வேண்டுமா? 1989 ஜூனில் யாழ்ப்பாணத்தில் கவிஞர் சேரனுடன் இடம்பெற்ற ஒரு உரையாடல்

 சமுத்திரன்

2017 May

1989 ஆறாம் மாதம். ஒரு ஐரோப்பிய நிறுவனத்தின் அபிவிருத்தித் திட்டம் ஒன்றினை மதிப்பீடு செய்யும் ஆலோசகராக நோர்வேயிலிருந்து எனது பிறந்த இடமான யாழ்ப்பாணத்திற்கு செல்கிறேன். 1987ல் கைச்சாத்திடப்பட்ட இந்திய – இலங்கை ஒப்பந்தத்தின் பிரகாரம் இந்திய அமைதி காக்கும் படை (IPKF) வடக்கு-கிழக்கில் இருந்த காலம். ஈழ மக்கள் புரட்சிகர முன்னணி (EPRLF) மாகாண சபை ஆட்சியிலிருந்த காலம். கொழும்பிலிருந்து யாழ்ப்பாணத்துக்கு இலங்கை வான்படை ஒரு விமான சேவையை நடத்திக் கொண்டிருந்த காலம். நான் அதைப் பயன்படுத்தி யாழ் சென்றேன். அந்த விமானப் பயணம் ஒரு மறக்கமுடியாத அனுபவம். விமானத்திலிருந்த ஆசனங்களையும் விட அதிகமான பயணிகள். மூவருக்குரிய ஆசனங்களில் நால்வர் அமர்ந்திருந்தோம். இந்த நிலையில் ஆசனப் பட்டியை யாரும் கட்டமுடியவில்லை. கட்டும் படி பணிக்கப்படவும் இல்லை. அது மட்டுமல்ல. சிலர் நின்றபடி பயணம் செய்தனர். அப்படித்தான் ஏழு வருடங்களின் பின் யாழ் சென்றேன். அங்கு நான் வாழ்ந்த ஏழு நாட்களில் எத்தனையோ அனுபவங்கள்.[i]

கந்தர்மடத்தில் எனது சித்தப்பாவின் வீட்டில் தங்கியிருந்தேன். பகல் பொழுது முழுவதும் பெரும்பாலும் எனது தொழில் தொடர்பான பிரயாணங்கள், நேர்காணல்கள், கலந்துரையாடல்கள். மாலையில் சந்தர்ப்பம் கிடைத்த போது உறவினர்கள் மற்றும் நண்பர்களுடன் சந்திப்புகள். ஆனால் மாலை ஆறுமணியிலிருந்து மறுநாள் காலை ஆறு மணிவரை ஊரடங்குச் சட்டம் அமுலில் இருந்தது. பொதுவாக இந்தச் சந்திப்புகளை மாலை ஆறு மணிக்கு முன்னரே முடித்து விடுவேன். ஆனால் அன்று மாலை ஒரு வித்தியாசமான ஒழுங்கு. எனது நண்பர்கள் மௌனகுருவும் சித்திராவும் மாலை உணவுக்கு அழைத்திருந்தார்கள். இளம் கவிஞர் சேரனையும் அழைத்திருப்பதாகக் கூறினார்கள். அன்றிரவு அவர்கள் வீட்டில் தங்கி மறுநாள் காலை ஊரடங்குச் சட்டம் முடிந்தபின் நான் சித்தப்பாவீட்டிற்குத் திரும்பலாம் எனும் மௌனகுருவின் ஆலோசனையை ஏற்றுக்கொண்டேன். நான் சேரனின் கவிதைகளை விரும்பிப் படித்திருக்கிறேன் ஆனால் நேரில் சந்தித்துப் பேசியதில்லை. அவரைச் சந்திக்கும் சந்தர்ப்பம் கிடைப்பதையிட்டு மகிழ்வுற்றேன்.

அன்று மௌனகுரு வீட்டிற்குப் போகுமுன் யாழ் பல்கலைக் கழகத்தில் கணிதத்துறை விரிவுரையாளரான நண்பர் சிறீதரனைச் சந்தித்தேன். அவர் அப்போது மனித உரிமைகளுக்கான யாழ் பலகலைக்கழக ஆசிரியர்கள் அமைப்பில் தீவிரமாக ஈடுபட்டிருந்தார். அவர் என்னை மௌனகுரு வீடுவரை ஆறு மணிக்குமுன் கூட்டிச்சென்று விடைபெற்றார். அங்கே மௌனகுரு, சித்திரா அவர்களின் மகன் சித்தார்த்தன், சேரன் என்னை வரவேற்றனர். சித்தார்த்தன் அப்பொது யாழ் இந்துக் கல்லூரி மாணவன் என நம்புகிறேன். எனது இன்னொரு நெருங்கிய நண்பன் நுஃமானும் அப்போது யாழ் பல்கலைக் கழகத்தில் கடமையாற்றிக் கொண்டிருந்தார். அவர் மௌனகுரு வீட்டில்தான் குடியிருந்தார். ஆனால் அன்று அவர் தனது சொந்த ஊரான கல்முனைக்குச் சென்றுவிட்டதாக அறிந்தேன்.

ஆரம்பத்தில் நமது சம்பாசனைகள் பல விடயங்களைத் தொட்டன. ஆயினும் மாலை உணவருந்தும் போதும் அதற்குப் பின்பும் இலங்கையின் அன்றைய அரசியல் நிலைமை, விடுதலைப் போராட்டத்தின் போக்குகள், இந்திய இராணுவத்தின் நடைமுறைகள், மற்றும் வடக்கு – கிழக்கு மாகாண சபையை ஆளும் EPRLFன் நடைமுறைகள் ஆகியவற்றைச் சுற்றியே கலந்துரையாடல்கள் தொடர்ந்தன. ஒரு கட்டத்திற்குப்பின் எல்லோரும் பங்குபற்றிக் கொண்டிருந்த கலந்துரையாடல் பிரதானமாக எனக்கும் சேரனுக்குமிடையிலான விவாதமாக உருமாறத் தொடங்கியது. அதேவேளை அது மிகவும் பண்புடனும் நட்புணர்வுடனும் தொடர்ந்தது.  இளம் சித்தார்த்தனும் தன் கருத்துக்களை முன்வைத்தார். முழு இரவுக்கூடாகத் தொடர்ந்த அந்த விவாதத்தில் வடக்கு – கிழக்குத் தமிழ் மக்களின் சுயநிர்ணய உரிமை மற்றும் தனிநாட்டுக்கான ஆயுதப் போராட்டம் அதி முக்கிய இடத்தைப் பெற்றன. விவாதம் சற்றுச் சூடுபிடித்து நமது குரல்கள் உயரும்போது சித்தார்த்தன் எழுந்து நின்று ‘கொஞ்சம் அடக்கி வாசியுங்கோ. அடக்கி வாசியுங்கோ.’ எனக்கூறி வெளியே இந்திய இராணுவத்தினர் அல்லது EPRLFன் படையினர் நடமாடிக் கொண்டிருக்கலாம் என்பதை நினைவூட்டிக் கொள்வார்.

வடக்குக் கிழக்குத் தமிழ் மக்கள் சுயநிர்ணய உரிமை உடையவர்கள் என்பது பற்றி நமக்கிடையே பெரிய வேறுபாடுகள் இருக்கவில்லை. ஆனால் விவாதம் இலங்கை நிலைமைகளில் அந்த உரிமையை அரசியல்ரீதியில் எப்படிப் பயன் படுத்துவது எத்தகைய தீர்வு நியாயமானது போன்ற கேள்விகளிலேயே நம்மிடையே கருத்து வேறுபாடுகள் இருந்தன. சேரன் பிரிந்து போகும் உரிமைக்குச் சார்பான நிலைப்பாட்டைக் கொண்டிருந்தார். நான் ஒரு நாட்டிற்குள் சமஷ்டி, பிரதேச சுயாட்சி போன்ற தீர்வுக்குச் சார்பான நிலைப்பாட்டைக் கொண்டிருந்தேன். சேரனின் கவிதைகள், கட்டுரைகள் பலவற்றை ஏற்கனவே வாசித்திருந்ததால் தேசிய இனப்பிரச்சனை பற்றிய அவருடைய பார்வையை அறிந்திருந்தேன். அவர் தமிழ் குறுந்தேசிய வாதத்தை ஏற்காதவர் என்பதையும் நான் வாசித்த அவருடைய எழுத்துகளிலிருந்து அறிந்திருந்தேன். ‘மரணத்துள் வாழ்வோம்’ என்ற தலைப்பில் வெளிவந்த ஈழத்துக் கவிஞர்களின் கவிதைத் தொகுப்புக்குச் சேரன் எழுதிய முன்னுரை பற்றி நான் நோர்வேயில் சில நண்பர்களுடன் உரையாடியுள்ளேன். அதில் அவர் ‘போராட்டத்துள் ஒரு போராட்டம்’ பற்றிக் கூறியது மற்றும் தமிழ் ஈழப் போராட்டம் தென் ஆசியாவிற்கே ஒரு விடுதலைப் பொறியை ஏற்றும் என்ற அவரின் எதிர்பார்ப்பு எல்லாம் நினைவுக்கு வந்தன.

விவாதம் தொடர்கிறது. வடக்கு – கிழக்கில் தமிழ் ஈழத்தின் சாத்தியப்பாடு பற்றி ஆராயும்போது அங்குவாழும் முஸ்லிம் மக்களின் அந்தஸ்து ஒரு பொருளாகியது. அவர்கள் தமிழ் ஈழத்தை ஆதரிக்கவில்லை. அவர்களின் ஆதரவைப் பெறமுடியும் எனச் சேரன் நம்பியிருக்கலாம். இந்த விடையம்பற்றிப் பேசும் போது நான் சேரனைப் பார்த்து ‘உங்கள் நுஃமான் மாமா இல்லாத தமிழ் ஈழம் வேண்டும் தானா?’ எனக் கேட்டேன். நுஃமான் சேரன் குடும்பத்திற்கு மிகவும் நெருங்கியவர். அவரைச் சேரன் மாமா என அழைப்பார். சித்தார்த்தனும் நுஹ்மானை மாமா என்றே அழைப்பார். ஒரு அரசியல் மட்டத்தில் இடம்பெற்ற விவாதத்தில் என்னிடமிருந்து அத்தகைய ஒரு கேள்வியைச் சேரன் எதிர்பார்த்திருக்க மாட்டார் என நம்புகிறேன். அவரின் முகத்தில் ஒரு மாற்றம். ஒரு கண நேரம் பேச்சிழந்த நிலை. அந்த அமைதிக்குப்பின் ‘இப்படி ஒரு பெரிய ஆயுதத்தை பயன்படுத